0 Views

ตอนที่ 97 – ภัยพิบัติแห่งอุทกภัย (1)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 307 แล้ว >>> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

หัวใจของผมหดเกร็งในทันทีที่ผมจับชีพจรของฮันซูยอง ผมตกใจมากที่ฮันซูยองตาย ผมได้สติกลับคืนมาเมื่อเวลาผ่านไปนิดหน่อย

“…ทกจา?” ยูซานอาสังเกตเห็นบางสิ่งและลุกขึ้น ผมตรวจสอบศพของฮันซูยองด้วยความช่วยเหลือของยูซานอา

“ไม่มีบาดแผล”

สถานการณ์หยุดนิ่งไป ไม่มีบาดแผล มันคือพิษงั้นเหรอ? ถ้ามีพิษที่สามารถฆ่าฮันซูยองได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้ งั้นมันก็คงจะเป็นพิษร้ายแรง

อย่างไรก็ตาม พิษแบบนั้นไม่น่าจะถูกปล่อยออกมาในตอนนี้ได้ นั่นไม่ใช่ปัญหาเดียวเท่านั้น ทำไมจึงมีแค่ฮันซูยองที่ติดพิษในขณะที่คนที่เหลือปลอดภัย แม้ว่าจะมีคนที่มีพิษเช่นนั้น แต่มันก็ไม่มีเหตุผลว่าทำไมถึงต้องปล่อยพิษใส่ฮันซูยองเท่านั้น

นอกจากนี้มันยังแปลกๆ ที่จู่ๆ ผมก็หลับไป

…เดี๋ยวนะ ผมหลับไป?

“เอ่อ หนูขอโทษ หนูนอนเยอะไปหน่อย” ในที่สุดชินยูซองก็ลืมตาตื่นขึ้น

ผมมองกลับไปยังยูซานอาในทันใด “ยูซานอา เธอนอนไปตลอดทั้งคืนเลยรึเปล่า?”

“…อื้อ”

ยูซานอาหน้าขึ้นสีเหมือนกับว่าเธออาย ถ้ายูซานอาไม่ได้ตื่นขึ้นมา งั้นเมื่อคืนก็ไม่มีใครเฝ้ายาม ผมเป็นคนสุดท้ายที่เฝ้ายามอยู่ และเมื่อผมหลับไป ทุกๆ คนก็หลับกันหมด

ผมมันโง่ ความสงสัยของผมควรจะเริ่มต้นจาก ‘ทำไมผมถึงหลับไป?’ แทนที่จะเป็น ‘ใครฆ่าฮันซูยอง?’

มันเป็นคาถานอนหลับงั้นเหรอ? ไม่ มีแค่ผู้หวนคืนเท่านั้นที่มีเวทมนตร์แบบนั้น โจมตีจุดฝังเข็มล่ะ? พวกเขาจะต้องสามารถหลอกประสาทสัมผัสของผมให้ได้เพื่อใช้มัน

สุดท้ายก็มีคำตอบเดียวที่เหลืออยู่ ผมเดินเข้าไปยังกองไฟที่มีกระดูกของโกลล์ที่ผมกินเมื่อวานวางไว้

นี่คือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้ทุกๆ คนหลับไป ผมล้างกระดูกที่กินไปเมื่อวานจนสะอาดและมีผงสีเขียวบางส่วนตกลงมาบนพื้น

‘มันเป็นก้านของยานาสเพลต้า’

อย่างที่คาดไว้ มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้สิ่งนี้อยู่ที่นี่ มีคนผสมผงของมันเข้ากับเนื้อโกลล์ ก้านของยานาสเพลต้ามีผลเป็นยานอนหลับอย่างรุนแรงถ้าไม่ได้กินน้ำของมันเข้าไปก่อน มันไม่ใช่พิษ ดังนั้นมันจึงไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยทงกุยโบกัม นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงต้มมันด้วยน้ำนั่นอยู่เสมอ

“ใครปรุงเนื้อโกลล์เมื่อวาน”

“ซูยอง…”

ผมถอนหายใจออกมาจากภายใน เนื้อที่ผมกินเมื่อวานนี้คือโกลล์เด็กที่ชินยูซองฝึกไม่สำเร็จ คนที่ฆ่าโกลล์นั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจากฮันซูยอง

“มันเป็นการโจมตีเพียงครั้งเดียว”

ผมเดินเข้าหาร่างซีดๆ ของฮันซูยอง ผมสับสนมากจนลืมอะไรบางอย่างไป อวตารจะไม่หายไปเว้นเสียแต่ว่าหัวจะถูกทำลาย

อย่างไรก็ตาม ทำไมเธอถึงต้องเล่นอะไรแบบนี้? เธอถึงผูกมัดไว้ด้วย ‘ปฏิญาณชั่วคราว’ และไม่สามารถหนีไปได้ ในเวลานั้นเอง แสงสีน้ำเงินก็พุ่งออกมาจากหัวใจของฮันซูยอง นี่มัน…?

“เดี๋ยวก่อน”

ผมไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่นและย่ำไปบนศีรษะของฮันซูยอง แสงสีน้ำเงินระเบิดออกมา และอวตารก็ถูกทำลาย

[อวตารของตัวละครฮันซูยองได้รับการลงโทษเนื่องจากการละเมิดสัญญา]

[ตัวละครฮันซูยองเสนออวตารของเธอเป็นเครื่องสังเวยเพื่อชดเชยการลงโทษส่วนใหญ่ของปฏิญาณชั่วคราว]

“อ๊า…”

ยูซานอาส่งเสียงครางออกมาราวกับว่าเธอตระหนักถึงบางสิ่ง ผมไม่รู้เลยว่าอวตารมีเอฟเฟกต์แบบนี้อยู่ ผมเห็นว่ามันได้รับความเสียหายในนามของเจ้าของ แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันสามารถรับการลงทัณฑ์ของสัญญาได้ด้วย ดูเหมือนว่าการลงโทษบางส่วนเท่านั้นที่จะถูกรับแทน แต่ฮันซูยองก็คงไม่ต้องตาย

ชินยูซองถาม “พี่สาวไปแล้วเหรอ?”

“ดูเหมือนเป็นอย่างนั้นนะ”

คำถามว่าทำไมนั้นไม่มีความหมาย เมื่อผมคิดถึงมัน ฮันซูยองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผมนัก

– กลุ่มดาวที่กำลังสนับสนุนของฉันก็ลดลงเพราะฉันอยู่กับนายเหมือนกัน

ผมคงจะได้พบกับคนของชุงมูโรในไม่ช้า และพวกเขาคงจะเป็นศัตรูกับฮันซูยอง เหมือนกับยูซานอา

ชิ คนที่ไม่มีใครไว้ใจคงจะใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก ฮันซูยองจะอยู่เพียงลำพัง และถูกรายล้อมไปด้วยศัตรู เป็นช่วงหนึ่งที่ผมเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือเพื่อน

มันมีเหรียญและกระดาษวางอยู่บนพื้นที่อวตารเปลี่ยนเป็นผงสีขาว

– ค่าอาหาร

นี่คือวิธีการบอกลาของเธอ ราวกับว่าเวลาที่พวกเราใช้ร่วมกันนั้นไม่มีค่าอะไร อวตารของเธอปลิวไปตามสายลม

ถึงกระนั้นผมก็ยังสงสัยว่าทำไมฮันซูยองถึงอยู่กับผมตั้งนานขนาดนั้นแม้จะสามารถใช้ ‘ตัวตายตัวแทน’ ผ่านอวตารของเธอได้

ผมไม่รู้ ผมไม่สามารถอ่านใจของยูซานอาหรือฮันซูยองได้ หนทางเอาชีวิตรอดซึ่งได้อธิบายทุกๆ อย่างไม่ได้บอกอะไรผมเกี่ยวกับเรื่องนี้

“พวกเราควรลุกได้แล้ว”

จากนั้นก็มีความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นกับผม มุมมองนักอ่านพระเจ้างั้นเหรอ? ผมมองไปยังทิศทางที่ผมรู้สึกโดยสัญชาตญาณ แต่ผมก็ไม่เห็นอะไร

…ผมเข้าใจผิดเหรอ?

***

“คนโง่”

ฮันซูยองมองไปยังอาคารร้างจากตึกสูงที่อยู่ห่างออกไปไกล สายลมของแม่น้ำฮันแทรกตัวผ่านกางเกงยีนส์ขาดๆ ของเธอ เธอกัดริมฝีปากของเธอและพึมพำ

“…นายจะไม่แกล้งรู้สึกอะไรหน่อยเหรอ?”

อย่างไรก็ตาม เธอก็รู้ว่าเขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ มันเป็นธรรมดา เขาเป็น ‘ผู้อ่าน’ มากกว่าเธอ

เธอเปิดสมุดบันทึกและเริ่มพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป มันเป็นนิสัยของนักเขียนที่จะเขียนมันลงไปเมื่อได้รับแรงบันดาลใจ

「การอ่านหนังสือไม่ได้หมายความว่าเธอจะเข้าใจผู้คนได้」

‘ไว้เจอกันอีกนะ’

เธอไม่รู้ว่าตอนจบที่คิมทกจาต้องการคืออะไร อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็จะได้พบกันอีกครั้งอย่างแน่นอนตราบใดที่พวกเขายังคงเดินเข้าหาตอนจบ

「เธอไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูกันไหมในครั้งต่อไปที่พวกเขาได้พบกัน」

ฮันซูยองปิดสมาร์ทโฟนของเธอและเริ่มเดินต่อไป

***

เวลาเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บ่ายวันนั้น AGI และ Magic Power ของชินยูซองก็แตะถึงขีดจำกัดของสถานการณ์ที่เลเวล 60 ผมรู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้วและได้ซื้อสัญญาผู้สนับสนุนจากบีฮยอง บีฮยองบ่น แต่ก็ยังมอบสัญญาให้กับผม

[…เจ้ารู้ไหมว่านี่ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงภัยพิบัติ?]

‘…’

[ตัวเธอในปัจจุบันไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับภัยพิบัติในอนาคต ภัยพิบัติมาจากโลกที่แยกออกมาจากไทม์ไลน์แรก แม้ว่าตัวตนของพวกเธอจะเชื่อมต่อกัน แต่ประวัติศาสตร์…]

‘อย่ามัวแต่พูดอะไรไร้สาระ เอาสัญญามาให้ฉันได้แล้ว’

ผมเขียนสัญญาจนเสร็จและยื่นมันให้กับชินยูซอง “ตอนนี้ฉันไม่มีอักขระและไม่สามารถมอบความแข็งแกร่งให้กับเธอได้เหมือนกับกลุ่มดาวอื่นๆ ฉันแค่รวย”

“…”

“เธอไม่จำเป็นต้องเซ็นสัญญาก็ได้ถ้าเธอไม่ต้องการ อย่างไรก็ตาม เธอก็จะไม่เสียใจถ้าเธอเซ็นสัญญากับฉัน”

“แม่บอกให้หนูอย่าไปยุ่งอะไรกับเรื่องพวกนี้…”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้สนับสนุนในแบบนั้นจริงๆ”

“ถ้าหนูเซ็นสัญญา หนูจะไม่สามารถเซ็นสัญญากับกลุ่มดาวอื่นได้อีกใช่ไหม?”

“ใช่”

ชินยูซองพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น “โอเค หนูเชื่อคุณลุง”

[สัญญาผู้สนับสนุนได้ข้อสรุปแล้ว]

[คุณได้กลายเป็นผู้สนับสนุนของอวตาร ‘คิมยูซอง’]

มันมีแสงเจิดจ้าโอบล้อมผมและชินยูซอง จากนั้นก็มีข้อความโผล่ขึ้นมา

[คุณไม่ใช่กลุ่มดาว คุณไม่สามารถใช้ฟังก์ชั่นส่วนใหญ่ของผู้สนับสนุนได้]

[รายการฟังก์ชั่นที่ใช้งานได้]

[1. สนับสนุนอวตาร]

[2. ส่งเสริมอวตาร]

อืม อย่างที่คาดไว้ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับตอนนี้

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ เย้ยหยัน]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ แสดงความยินดีกับสัญญาแรกของคุณ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 5,000 เหรียญ]

[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งต้องการเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]

ปฏิกิริยาของกลุ่มดาวนั้นร้อนแรง มันแตกต่างจากตอนกงพิลดู ตอนนี้ชินยูซองเป็นอวตารของผมโดยตรง ดังนั้น ‘เหล่าผู้ค้นหาอวตาร’ จึงคลั่งกับผม

ผมไม่ใช่กลุ่มดาว ผมคือ ‘อวตาร’ ที่มี ‘อวตาร’ ถ้าพวกเขาเซ็นสัญญากับผม ชินยูซองก็ย่อมต้องอยู่ภายใต้กลุ่มดาวนั้นด้วย เมื่อผมเพิ่มจำนวนอวตารของผมขึ้น จำนวนของกลุ่มดาวที่ต้องการตัวผมก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วย

[ช่องกำลังจะบ้าไปแล้ว…!]

บีฮยองกรีดร้องอย่างมีความสุขในขณะที่ผมมองไปยังปาร์ตี้ “ถึงเวลาแล้วที่พวกเราต้องไปแล้ว พวกเราจะข้ามแม่น้ำฮัน”

“พวกเรายังไม่เจอสะพานเลยนะ มันจะไม่เป็นไรแน่นะ?”

“พวกเราจะว่ายน้ำไป”

“ฮะ?”

“เธอว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ?”

“เป็น แต่…” ยูซานอามองไปยังแม่น้ำด้วยความกังวล

ผมรู้ว่าเธอกังวลอะไร ระดับน้ำในแม่น้ำฮันเพิ่มขึ้น มันมีอิกทิโอซอรัสอยู่มากกว่าเมื่อวาน และพวกมันก็คำรามออกมาเป็นระยะ พวกมันต่างก็เป็นระดับ 7 ชินยูซองพึมพำ “หนูว่ายน้ำไม่เป็น…”

“เกาะนี่ไว้และข้ามไป”

ผมหยิบกล่องโฟมที่ผมหามาไว้ล่วงหน้าออกมา ผมบอกให้ยูซานอาเชื่อมกล่องกับผมโดยใช้ใยแมงมุมแห่งอารัคเน่

“ไปกันเถอะ”

ผมกระโดดลงแม่น้ำฮันโดยไม่ลังเล และยูซานอาก็ตามผมไปในทันที ชินยูซองตกใจ แต่เธอก็รีบคว้ากล่องโฟมไว้และจุ่มเท้าลงไปในแม่น้ำฮัน

อุณหภูมิความเย็นของแม่น้ำฮันโอบล้อมร่างกายของผม มันมีกลิ่นแปลกๆ ของสัตว์ประหลาด และการเคลื่อนไหวของอิกทิโอซอรัสก็เริ่มเปลี่ยนไป ยูซานอาถาม

– นี่มันโอเคจริงๆ เหรอ?

แน่นอนว่ามันไม่โอเค อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นวิธีเดียวเมื่อพิจารณาจากเวลาที่เหลืออยู่

– หากมันอันตรายจริงๆ งั้นก็รีบไปกันเถอะ

– …อื้อ

– นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอควรจะแกล้งทำเป็นตกอยู่ในอันตรายก่อนที่มันจะอันตรายจริงๆ

– ฮะ?

– มันก็เพื่อให้ยูซองตื่นขึ้นมาไวๆ ฉันจงใจสร้างวิกฤติขึ้น เข้าใจไหม?

ผมดึงกล่องโฟมในขณะที่ผมเริ่มว่ายอยู่ในแม่น้ำฮัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมผมจึงยกระดับสกิลของชินยูซองขึ้นโดยไม่กังวล มันไม่ได้แสดงในหน้าต่างแอตทริบิวต์ แต่เธอมีความสามารถโดยธรรมชาติในการปรับตัว

ผู้หญิงธรรมดาไม่สามารถอยู่รอดได้จนมาถึงสถานการณ์ที่ห้า ชินยูซองดูเหมือนเป็นเด็กดี แต่ตัวตนภายในของเธอนั้นไม่ได้เรียบง่ายเลย

เด็กที่ฆ่าสุนัขของตัวเอง หลอกลวงผู้ใหญ่ และปลอมตัวเพื่อได้รับความชื่นชอบจากผู้ที่แข็งแกร่ง ชินยูซองเป็นเด็กแบบนี้ ครั้งแรกที่พวกเราพบกัน มันมีการคำนวณมากมายเกิดขึ้นภายในหัวของเธอ

ผมพูดกับชินยูซองที่กำลังมองไปรอบๆ “ยูซอง”

“ค-คะ!”

“อย่าหนีไปไหนนะ”

“…”

“ถ้าเธอหนีไปจากที่นี่ เธอจะไม่สามารถย้อนกลับไปได้” ชินยูซองปิดปากของเธอลง ชินยูซองเป็นเด็กที่ฉลาดมากกว่าที่จะโหดร้าย “ทำในสิ่งที่เธอทำได้”

กลลวงคงจะไม่ได้ผลกับเธอ ผมไม่สามารถปกป้องเธอได้เพียงเพราะเธอเป็นเด็ก

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ความกลัวก็คือความกลัว และความกลัวก็คือความมุ่งมั่น

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูง LV.3’]

จิตสังหารอยู่รอบๆ ตัวผม นักล่าที่กำลังมองหาเหยื่อกำลังเพิ่มมากขึ้น ผมเห็นพวกมัน 10 ตัวอยู่เหนือผิวน้ำ มันเป็นเรื่องยากที่จะต่อสู้กับทั้งหมดในคราวเดียว อย่างไรก็ตาม ผมก็สามารถหนีและรอดไปได้ อิกทิโอซอรัสไม่อาจไล่ตามผมได้เมื่อผมออกจากแม่น้ำฮัน

“ทกจา!”

ยูซานอาตะโกนเตือน การโจมตีของอิกทิโอซอรัสเริ่มขึ้นแล้ว เขี้ยวแหลมคมพุ่งมาจากทุกทิศทุกทาง

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

ผมเหวี่ยงดาบและฟันอิกทิโอซอรัสตัวหนึ่งในทันที ร่างกายที่บิดเบี้ยวของมันกระแทกเข้ากับผิวน้ำ

การบิดตัวของอิกทิโอซอรัสได้พลิกแม่น้ำฮัน ผมลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับน้ำในแม่น้ำ เมื่อมองกลับไป ชินยูซองได้ผละออกจากกล่องโฟมแล้วและลอยขึ้นมาในอากาศด้วย

มันมีบางสิ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว และใยแมงมุมของยูซานอาก็พันรอบๆ ชินยูซอง มันเป็นการประสานกันระหว่างก้าวย่างเฮอร์เมสและใยแมงมุมแห่งอารัคเน่

ยูซานอาช่วยชินยูซองขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยในขณะที่ผมเหยียบลงไปบนร่างของอิกทิโอซอรัสที่ตายไปแล้วและเริ่มเหวี่ยงดาบของผมเข้าใส่อิกทิโอซอรัสที่กำลังว่ายเข้ามา

“ทางนี้ไอ้พวกบ้า!”

มันมีอิกทิโอซอรัสมากกว่าสิบตัวกำลังว่ายมาทางทิศของผม คลื่นยักษ์สั่นสะเทือนไปทั่วแม่น้ำ และร่างของอิกทิโอซอรัสที่ผมกำลังยืนอยู่ก็ตกอยู่ในอันตราย ผมหายใจเข้าลึกๆ และปรับท่วงท่าของผม

วิถีแห่งสายลมทำให้ผมสามารถจัดการกับวิกฤตินี้ได้อย่างง่ายดาย แต่มันก็ยังไม่ถึงเวลา

“คุณลุง!”

ใบหน้าของชินยูซองเริ่มสิ้นหวังเมื่อเธอถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของยูซานอา เขี้ยวหลายอันเล็งมาที่ผิวของผมในขณะที่ผมกวัดแกว่งดาบ อิกทิโอซอรัสหลายตัวถูกโจมตีอย่างรุนแรงและล้มลงไป เลือดที่ไหลออกมาเย็นลง และในบริเวณนี้ก็เริ่มมีอิกทิโอซอรัสมากยิ่งขึ้น  อย่างไรก็ตาม ผมก็หัวเราะออกมา

ฉุกเฉินมากกว่านี้สิ

เป็นกังวลมากกว่านี้สิ

สิ้นหวังมากกว่านี้สิ

มันคือวิธีเดียวเท่านั้น

บาดแผลปรากฏขึ้นเรื่อยๆ บนร่างกายของผม เลือดเริ่มไหลออกมาจากแผล

「ไม่―!」

เสียงกรีดร้องดังขึ้นในแก้วหูของผม

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ กำลังพัฒนาขึ้น]

[อวตาร ‘ชินยูซอง’ ได้เข้าสู่สถานะภวังค์แล้ว]

ดวงตาของชินยูซองเปลี่ยนเป็นสีขาว มันเหมือนกับเมื่อตอนที่ลีกิลยังใช้พลังของเขา มันเป็นอย่างที่ผมคิด เรื่องทั้งหมดนี้จัดขึ้นเพื่อปลุกพลังของชินยูซอง

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การฝึกสัตว์ LV.9’]

พลังเวทมนตร์เลเวล 60 เริ่มแพร่กระจายออกมาผ่านแม่น้ำฮัน

การเคลื่อนไหวของอิกทิโอซอรัสช้าลง อิกทิโอซอรัสตัวสั่นและครางออกมา ราวกับว่ามันกำลังตอบสนองต่อจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่

จำนวนของอิกทิโอซอรัสที่เห็นได้จากผิวน้ำเพิ่มมากยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้มันมีประมาณ 10 ตัว แต่ตอนนี้มันมีมากกว่า 20 ตัวแล้ว นี่หมายความว่าใต้น้ำมันมีจำนวนของอิกทิโอซอรัสรวมกันอยู่มากกว่าสองเท่า

จากนั้นอิกทิโอซอรัสก็เริ่มมองมาที่ผมอีกครั้ง อิกทิโอซอรัสที่กำลังสับสนแผ่จิตสังหารอันเฉียบคมและรุนแรงมากยิ่งขึ้นออกมา

บัดซบ มันล้มเหลวเหรอ?

“ยูซานอา!”

ช่วยไม่ได้ มันเป็นการดีที่สุดที่จะใช้อักขระของเธอเพื่อหลบหนีไปโดยเร็ว ยูซานอาพยักหน้า หลบหลีกไปจากอิกทิโอซอรัส และปลดปล่อยด้ายของเธอ ผมเรียกชินยูซอง

“ยูซอง หยุดได้แล้ว ชินยูซอง!”

อย่างไรก็ตาม ชินยูซองก็ไม่ตอบ คลื่นรอบๆ ชินยูซองรุนแรงยิ่งขึ้น และในตอนนี้ร่างกายของเธอก็ถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสีน้ำเงิน

ในเวลานั้นเอง น้ำวนก็อุบัติขึ้น ณ ใจกลางแม่น้ำฮัน ผมไม่สามารถคว้าอะไรได้และถูกน้ำพัดออกมา อิกทิโอซอรัสที่กำลังรายล้อมอยู่กรีดร้องออกมา

ในชั่วอึดใจต่อมา มันก็มีคลื่นใหญ่ปรากฏขึ้น จากนั้นก็มีอิกทิโอซอรัสที่มีขนาดใหญ่กว่าอิกทิโอซอรัสตัวอื่นๆ ถึง 5 – 6 เท่าค่อยๆ ว่ายเข้ามา

มันมีขนาดใหญ่มากจนดูไม่เหมือนกับอิกทิโอซอรัส มันใหญ่ยิ่งกว่าผู้บัญชาการแห่งท้องทะเลที่ผมเคยฆ่าไป มันมีหนวดเคราอันโอ่อ่าและดวงตาที่หยิ่งยโสที่สะกดข่มเผ่าพันธุ์ของมัน

อิกทิโอซอรัสทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ตัวมันก้มศีรษะลงไปที่ผิวน้ำ

[เผ่าพันธุ์น้ำทะเลระดับห้า ‘ราชินีมิราเบด’ ปรากฏตัว!]

…เชี่ย เธอเรียกมอนสเตอร์ตัวนี้มาเหรอ? ผมรู้ว่าชินยูซองมีพรสวรรค์มาก แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเพียงพอที่จะเรียก ‘ราชินี’ มา นี่คือมอนสเตอร์ที่เทียบเคียงได้กับภัยพิบัติ

ผมเปิดบุ๊คมาร์คและกำลังจะเรียกใช้วิถีแห่งสายลม แต่เสียงของยูซานอาก็ดังออกมาซะก่อน

“…ทกจา?”

ผมมองย้อนกลับไปและเห็นว่าร่างกายของชินยูซองกำลังลอยอยู่ในอากาศ

เธอเดินไปตามเส้นทางแห่งออร่าที่แผ่ออกมาจากราชินีมิราเบด และชินยูซองก็ค่อยๆ ขยับเข้าหาราชินี ราชินีมองมาที่ชินยูซอง และชินยูซองก็มองไปยังราชินี จากนั้นมือเล็กๆ ของชินยูซองก็สัมผัสกับจมูกของราชินีเบาๆ

น้ำในแม่น้ำสงบลง และอิกทิโอซอรัสก็หายไปอย่างเงียบๆ ผมมองไปและเห็นชินยูซองกำลังนั่งอยู่บนหัวของราชินี ในตอนนี้ผมตระหนักได้แล้วว่าชินยูซองคือใคร

จ้าวแห่งสัตว์อสูร ผู้ปกครองแห่งมอนสเตอร์ทั้งมวล

สีสันค่อยๆ กลับคืนมาสู่ดวงตาของชินยูซองในขณะที่เธอมองมาที่ผม เธอเช็ดเลือดที่กำลังไหลออกมาจากจมูกของเธอราวกับว่ามันไม่เป็นอะไรและกล่าวว่า “ไปกันเถอะคุณลุง”

ผมพยักหน้า

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint