0 Views

เย่ฉางเป็นคนแรกที่มาถึงสถานที่นัดพบของพวกเขาข้างนอกที่ว่าการของเมือง หลังจากนั้นไม่นานเย่เทียนก็เดินมาถึง ตั้งแต่ที่เหรัญญิกตัวน้อยอยู่ที่นี่ เย่ฉางจึงไม่รออีกต่อไป เพราะเขาไม่อยากสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ พวกเขาเดินเข้าไปข้างในด้วยกัน สถานที่นี้นอกเหนือจากการให้บริการด้านการจัดการบางอย่างแล้ว ที่นี่ยังเป็นสถานที่ในการซื้อ และขายที่ดินในโลกเสมือนบางอย่างด้วยเช่นกัน

 

เย่เทียนเดินไปพร้อมกับอธิบายถึงสถานการณ์ของทุกคนให้กับเย่ฉางฟัง “ตอนนี้หนูเป็น Prayer Knight แล้ว พี่ใหญ่เฉียงตอนนี้อยู่ที่ศูนย์เปลี่ยนอาชีพ เหมือนกับว่าเขาจะสามารถปลดล็อกอาชีพลับที่ซ่อนไว้ได้ นั่นคืออาชีพ ‘นักบวชสงคราม’ หลินหลี่ก็กำลังรับการฝึกอบรมเช่นกัน ส่วนของพี่สาวไดโนน่าจะเสร็จสิ้นในเร็วๆนี้ ว่าแต่ฝั่งของคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ…?”

 

เย่ฉางแข็งค้าง มันคงไม่ดีถ้าเขาจะบอกว่า เขาได้ไปที่ศูนย์กิจกรรมผู้สูงอายุมา มันจะทำให้เขาดูน่าอนาถมากเกินไป “อ่อ ฉันไปสมาคมนักผจญภัยมา มันเป็นองค์กรที่ครอบคลุมไปทั้งทวีป…”

 

“สมาคมนักผจญภัย หนูได้ยินเรื่องนี้จากท่านบิช็อป เขาบอกว่าในเมืองแบล็กร็อค ที่นั่นเป็นเพียงแค่บ้านพักคนชราที่มีชื่อเสียง อ๊ะ! ใช่แล้ว ตอนนี้มีผู้ดูแลเป็นเอลฟ์สาว อืม… อ่อ เธอมีชื่อว่าลินดา ส่วนใหญ่สมาคมนี้จะรับสมัครแรนเจอร์และแอสซาซิน…” คำอธิบายของเย่เทียน ทำให้เย่ฉางรู้สึกเคอะเขิน

 

“แค๊ก~ แค๊ก~ อย่าตัดสินตามอายุของพวกเขา เมื่อตอนที่พวกเขายังหนุ่มยังสาว พวกเขามีชื่อเสียงมากในเมืองแบล็กร็อคเชียวนะ พวกเขามีส่วนร่วมในการปกป้องเมืองไวท์สโตนจากอาณาจักรเหล็กไหล” เย่ฉางพยายามที่จะทบทวนถ้อยคำที่ลินดาเคยบอกกับเขา ด้วยใบหน้าที่ซื่อตรงและน้ำเสียงที่สงบนิ่ง “นอกจากนี้ … เรายังสามารถรับเควสอย่างต่อเนื่องได้ที่นั่น เพราะที่นั่นมีเควสเยอะมาก…”

 

“โอ้ ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่เลวเลยทีเดียว มันเป็นสถานที่รับเควสนี่เอง…” เย่เทียนพยักหน้า และเลือกที่จะไม่เปิดเผยเขา สมาคมนักผจญภัยเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยเควสทุกประเภท อย่างไรก็ตาม เมืองแบล็กร็อคในปีที่ผ่านมา เนื่องจากการจัดการระบบที่ไม่ดีของหัวหน้าสมาคมคนเก่า และไม่มีการปรับปรุงที่เป็นชิ้นเป็นอัน จึงก่อให้เกิดปัญหาการขาดแคลนกำลังคนอย่างมาก ส่วนทางฝั่งสำนักงานใหญ่ พวกเขาก็เหมือนกับโดนระเบิด เพราะมีผู้สมัครเป็นจำนวนมากที่นั่น แต่พวกเขาไม่สามารถจัดการกับผู้คนทั้งหมดได้ ทำให้สมาคมนักผจญภัยตกต่ำลงไปพอสมควร นี่คือสิ่งที่เย่เทียนได้รับรู้เกี่ยวกับสมาคมนักผจญภัยมาบางส่วน

 

พนักงานของที่ว่าการของเมืองมองไปยังเหรียญตรานักบวชของเย่เทียน จึงทำให้พวกเขาต้อนรับอย่างเป็นมิตร จากนั้นพวกเขาก็มองไปที่เหรียญตรานักผจญภัยของเย่ฉาง และยิ้มออกมาด้วยความรังเกียจบางอย่าง “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับท่านอัศวิน?”

 

เย่เทียนสอบถามเกี่ยวกับการซื้อที่ดิน พนักงานได้แนะนำให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องออกมาจัดการ พนักงานมองไปยังแผนที่ของเมืองแบล็กร็อค และชี้ไปยังอาคารต่างๆที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว มันมีอาคารขนาดใหญ่ถึง 5 แห่ง อาคารขนาดกลาง 13 แห่ง และอาคารขนาดเล็กอยู่นิดหน่อย แต่ราคาของอาคารแต่ละหลัง ทำให้พวกเขาขมวดคิ้วด้วยความกังวล เพราะราคาของมันแพงมาก พวกเขาซื้ออาคารขนาดใหญ่และอาคารขนาดกลางอย่างละหนึ่งแห่ง แต่พวกเขาก็ยังมีเงินเหลืออยู่ “พ่อค่ะ เรายังมีเงินเหลือพอที่จะซื้ออาคารขนาดใหญ่อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งจะทำให้เรามี 2 อาคารขนาดใหญ่กับ 1 อาคารขนาดกลาง โดยอาคารขนาดกลางนี้เราจะให้คุณยายริก้าและเจสทำเป็นร้านค้าทั่วไป อาคารขนาดใหญ่หลังหนึ่งเราอาจจะใช้เป็นฐานของเรา สำหรับอาคารขนาดใหญ่อีกหลัง เราไม่มีกำลังมากพอในการจัดการ ดังนั้นเราจึงเลือกที่จะซื้อเก็บไว้เพื่อรอให้ราคาในตลาดเพิ่มขึ้น”

 

“เทียนน้อยทำตามที่เธอต้องการเถอะ” เย่ฉางยักไหล่ เย่เทียนตัดสินใจอย่างรวดเร็ว และลงนามในหนังสือสัญญา

 

“ขอแสดงความยินดี! นี่เป็นกล่องลึกลับที่เรามอบให้เป็นของขวัญ!” พนักงานต้อนรับผมสั้นพูดขึ้นมา และส่งกล่องของขวัญให้กับเย่เทียน

 

เย่เทียนรู้สึกเบิกบานใจ พวกเขาได้ให้กล่องลึกลับเป็นรางวัลพิเศษ ใครจะรู้ว่ารางวัลที่ได้รับจะเป็นแบบนี้ เธอรู้สึกหนาวจนสั่นสะท้าน แม้เธอจะไม่หันกลับไปมอง แต่เธอรู้สึกหวาดกลัวในการจ้องมองของพ่อเธอ มันเป็นสายตาที่เขามักแสดงเมื่อเห็นหีบสมบัติหรือศพของบอส สายตาของเขาราวกับเจาะผ่านตัวของเธอไปยังกล่องลึกลับ ทำให้เธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ และรู้สึกเหมือนกับถือมันฝรั่งร้อนอยู่ในมือ และได้ยินเสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังขึ้นมาจากข้างหลัง “ส่งมันมาให้ฉัน~~ ให้ฉันเปิดมัน~~ ด้วยหัตถ์แห่งพระเจ้าของฉัน เราจะได้รับอุปกรณ์ระดับพระเจ้าอย่างแน่นอน เทียนน้อย~~ เป็นเด็กดีและต้องเชื่อฟังพ่อน๊า~~”

 

เย่เทียนตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก กล่องลึกลับนี้น่าจะมีบางอย่างที่ดีถ้าเปิดมันตามปกติ อย่างไรก็ตาม ถ้ามันถูกมอบให้กับพ่อของเธอ … ก่อนที่เธอจะรู้ความจริง เธอไม่เคยเชื่อเมื่อพวกเขาบอกเธอว่าพ่อของเธอถูกสาปและมีมือต้องสาป ดังนั้น เธอจะยอมรับว่าพ่อของเธอไม่ดีได้อย่างไรกัน? เธอจะไม่เชื่อใครทั้งนั้น จนกว่าเธอจะยืนยันได้ด้วยตัวเอง เธอเชื่อมั่นในโชคของเขาอย่างแรงกล้า เพราะเธอมักจะโดนเขาพูดกรอกหูอยู่ตลอดเวลาว่า ‘เขามีหัตถ์แห่งพระเจ้าและเมื่อเปิดหีบสมบัติ ก็จะได้อุปกรณ์ระดับพระเจ้าอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน’ อย่างไรก็ตาม มันไม่เคยเกิดขึ้นอย่างที่เธอคาดไว้เลยสักครั้ง ในความเป็นจริง เรื่องที่เขาพูดกรอกหูเธอมันเป็นเรื่องโกหก หลังจากผ่านการทดลองหลายครั้งเธอจึงเข้าใจว่า สิ่งที่พวกเขาพูดทั้งหมดเป็นเรื่องจริง พวกเขาไม่ได้โกหกแต่เป็นพ่อของเธอต่างหากที่โกหก มันเป็นเพราะเธอไม่อาจยอมรับความจริงนี้ก็ได้… เย่เทียนตัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไปจากหัว เธอได้รับความกดดันมากขึ้นจากพ่อของเธอที่กำลังเดินใกล้เข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว ทำให้เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง เธอกลืนน้ำลาย ทันใดนั้น! มีเงาหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาข้างหลังเธอ “เทียนน้อย! รีบไป! รีบวิ่งไปหาหลินหลี่เร็วเข้า!!!”

 

เย่เทียนได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสียงนี่คือเสียงของพี่สาวไดโน! เธอมอง FrozenCloud ที่กำลังยึดจับเย่ฉางไว้แน่น “รีบไปเร็วเข้า! ไม่ต้องห่วงฉัน!!”

 

เย่เทียนเห็นพ่อของเธอกำลังข่วนและกัด FrozenCloud ราวกับเขาเป็นซอมบี้ ทำให้เธอรีบวิ่งออกไป เย่ฉางรีบโยน FrozenCloud ออกไปให้พ้นทาง FrozenCloud หัวใจเริ่มบีบรัด ในขณะที่เธอเห็นเขาเริ่มเร่งความเร็ววิ่งจากไป! อย่างไรก็ตาม รูปร่างที่คุ้นเคยได้ปรากฏตัวอยู่ในสายตาเธอ “พี่สาวโรส! หยุดเขาที! เขาจะวิ่งไปเปิดกล่องลึกลับ!!”

 

หูทั้งสองข้างของ ThornyRose กระตุก สัญชาตญาณของเธอทำให้เธอหันกลับมา และกระโจนพุ่งเข้าหาเย่ฉางอย่างแม่นยำ เธอผลักเขาล้มลงไปบนพื้น และล๊อคตัวเขาไว้ FrozenBlood หลั่งเหงื่อออกมา ‘เธอเป็นสัตว์ที่ได้รับการฝึกฝนมางั้นหรอ? ปฏิกิริยาการตอบสนองของเธอในขณะที่ได้ยินคำสั่ง… และกระโจนออกไปอย่างแม่นยำ… พัวพันกันราวกับนกคู่รัก…’ FrozenBlood เริ่มถ่ายภาพ และส่งภาพไปให้ผู้นำตระกูลฉินและภรรยาพร้อมกับข้อความว่า “นี่คือนิสัยที่แท้จริงของฉินเซียง พวกเขาเริ่มแสดงความรักในที่สาธารณะอีกครั้งแล้ว~~ จุ๊บจุ๊บ~~”

 

GreenDew ตกตะลึง จากนั้นหน้าของเธอก็แดงขึ้นด้วยความอับอายที่เห็นการทรยศอย่างโอ่อ่าของ FrozenBlood เธอขอบคุณพระเจ้าที่เธอไม่ใช่เป้าหมายหลักของ FrozenBlood… จากนั้นเธอก็หันกลับ และเห็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา ปีศาจที่ชอบซุบซิบนินทาอยู่ที่นี่อีกคนแล้ว… ราวกับว่าเธอรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ เธอได้เปิดใช้สกิลการเคลื่อนไหวของเธอ แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เพื่อถ่ายภาพเก็บไว้ ในตอนนี้ช่องสนทนากิลด์, โซเชียลมีเดีย และการแชทสาธารณะต่างๆ ได้มีกระทู้ใหม่เพิ่มขึ้นมา ‘ความรักที่ไม่สามารถหักห้ามใจได้ของพี่สาวโรสและพี่ใหญ่วีรบุรุษ ตอนที่2…’ GreenDew ได้แต่คิดในใจ ‘สาวๆเหล่านี้เป็นเพื่อนของพี่สาวโรสจริงๆงั้นหรอ’

 

ThornyRose คิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ต้องปล่อยเขาไป “โอ้! ใช่แล้ว กลับไปที่เปลี่ยนอาชีพของนายซะ… อ๊าา หน้าฉัน!!!!”

 

“เอากล่องลึกลับนั่นมาให้ฉัน!!” เย่ฉางยังตกอยู่ในสภาพที่บ้าคลั่ง ขณะที่เขาเริ่มกัดใบหน้าของ ThornyRose

 

‘นี่คือการตอบโต้กลับ! หัวหน้าทีมตีโต้ได้อย่างสุดยอด!! และน่าหวาดกลัวมาก!!’ ขนของ FrozenCloud ชี้ตั้ง และความหนาวเย็นได้แล่นไปทั่วกระดูกของเธอ เธอรีบถอยหลังกลับ และตบไปที่หน้าอกเบาๆ

 

‘เชี่ย! เขากล้ากัดหน้าฉัน!!’ ทั้งสองเริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง พวกเธอรู้สึกเหมือนกำลังเฝ้าดูการต่อสู้ของนักมวยปล้ำ ระหว่างนักสู้หญิงกับมนุษย์หมาป่า ทันใดนั้น ข้อความที่บอกว่ากล่องของลึกลับได้รับการเปิดโดยหลินหลี่แล้ว ทำให้เย่ฉางล้มพับและไม่สนว่า ThornyRose ได้ทำอะไรกับเขาในช่วงเวลานั้น เขาทำเพียงแค่พึมพำซ้ำไปซ้ำมา “กล่องลึกลับของฉัน หน้าของฉัน กล่องลึกลับของฉัน หน้าของฉัน…”

 

ElegantFragrance และ FrozenBlood กำลังจะทรยศต่อ ThornyRose มากยิ่งขึ้น แต่เมื่อ ThornyRose จ้องเขม็งไปที่พวกเธอทั้งสองคน พวกเธอทั้งสองรีบหยิบกล้องเสมือนของพวกเธอขึ้นมา และยิ้ม “สวยมากค่ะพี่สาว~ จุ๊บจุ๊บ~”