0 Views

ตอนที่ 96 – ภาวะเอกฐาน (5)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 304 แล้ว >>> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

ผมต้องการนอนหลับอีกสักพัก แต่มันก็เช้าแล้วเมื่อผมลืมตาขึ้น

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กระตุ้นให้คุณดูแลอวตารของคุณ]

ผมตื่นขึ้นมาด้วยข้อความของอูรีเอล บ้าเอ้ย กลุ่มดาวพวกนี้เอะอะโวยวายขึ้นมานับต้องแต่ผม ‘ประกาศการสนับสนุน’ เมื่อวานนี้

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ กำลังหัวเราะกับทางเลือกของคุณ]

พูดตามตรง มันไม่มีทางที่ผมจะเป็นผู้สนับสนุนได้เมื่อคำขยายของผมยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้น ผู้สนับสนุนที่ไม่สามารถมอบอักขระให้แก่อวตารของตัวเองได้ก็เป็นได้แค่ตัวถ่วง แม้ว่าผมจะมีเงินอยู่มากกว่าผู้สนับสนุนบางส่วนก็ตาม

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวเลือกของคุณ]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มคิดว่าการกระทำของคุณไร้สาระ]

ปฏิกิริยาของกลุ่มดาวที่มีต่ออวตารของผมแยกออกเป็นสองส่วน กลุ่มที่ชอบผมคือ ‘ผู้แสวงหาอวตาร’ ในขณะที่คนที่ไม่ชอบผมคือ ‘ผู้แสวงหาความสนุก’

แน่นอนว่ามันยังมีกลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชัดเจน

[กลุ่มดาวนักเขียนลับกำลังเฝ้ามองกลยุทธ์ของคุณด้วยความสนใจ]

[คุณได้รับการสนับสนุน 1,000 เหรียญ]

ผมคิดว่าเขาคือกลุ่มดาวธรรมดาๆ เมื่อผมเห็นคำขยายของเขาเป็นครั้งแรก แต่ผมก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อไม่นานมานี้ ขนาดการสนับสนุนของเขาโดยเฉลี่ยแล้วมากเกินไป กลุ่มดาวนี้อย่างน้อยก็ต้องเป็นกลุ่มดาวระดับ ‘เรื่องเล่า’ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าผมจะค้นหาในหนทางเอาชีวิตรอดมากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่เจอชื่อของนักเขียนลับเลย

นี่หมายความว่าเขาไม่ใช่กลุ่มดาวของโลกนี้หรือไม่เขาก็ไม่ได้ถูกจัดการอย่างเหมาะสมในหนทางเอาชีวิตรอด เขาเป็นใครกัน?

แฮ่กๆ ตั้งแต่เมื่อคืน ชินยูซองได้ฝึกฝนสกิลของเธอ ณ มุมหนึ่งของตึกร้าง ชินยูซองใช้น้ำยาฟื้นพลังเวทมนตร์ที่ผมมอบให้กับเธอและใช้สกิลกับโกลล์วัยเยาว์ต่อไป

ออร่าจางๆ แผ่ออกมาจากชินยูซองและสัมผัสกับผิวหนังของโกลล์ นี่คือพลังของการสื่อสารอันหลากหลายที่ผมเห็นมาจากลีกิลยัง

ผมมองลงไปยังชินยูซองที่มีรอยคล้ำใต้ขอบตา “ยูซอง เธอได้นอนไปรึยัง?”

“ยังเลย”

“เธอไม่รู้เหรอว่ามันมีบทลงโทษเมื่อไม่ได้นอน? ไปนอนซะ”

“อีกหน่อยนะคะ”

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การสื่อสารอันหลากหลาย LV.8’]

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การฝึกสัตว์ LV.7’]

สมาธิของชินยูซองหายไปในไม่ช้า

[การฝึกล้มเหลว!]

[มอนสเตอร์เริ่มคลั่ง!]

โกลล์หลุดออกจากการควบคุมและพุ่งเข้าหาชินยูซอง ก่อนที่ผมจะทันได้ขยับ ฮันซูยองที่กำลังนอนน้ำลายไหลอยู่ใกล้ๆ ก็ลงมือ โกลล์หยุดหายใจในขณะที่มันกระแทกเข้าใส่กำแพงของอาคารร้าง และฮันซูยองก็หลับไปอีกครั้ง

ผมพูดกับชินยูซองที่กำลังควบคุมลมหายใจของเธอด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย “เธอเข้าใจรึยัง?”

“ค่ะ” ชินยูซองทำหน้าเศร้า

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

เวอร์ชั่นย่อ

+

[ลิสต์ตัวละคร]

ชื่อ: ชินยูซอง

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: นักฝึกสัตว์ (หายาก), นักฆ่าสะท้อนกลับ (ทั่วไป)

สกิลเฉพาะตัว: ฝึกสัตว์ LV.7, การสื่อสารอันหลากหลาย LV.8, ท่าเท้าว่องไว LV.8, การผสมพันธุ์ LV.6

อักขระ: ไม่มี

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.19, STR LV.14, AGI LV.44, Magic Power LV.45

* แพ็คเติบโต l กำลังถูกใช้งาน

* แพ็คเติบโต ll กำลังถูกใช้งาน

* แพ็คฉลองสถานการณ์ใหม่กำลังถูกใช้งาน

+

อัตราการเติบโตของสกิลของเธอนั้นสูงมาก ซึ่งต้องขอบคุณแพ็คเติบโต l ที่ผมซื้อให้เธอ

นอกจากนี้ยังมีแพ็คฉลองสถานการณ์ใหม่ที่ช่วยส่งเสริมค่าสถานะของเธอ ผมไม่รู้ว่ามีอวตารคนไหนในคาบสมุทรเกาหลีที่ได้รับการสนับสนุนแพ็คแบบนี้

เธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ดังนั้นการสื่อสารอันหลากหลายคงทะลวงผ่านเลเวลสิบในไม่ช้าและกลายเป็นการสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูง

ปัญหาก็คือว่าเธอไม่สามารถฝึกโกลล์ระดับแปดให้เชื่องได้แม้ว่าจะมีค่าสถานะของเธอ สิ่งนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ด้วยความช่วยเหลือของระบบ ชินยูซองก้มหัวลงราวกับว่าเธอกำลังลำบากใจ “…หนูไม่มีความสามารถเลย”

ถ้าเธอไม่มีความสามารถ ผมก็สมควรที่จะฆ่าตัวตายแล้ว

“ไม่ต้องเป็นห่วง เธอมีพรสวรรค์อยู่” ผมไม่อาจทำให้อวตารที่มีค่าของผมผิดหวังได้ บางทีชินยูซองอาจจะไม่สามารถใช้งานมันได้อย่างเหมาะสมเพราะแผลเก่าของเธอ “เธอกำลังคิดอะไรอยู่?”

“หนูกลัว”

มันไม่ยากเลยที่จะเดาว่าทำไมเธอถึงกลัว ผมบอกเธอ “มอนสเตอร์ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง”

“หนูรู้”

“ถึงกระนั้น มันก็อาจจะโอเคที่จะทำให้มันเป็นเพื่อน พวกมันแข็งแกร่งและทนทาน”

ชินยูซองเป็นคนที่ฆ่าสุนัขของเธอด้วยมือของเธอเอง มันคือการเอาตัวรอด ความจริงนี้ยังคงสลักลึกอยู่ในหัวใจของเด็กคนนี้ ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่าวว่า “เธอรู้ไหม? ถ้าสถานการณ์ทั้งหมดถูกเคลียร์ เธอจะสามารถขอพรได้…”

“ใบหน้าของคุณลุงเปลี่ยนไปเมื่อโกหก รูจมูกของคุณลุงก็ขยายใหญ่ขึ้น”

สิ่งนี้ทำให้ผมนึกถึงกิลยัง บางทีเด็กคนนี้ที่มีการสื่อสารอันหลากหลายอาจจะมีความรู้สึกที่ไวต่อภาษากายมาก ผมตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อเหมือนกับนักเลง “…เธอต้องการขออะไร?”

“หนูทำได้เหรอ?”

“ได้สิ”

“คุณกำลังพูดออกมาโดยไม่มีความจริงใจอะไรเลย”

“ฉันเลือกเธอ” ดวงตาของชินยูซองสั่นกับคำพูดของผม “ฉันเลือกเธอแทนที่จะเป็นกรุงโซล และฉันก็ไม่เสียใจด้วย”

“…”

“เธอทำมันได้ดีกว่าใครๆ”

ชินยูซองเงยหน้าขึ้นมองผมในขณะที่เธอบีบนิ้วแน่น จากนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้ “คุณลุง ถ้าหนูแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ…”

“แข็งแกร่ง?”

ชินยูซองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเราะ “ไม่มีอะไร หนูจะพยายามนะ”

จากนั้นชินยูซองก็หันไปและใช้สกิลอีกครั้ง ผมตระหนักได้ถึงบางสิ่งในทันใด ผมนึกถึงนิสัยของชินยูซองที่อยู่ในนิยายดั้งเดิม

「”พี่จงฮยอคหล่อมาก”」

「”พี่จงฮยอคสุดยอด”」

「”หนูชอบพี่จงฮยอคที่สุดเลย”」

…เด็กคนนี้ เธอเป็นแฟนคลับของยูจงฮยอคในหนทางเอาชีวิตรอด แน่นอน เธอไม่ใช่ผู้ท้าชิงตำแหน่งนางเอก เนื่องจากอายุของเธอ เธอจึงอยู่ในตำแหน่งของน้องสาว ผมจำได้ว่าเธอเถียงกับยูมียะยกใหญ่เลย…

ทันใดนั้นเอง ผมก็เกิดความกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ผมจะต้องเสียคนที่ผมพยายามฟูมฟักอย่างหนักให้กับยูจงฮยอคงั้นเหรอ?

ทันใดนั้น ผมก็หันไปทางฮันซูยองที่กำลังบิดขี้เกียจในขณะที่เธอตื่นขึ้นมา ฮันซูยองสังเกตเห็นผมและหันไป เด็กคนนี้ เธอเคืองๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ผมเรียกเธอ “เฮ้”

“อะไร?”

“เธอยังเคืองอยู่อีกเหรอ?”

“อย่ามาพูดกับฉัน”

“มีบางอย่างที่ฉันอยากจะถามเธอ”

ฮันซูยองเลิกคิ้วขึ้นกับคำพูดของผม ผมลดเสียงลงเพื่อให้ชินยูซองไม่ได้ยินและถาม “เธอคิดว่าหน้าตาของฉันเป็นยังไง? โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับยูจงฮยอค”

ฮันซูยองมองมาที่ผมเหมือนกับมีแมลงเข้าหู “นายถามบ้าอะไรเนี่ย?”

“ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ”

ผมไม่เคยสนใจเรื่องรูปร่างหน้าตาของผมเลยนับตั้งแต่ผมเรียนจบมัธยมปลาย จากนั้นผมก็คิดถึงปฏิกิริยาของเหล่าผู้เผยพระวจนะเมื่อผมสวมรอยเป็นยูจงฮยอค และมันก็ดูเหมือนว่าผมจะน่าเกลียด ผมไม่คิดว่าผมน่าเกลียดเพราะผมก็ถ่ายเซลฟี่ในห้องน้ำอยู่เป็นครั้งคราว

[กลุ่มดาวขี้โม้กำลังมองมาที่คุณราวกับว่าคุณน่าสมเพช]

เธอตอบ “ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ”

“ไม่ ฉันแค่สงสัยจริงๆ…”

“ทั้งหมดที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือให้กำลังใจนาย”

บัดซบ

“…ถึงขนาดนั้นเลย?”

ผมมองไปยังชินซูยองอย่างเงียบๆ และทำใจ ผมจะไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอพบกับยูจงฮยอค

***

พวกเราล่ามอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆ และเก็บเหรียญ ผมลงทุนเหรียญไปกับชินซูยอง ส่งผลให้ค่าสถานะของเธอเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เหรียญส่วนใหญ่ใช้ไปกับ AGI และ Magic Power มันคือการเพิ่มความได้เปรียบของท่าเท้าว่องไว การฝึกสัตว์ และการสื่อสารอันหลากหลายให้ได้มากที่สุด

เมื่อถึงเวลากลางคืน ในที่สุดชินยูซองก็ได้เรียนรู้การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูง อย่างไรก็ตาม สกิลฝึกสัตว์ก็ยังไม่สำเร็จ ชินยูซองถาม “ในอนาคตหนูจะแข็งแกร่งกว่านี้อีกเหรอ?”

แน่นอน ชินยูซองในตอนนี้ยังไม่อาจเทียบกับชินยูซองในอนาคตได้ในการต่อสู้ซึ่งๆ หน้า

อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอฝึกหนัก เธอก็ยังจะสามารถผนึกหนึ่งในความสามารถที่สำคัญของตัวเธอในอนาคตได้ ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยนั้นอันตรายเพราะเธอสามารถนำกองทัพได้ด้วยตัวเอง

“หนูเชื่อในตัวคุณมากกว่าอนาคตที่ยังไม่มาถึง”

หากชินยูซองในอนาคตสามารถทำมันได้ งั้นมันก็เป็นไปได้สำหรับชินยูซองในปัจจุบัน นอกจากนี้ มันยังมีโอกาสที่จะชนะถ้าเธอเผชิญหน้ากับตัวเธอในอนาคต มันเป็นเพราะชินยูซองในอนาคตไม่สามารถสังหารชินยูซองในปัจจุบันได้

“ขอบคุณนะ” ยูซานอาอธิษฐานสั้นๆห ลังจากกินเนื้อโกลล์และทำความสะอาดกระดูกของมัน

“ยูซานอาเป็นคนเคร่งศาสนาเหรอ?”

“ไม่ ไม่ใช่”

“งั้นทำไมถึงอธิษฐาน…”

“ฉันทำมันเพื่อเทพเจ้าแห่งโอลิมปัส”

“วันนี้ฮันซูยองกับฉันจะเฝ้ายามก่อน ยูซานอานอนได้เลยนะ”

“มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”

“อืม”

ยูซานอาล้มตัวลงนอน ฮันซูยองเอนตัวพิงกำแพงที่อยู่ตรงข้ามกับเธอและเล่นสมาร์ทโฟน

มันเป็นธรรมดาที่จะอึดอัด พวกเธอเป็นศัตรูโดยธรรมชาติ ความคิดของฮันซูยองตรงกันข้ามกับอุดมคติของยูซานอา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต ทั้งสองคนก็คงจะเป็นศัตรูกันมากกว่าที่จะเป็นมิตร

ชินยูซองที่เหนื่อยล้าหลับไปและมีเพียงถ่านที่เหลืออยู่บนกองไฟเท่านั้น ฮันซูยองพูดขึ้นมาก่อน “นายนอนไปก่อนเลย”

ผมนอนลงไปบนพื้น แต่การนอนหลับก็ไม่ได้ง่ายเลย เหลืออีกสี่วันจนกว่าจะถึงจุดเริ่มต้นของสถานการณ์ที่ห้า ชินยูซองไม่ได้มีความก้าวหน้าเลยในวันนี้ แต่มันก็มีข้อความมาจากกังเซียวเมื่อช่วงบ่ายวันนี้

[มีคนจัดการกับภัยพิบัติเหมันต์ที่มาจากทางตะวันตก]

นี่คือข้อความ ผมไม่ต้องถามก็รู้ว่าใครเป็นคนจัดการกับภัยพิบัติ ยูจงฮยอคป้องกันภัยพิบัติที่จะทำให้กรุงโซลกลายเป็นยุคน้ำแข็ง บางทีเขาอาจจะพบกับลีฮุนซึงแล้ว

ฮันซูยองมองไปยังถ่านและเธอก็พูดขึ้นมา “เฮ้ ฉันมีคำถาม”

“เธอขี้เหร่”

ฮันซูยองขมวดคิ้ว “ใครสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนั้นกัน? ไอ้บ้าเอ้ย”

“…งั้นมีอะไร?”

“นายต้องการจะทำอะไร?”

“ฉันต้องการจะทำอะไร?”

“จุดประสงค์ของนายคืออะไร? ฉันคิดว่ามันแปลกทุกครั้งที่ฉันมองนาย นายทำลายบัลลังก์และไม่ฆ่าฉัน นายต้องการอะไร?”

“ฉันต้องการตอนจบที่ปรารถนาไว้”

“ตอนจบ?”

ผมพยักหน้าเบาๆ ไม่น่าเชื่อ ฮันซูยองไม่ได้ถามอะไรอีก เธอพูดเรื่องอื่นแทน “มันมีตอนจบที่ฉันต้องการเขียน”

“สำหรับนิยายของเธอ?”

“ใช่”

“งั้นฉันขอถามอะไรเธอสักหน่อย”

“อะไร?”

“ทำไมเธอถึงต้องลอกผลงาน? เธอเองก็เขียนดีอยู่แล้ว”

“มันไม่ใช่การลอกเลียนแบบ นายคิดว่าหนทางเอาชีวิตรอดเป็นเหมือนพระคัมภีร์งั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าไอเดียก็มีอยู่ทุกๆ ที่เหรอ? การสนับสนุนของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ภารกิจเอาชีวิตรอด ตัวเอกที่มีการเสื่อมถอย มันไม่ยากเลยที่จะหานิยายที่จะมีความคิดอะไรแบบนี้สักอย่างอยู่?”

“เป็นเพราะของเธอใกล้เคียงที่สุด”

“มันมีเหตุผลอยู่ ฉันขอเล่าอะไรให้นายฟังหน่อยได้ไหม? ในอดีต มีเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารคนหนึ่ง…”

“มันเป็นเรื่องราวของเด็กสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ในความยากจนและผิดหวังกับความฝันของเธอ จนในที่สุดก็ต้องลอกเลียนแบบนิยายแลกกับอาหารและการเอาชีวิตรอด”

ฮันซูยองอ้าปากค้าง “นายอ่านใจคนได้จริงๆ เหรอ?”

“ห้ะ?”

“ยังไงก็เถอะ มันก็เป็นไปได้ใช่ไหม?”

“เธอคิดว่าฉันเป็นเทพเจ้าเหรอ? ฉันคงไม่ลำบากถ้าฉันมีสกิลแบบนั้น”

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.3’]

[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่าข้อความนี้เป็นเท็จ]

ฮันซูยองหัวเราะ “มันเป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ?”

ผมไม่ตอบ

“อืม นายไม่ต้องบอกฉันหรอก ไม่ว่ายังไง ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยอ่านใจฉันเดี๋ยวนี้เลย”

“ฉันอ่านมันไม่ได้”

“ยังไงก็เถอะ ฉันไม่ได้ขโมยความคิด”

ผมมองไปยังฮันซูยองด้วยความสงสัย และเธอก็ใช้การจับเท็จกับตัวเอง

[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่าคำพูดนั้นเป็นความจริง]

…อะไรนะ?

“มันแค่เป็นเรื่องบังเอิญที่เรื่องราวที่ฉันเขียนนั้นคล้ายคลึงกับหนทางเอาชีวิตรอด ฉันแค่เขียนตามความฝันที่ฉันมี”

[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่าคำพูดนั้นเป็นความจริง]

…เด็กคนนี้กำลังใช้จิตใต้สำนักของเธอเป็นเกราะป้องกัน

“ไม่ว่ายังไง เธอก็เห็นมัน มันเป็นความฝันของเธอ”

“บางทีนั่นอาจเป็นเรื่องจริง งั้น…” ฮันซูยองลังเลก่อนที่จะพูดว่า “บางครั้งฉันก็คิดถึงมัน”

“คิดอะไร?”

“ถ้าความเป็นจริงนี้คือเนื้อเรื่องเดิมและฉันแค่ถอดแบบจากของเดิมมา งั้นฉันก็อาจจะลอกเลียนแบบก็ได้…”

“เธอกำลังจะพูดอะไร? งั้นเธอก็ลอกเลียนแบบน่ะสิ?”

“ใครพูด? ฉันบอกว่ามันแค่ความคิด”

อันที่จริง ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น มันเป็นความคิดที่ผมมีนับตั้งแต่หนทางเอาชีวิตรอดกลายเป็นความจริง

โลกใบนี้ถูกซ้อนทับกับนิยายงั้นเหรอ? หรือว่าความเป็นจริงได้กลายเป็นนิยายกันแน่?

ผมยืนขึ้นและส่ายหน้า “เฮ้ มาเปลี่ยนกะกัน ไปนอนไป กลุ่มดาวในช่องของฉันจะลดลงได้ถ้าฉันยังฟังเรื่องราวที่เจ็บปวดแบบนี้ต่อไป”

“กลุ่มดาวที่กำลังสนับสนุนของฉันก็ลดลงเพราะฉันอยู่กับนายเหมือนกัน”

“นั่นเป็นเพราะเธอเอาแต่ทำอะไรที่ไม่เข้าท่า”

พวกเรากัดกัดอีกสองสามคำก่อนที่จะหุบปาก ผมเอนตัวพิงกำแพงและมองไปยังฮันซูยองที่กำลังกรนออกมา

ทันใดนั้น ผมก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา บางทีผมอาจจะโชคดีเล็กน้อยที่เธออยู่ที่นี่ อย่างน้อยผมก็ไม่ใช่คนเดียวที่รู้ว่าโลกนี้คือ ‘นิยาย’

เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผมก็หลับไป มันอาจจะเป็นเพราะผมเหนื่อยเกินไปหรือไม่ก็ถูกรบกวนด้วยความไม่สบายที่ไม่คาดคิด มันเป็นการนอนหลับสั้นๆ แต่ก็เป็นการนอนหลับที่ดี อย่างไรก็ตาม บางทีผมอาจจะไม่ควรหลับไป

เมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาในวันต่อไป ฮันซูยองก็กลายเป็นศพไปแล้ว

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint