0 Views

ตอนที่ 91 – การต่อสู้ของผู้อ่าน (5)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 281 แล้ว >>> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ จะตัดสินความจริงใจของคุณ]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ค่อนข้างน่ารำคาญ]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ แผ่ความรำคาญออกมา]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ ถามว่าคุณต้องการย้ายช่องจริงๆ เหรอ]

ด๊กกั๊กยิ้มเหมือนเขาสนใจ

“สะพาน?”

“เชื่อมต่อช่องของนายกับฉัน”

“งั้นไม่ใช่ว่ามันจะเป็นเหมือนกับการเชื่อมต่อซ้อนทับกันงั้นเหรอ?”

“ไม่เห็นสำคัญอะไร นายจะสามารถย้ายช่องผ่านฉันได้โดยไม่ต้องขัดขืนต่อกลุ่มดาว”

“หืม นั่นก็จริง น่าสนใจมาก”

“นอกจากนี้ยังมีบางอย่างที่ฉันเองก็อยากรู้”

“อยากรู้อะไร?”

“กลุ่มดาวแบบไหนในช่องที่ฉันจะทำสัญญาด้วย? ฉันแค่กำลังสงสัยว่าช่องขนาดใหญ่จะเป็นยังไงเนื่องจากฉันได้แต่อยู่ในช่องเล็กๆ แบบนี้ ฉันต้องการดูล่วงหน้า โอเคไหม?”

ผมจงใจพูดใส่บีฮยอง การแสดงออกของบีฮยองเริ่มเจ็บปวดขึ้นมา รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของด๊กกั๊ก

“บีฮยอง เจ้าเซ็นสัญญากับอวตารที่ดีจริงๆ ข้าคิดว่าอย่างนั้นนะ”

มือของด๊กกั๊กเคลื่อนผ่านอากาศ และเขาก็เริ่มควบคุมระบบ

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็มาแสดงให้เจ้าเห็นถึงบรรยากาศของเมืองใหญ่กันเถอะ”

ในเวลาต่อมา มันก็รู้สึกราวกับว่ามีเชือกเส้นหนึ่งเกาะติดกับร่างกายของผม มันมีการเชื่อมต่อที่ชัดเจนซึ่งดูเหมือนจะนำไปยังที่ไหนสักแห่ง

ผมค่อยๆ กะพริบตาและรู้สึกถึงสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนที่จ้องมายังผม หนึ่ง สอง สาม… ขนของผมลุกชันขึ้น มันค่อนข้างแตกต่างจากช่องของบีฮยอง ผมรู้สึกได้ถึงตัวตนของพวกเขาเพียงแค่จากสายตาของพวกเขา

เจ๋ง นี่คือช่องของโดเกบิที่ปกครองโตเกียวโดมงั้นเหรอ?

“เป็นไง? มันมีลีคใหม่ให้เจ้าได้เล่นแล้ว”

ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่กลุ่มดาวของญี่ปุ่น ไอ้บ้านี่มีสมาชิกจากทวีปอื่นๆ และโลกใบอื่นๆ ด้วยเหรอ? ถ้าผมอยู่ในสถานที่เช่นนี้ ผมจะได้เหรียญแต่ละครั้งกี่เหรียญกัน? พูดตามตรง แม้แต่ผมก็ไม่อาจคาดเดาได้

ผมพึมพำ “สุดยอด ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”

“งั้นสัญญา…”

“ก่อนหน้านั้น ฉันอยากจะกล่าวคำทักทายสักหน่อย ได้ไหม?”

“…เอาสิ”

ด๊กกั๊กแสดงความไม่พอใจออกมา แต่ในที่สุดเขาก็ยอม จากนั้นผมก็เริ่มพูดพร้อมกับดวงตาที่ปิดลง “กลุ่มดาวแห่งโตเกียวโดม พวกท่านได้ยินฉันไหม?”

[กลุ่มดาวบางกลุ่มที่เกลียดคาบสมุทรเกาหลีกำลังจ้องมองคุณอยู่]

“ฉันมั่นใจว่าพวกท่านต้องเคยได้ยินเรื่องของฉันมา ฉันคือคิมทกจา ผู้ทำลายบัลลังก์หนึ่งเดียวและกลายเป็นราชาแห่งโลกที่ไร้ราชา โปรดทราบว่าฉันยังไม่มีผู้สนับสนุน… อืม ใช่แล้ว ฉันหวังว่าจะได้อยู่กับพวกท่านในอนาคต”

[กลุ่มดาวแห่งโตเกียวโดมกำลังฟังคุณอยู่]

ผมแนะนำตัวสั้นๆ และมีกลุ่มดาวบางกลุ่มเริ่มเข้าหาผม

ดี การเริ่มต้นก็ไม่เลวเลยใช่ไหม?

“ยังไงก็ตาม เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ช่องของฉัน ฉันจะจัดกิจกรรมเล็กๆ ขึ้น ฉันหมายถึง เหตุการณ์ร่วมระหว่างเกาหลีใต้และญี่ปุ่น… ถ้าพวกท่านสงสัย โปรดเชื่อมต่อกับช่อง #BI-7623 ในตอนนี้ ฉันจะออกตั๋วให้กับกลุ่มดาวที่ไปตั้งแต่เนิ่นๆ และมอบเหรียญ…”

จากนั้นการเชื่อมต่อช่องก็หายไป ผมลืมตาขึ้นและเห็นด๊กกั๊กกำลังจ้องมาที่ผมในขณะที่เขาถามว่า “เจ้ากำลังทำบ้าอะไร?”

“อะไร? มันคือกิจกรรม”

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? เจ้าอยากตายงั้นเหรอ? กลุ่มดาวในช่องของข้าคงไม่ไปเล่นในน่านน้ำตื้นๆ แบบนั้น…”

ผมรู้สึกดีใจมากเพราะเขาตัดการเชื่อมต่อในจุดที่ผู้คนกำลังรู้สึกสงสัย จากนั้นร่างกายของด๊กกั๊กก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ

“รอเดี๋ยว กลุ่มดาว พวกท่านกำลังจะไปไหนกัน?”

กระแสเริ่มเปลี่ยนแปลงไป กลุ่มดาวเริ่มหลั่งไหลเข้ามายังช่องของบีฮยองทีละนิดๆ

[กลุ่มดาวจำนวนหนึ่งได้เข้าสู่ช่อง # BI-7623 แล้ว]

[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]

ผมยิ้มกว้าง “มากันเยอะเลย ขอบคุณมาก พวกท่านมาที่นี่เพื่อร่วมกิจกรรมใช่ไหม?”

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ รู้สึกรำคาญเมื่อเห็นกลุ่มดาวเหล่านี้]

[กลุ่มดาว ‘เทพสงครามทะเล’ ไม่ชอบรูปลักษณ์ของกลุ่มดาวที่ไม่เป็นมิตร]

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งสู้กัน ฉันไม่ได้เรียกพวกท่านมาที่นี่เพื่อสู้กัน”

[กลุ่มดาวที่ชื่นชอมมุราซามะกำลังขอร้องให้คุณดำเนินการจับสลากเหรียญ]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มถามเกี่ยวกับกิจกรรมเหรียญ]

“อย่ารีบร้อนไป ฉันจะทำมันไปทีละนิด ลองคิดดูสิ มันสำคัญมากเหรอที่จะได้เหรียญมาสักเหรียญหรือสองเหรียญ? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกท่านไม่มีอวตารมาใช้เหรียญ? ช้าๆ นะ”

[กลุ่มดาวบางกลุ่มมองคุณด้วยสายตาที่ไม่พอใจ]

“พวกท่านอาจจะเคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฉันจะบอกอีกครั้ง ฉันคือคิมทกจา และฉันไม่มีผู้สนับสนุน ฉันชนะในสงครามระหว่างราชาและป้องกันภัยพิบัติก่อนที่มันจะเริ่มต้นขึ้น อาจจะมีอวตารบางคนที่แข็งแกร่งกว่าฉันถ้าพวกท่านมองไปรอบๆ โลก แต่จะไม่มีใครที่ไม่มีผู้สนับสนุน ยังไงก็เถอะ… มันก็เป็นการยากที่จะอยู่ไปจนถึงตอนจบ”

ด๊กกั๊กเริ่มตัวซีดในขณะที่เขาสังเกตเห็นความตั้งใจของผม

“เดี๋ยว! เจ้า…!””

ผมหัวเราะให้ด๊กกั๊ก โปรดิวเซอร์งั้นเหรอ? ใช่แล้ว ผมจะแสดงให้เขาเห็นว่าโปรดิวเซอร์ที่แท้จริงเป็นยังไง

“โซลโดมในตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานการณ์ที่ห้า ถ้าพวกท่านฉลาด พวกท่านก็จะรู้ว่ามันหมายความว่ายังไง ใช่แล้ว ถูกต้อง อีกไม่นานจะมีเหตุการณ์ที่พวกท่านชอบเกิดขึ้น”

ในตอนนี้มันเหลืออีกไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์แล้วก่อนที่สถานการณ์จะเริ่มต้นขึ้น ก่อนที่เหตุการณ์ภัยพิบัติทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้น เหตุการณ์พิเศษจะถูกจัดขึ้น งานเลี้ยงสำหรับกลุ่มดาวทั้งหมดในการถ่ายทอดสดดวงดาว ในไม่ช้า การเลือกผู้สนับสนุนคร้ังที่สองจะเริ่มต้นขึ้น

ผมพูดต่อ “ในการเฉลิมฉลอง ฉันจะจัดกิจกรรมพิเศษขึ้น หากจำนวนการซับสไคร้ของช่องนี้ถึง 10,000 ในวันที่มีการเลือกผู้สนับสนุน…”

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ กำลังกลืนน้ำลาย]

“ฉันจะเป็นพาร์ทเนอร์กับกลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งในช่องนี้”

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ กำลังมองมาที่คุณด้วยความสนใจ]

“ไม่สำคัญว่าจะเป็นเชื้อชาติใด เผ่าพันธุ์อะไร หรือโลกใบไหน ไม่สำคัญว่าท่านจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ มีชื่อเสียงหรือไม่มีชื่อเสียง อะไรก็ได้ทั้งนั้น สิ่งที่ฉันกำลังมองหาคือแพสชั่น ฉันหวังว่าท่านจะมีแพสชั่นเพื่อส่งฉันไปจนถึงตอนจบของเรื่องบ้าๆ นี่”

[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ เช็ดหัวของเขา]

“ใครก็ได้ ฉันจะรอพวกท่าน ผู้ชมทั้ง 10,000 คน พวกท่านจำได้ไหม? โปรดถ่ายทอดมันให้กับคนอื่นด้วย”

“ด-เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! รอก่อน!”

ด๊กกั๊กตะโกนออกมา แต่มันก็สายเกินไปแล้ว มันมีเสียงที่ชั่วร้ายและข้อความของช่องดังออกมาไม่หยุด ผมเวียนหัวจากข้อความที่หลั่งไหลเข้ามาจากทั่วทุกทิศ

เวลาผ่านไปนิดหน่อย

ความโกรธอันเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของด๊กกั๊ก เขาตัดสินใจและยกมือขึ้นมาทางผม “อวตารคิมทกจา เจ้าจะต้องตายที่นี่”

ใช่ ผมคิดว่าเขาคงจะตอบสนองแบบนี้ ผมหัวเราะในขณะที่แสร้งทำเป็นใจเย็น “ตอนนี้มีกลุ่มดาวจำนวนมากกำลังดูอยู่ นายไม่กลัวพายุงั้นเหรอ?”

“อย่าดูถูกเจ้าแห่งโตเกียวโดมไป”

มันไม่มีความอดทนเหลืออยู่บนใบหน้าอันโกรธเกรี้ยวของด๊กกั๊กแล้ว บัดซบ

“เจ้าคิดเหรอว่าข้าจะไม่สามารถจัดการกับความเป็นไปได้ที่เกิดจากการสังหารแมลงอย่างเจ้าได้?”

นิ้วมือของด๊กกั๊กขยับ มันเป็นท่าทางเหมือนกับว่าเขากำลังดีดแมลง ประกายไฟอันทรงพลังปรากฏขึ้นรอบตัวผม มันเป็น ‘ระเบิดลูกโป่ง’ ที่เป็นความสามารถพิเศษของด๊กกั๊ก สิ่งนี้จะทำให้ร่างกายของผมระเบิดออกมาเหมือนกับลูกโป่ง

นี่คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น

“…อะไรกันเนี่ย?”

เขาลองอีกครั้ง ด๊กกั๊กดีดนิ้วอีกสองครั้ง อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่นานหลังจากนั้น แม้แต่ประกายไฟก็ไม่ปรากฏขึ้น

“น-นี่มัน…” ด๊กกั๊กที่กำลังสับสนจ้องไปที่นิ้วของเขา อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่เข้าใจ ปัญหาไม่ใช่นิ้วของเขา

มันมีเงาขนาดมหึมาอันเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นข้างหลังของผม ทำให้วิสัยทัศน์ของผมมืดลง

“เฮ้ โดเกบิ”

พลันมีเสียงดังออกมาในทันใด ผมรู้ได้โดยสัญชาตญาณ เจ้าของเสียงนี้กำลังปกป้องผม มันเป็นเรื่องธรรมดาเมื่อคิดถึงมัน โดเกบิที่ใช้งานระบบสามารถป้องกันระบบได้

“สนุกไหมที่จะอวดพลังของเจ้า?” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงที่แท้จริงของบีฮยอง

ด๊กกั๊กที่กำลังประหลาดใจพูดติดๆ ขัดๆ “เอ่อ เจ้าได้การไถ่ถอนตัวละครมาได้ยังไง…?”

“อ่า เรื่องนี้? ไม่ใช่ว่าเจ้าทำให้ข้าต้องลำบากเพราะความแข็งแกร่งของเจ้างั้นเหรอ?”

ใบหน้าของด๊กกั๊กเปลี่ยนเป็นสีแดง ความโกรธเข้าปกคลุมใบหน้าของเขา “เจ้าเป็นโดเกบิระดับต่ำที่เยี่ยมยอดที่สุด… บีฮยอง! เจ้าหมายความว่ายังไงกับความรุนแรงในครั้งนี้?”

“ระดับต่ำ? เจ้าเองก็เป็นระดับต่ำแม้จะมีจำนวนการซับสไคร้ของเจ้าก็ตาม”

“ข้าไม่ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเพราะโชคช่วย เจ้ากล้ายั่วโมโหข้า เจ้าแห่งโตเกียวโดมงั้นเหรอ?”

“โตเกียวโดมเหรอ? ดี โตเกียวโดม มันมีกลุ่มดาวดีๆ เหลืออยู่ที่นั่นเท่าไรกัน?”

บีฮยองขยับจากข้างหลังของผมเข้าหาด๊กกั๊ก “ยังไงก็เถอะ เจ้าตัวเล็กขนาดนี้เลยเหรอ?”

รูปร่างหน้าตาของพวกเขาเหมือนกัน แต่ตอนนี้บีฮยองกลับตัวใหญ่กว่าหลายเท่า

เงาขนาดยักษ์ของบีฮยองได้พิสูจน์มัน พลังของโดเกบิจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนการซับสไคร้ของพวกเขา

ด๊กกั๊กที่กำลังหวาดกลัวหดตัวกลับไป “ด-ได้ไง…?”

“ก่อนหน้านี้เจ้าพูดได้ดีมาก อะไรนะ? ข้ากำลังจัดการกับสถานการณ์อย่างผิดกฎระเบียบงั้นเหรอ?” แขนสีดำปรากฏออกมาจากเงาของบีฮยองและคว้าไปยังลำคอของด๊กกั๊ก และยกเขาขึ้นสู่อากาศ “ไอ้ระยำนี่ขโมยอวตารของคนอื่น… ใครที่สอนจริยธรรมให้เจ้ากัน?”

“อ-เอ่อ เจ้าจะไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอนถ้าเจ้าทำแบบนี้…!”

“บ้าเอ้ย!” แขนขวาของบีฮยองบวมขึ้นมาก “ไปยังแอนโดรเมดร้าและไปสำนึกผิดซะ!”

กำปั้นเงาระเบิดผ่านโล่บนเพดาน และด๊กกั๊กก็กระเด็นไปยังอีกฟากของจักรวาล

เขาจะไม่ตายเพราะเขาเป็นโดเกบิ แต่เขาคงจะเจ็บหนักไปสักพัก บีฮยองถอยหายใจออกมาราวกับว่าเขาโล่งอก

ยังไงก็เถอะ ผมก็เกือบตาย ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและเดินเข้าหาบีฮยอง ช่องเพิ่งโตขึ้นแต่บีฮยองก็ดูแปลกๆ พวกเรามองหน้ากัน และผมก็เห็นสายตาที่สับสนของบีฮยอง

ผมไม่สามารถบอกได้ว่าเขากำลังจะหัวเราะหรือร้องไห้ บางทีนี่อาจจะเป็นสีหน้าที่โดเกบิแสดงออกมาเมื่อพวกมันมีความสุขจริงๆ

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเห็นอะไรในตอนนี้?”

ผมไม่รู้ แต่ผมก็พอจะเดาได้ มันอาจจะไม่ได้แตกต่างจากสิ่งที่ผมกำลังเห็นอยู่นัก

[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]

[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]

[ระดับของช่องเพิ่มขึ้น]

.

.

.

[กลุ่มดาวที่ชอบคาบสมุทรเกาหลีต้องการเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]

[กลุ่มดาวที่ต้องการการปรองดองในประวัติศาสตร์ต้องการเป็นผู้สนับสนุนของคุณ]

[กลุ่มดาวที่ชอบการแปลงเพศประหลาดใจกับหัวใจของคุณ]

[กลุ่มดาวที่ชอบวัฒนธรรมย่อยสนใจในตัวคุณ]

ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นในหูของผมและบีฮยอง ในตอนนี้เวทีได้ขยายออกไปทั่วโลกแล้ว

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint