0 Views

บทที่ 124 – ธุรกิจ

 

ร้าน Starry Night Potion  ตอนนี้มันเป็นอาคารสองชั้นที่สูงตระหง่าน    ภายนอกทั้งหมดสร้างจากหินสีขาว ด้วยการออกแบบที่ประณีต รอยแกะสลักลงที่อยู่บนเสาแต่ละเสา, หากมีใครจ้องมองพวกมัน พวกเขาอาจจะตกอยู่ในภวังค์ได้  อุปกรณ์ตกแต่งภายในของร้านค้าก็เปลี่ยนโฉมไปกับเขาเหมือนกัน เฟอร์นิเจอร์และภาชนะบรรจุก็เปลี่ยนเป็นดูหรูหรามากขึ้น

ไม่นานหลังจากหลังจากถูกเรียก นก ก็เปิดประตูเข้ามา

“บอส..ฉันมาแล้ว!” นกส่งเสียงออกมา ขณะที่เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความชื่นชม มันเป็นร้านระดับ 2! ฉันอยากรู้จริงๆว่าใครเป็นเจ้าของมัน

“อืม … ฉันมีงานเล็กๆให้นายทำ” เนี่ยเหยียนพยักหน้าก่อนจะพูดต่อไปว่า“เริ่มจากวันนี้ไป ฉันจะให้ร้านยาแห่งนี้อยู่ในความดูแลของนาย… และฉันจะมอบหมายหน้าที่ให้นายอีกไม่กี่อย่าง….ถ้าร้านนี้ทำกำไรได้ดี ฉันจะเพิ่มโบนัสให้นายตอนสิ้นเดือน  ฉันจะไม่ให้งานนายเยอะหรอก เพราะเป้าหมายหลักของนายคือการปรับปรุงระดับนักเล่นแร่แปรธาตุ อ้อ..อีกอย่างนายจะเริ่มได้เงินเดือนก็ต่อเมื่อนายกลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับจูเนียร์.”

“ด-เดี่ยวนะ…บอสคุณเป็นเจ้าของร้านนี้!? ” นกอุทานออกมา เขารู้ว่าเนี่ยเหยียน ยันเป็นมีตัง แต่เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะรวยขนาดนี้ เขาได้ยินจากคนอื่นมาว่า  การซื้อที่ดินนั้นต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่า 1 เหรียญทอง หากเปิดร้านจำเป็นต้องใช้เงินอีก 2 ทองและหากทำการอัพเกรดไประดับ 2 มันต้องใช้เงินถึง 5 เหรียญทอง!  ด้วยราคาที่สูงขนาดนี้ ทำให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ได้แต่เพ้อฝันถึงมันเท่านั้น  สำหรับเขาโอกาสที่จะได้เปิดร้านค้าของตัวเอง ก็เหมือนกับการจ้องมองเมฆบนขอบฟ้าที่สวยงาม แต่กลับแตะต้องไม่ได้

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะทำหน้าที่เป็นผู้จัดการร้านเท่านั้น แต่การที่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่อย่างนี้ มันทำให้เขารู้สึกพอใจมาก และ

“ใช่..ฉันเป็นคนเปิดมัน…เอาล่ะ เข้าเรื่องกันก่อน อีกไม่นานจะมีคนมาสัมภาษณ์งาน ตอนนี้ฉันไม่อยากเปิดเผยสถานะของตัวเอง ดังนั้นฉันต้องการให้นายจ้างพวกเขาแทนฉัน ส่วนเรื่องการเตรียมต่อและข้อมูลที่จำเป็นฉันจะส่งให้นายทีหลัง”

“ผมเข้าใจ.” นกพยักหน้า

ในส่วนนี้นกก็เข้าใจว่า  ด้วยเหตุผลบางอย่าง เนี่ยเหยียนไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเขาเป็นเจ้าของร้าน ส่วนเหตุผลนั้น เขาไม่กล้าถาม ที่

“ดี..ดูเหมือนนายจะเข้าใจแล้ว  ฉันจะอธิบายเรื่องต่างๆเพิ่ม  นั้น เป็น NPC  ที่ชื่อว่า Insei Rais  เขาเป็นพนักงานขายของในชั้นแรก ส่วนชั้นสองคือห้องปรุงยาสำหรับนักเล่นแร่แปรธาตุ  เพื่อให้สามารถปรุงยาได้ตลอด ฉันอนุญาติให้นายถอนเงินส่วนหนึ่งออกไปได้  ใช้มันซื้อวัตถุดิบมาเติมไว้ให้เต็มสต็อก  ในตอนเย็นเก็บยาที่พวกเขาปรุงได้ออกมาขาย…เพราะรายได้ของพวกเขาขึ้นอยู่กับผลงานของตัวเอง  ส่วนเรื่องการตั้งราคา นายสามารถถามฉันได้  ฉันมีอีกงานหนึ่งให้นายทำ ฉันจะให้นายทำบัญชีรายรับ-รายจ่ายของร้านในทุกที่สัปดาห์  มันมีระบบคำนวณอัตโนมัติอยู่ มันไม่น่าใช้เวลานานเท่าไหร่” เนี่ยเหยียนสั่ง

เมื่อเนี่ยเหยียนพูด นกรีบจดบันทึกคำพูดของเขาไว้ เขากลัวว่าตัวเองจะลืม งานในชีวิตประจำวันของเขาก็ไม่ได้เยอะอะไร ตราบใดที่เขาจัดการร้านค้าได้อย่างถูกต้องทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดี

เนี่ยเหยียนคิด ถ้าเป็นแบบนี้แล้วแม้ว่าผมจะไม่ได้จัดการร้านด้วยตัวเอง ตามแผนที่วางเอาไว้มันควรจะราบรื่น

ในตอนนั้น เขาเห็นท่าทางลังเของนก ราวกับว่าเขาอยากจะพูดอะไรบ้างอย่างแต่เขาไม่กล้า

“มีอะไร? นายอยากจะพูดอะไรก็แค่พูดมันอกมา” เนี่ยเหยียนพูด ขณะที่เขามองนก

“บอส..คืออย่างนี้…หลายคนที่มาสมัครเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ ระดับ จูเนียร์ ทั้งนั้น แต่ทำไมคุณถึงเลือกผม?” นกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่ฝั่งอยู่ในใจ ถ้าเขาไม่ได้ถามมันเขาคงจะคิดเรื่องนี้ไม่หยุดแน่

เนี่ยเหยียนยิ้มก่อนจะตอบว่า“เป็นเพราะฉันรู้สึกว่าฉันไว้ใจนายได้ นั่นคือทั้งหมด.”

“ฮะ …” นกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นานแล้วที่เขาไม่ได้ยินคำนี้  เมื่อเขาอยู่ในจุดต่ำสุดแม้สุนัขจะไม่สนใจเขา ที่เขาตั้งชื่อว่า Bird Leaves No Eggs  (ชื่อตัวละคร) เป็นเพราะเขาเอาไว้เตือนใจตัวเอง แต่ก่อนไม่มีใครเชื่อมั่นในตัวเขาสักคน แต่ตอนนี้มีคนๆหนึ่งที่เชื่อมั่นในตัวเขา “ขอบคุณ” นกพูดจากก้นบึ้งของหัวใจ

เนี่ยเหยียนเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น  หลังจากอธิบายเรื่องต่างๆเกี่ยวกับการจัดการร้านเสร็จเขาพูดต่อว่า “มีนักเล่นแร่แปรธาตุ 2 คน ที่นายต้องพิจารณาเป็นพิเศษ คนแรกคือ Quiet Nannan ส่วนอีกคนเป็น Still Grieving  ฟังเงื่อนไขของพวกเขา แล้วแจ้งฉันด้วย.”ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ตั้งเงื่อนไขสูง เขาก็จะจ้างพวกเขา ที่

“ผมเข้าใจ!” นกพยักหน้า เขาจะรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย  ทั้งสองคนเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับจูเนียร์ ขณะที่เขาเป็นแต่เพียงเล่นแร่แปรธาตุฝึกงาน ที่มีโอกาสปรุงยาสำเร็จต่ำกว่าค่าเฉลี่ย  มันไม่น่าแปลกใจที่เขาจะรู้สึกกดดัน

“อีกนานไหม นายถึงจะขึ้นไประดับจูเนียร์?” เนี่ยเหยียนถาม

“ผมคิดว่า … อีก 3-4วัน เป็นอย่างน้อย.”

เนี่ยเหยียนพยักหน้าแล้วพูดว่า“ขยันฝึกเข้าละ นี้เป็นสูตร Junior Magic Resonance Potion เมื่อ Quiet Nannan และ Still Grieving เข้าทำงาน เอามันให้ใครสักคน แล้วบอกพวกเขาเริ่มปรุงยาทันที  ราคาในตลาดของยานี้น่าจะสูงพอสมควร.”

“ครับ” นกตอบ  ถ้าเขาอยู่ระดับจูเนียร์แล้ว เนี่ยเหยียนคงจะไม่มอบสูตรนี้ให้คนอื่น แต่เขาใม่ใช่คนใจแคบ เขาเข้าใจว่าเขาต้องพึ่งพาความสามารถของตัวเอง ถ้าเขาอยากประสบความสำเร็จได้ ถ้าเขาไม่มีคุณสมบัติพอ มันเป็นเรื่องปกติที่เนี่ยเหยียนจะมอบมันให้คนอื่น

“ไม่ต้องคิดมาก ในอนาคตเดี่ยวนายก็ได้มันเอง ตอนนี้นายมุ่งพัฒนาตัวเองก่อน ฉันยังมี สูตร Anti-Petrify Potion  ไม่กี่อันให้มันกับพวกระดับจูเนียร์ และบอกพวกเขาเร่งปรุงมันทันที

หลังจากจัดการเรื่องร้านขายยาเสร็จ เมื่อเนี่ยเหยียนกำลังจะออกไป มีชายอายุประมาณ 26 ปี ส่วมเสื้อคลุมสีเทาเดินเข้ามาข้างใน เขามองดูเนี่ยเหยียนและนก ก่อนจะหันมาทางเนี่ยเหยียน

“โทษทีนะ…เจ้าของร้านอยู่ไหม?” ผู้เล่นคนนั้นถาม จากมุมมองของเขาระหว่างนกที่เป็นเล่นแร่แปรธาตุระดับผู้ฝึกงานกับเนี่ยเหยียน  อย่างหลังมีแนวโน้มที่จะเป็นเจ้าของร้านมากกว่า

สายตาของนกตกลงบนคอของผู้เล่น เขาสังเกตเห็นปกเสื้อคลุมที่ปักด้วยลายดอกไม้โดยใช้เส้นไหมสีเงิน  ความอิจฉาประกายออกมาจากดวงตาของเขา  ดอกไม้สีเงินนี้เป็นตัวแทนของความฝันที่เขายังไม่สำเร็จ  มันเป็นสัญลักษณ์ของนักเล่นแร่แปรธาตุระดับจูเนียร์!

เนี่ยเหยียนมองนกด้วยหางตา ในที่สุดนกก็เดินไปทักทายผู้เล่น

“ฉันเป็นเจ้าของร้าน นายมีธุระอะไร?” นกตอบ ในตอนนี้เขาไม่ใช่คนที่ลังเลหรือขาดความเชื่อมั่นแม้แต่น้อย  มาดของเขาตอนนี้เหมือนเจ้าของร้านจริงๆ

“โอ้..ฉันชื่อ Quiet Nannan ฉันได้ยินว่าคุณกำลังรับนักเล่นแร่แปรธาตุ” ผู้เล่นตอบ  เมื่อเขาได้ยินเสียงนกที่บอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของร้าน เขาค่อนข้างตกใจ

“มีกิลด์ใหญ่ๆมากมายที่รับนักเล่นแร่แปรธาตุ   ด้วยระดับจูเนียร์ของคุณ มันไม่น่าจะมีปัญหาที่จะเข้าทำงานที่นั้น  เพราะงั้นทำไมคุณถึงมาที่นี้แทนที่จะไปกิลใหญ่ๆ” นกตอบพร้อมกับคำถาม เขามองไปที่ตาของ Quiet Nannan

ใช้ได้ … เนี่ยเหยียนพยักหน้าเบาๆ ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกนกว่า เขาไม่ต้องการผู้เล่นที่มีอย่างอื่นแอบแผง มาร่วมงานกับร้านของเขา ดูเหมือนนกค่อนข้างรอบคอบและรู้ว่าควรถามคำถามแบบ