0 Views

เกาะเชจู เกาะที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลี เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ใกล้กับภูเขาไฟ และเป็นที่รู้จักกันไปทั่วในนามฮาวายเกาหลี สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงคือ หินยงโดม(หินหัวมังกร) และภูเขาฮัลลาซาน

 

(Yongduam Rock (Dragon Head Rock) (용두암) คือหินหัวมังกรที่เกาะเซจู ส่วน Mount Hallasan ก็คือภูเขาฮัลลาซานของนั่นเองครับ ถ้าไม่แน่ใจว่าเป็นยังไงลองไปค้นหาในกูเกิ้ลดูนะครับ)

 

เย่ฉางและคนอื่นๆ อยู่บนยอดเขาฮัลลาซาน ที่มีความสูง 2000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ที่นี่เป็นแหล่งธรรมชาติ และมีทัศนียภาพที่สวยงามเป็นอย่างมาก ที่เมืองหลินไห่นั้นไม่มีภูเขา ดังนั้นนี่จึงเป็นประสบการณ์ใหม่สำหรับพวกเขา

 

พวกเขามองลงไปดูหินยงโดม มันเป็นเช่นเดียวกับชื่อของมันจริงๆ หินนี้ดูเหมือนหัวมังกรมาก

 

“บ้าเอ้ย ก่อนหน้านี้ที่เกาหลีบอกว่าภูเขาฮัลลาซาน คือถึงภูเขาที่สูงพอที่จะดึงจักรวาลลงมาได้ มันโกหกกันชัดๆ ช่างไร้ยางอายจริงๆ …” จางเจิ้งเฉียงพูดขึ้นมาอย่างไม่หยี่ระ

 

“เมื่อเทียบกับภูเขาเอเวอเรสต์ ภูเขานี่ดูเป็นเด็กทารกไปเลย อย่างไรก็ตาม ทัศนียภาพที่นี่ก็สวยจริงๆนั่นแหละ พวกเราไปที่เส้นทางเดินเขายองซิลกันเถอะ” ฉินซานพูดขึ้นมา

 

เส้นทางเดินเขายองซิล เป็นเส้นทางเส้นหนึ่งที่สามารถขึ้นไปจุดสูงสุดของภูเขาฮัลลาซานได้ เมื่อพวกเขามาถึงจุดสูงสุดของภูเขาแล้ว มันก็เป็นตอนกลางคืนพอดี ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวเปล่งประกาย แต่พวกเขาไม่สามารถมองเห็นทะเลสาบได้ ตอนนี้ พวกเขาได้เดินทางมาอยู่บริเวณรอยแยกของภูเขา ทะเลสาบค่อยๆปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

 

“สวยงามมาก…” ดวงตาของหลินหลี่สอดส่องไปมา

 

“สวยจริงๆ…” คุณนายฉินพยักหน้า ทิวทัศน์ภูเขาที่เงียบสงบ, อากาศที่บริสุทธิ์ และดวงดาวที่สวยงามเปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้าแบบนี้ พวกเขาโชคดีมากที่ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้

 

“มาช่วยกันตั้งแคมป์หน่อย! จากนั้น พรุ่งนี้เราจะลงข้างล่างเพื่อไปตกปลา” ฉินซานเรียกเย่ฉางและคนอื่นๆให้มาช่วยกัน

 

“ทุกคนคงหิวกันมาก ฉันจะทำเมนูอะไรสักอย่างกับกิมจิให้ทุกคนได้กินกัน…” เย่ฉางหยิบกิมจิที่เตรียมไว้และส่วนผสมบางอย่างออกมา

 

เดิมที คุณนายฉินวางแผนที่จะทำอาหารเอง แต่เมื่อเธอเห็นเย่ฉางลงมือทำ เธอจึงปล่อยให้เขาจัดการ และความพึงพอใจต่อเขาก็เพิ่มขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง “ลูกเขยในอนาคตของพวกเรา เขาสามารถทำอาหารได้ด้วย ช่างเป็นเด็กที่ดีจริงๆ ลูกสาวของเราทำได้แค่เพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้นเอง”

 

ฉินซานยิ้ม “ไม่เลว ไม่เลว ใครจะคิดกันว่าลูกเขยสามารถทำอาหารได้ด้วย เฮ้อ~ ส่วนลูกสาวของเรา เธอ… อย่าไปพูดถึงเลยดีกว่า”

 

ฉินซานและคุณนายฉินเดินไปหา ThornyRose และคนอื่นๆที่กำลังตั้งแคมป์อยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เห็นกลุ่มคนที่ตั้งแคมป์ที่กำลังส่ายหัว ในขณะที่เย่ฉางพูดว่าเขาจะลงมือทำอาหารเอง

 

“อาหารของผู้ชายคนนั้น ในโลกแห่งความเป็นจริงแบบนี้ มันจะกินได้ไหม?” ThornyRose พยายามถาม อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเห็นจางเจิ้งเฉียงและคนอื่นๆต่างแสดงปฏิกิริยาออกมา ก็ทำให้เธอรู้คำตอบโดยทันที

 

“ดีกว่าในเกมนิดหนึ่ง…” เย่เทียนพยายามอย่างดีที่สุด เพื่อคิดคำพูดบางอย่างช่วยให้พ่อของเธอดูดีขึ้นมาเล็กน้อย และนี่คือทั้งหมดที่เธอสามารถคิดออกมาได้

 

“……” ThornyRose รู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่หลังของเธอ

 

คุณนายฉินได้เฝ้าดูการทำอาหารของเย่ฉาง ด้วยความคาดหวังที่สูง แต่เมื่อยิ่งเธอได้เห็น เธอก็เกิดความกลัวมากยิ่งขึ้น ในท้ายที่สุด เธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นเยียบ เธอนึกถึงสิ่งที่เขาทำ เขาเอาหม้อใส่น้ำและใส่กิมจิลงไป ขั้นตอนแรกนี้เขาทำได้ดีแล้ว จนเขาโยนช็อคโกแลตลงไปสองชิ้น ในตอนนั้น เธอคิดว่ามันเป็นเพียงแค่รูปแบบการทำอาหารที่ไม่เหมือนใครของเขา จนกระทั่งเธอเห็นเย่ฉางโยนปลาเค็ม กระเทียม, หัวหอม, ไวน์, เนื้อแดดเดียว, มันฝรั่งทอด, ลูกเกด และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบางชนิดที่มีคุณภาพสูง ทั้งหมดต่างถูกใส่ลงไปในหม้อ

 

คุณนายฉินมองไปที่เย่ฉาง และพยายามถามออกมา “ลูกเขย นะ นี่คือ…”

 

“รสชาติมันต้องดีอยางแน่นอน คุณพ่อ คุณแม่ อีกไม่นานก็จะเสร็จแล้ว…” เย่ฉางพูดและยิ้มออกมาอย่างเฉยเมย

 

ฉินซานไม่สามารถทนกลิ่นเหม็นนี้ได้ มันเป็นกลิ่นที่น่าขยะแขยง จนทำให้ขนของเขาทั้งหมดชี้ตั้ง “เอ่อ อืม… ละ ลูกเขย… นะ นี่คือ…”

 

“เสร็จแล้ว!” เย่ฉางยกหม้อขึ้นมา “มากินกันเถอะ ฉันจะตักใส่ชามให้ทุกคนเอง…”

 

ทุกคนมองไปยังของเหลวเหนียวหนืดที่เปล่งประกายอยู่ในหม้อ พร้อมกับส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมา ฟองแต่ละฟองที่เดือดปุดๆ เป็นเหมือนคำเตือนแห่งการลงทัณฑ์ที่กำลังใกล้เข้ามา

 

เย่ฉางฮัมเพลง ขณะที่เขาตักใส่ชามเสริฟให้ทุกคน

 

พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าเลือดของพวกเขากำลังเย็นเฉียบ ทั้งๆที่พวกเขาถือชามที่อุ่นๆในมือ

 

ฉินซานมองไปที่คุณนายฉิน ‘เราควรกินไหม?’ คุณนายฉินถอนหายใจ ‘เพื่อลูกสาวของเรา’ คู่สามีภรรยาพยายามควบคุมตัวเอง และกินลงไปอย่างช้าๆ “อ่า! รสชาติไม่เลวเลย!!”

 

ThornyRose, FrozenBlood แม้แต่จางเจิ้งเฉียงและคนอื่นๆทั้งหมดเริ่มลังเล ‘เรื่องจริงงั้นหรือ!?’

 

พวกเขาจึงกินด้วยความสงสัย แต่ผลที่ได้คือ พวกเขาถูกทำร้ายด้วยรสชาติที่น่ารังเกียจ และโครตพะอึดพะอม เหมือนภัยพิบัติได้เกิดขึ้นอยู่ในปากของพวกเขา พวกเขามองไปที่ฉินซาน และภรรยา ‘พวกคนหลอกลวง…’

 

คู่สามีภรรยาปิดปาก และหัวเราะกันอย่างมีความสุข ณ.ขณะนี้ คุณนายฉินกำลังครุ่นคิด ‘ในอนาคต เราไม่สามารถปล่อยให้เขาอยู่ใกล้ครัวได้ จนกว่าศัตรูของพวกเราจะมาทานอาหารเย็นในบ้านเรา ถึงตอนนั้นเราจะปล่อยให้เขาลงมือทำ เฮ้อ~ อาหารที่เขาทำช่างน่าหวาดกลัวจริงๆ’

 

เย่ฉางมองทุกคนอย่างสงสัย ‘พวกเขาแกล้งทำกันใช่ไหม? หรือว่ารสชาติมันจะดีจริงๆ’ เมื่อเขากิน คิ้วของเขากระตุกไปมา จากนั้นเขาก็ดึงถุงกระดาษออกจากกระเป๋า หลังจากที่เขาอาเจียนออกมา เขามองไปที่ทุกคนและพูดว่า “ฉันรู้แล้ว! ต้องเป็นเพราะชาวเกาหลีวางยาพิษในกิมจิแน่ๆ! ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!!!”

 

หลังจากที่เขาพูดเสร็จ เขาก็เขวี้ยงหม้อทิ้งไป

 

สิ่งที่ทำให้คู่สามีภรรยาช้ำใจมากที่สุดคือ การที่เย่ฉางกินมันเองจริงๆ แสดงให้เห็นว่าเขาจริงจังกับการทำอาหารแค่ไหน ดูเหมือนว่าเขาเป็นคนที่ชอบทำอาหารมาก แต่ไม่ทราบว่าตัวเองทำอาหารได้ห่วยแค่ไหน เขาอาจเป็นประเภทเชื่อว่าตัวเองทำอาหารได้ดี และโทษไปที่คนอื่นๆ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

 

ThornyRose และคนอื่นๆ อยากจะตะโกนใส่เขา แต่พวกเขาไม่สามารถทำได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจอยู่ภายในใจของแต่ละคน ‘อย่ามาโทษส่วนผสมหน่อยเลย!’

 

หลังจากผ่านไปสิบนาที หลายคนที่รู้สึกย่ำแย่ในตอนแรก ค่อยๆรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้ว

 

คู่สามีภรรยาเห็นว่าเย่ฉางเริ่มลงมือทำอาหารอีกครั้ง ทำให้ทุกคนต้องร่วมมือกันหยุดเขา คุณนายฉินรีบลงมือทำอาหารแทน โดยเฉพาะเมื่อเธอเห็นในมือข้างหนึ่งของเขาถือช็อกโกแลต ส่วนอีกมือหนึ่งถือกะทะ…

 

ฉินซานรีบลงมือทำอาหารทันที เขาเขย่าซอสทอดผสมกับช็อกโกแลต ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการทำอาหาร แต่เขารับรู้โดยทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าปล่อยให้เย่ฉางทำอาหาร หลังจากนั้นเขารีบชวนเย่ฉางมาดื่มเหล้า เพื่อดึงเย่ฉางออกมาจากหน้าเตา พร้อมกับเรียกจางเจิ้งเฉียงและหลินหลี่ให้มาดื่มด้วยกัน ท้ายที่สุด แม้แต่ ThornyRose, FrozenBlood และ FrozenCloud ก็มาร่วมดื่มด้วย พวกเขาทั้งหมดดื่มเหล้าชั้นดี และพูดคุยกันในขณะที่มองไปยังทิวทัศน์ที่สวยงาม ด้านบนของภูเขาเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย และเสียงหัวเราะของพวกเขา

 

ทุกคนเริ่มรู้สึกอิ่มเอิบกับน้ำซุปกิมจิของคุณนายฉิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ThornyRose และคนอื่นๆที่เคยประสบกับอาหารที่น่าสะพรึงกลัวภายในเกม ซุปกิมจิง่ายๆนั้นดีพอที่จะทำให้พวกเขาหลั่งน้ำตาได้ ‘โอ้ววว~ ความรู้สึกอันอบอุ่น นี่คือรสชาติของการมีแม่คอยทำอาหารให้สินะ…’

 

“ลูกเซียง ลูกอ้วนขึ้นใช่ไหม ลูกควรจะลดน้ำหนักได้แล้วนะ…” คุณนายฉินพูดขึ้น ThornyRose ไม่ตอบสนองใดๆ ‘ผู้หญิงคนนี้ กล้าที่จะพูดคำดังกล่าวกับลูกสาวของตัวเองต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก และแม้กระทั่งใช้คำว่า‘อ้วน’ นี่ต้องไม่ใช่แม่คนเดิมของฉันอย่างแน่นอน แม่คนเดิมของฉันไปอยู่ที่ไหนแล้ว?’

 

“ฮ่าฮ่า เธออย่าเรียกลูกเราว่าอ้วนสิ เธอแค่แข็งแรงกว่าหญิงสาวที่บอบบางตามปกติเท่านั้นเอง” ฉินซานตั้งใจจะปลอบโยนเธอ แต่คำพูดของเขากลับเหมือนบิดมีดที่แม่ของเธอทิ่มแทงไปที่ข้างหลังให้ขยายขึ้นอีก ThornyRose ถอนหายใจ ‘จะมีพ่อแม่ที่บ้าแบบนี้สักกี่คน ที่ใช้คำว่า‘แข็งแรง’ เพื่อใช้เป็นข้ออ้างให้กับลูกสาวของตัวเอง’ เธอหันกลับมามองที่เย่ฉาง ซึ่งกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง และแสดงออกอย่างจริงจัง “นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

 

“คิดหาวิธีในการปรับปรุงสูตรอาหารของฉัน …” เย่ฉางตอบอย่างจริงจัง