0 Views

บรืน…เอี๊ยด….บรืน…  บรรยากาศยามเช้าบนรถเมล์สายหนึ่งร้อนระอุไปด้วยผู้คนคับคั่ง  นิคใช้มือโหนราวรถเมล์ไว้เพื่อกันตัวไปกระแทกกับผู้โดยสารคนอื่น  ถัดจากตรงที่นิคโหนอยู่มีนักเรียนสาว 2 คนกำลังสนทนาเรื่องเครื่องแบบของนิค “แก เห็นผู้ชายคนนั้นไหม ใส่เครื่องแบบมหาลัย พวกคุณหนูเรียนนี่ แต่ทำไมมาโหนรถเมล์”นักเรียนสาวผมซอยพูดกับเพื่อน “ฉันว่านะ แกดูผิดรึป่าว อาจจะเป็นตรามหาลัยที่คล้ายกัน”นักเรียนผมยาวสนทนาตอบเพื่อน “จุ๊ๆ หันมามองแล้ว อย่าสบตานะ”สองสาวพยามตีหน้านิ่งยามสายตาของนิคทอดผ่านมาพอดี ไม่ใช่ว่านิคไม่ได้ยินที่สองสาวพูดแต่ทำเป็นไม่สนใจมากกว่า เพราะไม่ว่าจะพูดยังไง ตอนนี้เขาก็เหมือนสวมเปลือกลูกคุณหนูอยู่ ซึ่งอาจจะได้สวมอีกแค่ 4 เดือนเท่านั้น เนื่องจากไม่มีทุนในการจ่ายค่าเทอมแสนแพงระดับลูกคุณหนูมารวมกัน ชายหนุ่มคาดคิดว่าตอนช่วงเย็นคงต้องหางานพิเศษทำเพื่อพอจะจ่ายค่าเทอมในเทอมถัดไปแต่เมื่อคิดถึงจำนวนเงินที่ต้องใช้ นิคก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหางานอะไรที่ทำเงินได้ขนาดนี้ในเวลา 4เดือน  นึกอะไรเพลินไปหน่อยรถเมล์ขับเลยหน้ามหาลัยไปแล้วนึกจึงรู้สึกตัว เพราะทุกทีมีคนขับรถมาส่งถึงหน้าอาคารเรียน “จอด..จอดด้วยครับ” รถเมลล์ยังคงเคลื่อนที่ต่อไป “ต้องลงตรงป้ายไอ้หนู” คนเก็บตั๋วตะโกนมาจากด้านหน้า เมื่อถึงป้ายถัดไปรถเมล์จึงจอดให้นิคลง นิคเบียดเสียดตัวเองออกมาจากกำแพงมนุษย์หน้าประตูอย่างทุลักทุเล กว่าจะลงมาถึงพื้นฟุตบาทได้ เรียกว่าแทบจะเสียตัวเป็นผัว-เมียเลยที่เดียว นิคเดินย้อนกลับมาที่มหาลัยใช้เวลาพอสมควรแต่ก็พอเพียงที่จะใช้รออาจารย์คาบแรก เพื่อนๆทยอยมากันเรื่อยๆ นิคกี้ฟลุปลงกับโต๊ะในระหว่างที่รอ

“เฮ้ นิค มาเช้านี่หว่า “ ชายหนุ่มหน้าตี๋เชื้อสายจีน ร้องทักคนที่ฟลุปหน้าอยู่ “อาหลง ข้าไม่ได้มาเร็วแต่แกนะมาช้า” “อาหลง”หรือ “จางหลง”เป็น เพื่อนของนิคกี้ตั้งแต่ประถม เนื่องจากครอบครัวของจางหลงและนิคกี้อยู่หมู่บ้านเดียวกันจึงเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก “เอ่อ ยอมรับก็ได้ เมื่อคืนเล่นเกมส์มันส์ไปหน่อยออกมาก็สายแล้ว ว่าแต่แกเถอะ เมื่อไหร่จะมาเล่นด้วยกัน เดี๋ยวพาหาของหาสาวเองรับรองเด็ด” หนุ่มตี๋ยิ้มจนไม่เห็นตา     เจตนาเน้นประโยคสุดท้ายเพื่อกระตุ้นเพื่อนชายตรงหน้า “ข้าไม่มีเวลาว่างแบบแกนี่หว่าต้องไปหางานพิเศษทำอีก ไม่งั้นคงไม่ได้เรียนต่อแน่”นิคกี้ส่ายหัวพร้อมมือกุมขมับ อะไรไม่สำคัญเท่าหาเงินในการเรียนและค่าใช้จ่ายอีกแล้ว ตอนนี้แทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น  “งั้นแกยิ่งต้องมาเล่นเกมส์นี้เลย ที่ข้ากำลังเล่นอยู่” จางหลงไม่ยอมแพ้ นิคกี้มองเพื่อนคนนี้แบบเอือมๆทั้งที่บอกว่าต้องรีบหาเงินยังจะชวนเล่นเกมส์อีก แต่ไม่ทันให้นิคกี้ฟลุปลงโต๊ะอีกครั้ง จางหลงก็รีบพูดต่อ  “second life online  เกมส์นี้เอาค่าเงินในเกมส์มาแลกเป็นเงินข้างนอกได้ ดีไม่ดีแกอาจไม่จำเป็นต้องหางานพิเศษทำเลย” “ห๊ะ” ประโยคนี้ดึงสตินิคกี้กลับมาที่เพื่อนตัวแสบอีกครั้ง “ยังไง ทำยังไง อะไรบ้าง จริงรึป่าว”  “เฮ้ยใจเย็นๆ ทีละคำถาม”จางหลงแทบจะห้ามไม่ให้นิคกี้ลนลานไปเกินกว่าเหตุกว่าจะสงบลงได้ใช้คำว่า ใจเย็นไปหลายรอบเหมือนกัน “คือ เกมส์ SLO (second life online  ) กำลังฮิตอันดับ 1 ทั่วโลก เป็นเกมส์เสมือนจริง โดยนอนในแคบซูลเครื่องฉายฝัน ภายในเกมส์มีสถานที่ต่างๆทั่วโลก และอาหารการกินต่างๆจากทุกประเทศ ผู้คนนิยมเข้าไปดื่มดำบรรยากาศและรสชาติจากที่ต่างๆทุกมุมโลก จึงมีนักธุรกิจลงทุนเปิดร้านเหมือนโลกภายนอกในเกมส์ซึ่งเราสามารถ ใช้เงินจริงเปลี่ยนเป็นเงินในเกมส์ เพื่อไปใช้บริการต่างๆ ในทางกลับกันเงินในเกมส์สามารถเปลี่ยนเงินในเกมส์ออกมาเป็นเงินจริงได้แต่ต้องเสียค่าธรรมเนียมนิดหน่อย” นิคกี้ตั้งใจฟังแทบจะลืมหายใจ ชื่อเกมส์นี้เหมือนเครื่องเกมส์ที่พ่อซื้อให้ที่ส่งมาเมื่อคืนเลย ก่อนที่นิคกี้จะพูดอะไรต่อ เสียงอาจารย์เข้าคาบแรกก็ดังเสียก่อน นิคกี้คิดในใจเดี๋ยวต้องกลับไปลองเล่นบ้างแล้วสงสัยอะไรเดี๋ยวมาถามอาหลงเอา

ก่อนที่สายตาจะไปหยุดที่ประตูทางเข้า มีชายหญิง 2 คน เข้ามาให้ห้องพร้อมกัน ฝ่ายหญิงเป็นคนที่นิค รู้จักดี เธอคือ ฟ้า  ฑิฆัมพร  มีทรัพย์ ดาวมหาลัย ครอบครัวทำธุรกิจส่งออก อุปกรณ์อิเล็กทรอนิคส์ ซึ่งธุระกิจของบ้านนิคก็ใช้บริการของครอบครัวฟ้าเหมือนกันจึงได้มีโอกาสพูดคุยและรู้จักกัน  นิคมีใจให้กับฟ้าเต็มๆแต่ฟ้านั้นไม่แสดงออกอะไร เธอค่อนข้างเฉยชากับการที่มีผู้ชายมาตามจีบเธอ โดยเฉพาะคนที่เดินมาข้างๆเธอตอนนี้   ชิน  ชินโตะ ทากุยะ ลูกชายคนเล็กของเครือทากุยะ ที่หล่อเหลา และเจ้าชู้ มีพร้อมทุกอย่าง พร้อมด้วยฐานะเดือน มหาลัย ไปที่ไหนสาวกรี๊ดตลอด ก่อนหน้านี้ นิคก็พอจะมีแรงฮึดสู้ ปัญหาใจนี้ แต่พอทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้ตอนนี้ นิคกับฟ้าอยู่กันคนละฐานะแล้ว พูดแล้วก็เศร้าใจ นิคเบือนหน้าหนีภาพต้องหน้าแล้วหันไปมองนอกหน้าต่างแทน จางหลงเห็นเพื่อนเบือนหน้าหนีก็เข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างแล้วช่วยกระตุ้น นิคด้วยประโยคที่ว่า “ฟ้าเล่น เกมส์ SLO (second life online)ด้วยนะ ” ถึงจะบอกว่าอยู่คนละฐานะแต่ความอยากรู้อยากพบหน้ายังคงกระตุ้นให้ นิคหันมาถามเพื่อนทันที

“จริงหรอ”  แทบทันที่ที่นิคสวนกลับ

“ข้าจะโกหกแกไปทำไมว่ะ นิค ไม่เชื่อไปถาม ฟ้าเองก็ได้ ข้าได้ยินมาว่า เพื่อนผู้หญิงห้องเรารวมตัวกันเล่นเกมส์นี้แล้วสร้างกิล ตำหนักบุผา ขึ้นโดยมีฟ้านี้ละเป็นหัวกิล  เป็นไง สนใจเล่นเกมส์มากขึ้นไหม” จางหลงพูดแบบมีชัยเพราะรู้ยังไงเจ้านิคก็ตัดความรู้สึกนี้ให้ขาดเลยไม่ได้

“ข้าจะหาเวลาว่างเข้าลองเล่นละกัน” นิครู้ตัวว่าตอนนี้ตนไม่เหมือนแต่ก่อนที่นั่งกินนอนกินได้แล้วต้องคิดถึงเรื่องหาเงินไว้เป็นค่าเล่าเรียนกับใช้จ่ายในชีวิตประจำวันให้ได้ก่อนละนะ