0 Views

บทที่ 105 – ความเกลียดชัง

 

“เด็กอยู่บ้านไหม?” เสียงดังผ่านประตูเข้ามา

เนี่ยเหยียนคิ้วเมื่อได้ยินเสียงนี้ ความโกรธเริ่มเดือดปุด ๆ ออกมาจากข้างใน เสียงนี้เป็นลุงของเขา เขาเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด พ่อแม่ของเขาได้ยืมเงินจากญาติและเพื่อนของลุง ต่อมาเมื่อพ่อของเขาเริ่มธุรกิจและประสบความสำเร็จ พวกเขาใช้ความจริงที่ว่าพ่อแม่ของเขาได้ยืมเงินเขาและบังคับให้พ่อแม่ของเขา ให้หุ้นพวกเขาไป 20% พวกเขาเอาแต่เงิน แต่ไม่เคยทำงานอะไร แต่หลังจากที่ธุรกิจเริ่มขยายตัว วิกฤตก็โผล่ออกมาอย่างกระทันหัน  ตอนแรกพ่อของเขาขายหุ้นออกไป 30% เพื่อปกป้องบริษัท แต่มันเป็นเพราะพวกเขาเหล่านี้ร่วมมือกับเฉาเสี่ยว ทำให้บริษัทไม่เป็นของพ่อเขาอีกต่อไป

หลังจากย้อนเวลากลับมา ความเกลียดชังของเขาต่อเฉาเสี่ยวยังหยั่งรากลึกลงไป  แต่โลกใบนี้ผู้แข็งแกร่งเป็นผู้ล่า ผู้อ่อนแอได้แต่เป็นเหยื่อเท่านั้น ถ้าครอบครัวของเขาไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเอง แม้จะไม่มีเฉาเสี่ยว ก็จะมีคนอื่นๆมาโจมตีธุรกิจพ่อของเขาแทน  แต่สิ่งที่เนี่ยเหยียนไม่พอใจมากที่สุดคือเพื่อนและญาติที่ทรยศพ่อของเขา!

「ปัง! ปัง! ปัง! 」เสียงเคาะประตูแรงขึ้น เขารู้สึกถึงความโกรธจากเสียงพวกนี้

เนี่ยเหยียนเดินไปที่ประตูและเปิดมัน ห้าใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏในสายตาของเขา

“โอ้ แปลกใจจริงๆ! ที่ลุงป้าทั้งหมดมาที่นี้! นายหลิน(mr. Lin), คุณก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน?” 1 เนี่ยเหยียนกวาดสายตามองญาติของเขา การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยการดูถูกและดูหมิ่น แต่สายตาของเขาหยุดลงที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลัง  เนี่ยเหยียนเดาได้ว่าทำไมญาติของเขาถึงได้มาเคาะประตู  พ่อแม่ของเขายืมเงินจากเพื่อนและญาติของมาจำนวนมาก ทั้ว 4 คนนี้คงจะมาเรื่องหนี้  แต่การมาของนายหลินทำให้เขาค่อนข้างงง

หลินหย่าเป็นเพื่อนของพ่อเขาจากกองทัพ  เมื่อครอบครัวของเขาตกที่นั่งลำบาก เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่เคยทิ้งพวกเขา แต่ตั้งแต่ที่ญาติพวกนี้ทรยศพ่อของเขา เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย  เนี่ยเหยียนจำได้ว่า….นายหลินเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด แต่เขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก  เมื่อพวกเขาอยู่ในกองทัพด้วยกันนายหลินได้บังกระสุนแทนพ่อของเขาและทำให้เขาพิการจนถึงวันนี้  ครอบครัวของเขาเป็นหนี้นายหลินจำนวนมาก

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เนี่ยเหยียนจำได้ว่านายหลินได้ให้เงินพ่อไป 160,000 ดอลลาร์

นายหลินมองกลับมาที่เนี่ยเหยียน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำขอโทษ ก่อนจะพูดว่า“เหยียนน้อย ฉันถูกลากมาที่นี่.”

เนี่ยเหยียนเข้าใจอย่างรวดเร็วหลังจากให้เงินพ่อของเขายืม 160,000 ดอลลาร์ นายหลินก็ไม่เหลือเงินมาก ที่นายหลินมาเพราะเขาไม่สามารถต้านทานแรงกดดันจากลุงและญาติของเขา  เนี่ยเหยียนไม่ได้ตำหนิเขาแม้แต่น้อย

ลุงและคนที่เหลือถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นเนี่ยเหยียน เปิดประตู

ใบหน้าของเขาแสดงออกด้วยเยาะเย้ย เขามองญาติทั้งหลายของเขา“ลุง, ป้า, คุณตงไม่คิดว่าฉันจะหนีใช่ไหม?”

“ดีที่รู้ !? พ่อแม่ของคุณยืมเงินจากเราไปเยอะ! ถ้ามีโอกาส คุณคงหนีไปแล้ว!?” ภรรยาของลุงพูดอย่างไร้ความปรานี

ญาติของเขาบังคับให้เขาเข้าไปในบ้าน

“ถ้าผมอยากจะหนี ผมคงจะทำไปนานแล้วละ” เนี่ยเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

“สารเลว! แกกล้าพูดกับเราด้วยน้ำเสียงอย่างนั้นหรอ ห่ะ! เราอย่าเสียเวลา ไปเรียกพ่อแม่ของแกมา”ลุงของเขาลู่หมิง พูดอย่างเย่อหยิ่ง

“พ่อแม่ของฉันกำลังยุ่งและไม่สามารถมาคุยกับคุณมาก ถ้าไม่มีอะไรอีก ผมขอแนะนำให้คุณกลับบ้านไป” จากนั้นเนี่ยเหยียนหันไปนายหลินและพูดว่า“ลุงหลินฉันจะจ่ายหนี้ของครอบครัวให้ลุงเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฉันรู้ว่าครอบครัวของลุงอยู่ในสถานการณ์ลำบาก ผมขอโทษด้วยที่ทำให้ลุงและครอบครัวของลุงมีปัญหา

ลุงหลินส่ายหัวและโบกมือของเขา“ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้สถานการณ์ของลุมไม่ดีเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่ได้เลวร้าย แม้ว่าลุงจะไม่ได้มีเงินใด ๆ ฉันยังยืมคนอื่นได้ พ่อของคุณและฉันเป็นเพื่อนที่ตายแทนกันได้ แม้ว่าพ่อของคุณไม่สามารถจ่ายเงินคืนฉันได้ ฉันก็ไม่ถือส่าหรอก

เนี่ยเหยียนรู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของนายหลิน บางครั้งคำกล่าวที่ว่า“เลือดข้นกว่าน้ำ” มันก็ไม่เป็นความจริงเสมอไป

ความแตกต่างระหว่างนายหลินและญาติของเขาเป็นเหมือนสีดำและสีขาว!

“เงินที่ครอบครัวของผมเป็นหนี้ ผมจะคืนให้ในราคาเต็ม พ่อแม่ของฉันหายไปนานเท่าไหร่แล้ว? แต่ทุกคนทำเหมือนพวกเขาขโมยเงินของคุณและหนีไป ” สายตาของเนี่ยเหยียนเต็มไปด้วยความเย็นชา

“สารเลวเอ้ย? โทรไปเรียกพ่อแม่ของแกมาชะ!” หมัดของลู่หมิง ตรงมาที่หน้าของเนี่ยเหยียน

เนี่ยเหยียนหลบไปด้านข้างและคว้าแขนของลุงไว้ เขามองไปที่ลุงของเขาและตะโกน“ฉันบอกคุณแล้ว พ่อแม่ของฉันยุ่งเกินไป และไม่มีเวลามายุ่งกับคุณมาก ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ฉันแนะนำให้คุณออกไปชะ”

“สารเลว! ใครไอนุญาตให้แกพูด ?!”เขาพยายามดึงกลับแขนกลับมา แต่เขาพบว่ามือของหลานชายเขาเหมือนกรงเล็บเหล็ก.ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหน มันก็ไม่ขยับ นี้ตั้งแต่ตอนไหนที่หลานชายเขาแข็งแรงขนาดนี้?

เขาพึงจะสังเกตเห็นว่าหลานชายเขาสูงและมีกล้ามเนื้อมากขึ้น เขาไม่ใช่เด็กคนเดิมที่อ่อนแอ เหมือนที่เขารู้จักในอดีต

ไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นว่า เนี่ยเหยียนออกแรงบีบมากขึ้น  เขารู้สึกเจ็บแขนมาก หน้าของเขากลายเป็นสีแดง แต่เขาไม่เต็มใจที่จะย้อมแพ้เด็กคนนี้

“คุณเป็นอะไรรึป่าว? เนี่ยเหยียนปล่อยเขา! เขาเป็นลุงของแกนะ ไอ่สารเลว!” ภรรยาของลุงลู่หมิง ตะโกนด่าเขา หลังจากรู้สามีของเธอถูกทำร้าย

“ดอกเบี้ยเท่าไหร่ ที่พ่อแม่ของฉันสัญญากับคุณ?” เนี่ยเหยียนไม่ได้สนป้าของเขา เขากวาดสายตาไปที่ญาติที่เหลือ ก่อนจะปล่อยแขนของลุง

ลุงลู่หมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่เขาลูบแขน

“ร้อยละ 10 ต่อเดือน!” ภรรยาของลู่หมิงตอบ

ร้อยละ10 ต่อเดือน … นี้ครอบครัวของเขาจะต้องจ่ายดอกเบี้ยร้อยละ10 ทุกเดือน ไม่ต้องพูดถึงเงินต้นอีก

“ลุงหลินมั่นใจได้เลยว่าลุงจะได้เงินเร็วๆนี้ ส่วนป้าและลุง พวกคุณก็จะได้เงินคืนเหมือนกันแม้ว่าพ่อแม่ของฉันไม่สามารถจ่ายมันคืนได้ ฉันจะเป็นคนจ่ายแทนเอง”

เขาจะไม่ยอมให้พ่อของเขาจบลงแบบเดียวกับชีวิตที่ผ่านมา