0 Views

 

บทที่ 93: กองทัพตัวต่อ (4)

 

 

 

ครืดดด

ฮันซูกัดฟันกรอดขณะมองไปยังหอกที่กำลังดันเขาถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าเขาจะป้องกันมันด้วยรีลิคและพลังทั้งหมดของเขา หอกก็ยังคงดิ้นรนพยายามที่จะทะลวงเข้าสู่หัวใจของเขา

‘เวรเอ้ย นี่คือสามง่ามอัสนีที่ฉันเคยได้ยินมาเหรอ?’

เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับมันมา

หอกอันทรงพลังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบดขยี้เหล่าผู้ที่ต่อต้านราชา

เหมือนกับที่รีลิคได้รับพลังจากเศษศิลาศักดิ์สิทธิ์ สามง่ามอัสนีเองก็ได้รับพลังจากศิลาศักดิ์สิทธิ์และสำแดงพลังที่เทียบเท่าพระเจ้าออกมาภายในระยะที่พลังของต้นไม้โลกส่งถึง

มันยังเหลือเศษเสี้ยวอีกสองชิ้น

หนึ่งในหัวใจของราชินีกองทัพตัวต่อ

และอีกหนึ่งในดอกไม้ที่มีราชวังอยู่ด้านใน

จากพลังของมัน ดูเหมือนว่ามันจะมุ่งตรงมายังเขาด้วยพลังของเศษศิลาศักดิ์สิทธิ์ภายในดอกไม้

‘ราชาตัดสินใจที่จะช่วยร่างโคลนเหรอ? หรือว่าเป็นตัวราชาที่ลงมือเอง?’

ความคิดมากมายปรากฏขึ้นซ้อนทับกันในชั่วระยะเวลาสั้นๆ ที่เขากระเด็นออกจากเส้นทางขุนนาง

ทว่าเขาก็ยังไม่ได้ข้อสรุป

‘มีข้อมูลไม่เพียงพอ’

ฮันซูขบฟันของเขาก่อนจะรักษาสมดุลของร่างกาย

ตอนนี้เขาต้องต่อสู้กับสองสิ่ง

กองทัพตัวต่อและสามง่ามอัสนี

ทหารตัวต่อกำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างดุร้ายมากขึ้น

‘อย่างแรก… ผนึกหอกนี่’

จากนั้นฮันซูจึงกำหอกที่พยายามทะลวงร่างของเขา

เพื่อที่มันจะไม่สามารถขยับไปไหนได้

หากร่างโคลนรู้สึกว่ามันถูกคุกคาม มันก็จะดึงสามง่ามอัสนีกลับไปและเล็งไปที่พวกเสี้ยววิญญาณแทน

มันจะเป็นปัญหา

‘แก มาเล่นกับฉัน’

ปึด ปึดดด

ไม่ช้า การประลองพลังระหว่างหอกทองและฮันซูก็เริ่มขึ้น

แคร่กกก

หอกสีทองยังคงดันร่างของฮันซูไปด้านหลังก่อนจะฟาดร่างของเขาเข้ากับลำต้นของต้นไม้โลก

เพราะแบบนั้น ร่างของชายหนุ่มจึงกระแทกเข้ากับต้นไม้โลก จากนั้นจึงร่วงลงด้านล่าง…

‘อึกกก’

ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าทั่วทั้งร่างโดนบดขยี้

ฮันซูมองไปยังหอกที่ยังคงเบี่ยงองศาของมันเพื่อที่จะทะลวงเข้าสู่หัวใจของเขา จากนั้นจึงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกไป

เขาสามารถรับมือได้อย่างกล้ำกลืนก่อนที่จะถูกเสียบเป็นลูกชิ้น

‘ฉันได้ยินมาว่ามันจะไม่หยุดจนกว่ามันจะทะลวงเข้าสู่หัวใจของเป้าหมายยามที่มันถูกปลดปล่อยออกมา แต่…’

กิ้งงง

รีลิคของฮันซูสั่นสะท้านอย่างรุนแรงขณะที่พวกมันถ่ายเทพลังของเศษศิลาศักดิ์สิทธิ์ออกมา

พลังที่มาจากเศษศิลาศักดิ์สิทธิ์เกาะติดอยู่กับรีลิคก่อนที่มันจะพลุ่งพล่านออกมาเพื่อเอาชนะหอกสีทอง

เคร้งงง

หอกสีทองผวาไป

หอกสีทองเองก็ใช้พลังจากศิลาศักดิ์สิทธิ์ แต่หากมันจะยังหล่นลงไปแบบนี้เรื่อยๆ มันก็จะออกห่างจากแหล่งกำเนิดพลังงานของมันมากขึ้น

หอกที่พุ่งลงด้านล่าง พยายามที่จะแทงทะลุร่างของฮันซูพลันเริ่มอาละวาดอย่างกะทันหัน

จากนั้นมันจึงพยายามที่จะบินออกไปในทิศทางที่ต่างออกไปโดยที่ฮันซูยังคงจับมันอยู่

‘ค่อนข้างเป็นปัญหา’

ฮันซุหยิบหนึ่งในห้ารีลิคที่อยู่รอบกายของเขา โซ่ และเริ่มพันมันไปรอบหอก

เมื่อโซ่ที่เชื่อมต่อกับลูกแก้วได้ถูกพันไปรอบหอก ฮันซูก็ใช้มานาของเขาดึงรีลิคของเอคิดรัง ลูกแก้วทั้งเจ็ดลงไปที่พื้น

เคร้ง เคร้ง

‘เวรเอ้ย มันยังไม่พอเหรอ?’

ฮันซูผวาไปเมื่อหอกสีทองไม่ถูกดึงลงไปบนพื้นอย่างง่ายๆ

‘แต่… แค่นี้ก็พอในฉันขยับมัน’

ฮันซูจ้องมองไปยังหอกสีทองที่พยายามกลับขึ้นไปบนต้นไม้โลกอย่างเย็นชาก่อนจะเหวี่ยงมือของเขาไปยังลำต้นของต้นไม้โลก

แคร่กกก

จากนั้นชายหนุ่มจึงเริ่มเหวี่ยงแขนขาของเขาทะลวงเข้าไปในลำต้นของต้นไม้โลกขณะปีนลงไปอย่างเชื่องช้า

หอกสีทองนั้นบัดนี้กระทั่งยอมแพ้ในการทะลวงหัวใจของฮันซูและพยายามที่จะกลับขึ้นไปยังที่ที่มันถูกส่งออกมา

‘มันจะเป็นปัญหาถ้ากลายเป็นแบบนั้น’

เมื่อมันกลับไปและถูกส่งกลับมาด้วยพลังเท่านี้อีกสองสามครั้ง แม้ว่าจะเป็นตัวฮันซูก็จะมีรูปรากฏขึ้นทั่วร่าง

เขาต้องกำจัดมันในเวลานี้ ตอนที่เขายังรับมือมันได้

เคร้ง เคร้ง

พลังของหอกสีทองนั้นแข็งแกร่งจนกระทั่งโซ่ที่ถูกพันไปรอบมันตึงจนถึงจุดที่จะขาดออก ลูกแก้วที่เกาะติดอยู่กับมันเองก็สั่นสะท้าน ทว่าหอกสีทองได้ถูกดึงลงด้านล่างจากแรงของฮันซูรวมกับรีลิคอย่างช้าๆ ราวกับมันเป็นอินทรีที่ถูกจับ

ผู้คนที่มองภาพนี้จากด้านล่างแสดงสีหน้าสงสัย

“หือ? ทำไมมันกลับลงมาล่ะ?”

“นั่นมันอะไร?”

ในขณะที่ผู้คนกำลังแสดงสีหน้างุนงงเมื่อเห็นฮันซูที่ขึ้นไปด้วยความเร็วสูงกำลังปีนกลับลงมาอย่างช้าๆ ชายหนุ่มก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง

“พวกนายต้องเอาโซ่และลูกแก้วเจ็ดดาราที่ใช้ในการสร้างแนวป้องกันมาที่นี่! เร็วเข้า!”

‘ถ้าพลังของคนคนเดียวไม่พอ งั้น… ฉันก็แต่ต้องใช้คนสักหมื่นคน’

หากเขาถูกรั้งไว้ตรงนี้ สถานการณ์ด้านบนก็จะไม่อาจแก้ไขได้โดยแค่พวกเสี้ยววิญญาณ

ในเมื่อเขาไม่รู้ว่ากองทัพตัวต่อหรือราชาจะยื่นมือออกมายุ่งหรือไม่

กิ้ง กิ้งง

หอกสีทองที่ถูกจับรู้สึกถึงสถานการณ์อันตรายขณะที่มันเริ่มอาละวาดอย่างบ้าคลั่งและแทงไปยังร่างของฮันซู

เคร้ง เคร้ง

ตูมมมม

“เร็วสิ! รีบๆ เข้า!”

ผู้คนตระหนักได้ในที่สุดว่ามีบางอย่างผิดปกติหลังจากที่เห็นฮันซูตกลงมาที่พื้นขณะที่ต่อสู้กับหอกสีทองและรีบนำโซ่กับลูกแก้วที่ใช้สร้างแนวป้องกันมาหาชายหนุ่ม

จากนั้นพวกเขาก็ใส่ลูกแก้วเข้าไปในโซ่และโยนพวกมันไปทางหอกที่พยายามจะแทงร่างของฮันซูอย่างบ้าคลั่ง

ฉึก ฉึก

ฉัวะ

‘อึ่ก!’

ฮันซูที่แขนซ้ายถูกหอกที่กำลังอาละวาดแทงถากไปกัดฟันก่อนจะจับโซ่ที่ลอยอยู่รอบกายเขาพันไปรอบหอกสีทอง

หนึ่ง สอง

ไม่ช้า โซ่ขนาดยักษ์นับพันก็ได้พันไปรอบหอกสีทองนั้น

‘แบบนี้น่าจะไหว…’

ฮันซูปลดรีลิคของเขาที่พันรอบหอกสีทองออก

เขาไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตลอด

เขาต้องมัดหอกนี่ไว้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ จากนั้นก็กลับขึ้นไป

เคร้งงงง

ทันทีที่ฮันซูถอยออกไปเล็กน้อย หอกสีทองก็เริ่มอาละวาดอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

เคร้ง เคร้งง

ในเวลาเดียวกัน โซ๋และลูกแก้วนับพันที่เกาะติดอยู่กับมันก็ส่งเสียงออกมาขณะที่พวกมันถูกลากขึ้นไปในอากาศ

ผู้คนแทบจะเสียสติ

“ไอ้นั่นมันบ้าอะไร!”

“เวรเอ้ย! เอามาอีก! พันมันเพิ่มอีก!”

เคร้งง

เคร้ง

โซ่ที่ได้รับพลังจากสะเก็ดศิลาศักดิ์สิทธิ์เริ่มที่จะระเบิดออก

ผู้คนที่ยังคงรักษาแนวป้องกันและมองสถานการณ์จนถึงยามนี้เต็มไปด้วยความผวาขณะที่พวกเขาวิ่งมายังหอกสีทองพร้อมด้วยรีลิคของพวกเขา

พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่จากการอาละวาดของมันนั้น มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลายเป็นเนื้อเสียบไม้ถ้าหากมันหลุดอออกมา

ไม่ช้า โซ่นับหมื่นก็ถูกพันไปบนมันพร้อมกับลูกแก้ว และเป็นตอนนั้นที่พลังของหอกสีทองและคนเท่าเทียมกัน

เคร้งงง

“เฮือก… เวรเอ้ย หามาเพิ่มอีก!”

“เวรเอ้ย! ถ้าเราเอาออกมามากกว่านี้ แนวป้องกันจะไม่มั่นคง!”

ฮันซูที่มัดสามง่ามอัสนีไว้ได้อย่างยากลำบากมองไปยังสถานะของโซ่จากนั้นจึงส่ายศีรษะ

‘มันอยู่ไม่ได้นาน’

เคร้ง

แม้ว่ามันจะถูกรั้งความเร็วและการทะลุทะลวงของมันอย่างสมบูรณ์ แต่โซ่ก็กำลังหลอมละลายลงจากมานาสายฟ้าที่ปรากฏอยู่ภายในหอก

หากเป็นแบบนี้ เขาไม่รู้ว่ามันจะกลับมาคุกคามเขาอีกเมื่อไหร่

‘ฉันต้องกลับขึ้นไปให้เร็ว’

ฮันซูขบฟันแน่นก่อนจะเริ่มปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วกว่าเก่า

 

 

คว้างงง

เตกิลอนมุ่นคิ้วขณะที่เขารู้สึกว่าหอกไม่ขยับตามที่เขาต้องการ

ซึ่งหมายความว่าสามง่ามอัสนีนั่นถูกมัดไว้ที่ไหนสักแห่ง

เตกิลอนรีบมองลงไปข้างล่างด้วยมานาของเขา

จากนั้นจึงมุ่นคิ้วเมื่อเห็นว่าหอกนั้นถูกมัดไว้โดยสมบูรณ์

‘ทหารพันเกราะมีส่วนงั้นเหรอ’

ด้วยวิธีการเช่นนี้ มันย่อมสามารถเอาชนะหอกสีทองได้ชั่วคราวจริงๆ

‘เวรเอ้ย’

เตกิลอนมองไปยังเตกิลอนคนเก่าด้านหลังตนเอง

ตัวเขาในอดีตนั้นทรงพลังกว่านี้นัก แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีความคิดจะลงมือแม้จะเป็นเช่นนั้น

‘เวรเอ้ย มันจะไม่จำเป็นต้องดิ้นรนถ้าเขาช่วย’

เตกิลอนที่ยังเด็กกัดฟันกรอดก่อนจะตะโกนขึ้น

“ทำไมเจ้าไม่ช่วย! เจ้าไม่รู้สึกผิดกับพี่น้องของเราหรือ! เราต้องลองดูแม้ว่ามันจะมีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิด!”

เตกิลอนที่แก่ชรามองไปยังเตกิลอนวัยหนุ่มเล็กๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ข้ามีความคิดหลายอย่างหลังจากที่ทางเชื่อมมิติล้มเหลว และเพราะแบบนั้นข้าถึงได้สามารถคิดกลับไปถึงหลายๆ อย่างได้”

“…”

“เวลาที่โลกของเราถูกทำลาย เจ้าจำได้หรือไม่?”

เตกิลอนวัยหนุ่มขบฟันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

<ภัยพิบัติแห่งความตาย>

โรคร้ายที่ได้ทำลายโลกทั้งใบของพวกเขา

ไม่สิ มันคือภัยพิบัติที่มาในรูปแบบของโรคติดต่อ

โรคติดต่อที่ไร้ที่มาที่ได้ส่งพวกเขาทั้งหมดให้ใกล้สูญพันธุ์ไม่นานหลังจากที่มันแพร่กระจาย

“เจ้าจำได้หรือไม่ว่ามันเริ่มแพร่กระจายออกมาช่วงไหน?”

เตกิลอนวัยหนุ่มครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

“…มันราวๆ ช่วงที่การผ่าตัดดัดแปลงร่างกายของพวกเราเข้าสู่ความสมบูรณ์แบบและถูกแพร่กระจายออกไป”

และเพราะแบบนั้นที่ทำให้เผ่าพันธุ์ของพวกเขามีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าเก่าก่อนมาก

ก่อนหน้านี้ พวกเขาสามารถต่อสู้ได้ด้วยเสบียงที่มีอยู่จำกัดเพราะพวกเขาขาดแคลนทุกสิ่ง

ในเมื่ออันตรายได้พัดโถมเข้ามาจากด้านนอกอย่างต่อเนื่อง และพวกเขามักจะขาดแคลนอาหารอยู่เสมอ

แต่การผ่าตัดดัดแปลงร่างกายนั้นได้แก้ไขทุกปัญหาของพวกเขาในเสี้ยววินาที

พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้น พวกเขาต้องกินอาหารน้อยลงในการมีชีวิตอยู่ อายุขัยของพวกเขาเพิ่มขึ้น และพลังต่อสู้ของพวกเขาเองก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ความจริงแล้ว ร่างเดิมของเผ่าพันธุ์พวกเขานั้นไม่ได้แตกต่างไปจากสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่นเท่าใด

แต่ร่างกายของพวกเขาที่ผ่านการผ่าตัดได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปให้ใกล้เคียงสัตว์อสูร และหลังจากที่การผ่าตัดดัดแปลงร่างกายของพวกเขาสมบูรณ์แบบและถูกแพร่กระจายออกไป เผ่าพันธุ์ของพวกเขาจึงได้รวมเป็นหนึ่ง

เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์

จากนั้น ภัยพิบัติแห่งความตายก็ได้ครอบคลุมเผ่าพันธุ์ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความฝันและความหวังนั้น

เผ่าพันธุ์ของพวกเขาได้กรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวังกับความเลวร้ายพวกนั้น

ว่าพวกเขาได้รับการลงทัณฑ์หลังจากที่ล่วงเกินพระเจ้าด้วยการดัดแปลงร่างกายของพวกเขา

‘เวรเอ้ย…’

ในขณะที่เตกิลอนวัยหนุ่มมุ่นคิ้วขณะที่คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้น เตกิลอนชราก็ได้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ใช่ และเจ้าจำได้หรือไม่ว่าเมื่อใดที่พวกเรามายังที่นี่ในรูปแบบวิญญาณ?”

“…ตอนที่ต้นไม้โลกถูกสร้างขึ้น”

“ใช่ เมื่อโลกฝั่งนี้ได้เป็นหนึ่งเดียวกันจากพลังของต้นไม้โลก”

อัตราการเจริญเติบโตของพวกเขาเชื่องช้าและถูกคุกคามจากน้ำทะเลพิษ ทั้งพวกเขายังขาดแคลนอาหารอยู่เสมอ

เอลวินไฮล์มที่ได้ต่อสู้กันตลอดเวลาหลังจากที่แบ่งแยกออกเป็นชนเผ่านับร้อยได้รวมกันเป็นหนึ่งอย่างยิ่งใหญ่ไม่นานหลังจากที่ต้นไม้โลกถูกสร้างขึ้น

และจากนั้น พวกเขาก็ถูกกวาดล้างจนหมดโดยเตกิลอนที่มายังโลกใบนี้ด้วยวิญญาณของเขา

“ไม่มีทาง…”

เกมจะสนุกก็ต่อเมื่อมันมีการแข่งขันและศัตรู

ทันทีที่พวกเขารวมกันเป็นหนึ่งและได้สัมผัสความสงบสุข ทั้งสองเผ่าพันธุ์ก็ได้เผชิญหน้ากับการถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์

ราวกับว่าใครบางคนได้ล้มกระดานหลังจากที่รู้สึกเบื่อหน่าย

“แล้วเราควรจะทำอะไรในเมื่อแม้เราจะสามารถช่วยเหลือเผ่าพันธุ์ของเราได้ในจุดนี้ เราก็ต้องต่อสู้ต่อไปเรื่อยๆ”

“…นั่นไม่ใช่แค่การคาดเดาเหรอ?”

เตกิลอนชราส่ายศีรษะ

“ไม่ใช่ ดูที่สัตว์อสูรด้านล่างนั่นสิ มันไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นใช่ไหม?”

“…แล้ว?”

“มีบางอย่างมาหาข้าในวันหนึ่ง”

<น่าละอายเสียจริง ถ้าเผ่าพันธุ์ของพวกนายเป็นหนึ่งเดียวกันหลังจากที่อบิสถูกสร้างขึ้น อย่างน้อยพวกนายก็จะได้รับโอกาสในการเข้าร่วม แต่เราจะใช้สถานที่นี้สักหน่อย นิสัยของนายเป็นแบบที่เราชอบ แต่ว่ามันมีเผ่าพันธุ์หนึ่งที่ค่อนข้างอ่อนแอที่จะต่อสู้กับเผ่าอื่น ดังนั้น… เราเลยต้องให้พวกเขาเพิ่มระดับสักหน่อย ฮี่ฮี่>

เตกิลอนที่เหนื่อยล้าเกินที่จะทานทนผงกศีรษะไปยังสิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกับแฟรี่ จากนั้นจึงเข้าสู่นิทรา

“มันจะ… ไม่เป็นไรที่จะเป็นหนึ่งเดียวกันในตอนนี้ แต่เราก็แค่จะถูกกวาดล้างจากสงครามกับเผ่าอื่นในสถานที่ที่ถูกเรียกว่าอบิส”

เตกิลอนวัยหนุ่มกัดฟัน

“ไร้สาระ ข้ากลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

“อะไรนะ?”

“แล้วมันยังไงถ้าเราจะกลายเป็นเบี้ยชิ้นหนึ่งของคนอื่น? เราสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถ้าเราสู้ต่อไป”

“…”

“จะยังไงมันก็เป็นประวัติศาสตร์แห่งการต่อสู้อยู่แล้ว กับการที่ไม่ต้องการต่อสู้เพียงเพราะได้สัมผัสความสงบสุขในระยะเวลาสั้นๆ แบบนี้”

ก่อนที่พวกเขาจะรวมเป็นหนึ่ง

พวกเขาได้ต่อสู้และต่อสู้เพื่อที่จะมีชีวิตรอด

มันถูกกำหนดมาแบบนั้น ให้เผ่าพันธุ์ของพวกเขา เอลวินไฮล์ม และเผ่าพันธุ์อื่นๆ ด้านล่างนั่นต้องต่อสู้กันเพื่อที่จะมีชีวิตรอด

‘การที่พวกเราจะต้องต่อสู้ต่อไปเพื่อที่จะมีชีวิตรอดมันก็เหมือนกับการพูดว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่เป็นที่สุด’

หากวิธีเดียวที่จะมีชีวิตอยู่คือการต่อสู้ งั้นพวกเขาก็แค่ต้องทำสิ่งที่พวกเขาทำเสมอมา

แม้ว่ามันจะมีสิ่งมีชีวิตอันเป็นที่สุด พวกมันก็ไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวง่ายๆ เพื่อที่จะมีความสุขกับเรื่องสนุกสนานนี้

ในเมื่อเกมที่มีคนผู้หนึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงกฎได้มันไม่สนุก

“อย่าได้พูดเรื่องไร้ความหมายเลย การช่วยเหลือพวกเขาคือเรื่องที่สำคัญที่สุด ให้พลังในการควบคุมกองทัพตัวต่อกับข้า ข้าจะจัดการพวกมัน”

“…”

เตกิลอนชราถอนหายใจขณะที่เขามอบสัญลักษณ์ดาวที่ส่องประกายบนศีรษะของเขาแก่อีกฝ่าย

 

 

คว้างงง

ราชินีได้สูญเสียพลังทั้งหมดของมันเมื่อมีบางสิ่งรุกรานเข้ามาในศีรษะของมัน

เตกิลอนที่กลายเป็นราชาคนใหม่ได้ออกคำสั่งทันทีที่เขาควบคุมราชินีได้

ให้กองทัพตัวต่อโจมตีผู้คนที่หลบซ่อนอยู่บริเวณโคกรากแปลกๆ ทั้งหลาย

เพื่อที่จะทำลายแนวป้องกันและปลดปล่อยสามง่ามอัสนี

ไม่ช้า ตัวต่อขนาดยักษ์ที่ไม่ขยับเพื่อที่จะปกป้องราชินีก็เริ่มมุ่งลงไปด้านล่าง

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ได้มอบคำสั่งที่ต่างออกไปแก่ ตัวต่อที่วิวัฒนาการใหม่

เพื่อที่จะซื้อเวลากับผู้รุกรานที่กำลังขึ้นมาผ่านลำต้น

ฮันซูที่กำลังปีนกลับขึ้นไปผ่านเส้นทางขุนนางกัดฟันกรอดไปยังข้อมูลที่ส่งผ่านมาจากต้นไม้โลก

‘เขาได้รับพลังแล้ว หรือไม่ก็เป็นตัวราชาเองที่ลงมือ’

ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องสู้แล้ว

ว่าเวลาที่สามง่ามอัสนีที่ถูกมัดอยู่ด้านล่างถูกกองทัพต่อปลดปล่อยได้รวดเร็วกว่า

หรือเขาที่ทะลวงฝ่ากองทัพตัวต่อและกำจัดราชินีกับร่างโคลนได้เร็วกว่า

‘… ยิ่งฉันจัดการเรื่องนี้ได้เร็วเท่าไหร่ คนรอดชีวิตก็จะมีมากขึ้นเท่านั้น’

ฮันซูสูดลมหายใจลึกก่อนจะเริ่มวิ่งอย่างสุดตัวเพื่อที่จะตามเสี้ยววิญญาณที่ขึ้นไปก่อนหน้าให้ทัน

 


TL: เมื่อพระเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดร้าย//โบกป้ายเชียร์ปู่เงียบๆ

 

ติดตามข่าวสารที่รวดเร็วกว่าได้ทาง Facebook: Netear.ST นะคะ