0 Views

ตอนที่ 90 – การต่อสู้ของผู้อ่าน (4)

 

ฮันซูยองถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“อะไร? นี่มันหมายความว่ายังไง? ทำไมจู่ๆ เขาถึงพูดถึงความน่าจะเป็น?”

“เขาโต้เถียงอย่างไร้ความจำเป็น”

“เถียง? ทำไม?”

ทำไมเหรอ? มันเป็นเพราะผมปฏิเสธข้อเสนอของเขางั้นเหรอ? ด๊กกั๊กลอยอยู่ในอากาศและรายงานไปยังสำนักงาน

การตัดสินความน่าจะเป็น…

ผมไม่คิดว่ามันจะถูกใช้ในวิธีนี้ ผมคิดว่าโดเกบิของช่องใหญ่ๆ จะเริ่มการต่อสู้ แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเช่นนี้

ใบหน้าของบีฮยองเปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาก็หลั่งน้ำตาออกมเมื่อเขามองมาระหว่างผมกับด๊กกั๊ก

– อ-อะไรกัน? ข้าจะทำยังไงดี?

– บอกมาตามตรง เขารู้เรื่องสัญญาของพวกเราได้ยังไง?

บีฮยองส่ายหัวของเขา

– เขาสังเกตเห็นได้ว่านายเปิดกระเป๋าโดเกบิ?

– ม-ไม่น่าจะใช่

– จริงเหรอ?

– น-น่าจะ…

– อืม ไม่ต้องตกใจไป แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่มันก็พอที่จะขอ ‘ความสอดคล้องความเป็นไปได้’ อย่างน้อยที่สุด มันก็ไม่ได้ระเบิดกฎระเบียบอะไร

มันเป็นเรื่องจริง มันไม่มีอวตารที่เคยทำ ‘สัญญาถ่ายทอดสด’ หรือสามารถใช้ ‘กระเป๋าโดเกบิ’ มาก่อน ดังนั้นมันจึงไม่ได้ระเมิดกฎระเบียบของการถ่ายทอดสดดวงดาวโดยตรง

บีฮยองพยักหน้าด้วยความโล่งอก

– อ-อื้อ เข้าใจแล้ว

เมื่อเห็นบีฮยองผู้ไร้เดียงสา ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นโดเกบิหรือผมที่เป็นกันแน่ ผมมองไปยังด๊กกั๊กและเหล่าโดเกบิระดับต่ำอีกครั้ง

[การจัดการของช่อง #BI-7623 ได้รับการรายงานแล้ว]

[ขณะนี้สำนักงานกำลังหารือเกี่ยวกับปัญหานี้]

ถ้าผมคิดไม่ผิด คำขอความเป็นไปได้คงจะถูกยกเลิกในที่สุด แม้ว่าเรื่องราวจะต่างออกไปถ้าด๊กกั๊กมีหลักฐานสำหรับเรื่องนี้…

เขาซ่อนข้อมูลเอาไว้ และผมไม่มีทางรู้ว่ามันคืออะไร งั้นก็มีทางเดียวเท่านั้นที่เหลืออยู่

“เฮ้ นายจะหยุดถ่วงเวลาได้ยัง? มอบรางวัลให้ฉันเร็ว นายไม่เห็นเหรอว่ากลุ่มดาวเริ่มเบื่อแล้ว?”

[นั่นแหละปัญหา สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าการมอบรางวัล]

– เจ้าจะเปลี่ยนใจไหม? ถ้าเจ้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้า ข้าจะจัดการเรื่องทั้งหมดนี้ให้กับเจ้าเอง

ผมเงยหน้าขึ้นมองด๊กกั๊ก ใช่ ลองมาเจอกันซึ่งๆ หน้าดูหน่อย

“นายกังวลอะไร? ให้ฉันดูหน่อยสิ ช่องที่ฉันอยู่มีการจัดการที่ผิดต่อกฎระเบียบยังไง? มีหลักฐานอะไรบ้าง?”

ผมต้องค้นหาว่าหลักฐานของเขาคืออะไรถ้าเขามี ถ้าหากว่าเขาแค่กำลังบลัฟ สถานการณ์ก็จะจบลงในทันที

ด๊กกั๊กยิ้มเหมือนกับเขารออยู่แล้ว

[เจ้าอยากได้ยินมันจริงๆ เหรอ? เจ้าจะต้องเสียใจ]

“บอกมา”

[ปัญหานี้เกี่ยวข้องกับเจ้า คิมทกจา]

“…ฉันเหรอ?”

ในเวลานั้นเอง ผมก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

มันเป็นเพราะผมใช้ข้อมูลในอนาคตจากนิยายงั้นเหรอ? แต่เนื่องจากการคัดกรอง ข้อมูลก็นี้ไม่ควรแพร่กระจายไปยังกลุ่มดาวหรือโดเกบิ ไม่งั้นผมคงจะโดนพายุความน่าจะเป็นไปแล้ว…

[เจ้าเห็นหน้าจอไหม?]

หน้าจออันใหญ่ปรากฏขึ้นในอากาศ หน้าจอแสดงวิดีโอการต่อสู้ล่าสุดของผม หน้าจอแรกแสดงการปะทะกันของผมกับผู้แพร่พิษลีซอลฮวา

[นี่คือข้อพิสูจน์]

“…พิสูจน์อะไร?”

หน้าจอเพิ่งแสดงว่าผมไม่ได้ฆ่าลีซอลฮวา ด๊กกั๊กเปลี่ยนหน้าจอไป

[นี่ก็เป็นข้อพิสูจน์ด้วย]

หน้าจอที่สองแสดงให้เห็นว่าผมกำลังดูการต่อสู้ระหว่างไลคาออนกับแอนตินัส อะไรอีกเนี่ย…

[นี่คือข้อพิสูจน์ที่สาม]

บนหน้าจอที่สาม ผมกำลังโจมตีภัยพิบัติแห่งคำถาม เมียงอิลซัง มันเป็นฉากที่เมียงอิลซังได้ปลดปล่อยผนึกของเขาออกมาอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเอง หน้าท้องของผมก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

[หน้าจอเหล่านี้มีอะไรที่เหมือนกันบ้าง?]

ตอนนี้ผมรู้แล้ว ในตอนนี้ชายคนนี้ไม่ได้กำลังพูดกับผมอยู่

[กลุ่มดาวที่กำลังดูอยู่ พวกท่านคิดยังไงกัน?]

ทุกคนเงียบไป

[การต่อสู้กับผู้แพร่พิษ การต่อสู้กับแอนตินัส และการต่อสู้กับภัยพิบัติแห่งคำถาม มีสิ่งหนึ่งที่การต่อสู้ทั้งสามนี้มีเหมือนกัน]

จากนั้นหน้าจอก็เปลี่ยนไป

[ที่จริงเขามีโอกาสที่จะฆ่าผู้แพร่พิษและหยุดภัยพิบัติ]

นิ้วของเขาชี้ไปที่ผู้แพร่พิษ

[เขาสามารถหยุดภัยพิบัติได้ด้วยการสังหารแอนตินัส]

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่แอนตินัส

[เขาสามารถหยุดภัยพิบัติแห่งคำถามได้ก่อนที่ผนึกจะถูกปลดปล่อย]

เขาชี้ไปที่เมียงอิลซัง จากนั้นก็ชี้มาทางผม

[แต่เขา ‘จงใจ’ ไม่ทำเช่นนั้น]

“เดี๋ยว! นายกำลัง….!”

ในตอนนี้ผมสังเกตเห็นแล้วว่าด๊กกั๊กพยายามจะทำอะไร ผมขนลุกชันขึ้น

เข้าใจแล้ว นี่คือสิ่งที่โดเกบิวางแผนไว้

[กลุ่มดาว อวตารคิมทกจาสมรู้ร่วมคิดกับช่องของบีฮยอง เขาจงใจซ่อนเร้นความแข็งแกร่งของเขาเอาไว้และจัดการกับการพัฒนาสถานการณ์ เขาทำให้สถานการณ์ยากขึ้นเพื่อจุดประสงค์ร้าย]

จากนั้นหน้าจอสุดท้ายก็ปรากฏขึ้น มันแสดงให้เห็นว่าผมกำลังใช้วิถีแห่งสายลมเพื่อหยุดเมียงอิลซัง

[เขาทำแบบนี้เพื่อให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น]

ไอ้บ้านี่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะเรียกร้อง ‘ความสอดคล้องความเป็นไปได้’ ตั้งแต่แรกแล้ว

ด๊กกั๊ก…

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา

[มันเป็นเพียงเพื่อการโกยเหรียญจากพวกท่าน]

มันคือจุดจบของช่องบีฮยอง

[กลุ่มดาวบางกลุ่มเงียบไป]

หลักฐานที่ด๊กกั๊กเปิดเผยออกมานั้นไม่ได้ละเมิดข้อกำหนดของการตัดสินความเป็นไปได้ เหล่าโดเกบิที่ควบคุมอวตารให้สร้างสถานการณ์ที่น่าสนใจขึ้นมาไม่ใช่เรื่องแปลก

ปัญหาก็คือกลุ่มดาวที่เกลียดมัน ช่วงเวลาที่พวกเขาคิดว่าผมไม่ได้จริงจังกับสถานการณ์ กลุ่มดาวก็จะหมดความสนใจไป

มันก็เหมือนกับการหลอกลวงพวกเขา ในเวลาที่กำแพงที่สี่ระหว่างผู้ชมและตัวละครพังทลายลง ผู้ชมก็จะใจเย็นลงในทันที

นี่คือสิ่งที่ด๊กกั๊กเล็งไว้

[กลุ่มดาว ‘แม่ทัพผู้พิพากษาหัวโล้น’ อ้าปากค้าง]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ กำลังหัวเราะเบาๆ]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ ยักไหล่เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ]

บางกลุ่มดาวก็ประหลาดใจ บางกลุ่มดาวก็ไม่คิดอะไร และบางกลุ่มดาวก็เงียบไป

ปัญหาคือกลุ่มดาวอื่นๆ

[กลุ่มดาวบางกลุ่มออกจากช่องไปแล้ว]

[กลุ่มดาวที่ตั้งคำถามเกี่ยวกับความเป็นธรรมของช่องได้ออกจากช่องไปแล้ว]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มกำลังขอรับเงินคืนจากช่อง]

กลุ่มดาวหลายกลุ่มออกไป และช่องของบีฮยองก็เริ่มหดตัว

[ขนาดของช่องลดลง]

ข้อความปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายอันซีดเซียวของบีฮยองเริ่มเล็กลงเรื่อยๆ เขาของเขากำลังสั่น

ในที่สุดผมก็ถอนหายใจออกมา “ช่องตายแล้ว”

มีทางเดียวที่เท่านั้นที่เหลืออยู่ ผมมองไปยังจำนวนของกลุ่มดาวที่กำลังลดลงและพูดกับด๊กกั๊ก

“ฉันเข้าใจแล้ว ดังนั้นเอารางวัลมาให้ฉันทีถ้านายพูดจบแล้ว ฉันจะยอมรับข้อเสนอของนาย”

ริมฝีปากของด๊กกั๊กโค้งขึ้น

– เจ้าฉลาดดีหนิ

ดวงตาของบีฮยองค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่เชื่อถือ

[จ-เจ้า…!]

“อย่ามองฉันอย่างนั้น มันช่วยไม่ได้หนิ” ผมยักไหล่ในขณะที่พูดด้วยเสียงอันดัง

ริมฝีปากของบีฮยองสั่นจากการถูกทรยศ ไอ้เด็กคนนี้กลัว

– บีฮยอง นายเชื่อใจฉันไหม?

– อะไร…

– เชื่อใจฉันสักครั้ง ไม่ใช่ว่านายถูกทำลายไปแล้วเหรอ?

ผมจบการสื่อสารและพูดกับด๊กกั๊ก

“เริ่มได้แล้ว”

[ดี งั้นก็ได้เวลาแล้ว]

ด๊กกั๊กดีดนิ้วและทิวทัศน์รอบๆ ก็หายไป พวกเราปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในห้องที่ชวนให้นึกถึงโรงแรมหรู

…นี่คือ ‘ห้องโดเกบิ’ ของเขา ผมมองไปรอบๆ ด้วยความประหม่าเล็กน้อย โต๊ะและเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่เหมาะสมกับโดเกบิถูกวางไว้เหนือพรมหรู อีกด้านหนึ่งมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่มากมายหลายชนิด ดูแล้วมันคงจะเหมาะกับโดเกบิที่ชอบดื่ม

เมื่อผมมองไปรอบๆ เสร็จ ผมก็เดินไปทางหน้าต่าง ภูมิทัศน์ด้านนอกคือ…

โอ้พระเจ้า  ความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด

ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับกำลังไหลอยู่บนสายธารแห่งความมืดของจักรวาลอันยิ่งใหญ่ มันเป็นภาพของเอกภพอันยิ่งใหญ่ที่เหมือนกับอัญมณีอันไร้ขอบเขต กลุ่มดาวได้ทำการโคจรและเป็นส่วนหนึ่งของกาแล็คซีอันกว้างใหญ่ไพศาล

มันน่าตลกสิ้นดีที่ในเวลานี้ ผมกลับประทับใจมาก นี่คือการถ่ายทอดสดกลุ่มดาว มันเป็นการไหลเวียนของดวงดาวอันยิ่งใหญ่ที่ควบคุมทุกสถานการณ์ ทุกๆ เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่นี่

“สุดยอด” ผมมองกลับไปและเห็นด๊กกั๊กกำลังยืนอยู่ “บางครั้งข้าก็ยืนมองดูวิวนี้เหมือนกัน ข้าไม่เคยเบื่อกับการมองวิวนี้เลย”

“นี่มัน…”

“อ๊ะ เจ้าประหลาดใจเหรอ? นี่คือเสียงจริงๆ ของข้า”

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงของโดเกบิ ก่อนหน้านี้มันจะเป็นการได้ยินผ่านการออกอากาศ กล่าวอีกนัยหนึ่ง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของผมคือร่างกายที่แท้จริงของด๊กกั๊ก ดวงตาของด๊กกั๊กเปล่งประกายขึ้น

“นายกำลังคิดอะไรอยู่?” ผมถาม

“เจ้าคิดว่าไงล่ะ? อ่า เจ้าคิดว่าข้าจะฆ่าเจ้างั้นเหรอ?” เขาแผดเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”

“ฉันก็ไม่บ้าพอที่จะสู้กับโดเกบิเหมือนกัน”

“ข้าชอบมันนะ งั้นมาเริ่มสัญญากันเถอะ”

ด๊กกั๊กดีดนิ้วและมีโดเกบิตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเขาพร้อมกับสัญญา มันคือบีฮยอง เขาถูกผูกมัดไว้ด้วยระบบและจ้องมาที่ผมด้วยสายตาติเตียน

“ข้านำบีฮยองมาเป็นทนาย ไม่ว่ายังไงก็ตาม เจ้าก็ต้องฉีกสัญญากับเขาเพื่อทำสัญญากับข้า ค่าใช้จ่ายของการฉีกสัญญาจะถูกรับผิดชอบโดยบีฮยอง”

ผมรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ชายคนนี้ เขารู้เรื่องสัญญาของผมกับบีฮยอง นั่นหมายความว่าเขารู้มันตั้งแต่แรกที่ผมเป็นตัวดึงดูดกลุ่มดาวจำพวก ‘หาอวตาร’

ผมแสร้งทำเป็นใจเย็น “เอาตามนั้นเลย ฉันไม่แคร์”

“เข้าเรื่องเลยก็ดี เจ้าต้องการตรวจสอบสัญญาไหม? มันเป็นครั้งแรกของข้าเหมือนกันที่ได้ทำสัญญาเช่นนี้”

ผมอ่านสัญญา ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร สัญญาเต็มไปด้วยเงื่อนไขที่เอาเปรียบผม เงินบริจาคถูกแบ่ง 5:5 นอกจากนี้ยังมีเงื่อนไขบางประการที่ผูกมัดอิสรภาพของผม แม้แต่ตอนนี้ ผมก็ยังต้องเป็น ‘บ่าว’ แทนที่จะเป็น ‘นาย’

ด๊กกั๊กหัวเราะ “เป็นไง? นี่คือค่าเฉลี่ยตามอุตสาหกรรม แต่ข้าสามารถปรับเปลี่ยนบางอย่างได้”

แม้แต่บีฮยองเองก็พยายามทำสัญญาที่คล้ายกันนี้ในตอนแรก

ผมพยักหน้าและกล่าวว่า “อืม ไม่เลว แต่ก่อนที่ฉันจะเซ็นสัญญา ฉันมีข้อเสนอ”

“ข้อเสนอ? ยังไง?”

“ไม่ใช่ว่ามันน่าเสียดายเหรอที่ฉันจะเป็นคนเดียวที่ออกมาจากช่อง? นายคงจะไม่พอใจกับแค่ฉันคนเดียวหรอกนะ? มีกลุ่มดาวที่แข็งแกร่งบางส่วนอยู่ในช่องของฉัน”

“โฮ่? ใครกันบ้าง?”

“นักโทษรัดเกล้าทองคำ, มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ, ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ…”

ด๊กกั๊กดูจะประหลาดใจกับคำขยายแต่ละอัน

“นักโทษรัดเกล้าทองคำ? ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีกลุ่มดาวเช่นนั้นอยู่… บีฮยอง เจ้าก็ทำได้ดีหนิ”

บีฮยองแค่นเสียงผ่านลำคอ

ผมพูดต่อ นี่เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด

“พูดตามตรงนะ ฉันไม่ได้ต้องการทิ้งกลุ่มดาวเหล่านี้ไว้ในช่องนี้ ดังนั้นฉันจึงต้องการให้นายสร้างสะพานขึ้นเพื่อให้กลุ่มดาวสามารถย้ายช่องไปกับฉันได้”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint