0 Views

Chapter 2 – พบกันอีกครั้ง

 

       เนี่ยเหยียนใกล้ถึงร้านขายยาแล้ว แต่ตอนที่เขากำลังข้ามถนน เขาสะดุดล้ม

[อ่า….]

เนี่ยเหยียนร้องออกมา เขารู้สึกมึนๆนิดหน่อย มือและเข่ามีเลือดไหลออกมา

เนี่ยเหยียนลุกขึ้นอย่างลำบาก หัวเข่าแผลมันเปิดจนเห็นเนื้อและเลือด

ในเวลานั้น รถเฮเวอร์ สีชมพู จอดใกล้ๆจุดที่ เนี่ยเหยียนล้ม รถเฮเวอร์มันเป็นรถอันต้นๆของประเทศ มันเป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นมันในเมืองเล็กๆ มันเป็นรถที่จำกัดจำนวนการผลิต ราคาของมัน 90 ล้านเครดิต แน่นอนไม่มีทางที่ครอบครัวธรรมดาจะซื้อได้

ในเวลานั้น หญิงสาวสวมกระโปรงสีขาวกำลังลงจากรถอย่างเร่งด่วน เธอวิ่งมาหา เนี่ยเหยียน

“นายไม่เป็นไรนะ?” น้ำเสียงที่ดูห่วงใย มันวิ่งเข้ามายังหูของเนี่ยเหยียน

ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ มันเป็นเสียงที่คุ้นเคย หัวใจเขาเริ่มสั่น เขาหันไปดู ถ้าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ เชี่ยวหยาว แล้วเป็นคนอื่น มันอาจจะ…

เธอสวมชุดสีขาวลายลูกไม้ ผมของเธอถูกมัดอยู่ด้านหลัง สายตาที่มีเสน่ห์และเต็มไปด้วยความกังวล แก้มของเธอค่อนข้างหน่อมแน้ม เธอยังสวยงามเหมือนครั้งก่อน(อดีต)

เนี่ยเหยียน ใจลอยนึกถึงวันที่จัดคืนสู่เหย้าหลังจากจบ ในตอนนั้นเชี่ยวหยาวเธอประสบความสำเร็จเป็นนักธุรกิจ เธอได้สวมชุดเดรส มันทำให้เธอสวยงามและมีเสน่ห์

เวลาเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่เปลี่ยนเด็กสาวให้กลายเป็นสาวสวยและมีเสห่น์…..

‘หลังจากได้พบเธออีกครั้ง…บางทีนี้อาจจะเป็นโชคชะตาของเรา’เสียงที่ไพเราะเริ่มเล่นช้าๆอีกครั้ง

เนี่ยเหยียน ยังคงเก็บความทรงจำวันที่เขาและเธอได้พบกันครั้งแรก ‘เชี่ยวหยาว…ผมไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว..คุณก็ยังสวยงามเหมือนเคย  ในชีวิตนี้ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปอีกครั้ง’

“อ่า! หัวเขานายถลอกและเลือดออก แย่แล้ว!” เชี่ยวหยาวเธอจำได้ว่าในรถเธอมีชุดปฐมพยาบาล เธอรีบวิ่งกลับไปที่รถ

เนี่ยเหยียน มองดูเชี่ยวหยาววิ่งกลับไปที่รถ มองดูรูปร่างของเธอที่มีเสน่ห์ กระโปรงยางถึงเข่า เผยให้เห็นผิวสีขาวหิมะคล้ายหยก

เชี่ยวหยาวคว้าผ้าพันแผลและเดินมาหาเนี่ยเหยียน เธอเริ่มจากฆ่าเชื้อโรค จากนั้นค่อยๆหยิบก้อนกรวดออกจากแผล

“อะไร นายร้องไห้? นายโตแล้วนะ แผลเล็กๆแค่นี้” เชี่ยวหยาวยิ้มเผยให้เห็นลักยิ้มน้อยๆของเธอมันเต็มไปด้วยความสดใส

“มั้วละ แค่ฝุ่นมันเข้าตา” แก้มเนี่ยเหยียน แดงเล็กน้อย ในขณะบอกข้ออ้างไป เหตุผลที่จริงเขาไม่ได้ร้องเพราะแผลแค่นี้หรอก แต่มันเป็นเพราะเชี่ยวหยาว

เนี่ยเหยียน ยกศีรษะของเขา มองดูใบหน้าของเธอ ที่กำลังโน้มตัวเข้ามา ผิวของเธอเป็นเหมือนหยกขาว กระจ่างใสและน่าทะนุถนอม ต่างหูอันสวยที่ห้อยลงมา

ในอดีตที่ผ่านมาเขาชอบแอบมองเธอประจำเวลาเรียน แต่ไม่ว่าจะมองเท่าไหร่เขาก็รู้สึกว่ามันไม่พอ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเชี่ยวหยาวเธอสวยที่สุดในชั้นเรียน แม้แต่ชั้นอื่นๆจะมีสาวสวยอยู่ แต่เขาเชื่อว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโรงเรียน

หลังจากเจอเธอครั้งแรก เนี่ยเหยียน ไม่เคยลืมเธอ ต่อมาในปีสุดท้ายในโรงเรียนเขาประหลาดใจเพราะเขาทั้งสองอยู่ชั้นเดียวกัน ถึงแม้จะอยู่เวณวันเดียวกัน เขาก็ไม่เคยคุยกับเธอ สิบปีต่อมาเขาก็รู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว

“เธอกล้ามาแถวนี้ได้ยังไง แถวนี้มันอันตรายมากมีแต่พวกโจรเต็มไปหมด” เนี่ยเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงกังวล แถวนี้มันเป็นที่ของพวกอาชญกรรมต่างๆเต็มไปหมด มันเป็นที่ๆอันตรายสำหรับเด็กสาวอย่างเชี่ยวหยาว

“ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันหน่ะเทควันโดสายดำ ระดับ 3 นะ หลังจากอายุ 21 ปี ฉันก็จะเลื่อนไปเป็นอันดับ 4 ถ้านายไม่เชื่อเดียวจะโชว์ให้ดู” เชี่ยวหยาวกำลังตั้งท่าแล้วก็หยุด หน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง “จริงๆแล้วไม่เป็นไรหรอก…. วันนี้ฉันใส่ประโปรง แต่ฉันแข็งแรงจริงๆนะ” เชี่ยวหยาวพูดออกมา

เนี่ยเหยียน หัวเราะและหลังจากพูดกับเชี่ยวหยาวซักพัก เขาได้ยืนยันแล้ว ว่าหญิงสาวข้างหน้านี้เป็นเชี่ยวหยาว หญิงสาวที่ จริงใจ น่ารัก มีชีวิตชีวา และไร้เดียงสา แต่หลังจากจบมหาลัยและพบปะกันอีกครั้ง หญิงสาวที่ ไร้เดียงสา มีชีวิตชีวา กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้เห็น มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไปตามช่วงเวลาของแต่ละคน…

เชี่ยวหยาวสูงกว่าหนี่หยัน อีกไม่กี่ปีความสูงของเขาก็จะสูงประมาณเท่าเธอ 170 ชม. เสื้อผ้าเขาดูสกปรกเล็กน้อย มันมาจากที่เขาสะดุดล้ม ตอนนี้ รูปร่างหน้าตาของเขาดูค่อนข้างฉลาด ถึงมันจะไม่ค่อยหล่อเท่าไหร่ก็เถอะ แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเนี่ยเหยียน นี้เป็นเหตุให้การพูดคุยของพวกเขามันดูสบายๆ

“นายมาจากโรงเรียนไหน? จากลักษณะของนาย..มันดูเหมือนนายควรจะเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมต้นใช่ไหม” เชี่ยวหยาว รู้สึกว่า เนี่ยเหยียนโง่นิดๆ สมองไม่มีอะไร ‘เขาวิ่งเล่นแล้วก็สะดุดล้ม  เด็กม.ต้นนี้ทำไมโง่แบบนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะโตขึ้นตอนเขาเข้าม.ปลายก็เถอะ’

แม้ว่าเนี่ยเหยียนตอนนี้อายุ 18ปี แต่เขามีความคิดของคนอายุ 28 เมื่อเขาได้พบกับเชี่ยวหยาวอีกครั้ง เนี่ยเหยียน ไม่ได้สับสน เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าเขาได้ย้อนกลับมายังอดีต จิตวิญญาณและอารมณ์ของเขาได้ขัดเกลาแล้วจากช่วงเวลาที่ผ่านมา เขามีความสงบและเก็บอารมณ์ได้ดี

“ใครบอกว่าผมอยู่ ม.ต้น? ถ้าไม่ได้มีนโยบายเกี่ยวกับเด็ก ตอนนี้ลูกผมคงจะโตพอที่จะชื้อของด้วยตัวเองแล้วละ” เนี่ยเหยียน ตอบติดตลก ในฐานะที่เป็นคนๆหนี่งไม่ควรที่จะทำตัวน่าเบื่อ

“ลูกของนาย? ชื้อของด้วยตัวเอง? หยุดพูดเล่นได้แล้ว!” คำพูดของเนี่ยเหยียนทำให้เชี่ยวหยาวหัวเราะ

“ผมอายุ 18 ปีแล้ว”

“นายพูดจริง อายุ 18? นายไม่ได้อายุน้อยกว่าฉันเลยนะ!” เชี่ยวหยาวพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เนื่องจาก เนี่ยเหยียน เป็นโรคขาดสารอาหารเห็นได้ชัดว่าเขาสูงแค่ 165 ชม. ภายหลังชีวิตของ เขาดีขึ้น ในปีสุดท้ายที่เขาอยู่ ม.ปลาย ความสูงของเขาสูงขึ้นถึง 180 ชม. ดูจากภาพรวมของเขา เขาดูเหมือนเด็กๆและเหมือนเด็ก ม.ต้น นี้คือเหตุผลที่เขาหดหู่เสมอ

สิ่งที่ร้ายที่สุด คือเขาอายุ 18 ปี แต่ไม่คิดว่าจะมีคนบอกเขาว่าเป็น เด็ก ม.ต้น

“นี้เป็นเพราะหน้าของผมยังดูเด็กเมื่อเทียบกับคนอื่น”

“ถ้านายโตกว่านี้ นายจะรับมันได้ไหม” เชี่ยวหยาวตอบพร้อมหัวเราะ เธอรู้สึกว่าเนี่ยเหยียน นี้เป็นคนตลกจริงๆ ผู้ชายทั้งหมดในชั้นเรียนเธอมักจะขี้อายเมื่อเจอเธอ พวกเขาไม่เคยพูดกับเธอหรือทำสิ่งต่างๆกับเธอ

ทั้งสองพูดคุยกันเยอะมาก เนี่ยเหยียนยังสบายๆเมื่อคุยกับเธอ เธอหยอกเขาบางครั้ง เขาเป็นคนไม่กี่คนที่ทำให้เธอหัวเราะ

เนี่ยเหยียน มองเธอยิ้ม มันทำให้เขานึกถึงตอนจบ ม.ปลาย  เขาและเธอไม่เคยคุยกันสักครั้ง พวกเขาทั้งสองอยู่ในโลกที่แตกต่างกันสิ้นเชิง เขายังคงชื่มชมเชี่ยวหยาวอย่างลับๆ เขาไม่ค่อยต้องการให้เชี่ยวหยาว จดจำคนต่ำต้อยอย่างเขา เขาไม่เคยคิดว่าหลังจากจบ ม.ปลาย เขายังได้รับของขวัญจากเธอ บางทีเขาคงได้ทิ้งความประทับใจไว้ในใจของเชี่ยวหยาว

สิ่งที่อยู่ในของขวัญมันเป็นรูปภาพของเธอ ตอนอายุ 12 ปี ในขณะที่เธอยังอ้วน และมีไขมัน มันเป็นภาพที่ให้เฉพาะคนใกล้ชิด

หลังจากเรียนจบ เนี่ยเหยียนไม่สามารถลืมเชี่ยวหยาวได้และเขาทั้งสองก็ยังติดต่อกัน

หลังจากเกิดใหม่ เนี่ยเหยียนจะไม่ยอมให้ตัวเองพลาดโอกาสอีกครั้ง

ดวงตาที่บริสุทธ์และสดใสของเธอลอบชำเลืองมองหน้า เนี่ยเหยียนแม้ว่าเขาจะไม่หล่อ และดูธรรมดามากและดูเหมือนเด็ก เขาดูสงบมาก ‘บางทีมันอาจจะเป็นบุคลิกของเขา’

“ผมชื่อ เนี่ยเหยียน(聂言) หนี่เขียนด้วย ‘คู่’(双) และ ‘หู’ (耳) และเหยียนเขียนว่า ‘คำว่า’ (言) ใน ‘ภาษา’ (語言)” เนี่ยเหยียนกล่าวขณะมองดูตาของเชี่ยวหยาว

ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเชี่ยวหยาวรู้สึกอาย พยายามที่จะหลีกเลี่ยงการจองมองของเนี่ยเหยียน

“ฉัน เชี่ยวหยาว”

เนี่ยเหยียนจ้องมองลงมา หยุดที่ริมฝีปากของเชี่ยวหยาว มันเป็นสีชมพูจางๆ มันทำให้ดูมีเสน่ห์อย่างมาก  ก่อนหน้านี้ ในปีสุดท้ายของ ม.ปลาย เนี่ยเหยียนไม่เคยกล้าที่จะจ้องมองใบหน้าเชี่ยวหยาวแบบนี้มาก่อน เขาทำได้แค่แอบมองเท่านั้น

“พ่อฉัน รอฉันอยู่ เพราะฉันออกมาคนเดียวครั้งแรก……ฉันมีความสุขมากที่ได้คุยกับนายวันนี้ แต่จำไว้ด้วย นายจะเอาผ้าพันแผลออกได้พรุ่งนี้ นายห้ามเอาออกก่อนเด็ดขาด” เชี่ยวหยาวรู้สึกไม่มั่นใจดังนั้นเธอถึงเตือน เนี่ยเหยียน ซ้ำตอนลุกขึ้น

เนี่ยเหยียน ลองขยับหัวเข่าดู ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีปัญหา แผลมันแค่ถลอกนิดหน่อย

“เข้าใจแล้ว มันไม่ได้เป็นอะไรมาก เพราะงั้นเธอควรกลับไปได้แล้ว ขอบคุณมากสำหรับวันนี้” เนี่ยเหยียน ตอบ แม้ว่าจะอยากคุยกับเธออีกสักหน่อยก็เถอะ เขาเดินกลับมาที่ขอบถนน พวกเขาจะได้เรียนที่เดียวกันในอนาคตเพราะงั้นเขามีโอกาสอีกมากที่จะได้คุยกับเธอ

“ฉันไปก่อนนะ”

“บายบ๊าย” เนี่ยเหยียน ตอบพร้อมยิ้มให้ เขาเริ่มเดินไปยังร้านขายยา เขารู้สึกดีเล็กน้อยที่ได้คุยกับเธออีกครั้ง

เขาจะต้องเริ่มสร้างฐานะเพื่ออนาคต คิดเกี่ยวกับเฉาเสี่ยว อารมณ์ของเขาเข้าโหมดเย็นชาทันที นี้คือความเกลียดชังของเขา ถ้าเขามีโอกาส เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะฝากกระสุนไว้ในหัวศัตรู

ตอนนี้เขาควรคว้าโอกาสและเข้าเกมส์ให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะตั้งรากฐานในช่วงเริ่มต้น ความเชื่อมั่น มันต่างจากเกมส์อื่นๆ เพราะมันคือโลกอีกใบของมนุษย์ เกมส์นี้ได้เปลี่ยนชีวิตของเขามาแล้ว

ที่ร้านขายยาเขาชื้อยาลดไข้ ในตอนที่กลืนมันลงไป เขารู้สึกได้ทันทีว่ารางกายของเขาเริ่มดีขึ้น ผลของยามันดีมาก

หลังจากเสร็จธุระจากร้านขายยา เขาเดินไปที่ห้างสรรพสินค้า เขาวางแผนที่จะชื้อหมวกเสมือนจริง

ผ่านมาครึงวันตั้งแต่ เนี่ยเหยียน ออกจากบ้าน ในที่สุดเขาก็มาถึงร้านที่ขายหมวกเสมือนจริง

ราคาต่ำสุดคือ 1300 เครดิต ราคาสูงสุดคือ 1,200,000 เครดิต ในปัจจุบัน เนี่ยเหยียนชื้อได้แค่รุ่นที่ถูกที่สุดเท่านั้น

นอกจากหมวกเสมือนจริง ยังมีแบบแคปชูล ชึ้งราคาของมันคือ 6ล้าน เครดิต

เนี่ยเหยียน ยืนบัตรสำหรับลงทะเบียน เขาเลือกหมวกสีฟ้าและลงทะเบียนหมวก หมวกนี้มีแต่เขาเท่านั้นที่ใช้ได้

ความเชื่อมั่น มันพึงออกมาได้เพียง 7 วันเท่านั้น เท่าให้ผู้เล่นเลเวลสูงสุดอาจจะอยู่เวล 5 นั้น เพราะงั้นเขายังตามทัน

หลังจากเกิดใหม่ เขาควรกำจัดฝ่ายตรงข้าม ที่ขวางทางของเขา ออกไป “เพื่อที่จะขึ้นไปสู่จุดสูงสุด”

 

 

 

ติดตามได้ที่เพจ : แปลนิยายกากๆ