0 Views

บทที่ 47 – พระเจ้าไม่ได้สร้างมนุษย์ทุกคนให้เท่าเทียมกัน

 

มีอันตรายซ่อนอยู่ทุกที่ภายในป่า เช่นกับดักที่พบเป็นประจำตามทางเดินที่ เฉินป๋อเองก็เกือบตกลงไปในบ่อตาย  โชคดีที่เขาก็ใส่ใจมากกับการเดินทาง และสังเกตเห็นหลุมก่อนที่จะก้าวลงไป. ไม่งั้นเขาคงได้ขายขี้หน้ามาที่มาตายกับดักง่ายๆ หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้เขาเปลี่ยนความคิด  เขาไม่ได้ไปค้นหากับดักตามเส้นทางอื่น แต่เขาเปลี่ยนไปยังพื้นที่ที่เนี่ยเหยียนได้เดินผ่าและค้นหากับดักที่เนี่ยเหยียนอาจมองข้าม

หลังจากสิบนาทีไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นกับ เฉินป๋อ; ไม่ใช่เพราะเขาใส่ใจกับการเดินทางมากขึ้น แต่เพราะทุกดักถูกปลดออกหมดแล้ว

เฉินป๋อแกล้งทำเป็นตรวจสอบรอบๆ เขาเดินไปยังที่โล่งข้างหน้า เขาเพิ่งเห็นเนี่ยเหยียนเดินผ่านมันไป ขณะที่เขาเดินมาถึงกลางทาง เขาสังเกตเห็นพื้นใต้เท้าของเขามันนุ่ม; แต่เขาก็ไม่ได้สนใจและก้าวไปข้างหน้า

「โครม!」พื้นดินสั่นและหลุมยักษ์เปิดเผยให้เห็นหลุมยักษ์  เขาตกลงไปในหลุม ทั้งร่างของเฉินป๋อเต็มไปด้วยคราบสกปรก  คราบสกปรกนี้เป็นการผสมกันของตะกอนและโคลนพิษ มันทำให้เขาติดพิษ เสียเลือด วิละ 2 หน่วย หน้าของเขาเต็มไม่ด้วยความโกรธ เขายกหัวขึ้นมาดู ผนังสกปรกรอบๆเขา สูงประมาณ 3 เมตร ถ้าเขาจะปีนหลุมพรางนี้ขึ้นไป เขาต้องพยายามไม่น้อย

เดินไปปากหลุมพราง เนี่ยเหยียน ยืนหัวเข้ามาในหลุมและพูดขึ้น“อ่าว? เฉินป๋อ , นายตกกับดักได้ยังไง ไม่ใช่ว่าฉันเตือนนายก่อนหน้านี้แล้วหรอ? เป็นโจรนายก็ต้องระวังสภาพแวดล้อมของนายตลอดเวลา แต่นี้นายก้าวไปข้างหน้าโดยไม่สนอะไร?”

“แกมันเลว! ฉันเห็นชัดเจนว่าแกเดินผ่านตรงนี้โดยไม่มีปัญหาอะไร ! แกตั้งใจให้ฉันติดกับดัก!” เฉินป๋อสาปแช่งด้วยความโกรธ เขาอาจจะเป็นคนโง่ไปบ้าง แต่เขาก็ยังคิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายเดินเข้ามาด้วยตัวเอง  ฉันไม่เคยบังคับให้นายเดินเข้ามา ละมันจะความผิดของฉันได้ยังไง ทั้งหมดคือนายมันประมาท ฉันจะแนะนำนายอีกอย่าง เพียงเพราะฉันผ่านมันได้ปลอดภัย มันไม่ได้หมายความว่านายจะผ่านมันได้ด้วย พระเจ้าไม่ได้สร้างมนุษย์ทุกคนให้เท่าเทียมกัน.” เนี่ยเหยียนจ้องมองเฉินป๋ออย่างเหยียดหยัน ก่อนจะสั่นหัว “นายนี้มันไร้ประโยชน์มากเกินไป!”

“เนี่ยเหยียน แกไอ้บ้าฉันจะจำไว้ว่านี้! ฉันขอสาบแช่งบรรพบุรุษของแกทั้งโคตรเหง้า *! ฉันจะเตะตูดของแก แกกล้าจะสู้กับฉันไหม!” เฉินป๋อพูดออกมาด้วยความโกรธ

“บางทีนายก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะที่เดียว  ถ้าไม่มีนายการเดินทางคงจะน่าเบื่อเกินไป.” เนี่ยเหยียนไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดของเฉินป๋อ เขาหันไปรอบ ๆ และเรียกขนมจีบและกลุ่มของเขา “มาดึงเขาขึ้นมา เรายังต้องเดินทางต่อ.”

Dusk ถังหยาว, และคนอื่น ๆ มองดู พวกเขารู้สึกว่าเนี่ยเหยียนได้ทรมานเฉินป๋ออย่างโหดเหี้ยม

「ระบบ: ผู้เล่น เฉินป๋อได้ถอนตัวออกจากทีม 」

เฉินป๋อรู้สึกอายที่จะอยู่ต่อไป ทำให้เขาถอนตัวทำออกจากทีม

“ดี! นับได้ว่าเพื่อนที่น่ารำคาญคนนี้รู้จักคุณค่าของตัวเองดี  เราจะเดินทางต่อโดยไม่มีเขา.” เนี่ยเหยียนรู้สึกว่าเฉินป๋อค่อนข้างฉลาดที่ออกไป เมื่อรู้ว่าเขาไม่พอใจ

“มันไม่มากเกินไปหรอ?” หยู่หลานพูดขึ้น แม้ว่าเธอจะค่อนข้างเกลียดเฉินป๋อ แต่เขายังเป็นสมาชิกคนหนึ่งในทีมเธอ

“เธอเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไหมล่ะ  ฉันไม่ได้บอกให้เขาเดินโง่ๆเข้าไปหาTreant และฉันก็ไม่ได้เป็นคนบอกให้เขาเดินเข้าไปในกับดัก เขาทำตัวเองและผลที่ตามมาเป็นเพราะเขาไร้ความสามารถ ฉันเพิ่งจะพูดไปไม่กี่ประโยคก่อนหน้านี้  เธอจะมาโทษฉันไม่ได้น่ะ” เนี่ยเหยียนหันหน้าไปทางเหยาเหยาและถามประมาณว่า ‘นี้ฉันผิดหรอ?’

เห็นเนี่ยเหยียนพูดออกมา เหยาเหยาพยายามกลั่นเสียงหัวเราะ ผู้ชายคนนี้ได้สิ่งที่เขาต้องการแล้ว แต่เขาก็ยังทำราวกับว่า เขาไม่ได้ทำอะไรผิด

“พี่สาวหยู่หลาน  เนี่ยเหยียนพูดถูกอุบัติเหตุทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความประมาทของเฉินป๋อทั้งนั้น” เหยาเหยาไม่ได้ประทับใจเฉินป๋อเลย มันติดลบด้วยซ้ำ เธอเลยเข้าข้างเนี่ยเหยียน

“อ่าชั่งมันก่อน ตอนนี้เราควรตั้งใจเคลียร์ดันเจี้ยน  เราจะพูดเรื่องนี้หลังจากจบ” หยู่หลานพูดพร้อมสั่นหัวของเธอ

“บอกก่อนนะ ความร่วมมือของฉันกับทีมงานของเธอจะจบหลังจากเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ ตราบใดที่เฉินป๋อยังอยู่ในทีมของเธอ แม้ว่าเธอจะเชิญฉันไปดันเจี้ยนอื่นฉันก็จะไม่มา เขาพูดไว้ว่า ตาไม่เห็น หัวใจจะไม่เศร้าหมอง เพราะสถานการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เธอไม่มีเหตุผลที่จะอารมณ์เสียอีก มันจะไม่เกี่ยวอะไรกับทีมของเธออีก แม้ว่าเขาจะมาหาเรื่องฉันในอนาคต” เนี่ยเหยียนพูด ถ้ามันไม่ใช่ว่าเหยาเหยาชวนเขามา เขาจะไม่คิดที่จะเข้าดันเจี้ยนกับทีมหยู่หลาน  เฉินป๋อรกหูรกตาเกินไป; ถ้าเขาจะเตะเฉินป๋อออกไปแล้วจะทำไรได้ แต่นี้เฉินป๋อออกไปเอง?

“เนี่ยเหยียน ฉันขอโทษจริงๆ …” เหยาเหยากล่าวขอโทษ เนี่ยเหยียนเดือดร้อนเพราะเธอ

เหยาเหยานี้น่ารักเกินไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความผิดเฉินป๋อแต่เธอยังโทษตัวเอง

“มันไม่ใช่ความผิดของเธอ  มันแค่ว่าถ้ามีใครสักคนที่ทำให้ฉันโกรธ ฉันจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ ผมเป็นผู้เล่นเดี่ยว ฉันรู้ข้อจำกัดของตัวเอง  ในอนาคตฉันแค่ต้องสร้างทีมของตัวเองถ้าอยากจะเข้าดันเจี้ยน.” เนี่ยเหยียนหัวเราะ

“ใช่! เราจะสร้างทีมเอง” ถังหยาวเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

เนี่ยเหยียนเชื่อทุกคนกำลังคิดว่าเขาจะสร้างทีมระดับต่ำ แต่มันไม่ใช่สมาชิกของเขาต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น

“ถ้าพวกนายสร้างทีม ฉันกลัวว่าฉันไม่สามารถเข้าร่วมกับนายได้” เหยาเหยาพุดขอโทษ เธอมีทีมแล้ว  แม้ว่าเธอจะเกลียดเฉินป๋อ แต่เธอจะไม่ทรยศหยู่หลานไปร่วมทีมคนอื่น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเนี่ยเหยียน

“ฮ่าฮ่า! ไม่ต้องกังวล ฉันรู้อยู่แล้ว เอาละทุกคนเรากลับไปสนใจการเคลียร์ดันเจี้ยนตอ  เฉินป๋อจะเยาะเย้ยเรา ถ้าเราทำพลาดครั้งนี้” เนี่ยเหยียนยิ้มและพูด

“น้องชายเนี่ยเหยียน ทำได้ดี” Dusk พูดด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกว่าเนี่ยเหยียนเป็นบุคคลที่น่าสนใจ

ลึกเข้าไปในป่า  เนี่ยเหยียนสังเกตุเห็นศัตรู มันเป็น Treants  18 ตัว พวกมันมีเลือดเพิ่มขึ้น 30% และเพิ่มสถานะอีกเล็กน้อยเท่านั้น แต่มันก็ยังยาก  นอกจากนี้พวกมันยังมี Bind-ทักษะหยุดการเคลื่อนไหวและ Lash-ทักษะที่สร้างความเสียหาย  ทีมพวกเขาจัดการ Treants  พร้อมกันได้แค่ 3 ตัวเท่านั้น ถ้าเพิ่มมาอีกตัว มันจะเป็นอันตรายมากขึ้น  แต่ถ้าพวกเขาโชคร้ายเจอมันพร้อมกัน 5 ตัว รับประกันได้ว่าไปสุสานแน่นอน เพราะเกมเพิ่งเปิด นักบวชส่วนใหญ่ยังคงไม่ได้มีทักษะรักษาหรือฟื้นคืนชีพ ตามจริงประสงค์หลักของการมาTreant  Forest คือการหา หนังสือทักษะรักษา

“มี 18 ตัวข้างหน้า ฉันต้องการให้พวกคุณรออยู่ตรงนี้” เนี่ยเหยียนสั่ง เขาตรวจสอบภูมิประเทศรอบๆและเริ่มว่างแผน

“ไม่มีทางที่เราจะจัดการกับ Treantsเยอะขนาดนี้ได้” หยู่หลานพูดตรงไปตรงมา ตั้งแต่เธอรู้ว่าพวกเขาได้เข้าดันเจี้ยนความยากระดับผู้เชี่ยวชาญ เธอก็เริ่มไม่มั่นใจเล็กน้อย ถ้าพวกเขาตายอีก พวกเขาจะระดับลด การเก็บระดับคืนมันก็ใช้เวลาค่อนข้างนาน

“ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันไม่โง่พอที่จะมีพวกคุณจัดการกับพวกทั้งหมดพร้อมกัน” เนี่ยเหยียนเริ่มวัดระยะห่างของพวกเขากับ Treants ที่ใกล้ที่สุด มันห่างออกไปประมาณ 10 เมตร เขายกหัวและสำรวจท้องฟ้า มันค่อนข้างโชคดีที่มีต้นไม้สูงติดกับเขาและมีกิ่งที่รับน้ำหนักคนได้  เขายื่นมือออกไป และยิงเส้นไหมจาก Silk Spinner Ring  ยึดกับกิ่งไม้และกระโดนขึ้นไป

“เขาจะทำอะไร?” เหยาเหยาถาม เธอมองไปที่หยู่หลานและคนอื่น ๆ