0 Views

อารัมภบท – สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกทำลาย

 

[มีสามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกทำลาย ในตอนนี้ฉันได้ลืมมันไปหน่อยแล้ว แต่ก็มีหนึ่งสิ่งที่มั่นใจ ความจริงที่ว่าคนที่กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ในตอนนี้จะอยู่รอดได้

– สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกทำลาย]

แพลตฟอร์มเว็บนิยายเต็มอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องเก่าของผม ผมเลื่อนลงมาและจากนั้นก็เลื่อนขึ้นอีก ผมทำแบบนี้ไปกี่ครั้งกันแล้วนะ?

“จริงเหรอ? นี่คือตอนจบงั้นเหรอ?”

ผมมองอีกครั้ง และคำว่า ‘จบบริบูรณ์’ ก็ไม่ผิดแน่ๆ เรื่องนี้ได้จบลงแล้ว

+

[สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกทำลาย]

ผู้แต่ง: tls123

3,149 ตอน

+

‘สามวิธีการอยู่รอดในโลกที่ถูกทำลาย’ เป็นนวนิยายแฟนตาซีที่มีความยาว 3,149 ตอน ชื่อย่อของมันคือ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’

ผมได้อ่านนิยายเรื่องนี้อย่างสม่ำเสมอมาตั้งแต่อยู่ชั้นปีที่สามในโรงเรียน ผมอ่านมันในระหว่างที่ผมโดนพวกอันธพาลรังแก เมื่อผมสอบเข้าไม่ผ่านและต้องเข้ามหาวิทยาลัยท้องถิ่น เมื่อการจับฉลากบัดซบนั่นผิดพลาดและผมได้ถูกเกณฑ์ไปเป็นแนวหน้าในกองทัพ เมื่อผมได้เปลี่ยนงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าและในตอนนี้กำลังทำงานเป็นผู้รับเหมาให้กับบริษัทลูกของบริษัทใหญ่… บัดซบ หยุดพูดเรื่องพวกนี้ทีเถอะ อย่างไรก็ตาม…

[ผู้เขียน: ขอบคุณมากสำหรับการอ่าน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ มาถึงตรงนี้ ฉันจะกลับมาหาคุณพร้อมกับบนส่งท้าย!]

“อ่า… ยังมีบทส่งท้ายเหลืออีก งั้นตอนหน้าก็เป็นตอนสุดท้ายจริงๆ แล้วสินะ”

ตั้งแต่ช่วงปลายวัยเด็กจนถึงวัยผู้ใหญ่ มันเป็นช่วงเวลายาวนานกว่า 10 ปี มันมีส่วนผสมของความสลดใจที่โลกกำลังจะถึงจุดจบพร้อมกับความรู้สึกพึงพอใจ ผมเปิดกล่องแสดงความคิดเห็นของข้อความสุดท้ายและเขียนประโยคซ้ำๆ หลายครั้ง

– คิมทกจา: นักเขียน ขอบคุณสำหรับทุกๆ สิ่งที่ผ่านมา ผมจะรอบทส่งท้ายนะครับ

พวกมันคือประโยคที่จริงใจ หนทางเอาชีวิตรอดคือนิยายชีวิตของผม มันไม่ใช่นิยายที่ได้รับความนิยมมากที่สุด แต่มันเป็นนิยายที่ดีที่สุดสำหรับผม มันมีคำพูดมากมายที่ผมต้องการจะเอื้อนเอ่ยแต่ก็ไม่สามารถพิมพ์ออกไปได้ ผมกลัวว่าคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจของผมจะไปทำร้ายผู้เขียน

– จำนวนผู้ชมเฉลี่ย 1.9 คนต่อตอน

– ความคิดเห็นเฉลี่ย 1.08

นี่คือดัชนีความนิยมโดยเฉลี่ยของ ‘หนทางเอาชีวิตรอด’ จำนวนยอดวิวของตอนแรกคือ 12,000 แต่มันก็ตกลงมาเหลือ 120 ในตอนที่ 10 จากนั้นก็ 12 ในตอนที่ 50 ในเวลาที่มันมาถึงตอนที่ 100 มันก็มีแค่คนเดียว

จำนวนผู้ชม = 1

ผมรู้สึกทึ่งกับความรู้สึกที่ผมได้รับเมื่อผมเห็นตัวเลข ‘1’ ที่ปรากฏขึ้นอยู่ถัดไปจากรายการของตอน ในบางกรณี มันเป็น ‘2’ แต่มันก็น่าจะเป็นคนที่กดผิด

‘ขอบคุณ’

ผู้เขียนได้เผยแพร่นิยายที่มีจำนวนตอนมากกว่า 3,000 ตอนด้วยคนอ่านแค่ 1 คนต่อตอนมาตลอด 10 ปี มันเป็นแค่นิยายสำหรับผมเท่านั้น ผมแตะ ‘บอร์ดเสนอแนะ’ และเริ่มแตะลงบนคีย์บอร์ดในทันที

– ผมกำลังจะเสนอนิยายสนุกๆ เรื่องหนึ่ง

ผู้เขียนเขียนนิยายให้ผมอ่านจนจบ ดังนั้นผมก็ควรจะโฆษนาให้เขาบ้าง ผมคลิกไปบนปุ่มเสร็จสมบูรณ์ และความคิดเห็นก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

– มันดูเหมือนความคิดเห็นต่อต้านใหม่ ฉันค้นหาไอดีของคนๆ นี้ และเขาก็แนะนำนิยายเรื่องเดียวอยู่หลายรอบ

– ข้อเสนอแนะของเขาไม่ได้ถูกแบนเหรอ? ผู้เขียนไม่ควรทำแบบนี้ที่นี่

มันกลายเป็นว่าผมได้เขียนเสนอแนะอยู่หลายครั้งในเดือนก่อน ในพริบตา ความคิดเห็นให้ตรวจสอบจำนวนมากก็โผล่ขึ้นมาโดย ‘ผู้ชม’ ใบหน้าของผมขึ้นสีด้วยความอับอาย ผมมั่นใจว่าผู้เขียนน่าจะได้อ่านมัน ดังนั้นผมจึงพยายามรีบลบข้อความ แต่มันก็ถูกรายงานไปแล้วจนข้อความไม่สามารถลบได้

“นี่…”

มันแย่มากเมื่อคิดว่าการเขียนเสนอแนะด้วยความจริงใจทั้งหมดของผมจะออกมาเป็นแบบนี้

ถ้าพวกเขามาดูสักหน่อย ทำไมถึงไม่มีใครพยายามที่จะอ่านนิยายที่น่าสนใจเรื่องนี้กันนะ? ผมแค่ต้องการโดเนทให้กับผู้เขียน แต่ผมก็ทำไม่ได้เพราะผมเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนที่แทบจะไม่สามารถหาเลี้ยงชีพได้ จากนั้นผมก็ได้รับการแจ้งเตือนว่า ‘ข้อความเข้า’

– tls123: ขอบคุณนะ

ข้อความถูกส่งมาจากที่ไหนสักแห่ง มันต้องใช้เวลาสักพักในการเข้าใจสถานการณ์

– คิมทกจา: ผู้เขียน?

tls123 – ฉันคือคนเขียน ‘หนทางเอาชีวิตรอด’

– tls123: ฉันทำมันจนเสร็จได้ในที่สุด ขอบคุณนายนะ ฉันเองก็ชนะการแข่งขันด้วย

ผมไม่อยากจะเชื่อเลย หนทางเอาชีวิตรอดชนะการแข่งขัน?

– คิมทกจา: ยินดีด้วย! การแข่งขันอะไรเหรอ?

tls123: นายไม่รู้หรอกเพราะมันเป็นการแข่งขันที่ไม่เป็นที่รู้จัก

ผมสงสัยว่าเขาคงจะโกหกเพราะรู้สึกอาย แต่ผมก็ต้องการให้มันเป็นความจริง บางทีผมอาจจะไม่รู้จักจริงๆ มันอาจจะถูกตีพิมพ์ลงบนแพลตฟอร์มอื่นๆ ด้วย ผมรู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่มันก็ดีที่มีการเผยแพร่นิยายที่ยอดเยี่ยมเรื่องนี้

– tls123: ฉันจะส่งของขวัญพิเศษไปให้กับนายเป็นการขอบคุณ

– คิมทกจา: ของขวัญ?

– tls123: มันคือการขอบคุณสำหรับผู้อ่านที่รักของฉันที่นิยายเรื่องนี้ได้เข้ามาในโลก

ผมมอบที่อยู่อีเมลของผมให้กับผู้เขียนตามที่เขาถาม

– tls123: อ่า ใช่แล้ว ฉันจะเก็บค่าบริการแล้วนะ

– คิมทกจา: ว้าว จริงเหรอ? มันจะเริ่มเมื่อไหร่? ผลงานชิ้นเอกเรื่องนี้ควรจะจ่ายตั้งแต่เริ่ม…

มันเป็นเรื่องโกหก หนทางเอาชีวิตรอดคือนิยายรายวัน ดังนั้นผมคงต้องจ่ายเงิน 3,000 วอนต่อเดือน เงิน 3,000 วอนคือมื้อเที่ยงมื้อหนึ่งในร้านสะดวกซื้อสำหรับผม

– tls123: พรุ่งนี้

– คิมทกจา: งั้นบทส่งท้ายที่จะมาพรุ่งนี้ต้องจ่ายไหม?

– tls123: ใช่ ฉันเกรงว่านายก็ต้องจ่าย

– คิมทกจา: แน่นอน ผมต้องจ่าย! ผมจะซื้อตอนสุดท้าย!

หลังจากนั้นก็ไม่มีการตอบกลับมาจากผู้เขียนอีก ผมออกจากเว็บไซต์ จากนั้นผมก็รู้สึกแย่ๆ ตามมา ผู้เขียนจากไปโดยไม่ตอบกลับหลังจากที่เขาทำสำเร็จเนี่ยนะ…? ความชื่นชมของผมกลายเป็นอิจฉาเล็กๆ ผมรู้สึกตื่นเต้นมากขนาดนั้นไปเพื่ออะไรกัน? ไม่ว่าในกรณีใดๆ ก็ตาม มันก็ไม่ใช่นิยายของผม

“เขาจะมอบบัตรของขวัญให้ไหมนะ? มันคงจะดีถ้ามันเป็นเงิน 50,000 วอน”

ในเวลานั้นเองผมก็เกิดความคิดไร้เดียงสาขึ้นมา ผมไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับโลกในวันรุ่งขึ้น

(จบตอน)