0 Views

‘จากการแสดงออกของเขาในวันนี้ ฉันกลัวว่าพวกเขาไม่ใช่พวกผู้ดีอย่างแน่นอน พวกนี้ต้องเป็นพวกชอบใช้กำลังตัดสินปัญหาต่างๆ’ NalanMoon คิดในใจและมองท่าทีที่หยิ่งยโสของเขาพร้อมกับขมวดคิ้ว

 

ThornyRose มอง NalanMoon ที่ทำสีหน้าไม่คาดคิดกับการแสดงออกอย่างหยาบคายของพวกเขา ด้วยนิสัยของเธอ เธอต้องไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาทำตัวหยาบคายต่อหน้าเธอ ดีเลย! จัดการมันเลย! ทำให้มันรู้กันไปเลยว่าไอ้คนชั้นต่ำเช่นมันไร้ค่าขนาดไหน

 

“พวกคุณเป็นคนขโมยบอสของพวกเรา! ไอ้พวกคนร้าย!!” หลินหลี่พูดพร้อมกับทำหน้าตาบึ้งตึง เขายกขวานขึ้นมาเพื่อต้องการที่จะโจมตีออกไป กลุ่มคนที่อยู่ใกล้กับ NalanMight รีบลุกขึ้นและเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้

 

“หลินหลี่ เก็บอารมณ์ของนายด้วย!” เย่ฉางยกมือขึ้นห้ามและตะโกนออกมา

 

หลินหลี่เก็บขวานกลับมา และก้าวถอยหลังไปพร้อมกับทำท่าทางยักษ์เฝ้าประตูเหมือนเดิม เขายังคงหายใจอย่างหนักหน่วงเช่นเดิม

 

NalanMoon เป็นคนที่มีนิสัยชอบเฝ้าสังเกตุสภาพแวดล้อมรอบๆตัวอยู่เสมอ เมื่อคนของเขาเตรียมพร้อมที่จะโจมตี เจ้าหน้าที่ภายในโรงเตี๊ยมไม่ได้ตอบสนองใดๆ แต่เมื่อคนของเธอเตรียมพร้อมที่จะโจมตี เหล่าเจ้าหน้าที่พร้อมใจกันดึงดาบออกมาและจ้องเขม็งไปที่คนของเธอ แม้แต่มนุษย์ปลาที่อยู่ใกล้ๆก็ยังชี้หอกมายังกลุ่มของเธอ การแสดงออกของเธอกลายเป็นย่ำแย่ NalanMoon จึงตะโกนออกมา “ทุกคน เก็บอาวุธลงซะ”

 

NalanMight พ่นลมหายใจและนั่งลงโดยไม่พูดอะไร

 

“อย่างที่หลินหลี่ได้พูดไป พวกเราเจอบอสก่อน และนอกจากนี้บอสตัวนี้ยังคงมีความสำคัญกับเราอย่างมาก” จางเจิ้งเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา ThornyRose และคนอื่นๆมีการแสดงออกที่ซับซ้อน ที่มันสำคัญต่อพวกเขาก็เพราะว่ามันเป็นเนื้อเพียงชนิดเดียวที่หัวหน้าของพวกเขาสามารถปรุงอาหารได้โดยไม่เกิดภัยพิบัติใดๆต่อการกิน

 

“มันเป็นอย่างที่อาเฉียงพูด น้องเล็กไดโนนวดหลังของฉันด้วยสิ” เย่ฉางพยักหน้าอย่างไม่แยแส และหันกลับมาสั่งเธอ

 

FrozenCloud หายใจเข้าลึกๆและข่มอารมณ์ความโกรธเอาไว้ เธอค่อยๆเริ่มนวดหลังของเขาด้วยการใช้กำปั้นทุบหลังเขาอย่างเบาๆ เหมือนเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเขา

 

FrozenBlood มีความรู้สึกแปลกๆขณะมองดู FrozenCloud การแสดงของเธอทำได้ดีมาก และถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเธอเป็นสายลับ เธอคงจะเชื่อจริงๆว่าน้องสาวเธอเป็นสาวใช้จริงๆ

 

NalanMoon ดูสับสนจริงๆ ทำไมถึงชื่อว่าน้องเล็กไดโน? แต่เธอเลือกที่จะไม่คิดถึงเรื่องนี้ “แม้ว่าจะเป็นความจริงแต่คุณก็ยัง…”

 

“ลองคิดกลับกันดู ถ้าคุณเป็นฉันละ คุณจะออกมาเถียงกับฉันแบบนี้ไหม? เย่ฉางพูดขัดจังหวะอย่างสงบ

 

NalanMoon มองดวงตาสีเงินของเขา มันแสดงออกถึงความหนาวเย็นและดูไม่สนใจต่อสิ่งใดๆ เธอไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาได้รับชื่อเสียงสูงสุดแล้วในหมู่บ้านมือใหม่จริงๆนะและชนเผ่ามนุษย์ปลาเกล็ดฟ้า

 

เธอคิดในใจถึงน้องชายของเธอ ‘เขาต้องการที่จะพึ่งพาพวกเราเป็นกองกำลังหลัก พวกเราไม่สามารถถูกทิ้งไว้ข้างหลังได้อีกแล้ว พวกเราไม่อยากทำให้ NalanPureSoul ต้องผิดหวังอีกต่อไป’ เธอพูดอย่างเย็นชา “คุณหมายถึงอะไร?”

 

เย่ฉางหัวเราะเบาๆและคิดในใจ ‘คนสองสามคนนี้มีฝีมือไม่เลวเลย และเควสต่อไปของเราจะไม่ง่ายแบบที่ผ่านมาอย่างแน่นอน ถ้ามีผู้เชี่ยวชาญเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามคนก็จะเป็นประโยชน์อย่างมาก น้องเล็กไดโนยังบอกอีกว่ากิลด์ Freedom Alliance มีอิทธิพลอย่างมาก หากพวกเราสามารถสร้างมิตรภาพกับกลุ่มที่มีอำนาจแบบนี้ได้ ทำไมเราจะไม่ทำละ! อีกอย่างการมีศัตรูไม่ทำให้พวกเรารวยขึ้นเลย’ เขายิ้มและพูดขึ้น “เราไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่เพื่อสั่งสอนพวกคุณ เราจะมอบอาวุธที่บอสดร็อปมาให้แก่พวกคุณ และคุณสามารถมาทำเควสกับเราได้ เมื่อตอนไปสู้กับมนุษย์หมาป่า คุณคิดว่าไง?”

 

NalanMoon เหลือบมองดาบที่เหมือนกับขนนกและจ้องไปที่เย่ฉาง เป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ! ทำไมเขาถึงจะให้อาวุธและเชิญพวกเราไปทำเควสที่สำคัญแบบนี้? เธอต้องการรู้ความตั้งใจที่แท้จริงของเขา หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย เธอมองไปทาง ThornyRose เพื่อดูปฏิกิริยาของเธอ เธอเห็น ThornyRose และ FrozenBlood เงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างสรรเสริญ นี่เป็นการทำให้เธอไขว้เขวหรือไม่? แต่คิดมากไปก็เท่านั้น ถ้าเธอตอบตกลง เธอแทบไม่สูญเสียอะไรเลยจากการยอมรับเงื่อนไขของเขา เพราะมันได้รับประโยชน์ทั้งสองฝ่ายทำไมเธอต้องปฏิเสธด้วยล่ะ? เธอพยักหน้าช้าๆและเอื้อมมือออกไป “ตกลง! ขอให้เรื่องราวที่ผ่านมาในอดีตจบลงตรงนี้ และขอให้การร่วมมือกันของเราเป็นไปได้ด้วยดี”

 

เย่ฉางยิ้มอย่างสงบ เขายกแขนขึ้นเล็กน้อยและพูดเป็นนัยกับ FrozenCloud “น้องเล็กไดโน…”

 

FrozenCloud อยากจะแทงตัวเองให้ตายๆไปซะ ความโกรธของเธอเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าและรีบเดินขึ้นไปหาเขาเพื่อช่วยประคองเขาลุกขึ้นยืน แล้วเขาก็เอื้อมมือออกไปจับมือกับ NalanMoon และแลกเปลี่ยนชื่อตัวละครเพื่อไว้ติดต่อกัน “ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน”

 

“ไปกันเถอะ…” เย่ฉางหันกลับและสะบัดเสื้อคลุมของเขา เขาเดินออกประตูไปด้วยการประคองของ FrozenCloud เขาทำหน้าหยิ่งในขณะที่เขาเดินออกจากโรงเตี๊ยมพร้อมกับขนนกที่ยาวลากไปบนพื้น

 

หลินหลี่พ่นควันออกจมูกเหมือนวัวและเก็บขวานของเขา จางเจิ้งเฉียงทำท่าเบ่งกล้ามเพื่ออวดกล้ามเนื้อของเขา จากนั้นพวกเขาก็เดินตามเย่ฉางออกจากโรงเตี๊ยมไป ทิ้งให้กลุ่มคนในร้านมองอย่างงงงวย

 

“…” NalanMoon และปาร์ตี้ของเธอพูดอะไรไม่ออก พวกเขาทั้งสามคนมาจากโลกไหนกันแน่? ปาร์ตี้ของเธอมอง FrozenBlood และถามเบาๆ “สาวใช้คนนั้น เป็นน้องสาวของเธอจริงๆใช่ไหม?”

 

“เธอคงเข้าใจผิดแล้ว” FrozenBlood เบือนหน้าหนีและรีบส่ายหัว

 

ThornyRose เอามือกุมหน้าและต้องการเอาหัวโขกกับเสาที่อยู่ใกล้ๆ นี่เธอรู้จักกับคนแปลกประหลาดขนาดนี้ได้ยังไง? เธอยังปล่อยให้เขาขโมยจูบแรกของเธอไป และยังปล่อยให้เขาจับหน้าอกของเธออีกด้วย เธอต้องการหารูเพื่อที่จะมุดหนีออกไปจริงๆ แต่ก็ยังดีที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เธอรวบรวมสติและปรับอารมณ์ของเธอ “เรื่องราวได้รับการแก้ไขแล้ว เราไม่มีอะไรต้องทำที่นี่อีก ไปกันเถอะ”

 

ThornyRose พา FrozenBlood และ GreenDew เดินออกโรงเตี๊ยมไป และทิ้งกลุ่มของ NalanMoon ไว้เบื้องหลัง NalanMoon ตรวจสอบค่าสถานะของอาวุธที่พวกเขาเพิ่งได้รับมาและรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ด้วยอาวุธอันนี้การเก็บเลเวลจะกลายเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น เธอคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาก่อนหน้านี้และพูดพึมพำ “ผู้ชายคนนี้น่าสนใจจริงๆ ไปกันเถอะ! ไปเก็บเลเวลกันต่อ”

 

เมื่อ ThornyRose ออกจากโรงเตี๊ยม เธอก็เห็นทีมของเย่ฉางกำลังทำท่าฉลองชัยชนะกันอยู่

 

“น้องเล็กไดโนแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก! เธอมีศักยภาพในด้านนี้มาก~” เย่ฉางมอง FrozenCloud อย่างมีความสุข ในขณะที่เธอระลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในโรงเตี๊ยม เธออยากจะตายๆไปด้วยความอับอาย เขาเอื้อมมือออกไปลูบหัวของเธอเบาๆ

 

FrozenCloud รู้สึกว่าหัวของเธอถูกลูบไล้เบาๆ จางเจิ้งเฉียงตบไหล่ของเธอเบาๆและเผยรอยยิ้มที่สดใสพร้อมทั้งพูดว่า “น่าทึ่งมากเลยน้องเล็กไดโน! การแสดงของเธอนั้น ทำให้ฉันรู้สึกว่าถ้าไม่รู้จักกับเธอมาก่อน ฉันคงเชื่อไปแล้วจริงๆ” หลินหลี่ดึงแขนเสื้อของเธอและเผยแววตาเป็นประกายสดใส “น้องเล็กไดโน เธอทำหน้าที่เป็นสาวใช้ได้ดีมากจริงๆ!!”

 

เธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เธอเผยให้เห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนจากใจจริง “พวกพี่ๆก็พูดเกินไป… หลินหลี่แสดงได้ดีกว่าอีก การแสดงของเขาทำได้เหมือนเป็นยักษ์เฝ้าประตูจริงๆ”

 

หลังจากได้รับการยกย่อง หลินหลี่เริ่มกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข “พี่ใหญ่เฉียงก็ทำตัวเหมือนอันธพาลที่ถูกว่าจ้างจริงๆ และพี่ใหญ่ขาว … การแสดงของพี่นั้นน่ากลัวอย่างมาก”

 

“ฮ่าฮ่า~ แน่นอน~ ฉันควรจะนำไปประยุกต์ใช้กับภาควิชาการแสดง…” เย่ฉางพูดขึ้นมา จากนั้นเขาก็ถอนหายใจด้วยความเสียดายและมองไปที่ท้องฟ้า

 

“เอ๊ะ … ?” FrozenCloud รู้สึกตัวและคิดว่า ‘นาย! เป็นเพราะพวกนายที่ฉันต้องอดทนต่อการกระทำที่น่าอับอาย! ตกลงพวกนายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงๆ!?’ เธอรู้สึกสงสัยจึงถามออกมา “พวกพี่อยู่ภาควิชาอะไร?”

 

“อาเฉียง เราอยู่ภาควิชาอะไร?” เย่ฉางขมวดคิ้วและถาม

 

“เพื่อน ฉันคิดว่าเราอยู่ในภาควิชาปรัชญาหรือภาษา หรือไม่ก็อะไรสักอย่างนี่แหละ?” จางเจิ้งเฉียงตอบอย่างไม่แน่ใจ

 

“อาเฉียง! ทำไมนายถึงจำไม่ได้ว่าเราอยู่ภาควิชาไหน!? น่าผิดหวังมาก!” เย่ฉางพูดแก้ตัวไปอย่างข้างๆคูๆ

 

หัวใจของ FrozenCloud บีบแรงขึ้น และเธอต้องการที่จะตะโกนออกมาว่า ‘พวกนายจำอะไรกันได้บ้าง นอกจากจำชื่อตัวเอง?’

 

เย่ฉางถอนหายใจ “หลินหลี่ แล้วนายล่ะ?”

 

หลินหลี่รู้สึกอายและเกาหัวขณะยิ้ม “ผมลืมไปแล้วล่ะ” จากนั้นเขาก็เริ่มพยายามคิดอย่างหนักจนเกือบจะร้องไห้ออกมา “โอ้! โอ้! ผมจำได้แล้ว ผมเรียนการวาดภาพ!”

 

FrozenCloud เกือบจะยอมแพ้ให้กับกลุ่มคนที่ไร้สาระเหล่านี้แล้ว มันเรียกว่าภาควิชาศิลปศาสตร์! พวกเขาคงไม่รู้แม้แต่ชื่อภาควิชาของตัวเองด้วยซ้ำ พวกเขาคงจะตายก่อนที่พวกเขาจะจบการศึกษา เธอเคยได้ยินพี่สาวโรสบอกกับเธอไว้ว่า พวกเขาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยหลินไห่ แต่เธอลืมมันไปแล้ว และเธอไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้อีก มันยากเกินไปที่จะได้คำตอบที่เป็นเรื่องเป็นราวจากพวกเขา

 

ThornyRose กำลังเฝ้าดูพวกเขาและพูดพึมพำ “ฉันมีความรู้สึกว่าน้องสาวของเธอจะกลายเป็นคนโง่ขึ้นมาจริงๆ เมื่อเธออยู่กับพวกเขาทั้งสามคน …”

 

“…” FrozenBlood พยักหน้าอย่างช้าๆ เธอมอง ThornyRose ด้วยท่าทางแปลกๆ และคิดกับตัวเอง ‘เธอเองก็เหมือนกัน’