0 Views

Chapter 33 – ความช่วยเหลือ(4)

ณะร้านอาารของมหาวิทยาลัย

ทุกคนที่กินอาหารกันอยู่ต่างหยุดจ้องไปที่ทีวีช่องนึง

-สวัสดีฉันจุยเซปเป้เป็นผู้รายงานข่าว[มีสิ่งที่ทำให้น่าประหลาดใจเกิดขึ้นในเอลเดอร์ลอร์ด]

ด้านหลังของเธอคือกำเเพงสูงของเมืองอาร์นิน

-อาร์นินนั้นมีสิ่งที่ขึ้นชื่อคือนายกเทศมนตรีที่สวยงามมาก เเต่วันนี้พวกเขาไม่ได้จะพาไปใน
อาร์นินเเต่จะพาไปป่าทางตอนเหนือของอาร์นินสถานที่ล่าไทเทอร์เพื่อที่จะสร้างชื่อเสียง

เธอขึ้นเหนือสู่ที่ราบตอนเหนือ กล้องเริ่มสั่นเหมือนตากล้องวิ่งตามเธอเพื่อถ่ายทำต่อ

-มันมีอะไรเกิดขึ้น?จุยเซปเป้ปผู้นี้จะพาไปดูเอง

เธอเจอผู้เล่นเดินออกมาจากที่ราบตอนเหนือ

-สวัสดี คุณเพิ่งมาจากป่าทางเหนือหรอ?

-หือมีอะไรงั้นหรอ?

-มีคนบอกว่าเกิดสิ่งประหลาดขึ้นที่นั้นจริงหรอ?

-อ่า…

คนเเคระพยักหน้า

-ใช่เเล้วทำเป็นสิ่งที่ประหลาดไม่น่าเกิดขึ้นได้เลย

-มันคืออะไรงั้นหรอ?

-คุณจะรู้เองถ้าหากไปที่นั่น ถ้าคุณไปตอนนี้เลยบางทีอาจจะพบเขาก้ได้

คราวนี้จุยเซปเป้หันไปถามเอลฟ์ที่อยู่ข้างๆคนเเคระ

-คุณได้พบกับเขาเหมือนกันไหม

-เเน่นอนเราดื่มกันทั้งคืน

-ดื่มงั้นหรอ?

-ใช่เเล้วเขาเป็นคนใจดีเเละเป็นคนที่ดีมาก

-เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมเลยงั้นหรอ?

-ใช่เเล้ว…มันเป็นความจริง

ตัดฉากไปที่จุยเซปเป้ที่กำลังยืนอยู่ที่ราบตอนเหนือ

ตอนนี้จุบเซปเป้มาอยู่ที่ราบอันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังต่อสู้กับไทเทอร์
ขนาดใหญ่จุยเซปเป้ลดเสียงให้เบาลงเเละพูดว่า

-ตอนนี้เรามาหาคนที่เป็นข่าวลือกันดีกว่า

จากนั้นเธอก็วิ่งผ่านศพของไทเทอร์ที่นอนตายอย่างระมัดระวัง

-นี่…สวัสดี

-ห่ะว่ายังไง?อ้าวนั่นคุรจุยเซปเป้ไม่ใช่หรอ?

-ใช่เเล้วคุณรู้จักชั้นด้วยหรอ?

-ฉันเป็นเเฟนคลับตัวยงของคุณเลย คุณจะคอยรายงานข่าวสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในเอลเดอร์ลอร์ด

-ขอบคุณ

ผู้เล่นพยักหน้า

-เออ คุณรู้จักคนที่เขาพูดถึงกันอยู่ไหมรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?

-ครับ ฉันรู้จักเขาดีต้องขอบคุณในความช่วยเหลือของเขาสองถึงสามครั้งด้วย

-ขอบคุณความช่วยเหลืออะไรงั้นหรอ?

-ทุกคนไม่รู้จักเขาเขาทำตัวเหมือนกับสายลับมาสอดเเนม ฮ่าาาา

จุยเซปเป้หันมองจอด้วยหน้าตางงๆ

-เขาเป็นคนเเบบไหนเนี่ยฉันเริ่มอยากรู้จักเขาจริงๆเเล้วสิ

เธอถามผู้เล่นอีกครั้ง

-เเล้วฉันสามารถเจอเขาได้ที่ไหน?

-อือตอนนี้เขาคงจะยุ่งมาก..

ผู้เล่นลูบคางเเล้วชี้ไปที่ทางนึ่ง

-คุณหินนั่นไหม?

-หินก้อนใหญ่งั้นหรอ?

-ใช่รออยู่ตรงนั้น มันเป็นที่ ที่ตำนานของเขาได้เริ่มต้นขึ้น

-ตำนานอะไรหรอ?

จุยเซปเป้สั่นเขาเริ่มเกิดความสับสนขึ้นเเล้ว

-ตำนานจริงๆหรอ? ตำนานอะไร? เเละเขากำลังรอยู่ที่นั่นหรอ? ตอนนี้ฉันตื่นเต้น
ไปหมดเเล้ว ท่านผู้ชมอยากมาด้วยกันไหม?

จากนั้นเธอก็โค้งคำนับขอบคุณผู้เล่นคนนั้นเเละวิ่งไปที่ก้อนหินก้อนใหญ่

เธอมาถึงหน้าหินก้อนใหญ่ก็ได้เห็นสิ่งที่เเกะสลักอยู่ที่หิน เห็นคำปรากฎอยู่ที่หิน

จุยเซปเป้วางมือก่อนที่จะก้าวถิยหลังเเละถอนหายใจ

-มีบางอย่างถูกเเกะสลักไว้ที่นี่…?

ขณะที่โฟกัสของกล้องเบลอจนทำให้ไม่สามารถอ่านข้อความที่หินได้

[ติดตามชมต่ออีกสักครู่]

จากนั้นก็มีโฆษณาขึ้นมา คนในร้านอาหารเริ่มบ่นเมื่อมีโฆษณาขึ้นมา

“โฆษณานี่น่าลำคาญจริงๆ”

ลูกค้าในร้านอาหารเริ่มเล่าประสบการณ์ของตัวเองในเอลเดอร์ลอร์ด

หลังจากโฆษณาจบจุยเซปเป้ก็กลับมาปรากฎตัวบนจออีกครั้ง สายตาของทุกคนต่างกลับไปที่
ทีวีอีกครั้ง

-นี่…คืออะไร…?

มันเป็นการเขียนเเบบหยาบๆเหมือนกับถูกเขียนด้วยใบมีด!

จุยเซปเป้ใช้มือสัมผัสอักษรทีละตัว

-นักรบ…

หน้าจอก็เเพลนจอตามมือของจุยเซปเป้

-นักรบไม่…โจมตีคนที่ไม่มีอาวุธ

จุยเซปเป้เริ่มสงสัย

-ใครเป็นคนเเกะสลัก นักรบหรอ? ฉันสามารถรู้สึกถึงจิตวิญญาณเเห่งความกล้าหาญ
ของเขาได้

ในตอนนั้น เธอหันหัวของเธอทันทีใบหน้าของเธอซีดลง

-หานั่นอะไร…?

หน้าจอเริ่มสั่นมีเสียงดังเกิดขึ้น กล้องเเพลนไปที่ไทเทอร์ จุยเซปเป้ไม่ได้เป็นผู้เล่นที่เเข็งเเกร่ง
เธอจึงวิ่งหนี คนที่ถ่ายภาพก็วิ่งตามเธอไป

ช่วงเวลานั้นไทเทอร์กำลังวิ่งจะมาถึงจุยเซปเป้

-ย่าาาา

กล้องกระเด็นเห็นจอภาพเห็นเเต่ท้องฟ้าของเอลเดอร์ลอร์ด ความเงียบเกิดขึ้น

คนที่ดูวิดีโอต่างตกใจ

“…นี่ยังออกอากาศอยู่หรือป่าว?”

“นี้คือการถ่ายทอดสดไม่ใช่หรอ?”

“เธอเเกล้งตายงั้นหรอ?เขาตายเเล้วหรอ?”

ผู้ชมบ่นในขณะที่มีบางสิ่งปรากฎขึ้นที่หน้าจอ

“…?”

มันเป็นมือที่ใหญ่นิ้วอันใหญ่ผิวสีเขียวที่มือขรุขระโผล่มาที่จอ

-คุ๊กๆๆ

เสียงไอของจุยเซปเป้ มืออันใหญ่คว้ากล้องเเละตัวของเธอยกขึ้นหน้าจอสั่นอีกครั้ง
ทุกสายตาเห็นออร์คผ่านกล้อง

“ออร์คงั้นหรอ…?”

ออร์คมีผ้าพันคอสีดำคาดไว้ที่หัวของเขา มันดูเก่าเหมือนถูกใช้มานานมีเครื่องหมายของ
เเบล็คสมิทอยู่ที่มุมของผ้า

ตาของออร์คหน้ากลัวจ้องมาที่กล้อง จมูกใหญ่ริมฝีปากหนารอบสักที่ดูเหมือนดุร้าย
เต็มร่างดาบอันใหญ่อยู่ที่หลังของเขา

“ช่วยเหลือหมายถึงอะไร?”ตอนนี้จุบเซปเป้รู้ความหมายของมันเเล้ว ออร์คไม่พูดอะไร
มองที่เธอเเละช่างภาพเเล้วออร์คก็นิ้วให้

…!

ออร์คยกหัวเเม่มือของเขาเเละหันกลับไป

[ผู้ช่วยชีวิต]

ออร์คหายตัวไปอีกครั้ง

จุยเซปเป้บ่นพึมพำ

ออร์คได้มาช่วยชีวิตเรานี่คืออะไร?

มันเป็นเหตุการร์ที่เเปลกมาก ออร์คที่ได้ถูกปฎิบัติกับพวกเขาเหมือนเเค่มอนเตอร์
กลับได้มาช่วยเขา เเละไม่ใช่เเค่นั้น

มีผู้เล่นกระเด็นไปในอากาศเเละกำลังจะถูกไทเทอร์เหยียบอยู่ๆไทเทอร์ก็หลุดกระทันหัน
เหมือนกับโดนกระเเทกอย่างรุนเเรง

มีร่างสีดำพุ่งมาที่มันไทเทอร์พยายามลุกขึ้นยืนเเละถอยหนีขณะที่เลือดของมันไหลเต็มไปหมด

ออร์คลึกลับที่ช่วยเขาก่อนหน้านี้ยืนอยู่ต่อหน้าไทเทอร์ด้วยดาบใหญ่มันเป็นภาพที่สวยงามมาก

จากนั้นออร์คก็ยกนิ้วให้ผู้เล่นที่เขาช่วยเหลือ

…!

มันเป็นภาพที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ผูู้เล่นโค้งคำนับเพื่อขอบคุณเเละ
ยกนิ้วตามออร์คหันมองไปรอบๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเเละนั่งลงกับพื้นดูการล่า
ของคนอื่นๆต่อ

จุยเซปดป้เข้าไปหาผ้เล่นที่เพิ่งถูกช่วยชีวิต

-สวัสดีผู้เล่น!

-ฉันจุยเซปเป้ผู้รายงานข่าว[มีสิ่งที่ทำให้น่าประหลาดใจเกิดขึ้นในเอลเดอร์ลอร์ด]
ช่วยอธิบายฉากที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

-คุณมาหาเขางั้นหรอ

เขาชี้ไปที่ออร์คที่กำลังนั่งอยู่อย่างเงียบๆ

-เขาเป็นนักรบที่เงียบไม่บอมพูดอะไร

-เงียบยังไงงั้นหรอ…?

-นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น…

ผู้เล่นเริ่มเล่าเหตุการณ์

ออร์คมาที่เมืองนี้เพราะต้องการจะเข้าไปในอาร์นินเเต่เขาถูกปฎิเสธเพราะเขาเป็นออร์ค

-ออร์คไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเมือง

-…!

ออร์คดุท่าทางสิ้นหวังมาก ผู้เล่นอธิบาย

-เขารู้สึกตกใจมากที่ออร์คไม่สามารถเข้าไปในอาร์นินได้เเต่ก็มีอยู่วิธีนึงที่จะเข้าไปได้

ออร์คพยักหน้าเเละมุ่งหน้าไปที่ราบของอาร์นินทางตอนเหนือด้วยความหวัง

-มันไม่ใช่อะไรอื่นมันคือการล่ามอนเตอร์บนที่ราบอาร์นินเเต่สิ่งที่เขาเห็นคือต้องเจอ
กับคนจำนวนมากต้องทนทรมานกับการล่ามอนเตอร์

ออร์คดูเศร้า

-เขาพูดไม่ได้เเต่ก้เป็นนักรบที่กล้าหาญ

ออร์คได้ตัดสินใจบางอย่างที่นี่

-ช่วยคนที่ตกอยู่ในอันตราย

-ออร์คช่วยคนอื่นๆไว้

ทุกคนที่เขาช่วยเขาจะยกนิ้วหัวเเม่มือให้

-เขาพูดไม่ได้การยกนิ้วหัวเเม่มือคือวิธีที่ดีที่สุดสำหรับการเเสดงออก

เเละบรรยากาศก็เปลี่ยนไป

-เเน่นอนไม่ได้มีเเต่คนดีเสมอไป วันหนึ่งมีผู้เล่นที่คิดว่าเขาเป็นมอนเตอร์เเละจะจัดการเขา

ทั้งสองต่อสู้กันด้วยดาบ

-ออร์คได้ชนะเขาได้ด้วยความยากลำบากเเละขณะที่เขากำลังจะฆ่าผู้เล่นคนนั้น

ผู้เล่นคนนั้นนั่งคุกเข่าขณะที่พวกเขาถูกเล่นเล่นสี่ถึงห้าคนล้อม เเละร้องตะโกน
ให้ออร์คฆ่าเขาส่ะ

ฆ่าาา ฆ่ามันให้ตาย ฆ่ามันส่ะ!

-มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก

ออร์คส่ายหัวผู้เล่นคนอื่นๆตกใจกับการตัดสินใจของเขา ‘ทำไมล่ะ?’ทุกคนต่างค้านออร์ค
ในขณะที่เขาก้ไม่สามารถพูดตอบโต้ได้

เเทนที่จะตอบด้วยคำพูดเเต่เขากลับไปเเกะสลักบนหิน

[นักรบไม่โจมตีคนที่ไม่มีอาวุธ]

-มันเป็นเเบบนี้เอง

สักครู่ก็มีคนมาพูดเสริมเสียงเชียร์ของพวกเขา

-ที่พูดมาเป็นความจริงทั้งหมด

กล้องเปลี่ยนไปสัมภาษณ์คนอื่นๆทุกคนชื่นชมออร์ค

-มันเป็นเรื่องจริง

-ฉันไม่สามารถนับจำนวนครั้งที่เขาช่วยชีวิตฉันได้เขาเป้นคนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

-เขาชื่ออะไรงั้นหรอ? เขาไม่สามารถพูดบอกชื่อของเขาได้

-ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เเต่สิ่งที่รู้คือสิ่งที่เราเคยคิดว่าออร์คนั้นเป็นคนไม่ดีนั้นเรา
คิดผิดทั้งหมด

-เขาคือ…

-มันเป็นเรื่องจริง…

ผู้สัมภาษณ์ทั้งหมดพูดเป็นเสียงเดียวกัน

-เขาคือนักรบ

-ออร์ค! ออร์คสุดยอด

-….

จุยเซปเป้เหมือนจะพยายามไปสัมภาษณ์เขาเเต่เขาก็พูดไม่ได้จริงให้สัมภาษณ์อะไรไม่ได้

-น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถสัมภาษณ์เขาได้ น่าเสียดายจริงๆเเต่มีประโยคนึงที่เขาทิ้งท้ายไว้

ประโยคนั้นขึ้นมาที่หน้าจออีกครั้ง

‘นักรบไม่โจมตีคนที่ไม่มีอาวุธ’

ในประโบคนี้เเฝงด้วยหลายสิ่งหลายอย่าง

เเม้ว่าเขาจะเป็นNPCเเต่ก็ดูเหมือนเราจะได้เรียนรู้อะไรจากเขา โดยฌฉพาะอย่างยิ่ง
ปัญหาเรื่องจริยะธรรมที่ถูกยกมาเป็นปัญหาของเอลเดอร์ลอร์ด ฉันหวังว่าทุกคนจะมีความสุข
จุยเซปเป้ผู้รายงาน

เธอโบกมือลาไปกับก้อนหินก้อนใหญ่เเละท้องฟ้าของเอลเดอร์ลอร์ด

ผู้บรรยายจบการรายงาน

-ออร์คผู้ลึกลับหวังว่าเขาจะเป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ไอีกนาน

การถ่ายทดสดจบลงด้วยเสียงเพลง

ลูกค้าในร้านต่างพูดคุยกัน

“มันน่าทึ่งจริงๆ เขาเป็นออร์คจริงๆหรอ?”

“เขาเป็นออร์คที่ดี”

“เขาอยู่ที่ไหน?ฉันจะไปตามดูเขา”

“เฮ้ นายต้องการจะเป็นออร์คด้วยหรอ?”

“ใช่เเล้ว”

นักศึกษาทยอยออกมาจากร้านอาหารโดยต่างพูดคุยกันถึงเรื่องออร์ค

***

“…”

เอลวิน่าผู้เฝ้าประตูมองไปที่ออร์คด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งเเรกที่มีคนสร้างชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็ว โดยทั่วไปเเล้วคนจะใช้เวลาเป็นเดือนๆ

นอกจากนี้การเข้าอาร์นินของเขาไม่ใช้เพียงผ่านเข้าไปเเต่เป็น ผู้มีเกียรติที่ได้รับ
การเชิญจากผู้ดูเเล เขาจะได้รับการปฎิบัติเหมือนเป็นพลเมืองของอาร์นิน

ใจของเอลวิน่าเริ่มสั่นออร์คนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่คือนั้นคิด

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยที่คุณทำได้ขนากนี้”

เอลวิน่าพยายามพูดอย่างใจเย็นเเต่ออร์คไม่ตอบ

“ทำไมคุณถึงไม่พูด”

“…”

“ทำไมต้องให้ฉันโกรธ…”

ออร์คชี้ไปที่ปากของเขา

เอลวิน่ารู้สึกอาย”อ่อใช่เเล้ว ฉันลืมไปลองนึกย้อนไปเเล้วฉันคงทำกับคนเกินไปสิน่ะฉันขอโทษ”

เธอยกเลิกเวทมนของเธอ

“งั้นตอนนี้…”

“เฮ้เอลฟ์เธอไม่มีมารยาทเลย”

“อะ อะไร?”

“เพราะเธอเลย…”

เธอหันมองครอกต้าด้วยท่าทางที่เจ็บปวด ครอกต้ามองไปที่เอลฟ์เเละพยายามชมเธออีกครั้ง

“…เธอนี่น่ารักจัง”

“โอ้พระเจ้า”

“งั้นเราจะพบกันอีกน่ะ ผู้เฝ้าเอลฟ์สุดสวย”

ครอกต้าเดินเข้าประตูเอลวิน่าจ้องที่หลังของเขา

จากนั้นก็มีคนพูดกับเธอ”สาวน้อย”

“…อย่าเรียกฉันอย่างนั้น ตอนนี้ฉันเป็นคนเฝ้าประตูเเล้วน่ะ”

“นายยกเทศมนตรีโทรมา

“เเม่งั้นหรอ?”

เอลวิน่าตกใจ

“ฉันบอกเเล้วไงว่าให้เลิกเป็นยามได้เเล้ว”

“โปรดให้ฉันทำตามสิ่งที่ฉันต้องการด้วยเถอะ”

“ถ้าเธอยังไม่กลับมาบ้านตอนนี้ฉันจะขายของสะสมของเธอ…”

“เข้าใจเเล้ว ฉันจะกลับไป”

เอลวิน่าถอนหายใจ

 


สามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลยครับผม >> จิ้มเลย <<