0 Views

ที่โรงเตี้ยมของหมู่บ้านใน‘หมู่บ้านมือใหม่จริงๆนะ’

 

เมื่อทั้งสามคนมาถึงโรงเตี้ยม พวกเขามองเห็น‘นอร์ท’ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สี่เหลี่ยมหยาบๆ กำลังดื่มเบียร์กับชายร่างใหญ่ที่มีหนวดยาวรุงรัง

 

“ลุง พวกเรากำจัดสไลม์ครบ 100ตัวแล้ว” เย่ฉางพูดตรงประเด็นทันที

 

“ขอบใจมากหนุ่มน้อย นี่คือรางวัลของพวกเธอ~” อึ๊กก~” นอร์ดพูดพร้อมยื่นเงินให้เย่ฉาง 1เหรียญเงิน

 

“ยินดีด้วย ภารกิจ: ‘สาเหตุการปวดหัวของนอร์’ เสร็จสิ้น คุณได้รับค่าประสบการณ์ 100Exp และอาวุธระดับ (Common) แบบสุ่ม 1ชิ้น”

 

“ยินดีด้วย คุณได้รับ Willow Bow” เย่ฉางได้รับข้อความจากระบบ

 

Willow Bow (Common)

ประเภท: ธนูสั้น

ความต้องการ: 8 Strength

พลังโจมตี: 2 – 4

 

ในขณะเดียวกันจางเจิ้งเฉียงก็ได้รับขวานเหล็ก พลังโจมตี 2 – 5 และหลินหลี่ได้รับดาบยาว พลังโจมตี 3 – 4

 

“หนุ่มน้อยพวกเธอไปได้แล้ว อึ๊กก~” นอร์ทพูดพลางมองไปยังเย่ฉางที่ส่งสายตาด้วยคาดหวังให้ออกไป

 

ทั้งสามคนมองไปยังขี้เมาทั้งสองและคิดว่าคงไม่มีภารกิจต่อเนื่องให้อีกแล้ว พวกเขาจึงค่อยๆเดินจากไป

 

“ฉันรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย…” จางเจิ้งเฉียงพูดขณะมองดูดาวบนท้องฟ้า

 

เย่ฉางพยักหน้าเล็กน้อย “รางวัลที่ได้มาถือว่าคุ้มค่า ก่อนหน้านี้ฉันลองไปดูที่ตลาดมืด 1เหรียญทองแดงมีค่าเท่ากับ 100Federal Dollars (100Federal Dollars = 10RMB = 2.00 CND) ภารกิจนี้ให้เรา 1เหรียญเงิน ในบอร์ดสาธารณะ(Forum)บอกไว้ว่าไม่มีมอนเตอร์ในช่วงเริ่มต้นตัวไหนที่จะดรอปเงินยกเว้นสไลม์ที่นานๆครั้งจะดรอปมาสัก 1เหรียญทองแดง”

 

“งั้น…ในตอนนี้เราจะทำอะไรกันต่อดี?” หลินหลี่ถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ไปกันเถอะ เราจะไปที่ร้านค้าของคุณยายริก้า ฉันต้องการซื้อลูกธนู แล้วก็หลินหลี่เอาดาวยาวของนายมาให้ฉันซะ” เย่ฉางนำดาบยาวที่ได้มาจากหลินหลี่แขวนไว้ที่เอวและสะพายธนูไว้บนหลังของเขา

 

ทั้งสามคนเข้าไปในร้านขายของ ภายในร้านมีเพียงแสงไฟที่ส่องแสงริบหรี่จากตะเกียง

 

“เพื่อน ดูเหมือนคุณยายจะมีภารกิจให้กับเรา” จางเจิ้งเฉียงพูดเมื่อเห็นว่าคุณยายริก้ามีสีหน้าแสดงออกถึงความกังวลและท่าทีที่ดูหดหู่เป็นอย่างมาก

 

“คุณยาย เกิดอะไรขึ้นครับ?” เย่ฉางพยักหน้าแล้วกล่าวถามด้วยความจริงใจ การแสดงออกครั้งนี้ไม่ใช่การเสแสร้ง

 

“หลายชายของฉัน…เจสเขายังไม่กลับบ้านเลย ฉันกลัวว่าอาจจะมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา พวกเธอช่วยออกไปตามหาเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม?” ริก้าสะอื้นไห้เมื่อเห็นว่าเย่ฉางถามอย่างเป็นกังวล

 

เย่ฉางพยักหน้า “คุณยายช่วยบอกพวกเราหน่อยนะครับว่าหลานชายของคุณยายไปที่ไหน?”

 

“ฉันไม่รู้ แต่เขาบอกว่าจะทำให้ฉันประหลาดใจ” คุณยายริก้ากล่าวอย่างเศร้าใจ

 

“ฉันหวังว่าเขาคงไม่เข้าไปในป่าทางทิศเหนือหรอกนะ ฮืออ~ ฮืออ~ มันเป็นความผิดของฉันเอง! ความผิดของฉันทั้งหมด!! เป็นเพราะฉันบอกเขาว่ามันมีต้นไม้โบราณที่สามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้ เจสกับฉันเรามีกันแค่สองคนยายหลานเท่านั้น ถ้าหากเขาตายฉันก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!” คุณยายริก้าร้องให้เหมือนหัวใจสลาย “ฉันขอร้องพวกเธอ ได้โปรดช่วยตามหาเจสให้ฉันที ได้โปรดช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที ฉันของร้อง ฮืออ~ ฮืออ~”

 

คำบอกเล่าของหญิงชรานั้นดูทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก เย่ฉางมองไปบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นมันเต็มไปด้วยควางกังวลและห่วงใย ทำให้ความทรงจำของเขาปรากฏใบหน้าหญิงชราคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มที่อบอุ่นและความใจดีอยู่เต็มเปี่ยม

 

“คุณย่า คุณย่า พวกมันเรียกข้าว่าสัตว์ประหลาดและปาก้อนหินใส่ข้า ข้าเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆหรอคุณย่า?”

 

“เจ้าฉางน้อย เจ้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดอะไรทั้งนั้น เจ้าเป็นหลานที่น่ารักของย่าต่างหาก ไม่ว่าคนอื่นจะมองหรือพูดว่าเจ้าเป็นอย่างไร จงจำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นหลายน้อยที่น่ารักที่สุดของย่าเสมอ~”

 

“คุณย่า ข้าผ่านการทดสอบแล้วนะ ข้ายังปลูกต้นคาร์เนชันที่คุณย่าชื่นชอบที่สุดอีกด้วย คุณย่าต้องหายดีอย่างแน่นอน ข้าอยากอยู่กับคุณย่าตลอดไป!”

 

“เจ้าฉางน้อย ย่าต้องไปแล้วละ ย่าขอโทษนะที่ไม่สามารถอยู่ดูเจ้าแต่งงานและมีเด็กน้อยให้ย่าอุ้มเล่นได้ อย่าร้องไห้ฉางน้อย อย่าเศร้าไปเลยย่าอายุมากแล้ว มันเป็นชะตากรรมที่ไม่มีใครหลีกหนีได้ เพราะฉะนั้นเจ้าจงเข็มแข็งนะหลานรักของย่า~”

 

เย่ฉางหลุดจากการหวนรำลึกพร้อมสูดหายใจลึกๆ ตาของเขาแสดงออกด้วยความแน่วแน่และพูดว่า “คุณยาย พวกเราจะหาหลานของคุณยายเจออย่างแน่นอน”

 

“เพื่อน…” จางเจิ้งเฉียงมองไปที่การแสดงออกของเย่ฉาง เขานึกถึงภาพเย่ฉางกับคุณย่าของเขา จางเจิ้งเฉียงยิ้มและพูดว่า “ปล่อยให้พวกเราจัดการเถอะครับ”

 

หลินหลี่พยักหน้าซ้ำๆ

 

“ผมต้องการลูกธนู” เย่ฉางหยิบเงินออกมา แต่คุณยายริก้าปฏิเสธเขา “เอามันไปเท่าที่เธอต้องการ ฉันแค่อยากเจอเจส”

 

เย่ฉางหยิบซองหนังที่บรรจุลูกธนู 30ดอกและสะพายไว้บนหลัง เขาหยิบหินเหล็กไฟจำนวนหนึ่งและรีบเดินออกไปจากร้านโดยไม่ได้มองกลับไปยังหญิงชราที่ยืนอยู่หน้าประตู พวกเขามุ่งตรงไปยังป่าทางทิศเหนือทันที

 

เวลากลางคืนนับเป็นสรวงสวรรค์สำหรับสัตว์ร้าย ผู้เล่นส่วนใหญ่จะไม่เข้าไปในป่าลึกในเวลากลางคืน เพราะผลลัพธ์ที่ได้ไม่คุ้มค่ากับการสูญเสีย แต่กลุ่มที่มีเพียงเลเวล3 กลับเดินลึกเข้าไปในป่า ที่ชายขอบป่ายังคงเต็มไปด้วยผู้เล่นที่มากมายและความวุ่นวายจำนวนมาก อย่างไรก็ตามป่าทางทิศเหนือที่ทั้งสามคนเข้าไปนั้นเงียบสงบราวกับป่าช้า

 

ทั้งสามคนจุดคบเพลิงและเดินเข้าไปในป่า

 

“เพื่อน นายคิดว่าต้นไม้โบราณที่คุณยายริก้าเล่านั้นมีอยู่จริงไหม?” จางเจิ้งเฉียงถามขณะที่กำลังมองหาอย่างระมัดระวัง

 

“ไม่รู้สิ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นรอยเท้าของเด็ก เขาต้องเดินไปตามเส้นทางนี้แน่นอน ภารกิจของเราคือการหาเจสและพาเขากลับไปหาคุณยาย ข้ามเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ…” เย่ฉางส่องคบเพลิงสำรวจรอบๆทางอย่างระมัดระวัง

 

“พี่ใหญ่ขาว บริเวณรอบๆนี้มันแปลกประหลาดอย่างมาก” หลินหลี่ที่เดินอยู่ด้านหลังพูดด้วยความรู้สึกกลัวเล็กน้อย

 

“หยุดก่อน ตรงนั้นมีอะไรบางอย่าง!” จางเจิ้งเฉียงรู้สึกมีบางอย่างอยู่ใกล้ๆ

 

ทั้งสามคนค่อยๆหยุดลง แสงสีแดงเลือดหลายจุดประกายวูบวาบ แบล๊คฟูรแฟรอลวูลฟ์ปรากฏชึ้นในสายตา พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าปกติทั่วไปครึ่งนึง

 

เย่ฉางสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว เขาค่อยๆหยิบดาบออกมา “อาเฉียงนายดึงความสนใจไอ้2ตัวนี้ไว้ก่อน ฉันกับหลินหลี่จะจัดการตัวที่เหลือและจะไปช่วยนายทีหลัง!”

 

“ได้เลยเพื่อน” จางเจิ้งเฉียงพยักหน้า

 

“หลินหลี่ไป!” เย่ฉางก้าวไปทางขวาของหมาป่า เขาย่อตัวต่ำและพุ่งไปหามัน หลินหลี่ลากขวานของเขาและพุ่งตามมาข้างหลัง จางเจิ้งเฉียงโจมตีและบล๊อคแบล๊คฟูรแฟรอลวูลฟ์ทั้งสองตัว เขาฟาดตัวหนึ่งด้วยขวานและหลบอีกตัวโดยลอดใต้หมาป่าที่กระโจนเข้ามาโดยไม่ถอยหนี เขาวิ่งเข้าไปเหยียบอกของหมาป่าและโจมตีที่เอวของมันด้วยหมัดของเขา ค่าความเสียหายปรากฏขึ้นเหนือตัวของหมาป่าโดยที่สร้างความเสียหายเพิ่มขึ้นอีก 50% หมาป่าแผดเสียงดังเมื่อมันกระแทกพื้น จางเจิ้งเฉียงตะโกน “เพื่อน โจมตีที่เอวของพวกมัน”

 

อีกด้านนึง เย่ฉางย่อตัวต่ำและพุ่งเข้าไปหาแบล๊คฟูรแฟรอลวูลฟ์ที่กระโจนเข้ามา เขาเปลี่ยนทิศทางออกมาด้านข้างและฟันดาบเข้าที่เอวของมัน หลินหลี่ได้ยินที่จางเจิ้งเฉียงบอก เขาพุ่งไปอีกทางของเย่ฉางและเหวี่ยงขวานของเขาฟาดไปที่หมาป่าในขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศจนมันกระแทกพื้น เย่ฉางไม่พลาดโอกาสนี้ เขารีบพุ่งไปข้างหน้าเปลี่ยนมือที่จับดาบของเขาและแทงไปที่หัวของหมาป่าและตะโกน “หลินหลี่รีบไปช่วยอาเฉียง” หมาป่าที่ใกล้ตายโจมตีสวนกลับไปที่ท้องของเย่ฉาง ด้วยกรงเล็บที่แหลมคมของมันทำให้เย่ฉางเลือดไหลออกมา

 

ทางด้านจางเจิ้งเฉียงที่โดนรุม เขาโดนหมาป่าโจมตีด้วยกรงเล็บไปสองครั้งทำให้เขาเสีย HP ไปมากกว่าครึ่ง เขารู้สึกเสียวสันหลังแต่เขาไม่สามารถละเลยหมาป่าด้านหน้าเขาได้

 

“เอ๋ง~!” มีเสียงหมาป่าร้องออกมา จางเจิ้งเฉียงค่อยๆหันไปมองรอบๆโดยใช้แสงไฟจากคบเพลิงที่อยู่บนพื้น จากมุมหนึ่งของสายตาเขา เขาเห็นแบล๊คฟูรแฟรอลวูลฟ์โดนโจมตีกลางอากาศด้วยขวานของหลินหลี่ โดยขวานของหลินหลี่ได้ฟาดไปที่เอวของหมาป่าทำให้จางเจิ้งเฉียงรู้สึุกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย