0 Views

Black Wolf Machete (Fine)

ประเภท: มีด

ความต้องการ: 8 Strength

พลังโจมตี: 5-7

คำอธิบาย: มีดมาเชเต้ที่มีส่วนผสมของเหล็กดำ

 

เย่ฉางและจางเจิ้งเฉียงจ้องมองอย่างว่างเปล่า พวกเขาเหลือบมองกันและกัน…และตัดสินด้วยการเป่ายิ้งฉุบ! “ค้อน กระดาษ กรรไกร”

 

“กรรไกร!” เย่ฉาง

 

“ค้อน!” จางเจิ้งเฉียง

 

“เชี่ย!” เย่ฉางกุมหัวและสบถออกมา

 

จางเจิ้งเฉียงตื่นเต้นและคว้ามีดมาเชเต้มาจากมือของหลินหลี่ ในมือขวาของเขาถือมีดมาเชเต้ส่วนมือซ้ายถือขวาน เขาเชิดหน้าและพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า “อ่า…ชีวิตของฉันสมบูรณ์แบบแล้ว”

 

เย่ฉางใช้สกิลเก็บเกี่ยวกับบนร่างของมนุษย์หมาป่าวีเยอร์และได้รับ หนังหมาป่าสีดำ, หัวมนุษย์หมาป่า, เนื้อมนุษย์หมาป่าและหัวใจมนุษย์หมาป่าวีเยอร์

 

“พี่ใหญ่ขาว เราจะไม่กินสิ่งนี้…ใช่ไหม?” หลินหลี่รู้สึกคลื่นไส้และพูดออกมา

 

“ขึ้นอยู่กับสถาณการณ์ เส้นทางของนักเล่นเกมมืออาชีพไม่ใช่เรื่องง่าย” เย่ฉางพูดอย่างจริงจังในขณะที่เขากำลังเก็บเกี่ยวศพ

 

“…” จางเจิ้งเฉียงและหลินหลี่รู้สึกว่าหนังศรีษะของเขากำลังด้านชาและสับสน

 

เจสรู้สึกว่าความวุ่นวายข้างนอกได้สงบลงแล้ว เขาค่อยๆคลานออกมาจากหลุมใต้รากของต้นไม้โบราณ เขามองเห็นศพของมนุษย์หมาป่าและพูดว่า “ขอบคุณพี่ชายทุกคนมากครับ”

 

เย่ฉางยิ้มอย่างอ่อนโยนและมองไปที่ต้นไม้โบราณ “นี่คือต่นไม้โบราณที่คุณยายริก้าพูดถึงหรือเจส?”

 

“ใช่ครับ! นี่คือต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดของป่าแห่งนี้ ต้นไม้โบราณต้นนี้เป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์…” เจสตอบขณะปัดฝุ่นออกจากเสื้อและหมวกของเขา เขาหันไปมองต้นไม้โบราณพร้อมกับปิดตาของเขา

 

จางเจิ้งเฉียงมองไปยังเจส เด็กน้อยที่ตื่นกลัวจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ แต่ก็ยังต้องการจะช่วยคุณยายของเขาโดยการอธิษฐานเพื่อขอให้สุขภาพของเธอแข็งแรงขึ้น เขาหันไปมองทางเย่ฉางที่กำลังเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนหลินหลี่ที่ทำตัวเหมือนเด็กซื่อๆได้พนมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันและอธิษฐาน “ฉันขอให้โลกนี้สงบสุข ฉันขอให้พี่ใหญ่ขาวและพี่ใหญ่เฉียงมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงและมีความสุข ฉันขอให้ในการทดสอบครั้งต่อไปพวกเราสามารถระเบิดศูนย์บัญชาการหลักได้สำเร็จ ฉันขอ…”

 

“…” จางเจิ้งเฉียงถอนหายใจและยิ้มอย่างอ่อนโยนในขณะที่มองหลินหลี่กำลังขอพรอย่างไม่รู้จบ

 

เย่ฉางมองไปยังใบไม้ที่ร่วงหล่นและนึกถึงตอนที่คุณย่าจับมือเขาในขณะที่พวกเรากำลังเดินไปขอพรที่วัด

 

“ขอพระองค์ท่านคุ้มครองฉางน้อย ในอนาคตให้มีภรรยาที่แสนดีและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข…” เธอได้สวดภาวนาให้เขา…

 

เย่ฉางมองไปยังแสงจันทร์ที่ส่องผ่านใบไม้ เขาเห็นบางสิ่งที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ ถึงแม้จะมีเงาบดบัง แต่เมื่อกระทบกับแสงจันทร์ก็เผยให้เห็นส่วนที่ส่องประกาย มันก็คือผลไม้ขนาด ใหญ่ เย่ฉางเล็งธนูของเขา

 

“ฟิ้วว~!” ลูกศรเล็ดลอดผ่านกิ่งก้านอื่นๆและไปกระทบกับก้านที่มีผลไม้ห้อยอยู่ เขาเอื้อมมือออกไปคว้ามันเมื่อมันตกลงมา

 

ผลไม้ต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์ (珍品): ต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์จะออกผลทุกๆ 50 ปี เมื่อกินมันคุณจะได้รับค่าสถานะ +1 Intelligence และ +1 Wisdom อย่างถาวรและมีโอกาสได้เรียนรู้เวทย์มนต์ทางธรรมชาติ

 

เย่ฉางมองไปที่ผลไม้ในมือของเขาอย่างระมัดระวัง เขารู้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหน ผลไม้หรือไอเทมที่เพิ่มค่าสถานะ มันเป็นสิ่งที่หายากอย่างมาก

 

จางเจิ้งเฉียงไม่พูดอะไร ส่วนหลินหลี่และเจสยังคงอธิษฐานอยู่

 

“ผมหิวมาก” เจสพูดในขณะที่เขาอธิษฐานเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าเล็กๆของเขามองไปทางเย่ฉางด้วยความคาดหวัง

 

“แน่นอน! หลินหลี่และอาเฉียงต้องการการฟื้นฟูเช่นกัน…” เย่ฉางเดินไปทางหม้อเหล็กที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวและยกมันขึ้นมา เขามองไปทางเจสและยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

 

“ขอบคุณครับพี่ชาย!” เจสเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาได้ยิ้มกลับมาให้เขา

 

“…” จางเจิ้งเฉียงคิดย้อนกับไปถึงปฏิกริยาของมนุษย์หมาป่าที่ได้กินสตูว์นี้เข้าไป…ร่างกายของมันยังชักกระตุกและปากก็เต็มไปด้วยฟอง…ร่างของจางเจิ้งเฉียงก็หยุดสั่นไม่ได้ หลินหลี่รู้สึกว่าคำอธิษฐานของเขาช่างไร้ค่ายิ่งนัก

 

ถึงแม้ว่าหม้อเหล็กจะมีรูปร่างที่ผิดปกติแต่มันยังสามารถใช้งานได้ เย่ฉางทำอาหารอย่างง่ายๆโดนการโยนพวกมันเข้าไปในหม้อทั้งหมด

 

“อย่าบอกผมนะ…ว่านี่คือสิ่งที่เราจะกินกัน…” เจสมองไปในหม้อที่มีน้ำสีเขียวและส่งกลิ่นที่ชวนอาเจียนออกมา เขาค่อยๆก้าวถอยหลังออกมาทีละนิดทีละนิด

 

“เด็กน้อย นายไม่ควรจุกจิกกับการกินมากนัก!” เย่ฉางคว้าเขาไว้และลากเขากลับมา

 

“ถูกต้อง!” หลินหลี่พูดในขณะที่เอามือของเขาไว้บนอก

 

“นายคงไม่อยากรู้หรอก ว่ารสชาติตอนที่มันเย็นเป็นยังไง” จางเจิ้งเฉียงพูดพร้อมหลั่งเหงื่อที่เย็นเยียบออกมา

 

“คุณยาย! ช่วยผมด้วย! ว๊ากก~”

 

“อ่า~”

 

ในป่าที่เงียบสงบ เย่ฉางแบกเจสที่หมดสติไว้บนหลังของเขา ไม่มีใครคิดว่าเขาจะหมดสติเพราะกลิ่นที่ลอยออกมาจากหม้อเหล็กใบนั้น ทั้งสามคนเดินย้อนกลับไปตามทางที่พวกเขามา

 

“ฉันจำได้ว่าพี่สาวของฉันเคยพาฉันกลับบ้านแบบนี้…” จางเจิ้งเฉียงมองไปยังเจสและยิ้มอย่างเหม่อลอย

 

เย่ฉางไม่พูดอะไร และค่อยๆเดินอย่างช้าๆ

 

“ฉันเห็นชื่อตัวละครของนาย…” ได้ยินจางเจิ้งเฉียงพูดออกมา เย่ฉางได้แต่ส่ายหัว เขาเกาหัวของเขาและยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน… เจ้าเด็กเหลือขอ…”

 

จางเจิ้งเฉียงพยักหน้าและไม่พูดอีกต่อไป ปล่อยมันไว้ในอดีตเถอะ…

 

จางเจิ้งเฉียงกอดคอของหลินหลี่และโชว์แหวนของเขาไปมา ทำให้หลินหลี่โกรธแค้นอย่างมาก

 

“Qin… Xue…” เย่ฉางพึมพำเบาๆ [ชื่อในเกมส์ของเย่ฉางคือ PaleSnow เป็นการรวมตัวอักษร Pale(Cang)คือชื่อของเย่ฉาง ส่วน Snow(Xue) มาจาก QinXue ที่เป็นพี่สาวของจางเจิ้งเฉียง]

 

ณ หมู่บ้านมือใหม่จริงๆนะ

 

คุณยายริก้าได้ออกมารอที่หน้าฟาร์ม เธอไม่สามารถรออยู่เฉยๆในร้านได้ เมื่อเห็นเย่ฉางที่แบกเจสและคนอื่นกำลังเดินมา น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาอย่างช้าๆ

 

“คุณยายริก้า เราหาเจสเจอแล้วครับ!” หลินหลี่ตะโกนขณะที่โบกคบเพลิงไปมา

 

“ขอบคุณทุกคน! ขอบคุณมาก! ฉันไม่รู้จะตอบแทนพวกเธอได้อย่างไร…” ริก้าน้ำตานองหน้าในขณะมองไปยังเจสที่นอนหลับบนหลังของเย่ฉาง

 

“ยินดีด้วย! ท่านได้ทำภารกิจพิเศษของหมู่บ้านมือใหม่จริงๆนะสำเร็จ!” ผู้มอบภารกิจ: ริก้า ภารกิจ: ค้นหาเจส “ท่านได้รับความสามารถพิเศษของอาชีพแบบสุ่ม, Exp500, ได้รับชื่อเสียงและการนับถือจากริก้า”

 

“ยินดีด้วย! ท่านได้รับความสามารถพิเศษ” [Heart of a Ranger] (ระดับเริ่มต้น – สกิลติดตัว): +1ทุกค่าสถานะ ลดค่าสถานะผิดปกติที่ก่อกวนต่อตัวคุณ 15% และมีโอกาส 5%ที่จะไม่ติดค่าสถานะผิดปกติก่อกวน ความเร็วเคลื่อนที่ +5% การสะท้อน +3 (มันก็คือ CC นั้นเองครับหรือที่เรียกกันว่า Crowd Controlling คือสกิลที่ติดสถานะผิดปกติก่อกวนเช่น Stun, Slow, Fear, Knock-up, Taunt และ Snare)

 

“เพื่อน ฉันได้ความสามารถพิเศษ [I Feel Your Pain]: ใช้ 30%จากค่าสถานะ Constitution ไปเพิ่มให้ค่าสถานะ Wisdom และลดระยะการร่ายเวทย์มนต์ +5” “ตอนนี้ค่าสถานะ Wisdomของฉันไม่ต่ำแล้วนะโว้ย ฮาฮ่า” จางเจิ้งเฉียงโห่ร้องดีใจ

 

“เอ่อ ของผมได้ทักษะอาชีพพ่อค้าอาวุธ Knockoff Alchemy? Knockoff Alchemy? ชื่อมันทำไมดูเส็งเคร็งจังวะ…” หลินหลี่บ่นที่ทักษะนี้ไม่เพิ่มค่าสถานะให้เขาสักอย่างเลย

 

ริก้าพาพวกเขาทั้งสามกลับไปยังร้านขายของ เธอวางเจสลงบนเตียงและห่มผ้าให้เขา เธอมองทั้งสามคนด้วยความเอ็นดูและขอบคุณอย่างลึกซึ้ง “ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ร่ำรวย เป็นคนไม่มีการศึกษา ไม่ได้เป็นผู้ดีอะไรมากมาย แต่ฉันก็รู้ว่าต้องตอบแทนบุญคุณแก่ผู้มีพระคุณต่อเรา…”

 

ริก้าเปิดตู้ไม้เก็บของและหยิบกระเป๋าใส่เหรียญออกมา ในกระเป๋ามีเหรียญทองและเหรียญเงินอยู่เล็กน้อย

 

เย่ฉางส่ายหัวของเขา “ขอบคุณครับ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วครับสำหรับรางวัล…” เขาเอื้อมมือออกไปคว้าถุงใส่ลูกศรและมืออีกข้างคว้าไปที่หม้อเหล็กอันใหม่ พวกเขาได้เดินออกจากร้านค้าและหันกลับมายิ้มให้คุณยายริก้า “อย่าปล่อยให้เจสวิ่งเล่นไกลเกินไป ในป่ามันอันตรายจริงๆนะครับคุณยาย…”

 

“โอ้…ฉันน่าจะเอาเครื่องเทศมาด้วย มันน่าจะทำให้รสชาติดีขึ้น…” จางเจิ้งเฉียงวิ่งกลับไปเอาเกลือ พริกไทยและพริกสดออกมา

 

“โอ้…งั้นผมวิ่งกลับไปเอาขวดก่อน” หลินหลี่วิ่งกลับไปเอาขวดเช่นกัน

 

“คุณยาย ดูแลตัวเองด้วยนะครับ” หลินหลี่ยัดขวดเปล่าใส่กระเป๋าของเขาก่อนที่จะรีบวิ่งไปหาจางเจิ้งเฉียงละเย่ฉาง

 

“…” เย่ฉาง

 

คุณยายริก้ามองออกไปอย่างว่างเปล่า เธอมองออกไปยังพวกเขาทั้งสามคนและหันกลับไปมองเจสด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน เธอค่อยๆหยิบเหรียญใส่กระเป๋าและวางไว้ในตู้ไม้ที่เดิม ใบหน้าที่เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา “เด็กโง่พวกนี้นี่…” เธอเดินไปที่หน้าประตูและตะโกนออกไปพร้อมรอยยิ้ม “อย่าลืมมาที่นี่ ถ้าพวกเธอต้องการซื้ออะไร!!”

 

“แน่นอน!!”

 

“ลดราคา 20%?!”

 

“เราจะได้รับบัตรสมาชิกถ้าเรากลับไปอีกครั้งหรือไม่? ฉันต้องการคะแนนสะสม…”

 

“เชี่ย! นายยังไม่พออีก?!”

 

ริก้ากลับเข้าไปในร้านและมองไปยังเจสที่กำลังหลับ

 

“คุณยาย! ช่วยผมด้วย! ผู้ชายผมขาวเป็นปีศาจ! ช่วยผมด้วย! ผมไม่ต้องการกินสิ่งที่น่ากลัวเหล่านั้น!”

 

“…”