0 Views

ตอนที่ 98 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (2)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 310 แล้ว >>>มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

ถ้าผมจำไม่ผิด ฮันมยอนโกก็เคยโม้เรื่องเรือยอชท์ส่วนตัว ณ บ้านพักตากอากาศที่มัลดีฟส์ของเขา เขาพูดอะไรประมาณนี้ออกมา ‘ใบพัดที่กำลังตัดผ่านสายน้ำนั้นเป็นเหมือนกับทางหลวงแห่งท้องทะเล’

ในตอนนี้ผมรู้แล้วว่าความรู้สึกนี้มันเป็นยังไง ถ้าเรือของผู้อำนวยการฮันบนมหาสมุทรเป็นเหมือนกับทางด่วนกยองบู งั้นผมในตอนนี้ก็คงอยู่บนเอาโทบาน

“มันวิเศษจริงๆ”

ยูซานอาและผมอยู่บนหลังของราชินี และมองไปยังระลอกคลื่นของแม่น้ำฮันด้วยความหลงใหล ราวกับว่ามันเป็นการทดสอบการความคุมของเธอ ชินยูซองได้ให้ราชินีพุ่งตรงผ่านกลุ่มอิกทิโอซอรัส แม่น้ำฮันในตอนนี้ได้กลายเป็นเขตปลอดภัยไปแล้ว

อิกทิโอซอรัสว่ายตามหลังราชินีมิราเบดราวกับลูกเป็ดที่ว่ายตามแม่ของมัน ผมหลับตาลงและรู้สึกถึงอากาศเย็นเข้าปะทะใบหน้าของผม นี่เป็นความรู้สึกที่แท้จริง มันเป็นความหรูหราที่ผมคงไม่ได้สัมผัสถ้าโลกใบนี้ยังเป็นเหมือนเดิม

ชินยูซองยังคงพึมพำอยู่บนหัวของราชินีเพื่อประสานวิญญาณของพวกเขา ยูซานอามองดูชินยูซองและพูดด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน “ยังไงก็เถอะ ทกจา ถ้ายูซองในตอนนี้แข็งแกร่งขึ้น งั้นยูซองในอนาคตจะไม่แข็งแกร่งขึ้นไปด้วยเหรอ?”

ผมคิดว่าเธอคงจะถามอะไรแบบนี้ออกมา

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ”

จากนิยายต้นฉบับ ภัยพิบัติที่ออกมาคือชินยูซองจาก ‘อนาคตจากการเสื่อมถอยที่แตกต่าง’ เธอถูกทรยศโดยยูจงฮยอคและถูกทอดทิ้งออกไปนอกโลก

เธอไม่รู้วันรู้คืนและพเนจรอยู่ในจักรวาล จากนั้นเธอก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของสถานการณ์เนื่องจากพรของการถ่ายทอดสดดวงดาว และเธอก็ได้กลายเป็น ‘ภัยพิบัติ’ ของสถานการณ์ที่ผ่านมา

ยูซานอาตั้งคำถาม “งั้นทำไมภัยพิบัติในอนาคตถึงจะหยุดลงถ้ายูซองในปัจจุบันตาย? ถ้ากิ่งก้านสาขาแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง…”

“เธอเคยได้ยินทฤษฎีความไม่ประติดประต่อของแผ่นฟิล์มไหม?”

“…ไม่” ผมมองดูผืนน้ำและพูดออกมา “ยกตัวอย่างง่ายๆ นะ สมมติว่าประวัติศาสตร์ของยูซองจากโลกใบแรกคือแผ่นฟิลม์”

“แผ่นฟิล์ม… นายกำลังพูดถึงแผ่นฟิล์มภาพยนตร์งั้นเหรอ?”

ผมพยักหน้าและพูดต่อ “สมมติว่าโลกใบนี้คือฟิล์มแผ่นหนึ่ง มันก็ต้องมีฟิล์มของโลกอื่นอีกนับไม่ถ้วนใช่ไหม? มันอาจจะมีฟิล์มอยู่ 2 แผ่น หรือ 34 แผ่นก็ได้”

“อ่าห้ะ”

“จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อฟิล์มแผ่นหนึ่งที่ส่วนต้นเสียหายไปถูกเชื่อมเข้ากับส่วนท้ายของฟิล์มอีกแผ่น? ยกตัวอย่างนะ ถ้าฟิล์มแผ่นที่ 34 ถูกฉีกไปต่อกับส่วนท้ายของฟิล์มแผ่นแรกจะเป็นยังไง? เธอคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นถ้าฟิล์มแผ่นนี้ถูกเล่น?”

ยูซานอาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นหนังก็จะเปลี่ยนไปตามทาง… อ๊ะ เดี๋ยวนะ ทั้งสองแผ่นจะไม่ส่งผลกระทบต่อกัน?”

“ถูกต้อง”

“อ่า… ยูซองในตอนนี้ก็อยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น ยูซองในปัจจุบันมาจากฟิล์มแผ่นแรกในขณะที่ภัยพิบัติยูซองมาจากฟิล์มแผ่นที่ 34 ทั้งสองแผ่นมีอิสระต่อกันโดยสมบูรณ์ และการเปลี่ยนแปลงใดๆในโลกของพวกเราก็จะไม่ส่งผลต่อภัยพิบัติ” ยูซานอาฉลาดจริงๆ “ถึงกระนั้นก็ยังมีคำถามอยู่ ทำไมมันถึงจะไม่เกิดภัยพิบัติขึ้นถ้ายูซองในตอนนี้ถูกฆ่าล่ะ?”

“เนื้อหาของฟิล์มไม่ได้ส่งผลกระทบต่อกัน แต่ฟิล์มทั้งสองแผ่นก็เชื่อมต่อกัน”

“ฮะ?”

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าส่วนต้นของฟิล์มถูกไฟเผา?”

ยูซานอาตะโกนออกมาหลังจากตระหนักได้ “ฟิล์มส่วนท้าย… ก็จะถูกเผาไปด้วย”

เส้นโลกทั้งสองเชื่อมต่อกัน ถ้ายูซองในปัจจุบันตาย ยูซองในอนาคตก็จะตายไปด้วย อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงใดๆ ในตัวยูซองในปัจจุบันก็จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรในตัวยูซองในอนาคต ความขัดแย้งที่คลุมเครือนั้นเป็นหัวใจสำคัญของภัยพิบัติครั้งนี้

“ทกจารู้อะไรเยอะแยะจริงๆ เลย ฉันเคยได้ยินเรื่องจักรวาลคู่ขนานวิทยามา แต่ฉันก็ไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้เลย”

ผมพยักหน้าอย่างเชื่องช้า แน่นอนว่าเธอย่อมไม่รู้ มันเป็นทฤษฎีที่ผู้เขียนหนทางเอาชีวิตรอดสร้างขึ้น เท่าที่ผมรู้ กฎแห่งหนทางเอาชีวิตรอดไม่เคยถูกทำลายมาก่อน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง น้ำของแม่น้ำฮันก็สงบลง ในที่สุดพวกเราก็มาถึงอีกฝั่งของแม่น้ำฮัน ราชินีปล่อยพวกเราลงและหายตัวไปในแม่น้ำฮันอีกครั้ง

ชินยูซองถอนหายใจออกมาราวกับความตึงเครียดทั้งหมดได้รับการปลดปล่อยออกไป “…หนูเป็นไงบ้าง?”

“เธอยังต้องถามอีกเหรอ? เยี่ยมมาก”

“ค่ะ”

การแสดงออกของชินยูซองเปลี่ยนไป เธอพอใจมากที่ได้รับคำชม ในตอนนี้คงไม่มีใครที่จะไม่ชมเด็กคนนี้

จากนั้นผมก็รู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์อย่างรุนแรงพุ่งมาจากอาคารของยงซาน เงาขนาดใหญ่โผล่ออกมาจากเงามืดของอาคาร

…ตั๊กแตนตำข้าวยักษ์? และมีเด็กชายสองคนที่อยู่บนตัวตั๊กแตนตำข้าวกำลังมองลงมาที่ผม

“พี่ทกจา?”

มันคือลีกิลยังและฮันดงฮุน

ลีกิลยังสไลด์ตัวลงมาจากตั๊กแตนตำข้าวและพุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของผม หมวกของเขาหลุดลงจากหัว

มันเป็นการรวมตัวกันอีกครั้งหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ จากนั้นก็มีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นบนสมาร์ทโฟนของผม มันมาจากฮันดงฮุน

– ดีเลยที่ได้เจอพี่อีก

“ไม่ใช่ว่านายควรพูดว่าดีใจที่ได้พบกับฉันหลังจากหายไปนานเหรอ?”

– ผมไม่อยาก

***

ลีกิลยังและชินยูซองเกิดสงครามประสาทต่อกันขึ้นในทันทีที่พวกเขาพบกัน ผมของลีกิลยังขยับราวกับว่ามันเป็นเสาอากาศจริงๆ ในขณะที่ชินยูซองยังคงลูบผมของเธอ

“ลุง เด็กคนนี้เอาแต่จ้องหนู”

“พี่ เธอเป็นใครกัน?”

ดูเหมือนว่าคนประเภทเดียวกันจะสื่อถึงกันได้ คนหนึ่งคือจ้าวแห่งสัตว์อสูร และอีกคนคือจ้าวแห่งแมลง ผมไม่รู้ว่าพวกเขาจะเข้ากันได้ไหม

ผมถามลีกิลยัง “นายยังไม่เจอฮีวอนอีกเหรอ?”

“ครับ อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ผมส่งแมลงไปดูแล้ว ตอนนี้พี่ฮีวอนอยู่ทางทิศเหนือ”

ตามที่คาดไว้จากลีกิลยัง เขาออกค้นหาสมาชิกกลุ่มแล้วโดยไม่ต้องให้บอก

ยังไงก็เถอะ ทางทิศเหนือคือที่ๆ ราชาพเนจรอยู่ตอนนี้ บางทีจางฮีวอนอาจจะติดต่อกับเธอแล้ว

“ผมรู้ว่าพี่กำลังมา ผมส่งแมลงตับเต่าออกไปเยอะเลย”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดูเหมือนว่าแมลงบนศีรษะของลีกิลยังจะเพิ่มขึ้น ก่อนหน้านี้เขามีแค่แมลงสาบเท่านั้น… ชินยูซองขมวดคิ้วราวกับว่ามันน่าขยะแขยง ผมตรวจสอบพลังของปาร์ตี้และคำนวน

“มันคงจะดีกว่าที่จะอยู่ที่นี่สักสองวัน ไปเพิ่มระดับสกิลให้สูงที่สุดและเก็บเหรียญในช่วงว่างกัน อย่าลืมดูเรื่องค่าสถานะโดยรวมด้วย อ่า ยูซานอา”

“ห้ะ”

“เธอติดต่อกับครอบครัวของเธอรึยัง?”

ใบหน้าของยูซานอามืดลงในทันใด ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ได้ติดต่อกับพวกเขา

“ดงฮุน”

ฮันดงฮุนสวมหูฟังอยู่และพยักหน้าอย่างเงียบๆ ฮันดงฮุนมีสกิลการใช้อินเทอร์เน็ตวงกว้าง กล่าวอีกนัยหนึ่ง มันเป็นไปได้ที่จะสื่อสารกับโลกภายนอก

สมาร์ทโฟนของยูซานอาดังออกมาและมีข้อความที่แสดงถึงการเชื่อมต่อของอินเทอร์เน็ต ยูซานอามองลงไปราวกับว่าเธอสงสัยในสายตาของเธอก่อนที่จะเริ่มจ้องมาที่ผมพร้อมด้วยดวงตาเปื้อนน้ำตา ผมพยักหน้าและพูดต่อ

“เล่าสถานการณ์ให้ครอบครัวของเธอฟังได้เลย เมื่อสถานการณ์นี้จบลง ภายนอกกรุงโซลจะไม่ใช่เขตปลอดภัยอีกต่อไป”

“มันจะเกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แค่บอกให้พวกเขาเตรียมตัว นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้”

“ทกจา นายไม่ติดต่อกับใครเหรอ?”

“ไม่เป็นไร”

“แต่…”

“ครอบครัวของฉันอยู่ในกรุงโซล”

“โซล? งั้น…”

“พวกเขาปลอดภัย”

ผมจ้องไปทางทิศเหนืออย่างเงียบๆ จากนั้นก็มีข้อความของระบบดังออกมาเหมือนกับว่ามันกำลังรออยู่แล้ว

[มีคนจัดการกับภัยพิบัติแห่งวารีทางทิศเหนือ]

ราชาพเนจรทำสำเร็จแล้ว เหลือภัยพิบัติอีกแค่อย่างเดียวเท่านั้น มันคือภัยพิบัติแห่งอุทกภัย

***

「ดาบพลังงานอันเจิดจ้าทำให้เกิดเสียงเบาๆ ในขณะที่มันลอยขึ้นในอากาศใบมีดพลังงานระเบิดออกมาในครั้งเดียว เลือดไหลออกมาจากดวงตาของจางฮีวอน และเริ่มกระจายออกไปทั่วอากาศ ในไม่ช้าดาบของจางฮีวอนก็หยุดลง

“ฉันคิดว่างั้นนะ”

จางฮีวอนทำการตรวจสอบดาบอย่างระมัดระวังและยิ้มอย่างพึงพำใจ หญิงสาววัยกลางคนที่อยู่ตรงข้ามกับเธอก็ยิ้มออกมาเบาๆ เหมือนกัน

“เทคนิคของจอนอูชิสุดยอดจริงๆ”

“เคนโด้ของจีวอนก็ยอดเยี่ยมเหมือนกัน เดี๋ยวเธอก็จะมีผู้สนับสนุน และฉันก็จะไม่ใช่คู่มือของเธออีก”

“พูดเกินไปแล้ว”

จางฮีวอนจ้องไปยังชุดคุกสีฟ้าของหญิงสาว ในสัปดาห์ที่ผ่านมา จางฮีวอนติดหนี้คนพวกนี้ มันเป็นหนี้ที่ไม่สามารถชดใช้ได้ด้วยเวลาที่เหลืออยู่ หญิงวัยกลางคนถาม

“เธอไม่ต้องการเข้าร่วมกลุ่มคลื่นลูกใหม่ของพวกเราจริงๆ เหรอ? ราชาคงจะยินดีถ้าฮีวอนเข้าร่วม”

“ฉันขอโทษนะ แต่เพื่อนของฉันกำลังรออยู่”

จางฮีวอนยกมือขึ้นในลักษณะขอโทษ หญิงวัยกลางคนเพียงแค่ยิ้มออกมาราวกับว่ามันช่วยไม่ได้ เธอรู้อยู่แล้วว่าจางฮีวอนเป็นสมาชิกปาร์ตี้ของใคร

“ฉันหวังว่าเขาจะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่นะ”

“เขารู้” จางฮีวอนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “บางทีฉันก็คิดว่าเขาคงกำลังมองดูฉันอยู่ในตอนนี้”」

…นี่คือเหตุผลว่าทำไมผมจึงไม่ต้องการให้เธอรู้เกี่ยวกับมุมมองนักอ่านพระเจ้า

ไม่ว่ายังไง จางฮีวอนก็ดูเหมือนจะเติบโตได้ดี ผมเป็นกังวลเพราะตัวละครของเธอไม่ได้ฉายแสงในนิยายต้นฉบับ แต่ผมก็ดีใจที่ตัวเลือกของผมถูก

จากนั้นผมก็มองดูคนอื่นโดยใช้มุมมองนักอ่านพระเจ้า น่าเสียดายที่ผมดูได้แค่ไม่กี่คน

…อืม? อะไรอีกเนี่ย? ใบหน้าอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอในไม่ช้า

…มันคือผม? เดี๋ยวนะ คนพวกนี้?

「”เฮ้ เธอน่ะ” ลีกิลยังพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “อยู่ให้ห่างจากพี่ไว้นะ”

จากนั้นชินยูซองที่นอนอยู่ข้างๆ ผมก็ตอบ “แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะ?”

“ยัยแม่มด…”

“อย่าพูดกับฉันแบบนั้นนะ ไอ้ลูกหมา”

กิลยังอึ้งไป แมลงสาบและแมลงอื่นๆ ขยับอยู่บนหัวของเขาอย่างดุเดือด ลีกิลยังรวบรวมสมาธิกลับมาอย่างยากลำบาก

“พี่เกลียดเด็กอย่างเธอ”

“ฉันรู้ดีว่าลุงชอบใคร”

“…เธอรู้เหรอว่าพี่ชอบใคร? ใคร?”

“พี่สาว”

ลีกิลยังหัวเราะ “พี่สาว? ฉันคิดว่าเธอเข้าใจผิดไปนะ พี่เค้าชอบผู้ชาย”

“นายรู้ได้ยังไง?”

“ฉันอยู่กับพี่มานานแล้ว”」

ผมตื่นขึ้นมาแทบจะในทันทีที่การสนทนาอันน่ากลัวเริ่มต้นขึ้น ผมรีบมองไปรอบๆ และเห็นลีกิลยังกับชินยูซองนอนเอาหัวพิงอะไรบางอย่าง

…ผมดูผิดไปเหรอ? มันเป็นแค่ความฝันงั้นเหรอ?

“ทกจา มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?”

ผมส่ายหัวให้กับคำถามของยูซานอา มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ ผมกำลังจะล้มตัวกลับลงไปนอน แต่ผมก็ได้ยินเสียงกระซิบดังออกมาอีก

‘เฮ้ แมลง เมื่อมาลองคิดดูแล้ว ก่อนหน้านี้นายกอดลุงไปหนิ?’

‘…’

‘นายเป็นเด็กนะ? นายชอบคนแก่งั้นเหรอ?’

มันไม่ใช่ความฝัน

“พวกเธอยังไม่นอนอีกเหรอ?”

ยูซานอาเตือน จากน้ันสภาพแวดล้อมก็เงียบลง และเสียงกรนของเด็กๆ ก็เริ่มดังออกมาในไม่ช้า

***

สองวันผ่านไปในพริบตา

[สถานการณ์ย่อย – กิจกรรมการอยู่รอดสิ้นสุดลงแล้ว]

ทุกๆ คนได้ยินเสียงข้อความของระบบเมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาและเตรียมตัว มันเป็นสถานการณ์ที่ยาวนานแต่ก็สั้นในทำนองเดียวกัน จากนั้นข้อความจากบีฮยองก็มาถึง

[9,421]

มันเป็นตัวเลข บีฮยองพูดอีกครั้ง

[9,513]

‘อะไรกัน?”

[เจ้าไม่เข้าใจเหรอ? 9,611]

ผมรู้ได้ในทันทีว่ามันคือตัวเลขอะไร ในเวลานั้น ผมได้ทำสัญญาไว้ที่ตัวเลข 10,000

[กลุ่มดาวที่รักในคาบสมุทรเกาหลีกังวลเกี่ยวกับจำนวนสมาชิกที่เหลืออยู่]

ผมถามบีฮยอง ‘นายทำสิ่งที่ฉันบอกรึยัง?’

[…ข้าทำแล้ว แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะดีไหม ไม่ว่ายังไง ข้าก็ขอให้เจ้าโชคดี 9,781]

โถงเอกที่กำลังโคจรอยู่บนท้องฟ้าแสดงสัญญานผิดปกติออกมา มันมีพายุฝนฟ้าคะนองและเสียงฟ้าผ่าดังออกมาเป็นระยะๆ จากนั้นก็มีโดเกบิระดับกลางปรากฏขึ้นในอากาศ

[ทุกคน พวกเจ้าคงรอมานานแล้ว]

โดเกบิระดับกลางดูผอมแห้ง เขาอาจจะได้รับความลำบากจากสำนักงาน

[พวกเจ้าสนุกกับกิจกรรมการอยู่รอดไหม? ในที่สุดสถานการณ์ที่พวกเจ้ารอคอยอยู่ก็จะเริ่มขึ้นแล้ว มันมีความวุ่นวายอยู่บ้าง แต่.. ใช่แล้ว อืม มันจะมีสถานการณ์ที่สนุกสนานรอคอยอยู่]

เขามองมาที่ผมและเหล่าอวตาร จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

[พวกเจ้าหยุดยั้งภัยพิบัติ 4 อันจาก 5 อันไปแล้ว ข้าได้ทราบถึงความสำเร็จของพวกเจ้าอย่างเต็มที่ แต่พวกเจ้ารู้ไหม? ทั้งสี่นั้นก็เป็นแค่ของเด็กเล่นเมื่อเทียบกับภัยพิบัติสุดท้าย]

ใบหน้าของผู้คนเริ่มตึงเครียด อันที่จริงเขาก็พูดถูก ไม่มีภัยพิบัติไหนสามารถเทียบเคียงได้กับภัยพิบัติแห่งอุทกภัย

[มันขึ้นอยู่กับความสำเร็จของสถานการณ์นี้ ทุกๆ อย่างที่พวกเจ้าทำมาตั้งนานอาจจะหายไป และทุกๆ สิ่งอาจจะจบลง พูดตามตรง อัตราต่อรองของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้นสูงกว่า 90% โชคดีที่มีคนสงสารพวกเจ้า]

ผมกำหมัดแน่น ในที่สุดมันก็เริ่มต้นขึ้น เหตุการณ์สุดท้ายก่อนที่สถานการณ์ที่ห้าจะเริ่มต้นขึ้น

[งั้นจากนี้ไป ข้าก็จะเริ่มการเลือกผู้สนับสนุนครั้งที่สอง]

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint