0 Views

ลุงฟรอสเลอร์ลุกขึ้นและใช้เสื้อคลุมปกปิดเหมือนเดิม เขาหยิบหมวกจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสวมใส่ เขาส่งยิ้มไปทางกลุ่มของเย่ฉางและโบกมือลา “ฉันต้องไปแล้ว…” เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมและเดินจากไป

 

“ลุงฟรอสเลอร์! ลุงจะยังทำแบบนี้ต่อไปอีกไหม?” เย่ฉางถามออกมาเนื่องจากความเจ็บปวดในวันนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เขาเป็น ‘ศิลปิน’ ของเมืองนี้เลยก็ว่าได้

 

“นี่เป็นหนึ่งในศิลปะที่ยอดเยี่ยม ลุงไม่มีวันยอมแพ้หรอก หัวขาว หมียักษ์ หลินหลี่และอูนา ลุงเป็นลูกผู้ชายที่ไม่มีวันยอมแพ้ต่อความฝันของตัวเองหรอก” ลุงฟรอสเลอร์พูดโดยไม่หันกลับมามองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

 

หลินหลี่ไม่สามารถช่วยได้ เขาเพียงแต่รู้สึกถึงความน่าเคารพในชายวัยกลางคนๆนี้ เขายืนตรงและโค้งคำนับ

 

“…”

 

“ใช่แล้ว! ลุงฟรอสเลอร์ช่วยมาเป็นแขกรับเชิญในการแสดงครั้งต่อไปของฉันด้วยนะ” อูนาตะโกนออกมา ลุงฟรอสเลอร์มีชื่อเสียงอย่างมากในย่านตะวันออก ผู้หญิงหลายคนได้รับการแอบจู่โจมโดยช้างน้อยของเขา แม้แต่สำนักงานการท่องเที่ยวของเมืองหลินไห่ยังเพิ่มให้เขาเป็นแลนด์มาร์คแห่งหใม่ของเมืองบนมือถืออีกด้วย ตำรวจยังมีชื่อของเขาในรายการพิเศษ ในอนาคตเขาอาจจะได้รับบัตรออกจากคุกฟรีเลยก็ว่าได้ วงดนตรีของอูนาเป็นวงดนตรีพังค์ การที่ลุงฟรอสเลอร์มีส่วนร่วมกับวงดนตรีของอูนาจะกลายเป็นการประชาสัมพันธ์ที่ยอดเยี่ยมเลยทีเดียว

 

“ไม่มีปัญหา! หืมม การเล่นเบสของฉันนั้นเกินระดับยอดเยี่ยมไปแล้ว…” คราวนี้ลุงฟรอสเลอร์ยิ้มและหันกลับมา จากนั้นเขาก็หยิบนามบัตรออกมาและพูดพึมพำ “134 ถนนหยูลอง? ไม่ไกลเท่าไหร่ ลองไปดูแล้วกัน…”

 

“อ่าา ผู้ชายคนนี้..อย่างเท่…” ทั้งสี่คนจ้องเขม็งไปยังลุงฟรอสเลอร์ที่เดินอย่างมีความสุขออกจากซอยไป

 

ลุงฟรอสเลอร์เดินออกจากซอยและขบคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาถอยหลังกลับไปสองสามก้าวและตะโกนไล่หลังกลุ่มของเย่ฉาง “ระวังตัวหน่อยนะ เวลากลางคืนในเขตตะวันตกมีอันตรายเกิดขึ้นเมื่อเร็วๆนี้”

 

เย่ฉางหันกลับมา “ฆาตกรต่อเนื่อง พวกค้าอวัยวะมนุษย์?”

 

ลุงฟรอสเลอร์พยักหน้า “อย่างไรก็ตาม ก็ระมัดระวังตัวด้วยในเวลากลางคืนด้วยแล้วกัน เมื่อตอนที่ฉันกำลังแสดงอยู่ในซอยวันนั้น ฉันบังเอิญเห็นมันพอดี มันน่ากลัวและสยดสยองเป็นอย่างมาก ดวงตาและอวัยวะทั้งหมดของศพหายไป แม้แต่ร่างกายก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เจ้าหน้าที่ทั้งหมดกำลังสืบสวนคดีนี้อยู่ ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงเป็นอันตรายต่อไปอีก 2-3วัน ระวังตัวกันหน่อยละ”

 

เย่ฉางพยักหน้า “ผมเข้าใจแล้ว”

 

ลุงฟรอสเลอร์เริ่มวิ่งออกไปอีกครั้ง

 

“เพื่อน มันน่ากลัวมากเลยหรือ…” จางเจิ้งเฉียงที่เคยได้พูดเรื่องพวกนี้ในก่อนหน้านั้นเพื่อแกล้งหยอกให้หลินหลี่กลัว แต่ตอนนี้เขากำลังแสดงออกถึงความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก หลินหลี่และอูนาก็หน้าซีดเล็กน้อยเช่นกัน

 

“กลัวอะไร? ไม่ต้องกลัวใครก็ตามที่มารังแกนายพี่ใหญ่เฉียงคนนี้จะอัดมันเอง” จางเจิ้งเฉียงฝืนพูดออกมาเมื่อเห็นหลินหลี่แสดงสีหน้าหวาดกลัว

 

“มันไม่เป็นอะไรหรอก อย่าคิดมากจนเกินไป เราอยู่ในเขตตะวันออกไม่ใช่เขตตะวันตกเสียหน่อย…” เย่ฉางยิ้มและลูบหัวของหลินหลี่ ทั้งสี่คนออกมาจากซอยเล็กๆและเดินเข้าไปในตลาดกลางคืน

 

ทั้งสี่คนเดินมาถึงร้านค้าของเถ้าแก่หวัง ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เย่ฉางเดินขึ้นไปข้างบนเพื่อเฝ้าดูการปรุงอาหารของพ่อครัว เขาต้องการที่จะเรียนรู้การปรุงอาหารเพื่อที่จะเอาไปใช้ปรุงอาหารภายในเกม เขาดูและฟังอย่างตั้งใจเพราะเถ้าแก่หวังสอนเขาถึงวิธีการเตรียมอาหารและทอดเนื้อสัตว์ เขาได้เรียนรู้การกำจัดกลิ่นของเนื้อหมาป่า หมูป่าและไก่ภูเขา เย่ฉางเป็นเหมือนฟองน้ำที่กำลังดูดซับความรู้ทั้งหมด เขาเคยคิดว่าการทำอาหารเป็นเพียงแค่การสับวัตถุดิบต่างๆแล้วโยนมันลงไปในหม้อน้ำเดือดและรอให้มันสุกจากนั้นก็กินมัน แต่หลังจากการเรียนรู้จากเถ้าแก่หวัง มุมมองของเขาจึงเปลี่ยนแปลงไป อย่างไรก็ตามจางเจิ้งเฉียงไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ตราบใดที่ยังมีพวกตระกูลสไลม์อยู่ รสชาติของอาหารคงบัดซบไปตลอดกาลนั่นแหละ

 

โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารทำให้จางเจิ้งเฉียงและหลินหลี่น้ำลายไหล หลังจากกินที่เป็นภัยพิบัติมากมายแล้ว ทันทีที่พวกเขาเห็นอาหารที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาก็เหมือนดั่งหมาป่าหิวโหยที่เห็นเนื้อคุณภาพสูง อูนารู้สึกว่าถ้าเธอยื่นตะเกียบของเธอออกไปคว้าขาไก่ขึ้นมา เธอคงจะถูกรุมกัด ดังนั้นเธอจึงหยุดชะงักและไม่มีใครเต็มใจที่จะเริ่มกินก่อน

 

จางเจิ้งเฉียงทนไม่ไหว เขาคว้าโอกาสนี้ไปแล้วหยิบขาไก่ขึ้นมาเตรียมที่จะกิน หลินหลี่ได้เฝ้าดูอย่างระมัดระวังและพร้อมจะต่อสู้เพื่อขาไก่อันนั้น อูนากลอกตาของเธอไปมาอย่างเงียบๆ เกิดอะไรขึ้นที่หมู่บ้านมือใหม่จริงๆนะกันนะ?

 

เย่ฉางกลับไปยังที่นั่งของเขาและหยิบขาไก่ขึ้นมาเตรียมที่จะกิน หลินหลี่ตัดสินใจที่จะเอาไปมันไปจากเย่ฉาง “พี่ใหญ่ขาว ขาไก่นี่ไม่ใช่ของพี่”

 

เย่ฉางมองไปที่ขาไก่ในมือของเขา เขากัดไปครึ่งนึงและยื่นมันให้หลินหลี่ “เอามันไปสิ…”

 

“…” หลินหลี่โกรธ อูนาส่ายหน้าและถอนหายใจ เธอจึงสั่งขาไก่มาเพิ่ม

 

“เอ้า! ฉลองกัน ไชโย!” เย่ฉางยิ้มให้กับแก้วไวน์ของเขา อีกสามคนยกแก้วและตะโกนออกมา “ไชโย!”

 

พวกเขาทั้งหมดยกแก้วดื่มจนหมดแก้วภายในครั้งเดียว เย่ฉางปล่อยให้จางเจิ้งเฉียงและหลินหลี่กลับอพาร์ตเมนต์ไปก่อน เขาจะเดินไปส่งอูนากลับอพาร์ตเมนต์

 

“นายไม่จำเป็นต้องไปส่งฉันหรอก นายกลับไปพร้อมพวกเขาเถอะ จากตรงนี้ไปมันก็อยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ของฉันมากเท่าไหร่” อูนายิ้มและปฏิเสธออกมา

 

“โอ้ งั้นก็ได้…” เย่ฉางพยักหน้าและหันกลับเดินจากไป

 

อูนามองไปทางเย่ฉางและรอยยิ้มของเธอก็แข็งค้าง เธอโห่ร้องกระซิบออกมา “คนโง่ ทำไมนายถึงไม่เข้าใจผู้หญิงบ้างเลย…” เธอส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่ายและหยิบกระเป๋าใบใหม่ออกมา เธอมองไปที่ชุดเดรสสีฟ้าและยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอหันหลังและเดินกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ของเธอ

 

เย่ฉางเดินไปซักพักและหันหลังกลับ หลังจากขบคิดแล้วเขาคิดว่ากลับไปส่งเธอที่อพาร์ตเมนต์ดีกว่า เขาสามารถยืมหนังสือทำอาหารได้เมื่อไปถึงที่นั่น เขาเริ่มเดินผ่านตลาดกลางคืนและไปถึงที่อยู่ของอูนาบนถนนหยูหลิน เขาเดินไปตามซอยและหยุดชะงัก ในซอยนั้นเขามองเห็นกระเป๋าใบใหม่และชุดเดรสสีฟ้า เขานึกถึงคำพูดของลุงฟรอสเลอร์ ม่านตาสีชมพูปนแดงของเขาหดตัวลง ร่างของเขาถูกปลกคลุมด้วยเหงื่อที่เย็นเยียบ “มันเป็นฉันที่ไม่ได้ไปส่งเธอที่บ้าน…พวกแกไม่ควรมาที่เขตตะวันออกเลย และแน่นอนพวกแกไม่ควรมายุ่งกับเพื่อนของฉัน!”

 

ถนนหยูหลิน ภายในอาคารร้างแห่งหนึ่ง

 

อูนาตื่นขึ้นมา เธอคิดย้อนกลับไปและจำได้ว่าขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ในซอย เธอรู้สึกเจ็บปวดบนหัวของเธอและภาพก็มืดลง เธอมองไปรอบๆและตระหนักได้ว่าถูกมัดไว้บนโต๊ะและไม่สามารถขยับไปไหนได้ ปากของเธอถูกปิดด้วยเทปกาวอย่างแน่นหนา ในแสงไฟสลัวๆเธอมองเห็นชายวัยกลางคนกำลังสวมถุงมือ เขาเริ่มจัดเครื่องมือผ่าตัดต่างๆ เธอพยายามจะกรีดร้องแต่ปากของเธอถูกปิดด้วยเทปกาว เธอนึกถึงข่าวล่าสุดเกี่ยวกับการค้าอวัยวะมนุษย์ เธอพยายามดิ้นรนแต่เธอไม่มีความแข็งแรงใดๆ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

ชายคนนั้นค่อยๆเดินเข้ามาช้าๆ อูนาสามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน เขาดูราวกับพนักงานบริษัทธรรมดาคนหนึ่งที่ค่อนข้างดูดีทีเดียว

 

เขาเอื้อมมือออกไปและลูบไปบนแก้มของอูนา “อ่าา หน้าตาเรียบเนียน ดวงตาของเธอสวยมากเกินไป ดวงตานี้ควรขายได้มากกว่า 15 ล้านเหรียญสหรัฐ ฉันอาจจะหาผู้ซื้อเนื้อของเธอได้ มันจะได้ไม่เสียของ สำหรับอวัยวะภายในของเธอมันน่าจะยาบำรุงที่ดีมากๆต่อพวกเขา เธอเป็นผลิตภัณฑ์ที่สมบูรณ์แบบ”

 

อูนาสิ้นหวังแล้ว น้ำตาหยดลงช้าๆลงไปบนแก้มของเธอ เธอเฝ้ามองขณะที่เครื่องมือผ่าตัดค่อยๆเคลื่อนเข้าหาเธออย่างใกล้ๆ…ใกล้เข้ามา เธอหลับตาและไม่เต็มใจที่จะเฝ้ามอง ในใจของเธอนึกถึงใบหน้าที่สงบแต่น่ารำคาญ ม่านตาสีชมพูปนแดงและผมสีขาวที่มีลักษณะพิเศษ เธอเห็นเขายิ้มขณะกำลังไปมองไปที่เธอ…

 

“เรามาเริ่มต้นตรงดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นี้กันเถอะ…”

 

อูนารู้สึกถึงความอบอุ่นที่สัมผัสกับใบหน้าของเธอ เธอเปิดตาและตกตะลึง สิ่งที่สะท้อนอยู่ในสายตาของเธอคือร่างของชายคนนั้นมีมือยื่นออกมาจากหน้าอกของเขา เลือดของเขาสาดกระเด็นโดนเธอ

 

มือที่แทงเข้าไปยังหน้าอกได้ถูกดึงออกอย่างรวดเร็วและชายคนนั้นค่อยๆล้มลงมา ภาพที่ถูกปิดกั้นด้วยผู้ชายคนนั้นตอนนี้ได้เปิดเผยตัวตน หน้าที่คุ้นเคยและสงบได้ปรากฏต่อสายของเธอ ใต้คิ้วสีขาวมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเชิงขอโทษ มือขวาและเสื้อยืดสีขาวของเขาถูกปกคลุมไปด้วยรอยเลือด “นานะ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

 

ติดตามก่อนใครได้ที่   https://www.facebook.com/Peerless-White-Emperor-169875893804807/