0 Views

มันเป็นช่วงบ่ายที่สดใสและสวยงาม พวกเขาห้าคนเดินไปตามหาดทราย ในมือแต่ล่ะคนต่างมีไอติมคนล่ะแท่ง พวกเขามุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่ได้จองเอาไว้แล้ว เย่ฉางดึงแว่นกันแดดเก่าๆออกจากกระเป๋าเสื้อมาสวมไว้ อูนาสังเกตเห็นว่า เขาดูเหมือนจะรักแว่นกันแดดอันนี้จริงๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นแว่นแบบสมัยเก่า แต่ก็ยังดูดีอยู่

 

อูนามองหลินหลี่ที่กำลังขุดหลุมอยู่ เธอรู้สึกสับสน ‘เขาขุดหลุมจะทำอะไร? เขาจะมาเล่นแบบนี้ไม่ได้น่ะ! เราต้องรีบไปเช็คอินที่โรงแรมก่อน’

 

“ฉันพนันได้เลยว่า เขาต้องปวดฉี่” เย่ฉางพูดขึ้นและเลียไอติมของเขา เขาเอามือล้วงไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบเงินออกมา 500 ดอลลาร์

 

“ฉันพนันว่าเขาปวดอึ” จางเจิ้งเฉียงกัดไอติมคำใหญ่ จากนั้นเขาก็หยิบเงินออกมา 500 ดอลลาร์เช่นกัน

 

“…” วูนาพูดไม่ออก เธอกำลังคิดว่า เธอจะไม่มีทางยืนดูหลินหลี่ขุดหลุมเล่นอย่างนี้โดยเด็ดขาด จู่ๆไอติมที่เธอถืออยู่ก็ร่วงตกพื้น เธอหลินหลี่กำลังปลดเข็มขัดออก และกำลังจะถอดกางเกง เธอรีบวิ่งเข้าไปและดึงหลินหลี่ออกมา “หลินหลี่! นายจะทำอะไร เราเกือบจะถึงโรงแรมแล้ว!”

 

“ผมปวดฉี่ …” หลินหลี่ทำหน้ามุ่ย

 

“อั้นมันไว้ก่อน!” อูนาตะโกนอย่างหงุดหงิด

 

“อ่า …” หลินหลี่สะอื้น ขณะที่เขารัดเข็มขัด

 

“หลินหลี่ นายปวดฉี่หรือปวดอึ!”เย่ฉางถาม

 

“ปวดฉี่ …” หลินหลี่ตอบทั้งๆที่หน้ามุ่ย

 

“ฮ่าๆ ฉันชนะ เอาเงินมาซะดีๆ …” เย่ฉางยิ้มและคว้าเงินมาจากจางเจิ้งเฉียง ที่มีสีหน้าเศร้าหมอง

 

‘เรื่องน่าเกลียดแบบนี้ พวกนายก็ยังเอามาเดิมพันอีก!’ อูนารู้สึกหมดหนทาง เธอเฝ้ามองขณะที่หลินหลี่วิ่งไปหาเย่ฉาง “พี่ใหญ่ขาว แบ่งเงินให้ผมด้วย~”

 

“จริงๆเลย ฉันจะทำอย่างไรกับนายดีนี่ … เอ๊า! เอาไป” เย่ฉางดึงแบงค์ 100 ดอลลาร์ออกมาสองใบยื่นให้แก่เขา อูนามองการแสดงออกที่ไร้เดียงสาและมีความสุขของหลินหลี่ ที่เหมือนสวมหน้ากากอยู่ จากนั้นเธอเข้าไปดึงเย่เทียนที่ยังคงจ้องมองทะเลด้วยสายตาที่เป็นประกาย พร้อมกับกินไอติมอย่างมีความสุข ให้เริ่มเดินไปที่โรงแรมได้แล้ว

 

พวกเขามาถึงโรงแรมและเข้าเช็คอิน อูนาและเย่เทียนจะอยู่ห้องเดียวกัน ขณะที่ทั้งสามคนจะอยู่ห้องขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย เมื่อมาถึงห้อง หลินหลี่รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที ขณะที่เย่ฉางและจางเจิ้งเฉียงกำลังรื้อพวกเสื้อผ้าและของใช้ออกจากกระเป๋าเดินทาง พวกเขาเห็นหลินหลี่เดินออกมาและโทรคุยกับใครบางคน “อืม ตอนนี้เราอยู่ที่โรงแรมแล้ว งืมๆ เธอกำลังเจรจาธุรกิจบางอย่างในรัสเซีย! เธอจะกลับมาล่าช้าหน่อยหรือ? ฉันเข้าใจแล้ว! ไม่ต้องเป็นห่วง พี่ใหญ่ขาวดูแลฉันดีจริงๆ วันนี้เขาก็ยังเดิมพันว่า ฉันกำลังปวดฉี่หรือปวดอึ และเขาก็ชนะเดิมพันแถมยังแบ่งเงินให้ฉันตั้ง 200 ดอลลาร์อีกด้วย …”

 

เสียงปลายทางกลายเป็นเงียบงัน ซงซินรีบปั้นสีหน้าและพูดขึ้น “แค๊กๆ~ตราบเท่าที่นายมีความสุข …ฉันก็หมดห่วง”

 

ทั้งสองคนเอียงหูแอบฟัง

 

“เพื่อน นายยังจำตอนแรก ที่เราเจอหลินหลี่ได้ไหม?” จางเจิ้งเฉียงมองหลินหลี่ ผู้ที่กำลังยืนคุยโทรศัพย์อยู่บนระเบียง และกำลังสูดอากาศที่สดชื่นของทะเล

 

“จำได้สิ วันนั้น ก็เป็นวันที่สดใสและมีแดดเหมือนเช่นวันนี้ เขายืนฉี่ใส่แปลงดอกไม้ของมหาวิทยาลัย ท่าทางเขาเอาจริงเอาจังมาก” เย่ฉางเงยหน้าขึ้น และนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา

 

เย่ฉางคิดย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น เขาและจางเจิ้งเฉียงกำลังเดินเล่นอยู่ และเห็นเด็กคนหนึ่งกำลังยืนร้องเพลงอย่างมีความสุขอยู่หน้าแปลงดอกไม้

 

จางเจิ้งเฉียงเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบาๆ และถามว่า “นี่นาย! นายกำลังทำอะไรอยู่? …”

 

“ผมกำลังฉี่” หลินหลี่ตอบอย่างเฉยเมย ช้างน้อยของเขาสะบัดไปมา

 

“นายเมา?” เย่ฉางถามอย่างสงสัย

 

“ไม่ …” หลินหลี่ยักไหล่

 

“แล้วนายกำลังทำอะไรอยู่!!?” ทั้งสองคนตะโกนขึ้นพร้อมกัน

 

“ก็ผมกำลังฉี่อยู่!” หลินหลี่บุ้ยปากและตะโกนกลับ จากนั้นเขาก็สั่นช้างน้อยและรูดซิปกางเกง เขามองพวกดอกไม้ที่เขาฉี่ใส่ ราวกับว่าเขากำลังทำความดีอยู่ จากนั้นเขาก็หันกลับมามองด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา และยื่นมือออกมาทักทาย “สวัสดีครับ ผมชื่อหลินหลี่~”

 

เย่ฉางและจางเจิ้งเฉียง มองรอยยิ้มที่ใสซื่อและลักษณะท่าทางที่สุภาพของเขา ทั้งสองเอื้อมมือออกไปจับมือเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากที่ทักทายกันเสร็จแล้ว หลินหลี่ก็เดินจากไป เมื่อพวกเขารู้สึกตัวทีหลังว่า มือที่พวกเขาจับอยู่นั้น มันเพิ่งจับช้างน้อยมา! พวกเขาโมโหมาก จึงเสาะตามหาเขา เพื่อหวังจะแก้แค้นคืน และบังเอิญได้มาเจอเขาถูกคนอื่นรังแกอยู่ หลินหลี่ถูกทุบตีและถูกเยาะเย้ยว่าเป็นคนปัญญาอ่อน ทั้งสองคนเห็นว่า ทุกครั้งที่เขาถูกทุบตี เขาก็ยังคงยิ้มสู้อยู่ มันเป็นรอยยิ้มที่เหมือนยอมรับชะตากรรมของตัวเอง และเมื่อตอนเขาอยู่คนเดียว เขามักจะแอบร้องไห้อยู่เสมอ เขามักกินข้าวอยู่ในโรงอาหารคนเดียว เขาไม่มีเพื่อนเลยสักคน เมื่อตอนเขาได้รับของกินจากแม่ค้า เขาก้มหัวขอบคุณอย่างจริงจังเป็นเวลานาน เขายิ้มอย่างสดใสและดูมีความสุขมาก เหมือนกับว่าเขาไม่เคยมีความทุกข์ใดๆเลย เย่ฉางและจางเจิ้งเฉียง รู้สึกชื่นชมและยกย่องในตัวเขามาก เย่ฉางจำคำพูดสุดท้ายก่อนตายของคุณยายได้ ที่บอกว่าให้จงทำความดี พวกเขาจึงคอยเฝ้าแอบช่วยหลินหลี่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จนหลินหลี่ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวพวกเขา

 

“พี่ใหญ่ขาว! พี่ใหญ่เฉียง! พวกเราไปเดินเล่นที่ชายหาดกันเถอะ!” เย่ฉางหลุดออกจากความคิดของเขา และเห็นหลินหลี่กำลังดึงแขนเขาอยู่ เขายิ้มเจื่อนๆ “ตกลง ไปก็ไป…”

 

จางเจิ้งเฉียงเห็นท่าทางของเย่ฉาง และความกระตือรืนล้นของหลินหลี่ จนเขาหลุดหัวเราะออกมา เขาเดินตามทั้งสองคนออกจากห้อง “หลินหลี่! นายควรสอนเทียนน้อยเล่นทรายด้วยนะ”

 

“ไม่ต้องเป็นห่วง พี่เชื่อมือผมได้…” หลินหลี่ทุบหน้าอกของเขา และวิ่งไปยังห้องของเย่เทียน เพื่อที่จะได้ลากทั้งสองคนออกไปด้วยกัน

 

เย่ฉางและคนอื่นๆมาถึงชายหาด อูนาสวมชุดเดรสหน้าร้อนสีดำ ซึ่งตรงกับเสื้อสีดำของเย่ฉางทำให้พวกเขาดูคล้ายเป็นแฟนกัน ภายใต้ชุดเดรสนั้น มันเป็นชุดว่ายน้ำทูพีชสีดำที่ดูเซ็กซี่ ใกล้ๆกันนั้น หลินหลี่กำลังสอนเย่เทียนถึงวิธีการขุดหลุมและการซ่อนตัวในหลุม ฯลฯ อูนาถอนหายใจ ‘หลินหลี่กำลังสอนให้เทียนน้อยทำอะไรแปลกๆอีกแล้ว’ จากนั้นเธอก็นึกถึงเย่ฉางและ จางเจิ้งเฉียง ‘ทั้งสองคนนี้ ก็ยังไม่เคยสอนอะไรที่เป็นปกติเช่นกัน’ เธอถอนหายใจขึ้นอีกครั้ง จากนั้นเธอทำตัวเหมือนแม่ที่ดี เธอวิ่งเข้าไปสอนเย่เทียนถึงวิธีเล่นทรายที่ถูกต้อง

 

เย่ฉางนั่งลงใต้ร่มกันแดดและดื่มน้ำอัดลม เขาเอนตัวลงบนเก้าอี้ชายหาด และนอนหลับตาเพื่อผ่อนคลาย…

 

สำหรับจางเจิ้งเฉียง เขาไปดูคนเล่นกีฬาชายหาดอย่างมีความสุขมาก …

 

หลังจากนั้น ทั้งห้าคนก็ไปยังร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่ง ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารทะเล

 

 

ตัดฉากกลับไปที่เมืองหลวง ThornyRose กำลังพักผ่อนอยู่ในวิลล่าของเธอ

 

“คุณหนู! ผมมีคำถามบางอย่าง ที่อยากจะถามคุณหนู” พ่อบ้านจางพูดขึ้น ขณะที่เขาเฝ้าดู ThornyRose กินอาหารตั้ง 3 จานอีกครั้ง เป็นเวลาหลายสัปดาห์แล้วที่เธอเป็นแบบนี้

 

“ลุงจาง ถามมาได้เลย” ThornyRose เช็ดปากด้วยความพอใจมาก

 

“ทำไมจู่ๆ คุณหนูถึงทานอาหารได้เก่งแบบนี้ ดูเหมือนว่าความอยากอาหารของคุณหนูจะเพิ่มมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ” คำพูดของพ่อบ้านจาง เตือน ThornyRose ให้นึกถึง สตูว์รวมมิตรหนูถ้ำกับสามสหายปลา,สตูว์หนูถ้ำทมิฬ และสตูว์ที่ผสมไปด้วย ตระกูลสไลม์ต่างๆ เนื้อมนุษย์ปลา เนื้อมนุษย์หมาป่า และของที่น่าขยะแขยงอื่นๆอีกมากมาย ท้องของเธอเริ่มปั่นป่วน เธอตะโกนอย่างรวดเร็ว “ถังขยะ! ลุงจางช่วยเอาถัง! …”

 

พ่อบ้านจางรีบคว้าหม้อขนาดเล็กมามอบให้ เขาเฝ้าดูเธอที่อาเจียนอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้นและจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ เธอเช็ดปากและกัดฟันแน่น “เจ้าคนบัดซบ …”

 

พ่อบ้านจางเดินออกไป และสั่งให้พวกสาวใช้มาทำความสะอาดโต๊ะ

 

 

ณ ศูนย์สุขภาพจิตแห่งหนึ่ง

 

FrozenCloud ได้นัดจิตแพทย์ไว้ เธอยืนลังเลที่หน้าประตูห้องแพทย์ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดต่างๆนาๆ การแสดงออกและสีหน้าของเธอ ยังคงสลับเปลี่ยนไปมา ในที่สุดเธอก็เอื้อมมือออกไปเคาะประตู แต่เธอรีบดึงมือกลับมาและถอนหายใจ “เฮ้อ ~ นี่คือบทลงโทษที่ฉันโกหกพวกเขาใช่ไหมนี่? จิตแพทย์ไม่เคยเป็นสายลับ ดังนั้นอาจจะไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของฉันได้มากพอ แต่คุณหมอก็น่าจะมีวิธีการบางอย่าง ที่จะช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้…”

 

 

FrozenBlood อยู่ที่บ้านของเธอ และกำลังจัดคอลเลกชันรูปภาพที่น่าอายของ ThornyRose อยู่ แม่ของเธอเดินผ่านประตูและพูดพึมพำว่า “เด็กผู้หญิงคนนี้ กำลังทำอะไรอยู่น่ะ ทำไมท่าทางเธอมีความสุขจัง เธอกำลังฮัมเพลงด้วย! หรือว่าเธอจะมีแฟนแล้ว!?”

 

***** ตอนนี้มีถึง512ตอนแล้วนะครับ ติดตามได้ที่  https://www.facebook.com/Peerless-White-Emperor-169875893804807/