0 Views

ตอนที่ 83 – พรสวรรค์ระดับ SSS (3)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 252 แล้ว >> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

วิธีการปลุกอุกกาบาตมีอยู่สามวิธี

หนึ่งคือการปล่อยให้อุกกาบาตฟักตัวออกมาตามสถานการณ์ สองคือการดึงพลังของอุกกาบาตออกล่วงหน้า ส่วนวิธีที่สามและเป็นวิธีที่ที่รวดเร็วที่สุดก็คือการจัดหาพลังเวทมนตร์ให้กับอุกกาบาต

สมาชิกของกลุ่มลีซอลฮวาหลายสิบคนกำลังอธิษฐานกันอยู่

พลังเวทมนตร์จางๆ ไหลออกมาจากร่างกายของพวกเขาเข้าสู่อุกกาบาต

พิธีกรรมฟักไข่ พวกเขาเลือกวิธีที่สาม จากการสั่นอย่างรุนแรงของอุกกาบาต ภัยพิบัติคงจะฟักตัวใน 30 นาที

ผมมองไปยังลีซอลฮวาและพูดขึ้นว่า “เธอคงจะไม่หยุดใช่ไหม? เว้นเสียแต่ว่าเธอจะตายไปด้วย”

“…”

“เธอคิดอะไรอยู่?”

มันแปลก

ในการเสื่อมถอยรอบที่สามแบบดั้งเดิม มันไม่มีใครโง่พอที่จะปลุกภัยพิบัติขึ้นมา แม้ว่าพวกเขาจะยืมพลังของภัยพิบัติมาก็ตาม

ยูจงฮยอคจะต้องมาหาลีซอลฮวาล่วงหน้าเพราะเขารู้เรื่องนี้

“หยุดการฟักอุกกาบาตหายนะซะ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”

ลีซอลฮวามองมาที่ผมอย่างเงียบๆ “แล้วถ้าฉันไม่ต้องการล่ะ?”

“งั้นเธอก็จะตายอยู่ที่นี่”

ผู้แพร่พิษลีซอลฮวาทำสีหน้าเยาะเย้ย มือของเธอเคลื่อนไหว และผู้คนที่กำลังอธิษฐานต่อภัยพิบัติก็หันหน้ามาทางผมในเวลาเดียวกัน

[เผ่าพันธ์ุภายนอกระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ นัมมินฮุค’ แสดงความเกลียดชังต่อคุณ]

[เผ่าพันธ์ุภายนอกระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ จางมินจี’ แสดงความเกลียดชังต่อคุณ]

[เผ่าพันธ์ุภายนอกระดับ 8 ‘มนุษย์ชั้นต่ำ คิมกาพิล’ แสดงความเกลียดชังต่อคุณ]

หนวดของสัตว์เติบโตอยู่บนหัวของพวกเขา และมือของพวกเขาก็คมขึ้นมาเหมือนกับคราด คนพเนจรเหล่านี้ดูเหมือนจะกลายร่างเป็นมนุษย์มากกว่าที่จะเป็นหมาป่า มันมีจุดที่น่าเป็นห่วงอยู่

“…แปลก ไม่ใช่ว่าการเปลี่ยนร่างจากอุกกาบาตภัยพิบัติจะไม่สามารถเปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้งั้นเหรอ?”

ผมพึมพำออกมาในเวลาเดียวกันกับที่ลีซอลฮวาตะโกนออกมา “ตาย!”

เหล่าผู้ภักดีกระโดดขึ้นไปในอากาศ ปีกของพวกมันกางออก ผมเล็งด้ามดาบไปที่คนพวกนี้

[คมมีดแห่งศรัทธาถูกเปิดใช้งาน!]

[ตัวเลือกพิเศษของศรัทธาไม่แตกสลายถูกเปิดใช้งาน]

[คุณสมบัติถูกแปลงเป็น ‘ธาตุไฟ’]

เปลวไฟสีขาวแยกอากาศออกจากกัน ทุกๆ เผ่าพันธุ์ที่มีคุณสมบัติของแมลงต่างก็แพ้ไฟ เปลวเพลิงของศรัทธาไม่แตกสลายกระจายไปยังผิวหนังของเหล่ามนุษย์ชั้นต่ำ

หนึ่ง จากนั้นก็สอง และสาม

“กี๊ซซซซ!”

เปลวเพลิงแผดเผาผิวหนังของพวกมัน ผมตัดขาและปีกของเหล่ามนุษย์ชั้นต่ำออก

“กี๊ซซซ!”

พลังเวทมนตร์พุ่งออกมาและเผามนุษย์ชั้นต่ำในพริบตา มันเหมือนกับกรณีของมนุษย์หมาป่า พวกมันเลือกเดินบนเส้นทางอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์ และผมก็จะไม่ได้รับโทษจากการฆ่าพวกมัน ผมตีฝ่าเปลวเพลิงและพุ่งเข้าหาลีซอลฮวา

สำหรับครั้งแรก ศรัทธาไม่แตกสลายได้ถูกป้องกันไว้ เล็บและปลายแขนของลีซอลฮวาถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีเข้ม

พลังของภัยพิบัติช่วยเพิ่มระดับของอักขระ ด้วยการหยิบยืมพลังของภัยพิบัติ เล็บพิษของเธอจึงสามารถป้องกันศรัทธาไม่แตกสลายไว้ได้ อย่างไรก็ตาม นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถป้องกันความเสียหายทั้งหมดได้

“อั๊ก!”

ประกายแสงสาดกระเซ็นออกมา และร่างกายของลีซอลฮวาก็ถูกผลักออกไปหลายก้าว มันคงจะแปลกถ้าสิ่งนี้ไม่เกิดขึ้น

ค่าสถานะโดยรวมของผมในปัจจุบันสูงที่สุดในบรรดาอวตารทั้งหมดนอกเหนือจากยูจงฮยอค ผมอาจจะไม่มีพรสวรรค์ แต่ในหมู่อวตาร ผมก็ไม่ได้อ่อนแอ

“ยอมแพ้ซะ มันคงไม่ดีสำหรับเธอแน่ถ้าภัยพิบัติฟักตัวออกมาตอนนี้ ไม่ใช่ว่าสถานการณ์ย่อยนี้ไม่มีบทลงโทษสำหรับความล้มเหลวงั้นเหรอ?”

ลีซอลฮวามองไปทางอุกกาบาตภัยพิบัติด้วยความกระวนกระวาย บรรยากาศมีการเปลี่ยนแปลงไป

มันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังเล็งไปที่ ‘ภัยพิบัติ’ แทนที่จะเป็นพลังจากอุกกาบาต

มันแปลก แม้แต่คนที่ไม่ได้อ่านนิยายต้นฉบับก็คงจะคาดการณ์ได้ว่ากรุงโซลจะถูกทำลายถ้าภัยพิบัติฟักตัวออกมา งั้นทำไมเธอถึงต้องการปลุกภัยพิบัติขึ้นมาล่ะ?

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

+

[ข้อมูลตัวละคร]

ชื่อ: ลีซอลฮวา

อายุ: 26 ปี

กลุ่มดาวผู้สนับสนุน: แพทย์เทวะกวม (กวมคือนามปากกาของโฮจุน แพทย์หลวงผู้เขียนทงอึยโพกัม ตำราแพทย์ที่ปรากฏขึ้นในตอนก่อนๆ)

แอตทริบิวต์ส่วนตัว: แพทย์ผู้รอบรู้ (หายาก), จ้าวแห่งพิษ (หายาก)

สกิลเฉพาะตัว: การฝึกฝนอาวุธ LV.7, ปีศาจแห่งรัก LV.4, แพร่พิษร้าย LV.5, เตรียมพิษใหม่ LV.4, พิษตอบโต้ LV.5…

อักขระ: พิษร้าย LV.4, พิษพันวิญญาณ LV.4, ทางแยกเป็นตาย LV.3

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.44(+10), STR LV.42(+10), AGI LV.44(+10), Magic Power LV.35(+10)

การประเมินโดยรวม: การประเมินที่ครอบคลุมในปัจจุบันกำลังดำเนินการอยู่

* ตัวละครนี้กำลังติด ‘ปรสิต’

* ปรสิตกำลังควบคุมร่างกายของตัวละคร

* ค่าสถานะบางส่วนของปรสิตจะถูกถ่ายทอดมายังตัวละคร

+

…บ้าเอ้ย ผมไม่คิดว่าสภาพของเธอจะเป็นแบบนี้

[เนื่องจากเอฟเฟกต์ของแอตทริบิวต์ส่วนตัวของคุณ ผลของหน่วยความจำบางฉากจะเพิ่มขึ้น]

ในหัวของผม หน้ากระดาษพลิกไปมาและมีประโยคจากบางหน้าไหลเข้ามาในม่านตาของผม

「มีห้าเผ่าพันธุ์ที่โดดเด่นในโลกโครโนส เวลเคียร์แห่งทิศตะวันออก ชาวปรสิตแห่งทิศตะวันตก อิมยันตาร์แห่งทิศใต้ และมิสทิเร็นแห่งทิศเหนือ สุดท้าย อินบาที่อยู่ ณ ตรงกลาง」

ผมหลบการโจมตีด้วยพิษและเตะเธอกลับไป ส่งผลให้เธอเสียสมดุล ลีซอลฮวากลิ้งไปบนพื้นและส่งเสียงครางออกมา ผมมองไปยังลีซอลฮวาและพูดขึ้นมา

“สถานการณ์ที่ห้าเป็นสถานการณ์ที่ ‘ภัยพิบัติแห่งโครโนส’ ถูกใช้เป็นแนวเรื่อง”

ดวงตาของลีซอลฮวาสั่นเมื่อเธอได้ยินคำว่า ‘ภัยพิบัติแห่งโครโนส’

“ในวันที่โครโนสถูกทำลาย เผ่าพันธุ์ชั้นยอดทั้งห้าแห่งโครโนสได้เลือกวีรบุรุษจากแต่ละเผ่าพันธุ์มาหนึ่งคน วีรบุรุษที่ถูกเลือกทั้งห้าได้รอดชีวิตจากการทำลายล้างมาอย่างน่าอดสูและได้เดินอยู่บนเส้นทางแห่งโครโนส”

“…”

“พวกเขาถูกส่งไปยังสถานที่แห่งอื่นผ่านสัญญากับการถ่ายทอดสดดวงดาว พวกเขามายังโลกใบอื่น พบกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ และสัญญาด้วยชีวิตของพวกเขาเพื่อแลกกับการหยุดภัยพิบัติของที่นั่น”

เสียงร้องที่ไม่ใช่มนุษย์ดังออกมาจากปากของลีซอลฮวา

“พวกเขาถูกเรียกว่าผู้ชี้นำ”

“…เด็กน้อย มนุษย์โลกรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”

ผมรู้ได้ยังไงเหรอ? ผมรู้เพราะผมเห็นมันในหนังสือ

“แกไม่ใช่ลีซอลฮวา”

ภัยพิบัติฟักตัวออกมาเร็วกว่าเนื้อเรื่องเดิม ไม่มี ‘มนุษย์’ คนไหนที่จะทำเรื่องแบบนี้

“ราชินีปรสิต แอนตินัส ทำไมผู้ชี้นำถึงพยายามจะปลุกภัยพิบัติขึ้นมา?”

มีเพียงแค่ ‘ผู้ชี้นำที่ล้มเหลว’ เท่านั้นที่จะฝันถึงเรื่องแบบนี้

[ปรสิตระดับ 5 แอนตินัสกำลังมองมาที่คุณ]

ปรสิตคือเผ่าพันธุ์ปรสิตที่อาศัยอยู่ในเผ่าพันธุ์อื่น ในตอนนี้ลีซอลฮวากำลังถูกควบคุมโดยผู้ชี้นำคนหนึ่ง

ผมมองไปยังศพของมนุษย์ชั้นต่ำ

เช่นเดียวกับอุกกาบาตของไลคาออน มันไม่ใช่พลังของภัยพิบัติแต่เป็นพลังของผู้ชี้นำแห่งโครโนสที่ช่วยสนับสนุนการเปลี่ยนร่างของมนุษย์

“ทำไมเธอถึงแพร่เชื้อใส่มนุษย์? ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?”

กี๊ซซ…

“เธอจะได้อะไรจากการปลุกภัยพิบัติขึ้นมาเร็วขึ้น? ไม่ใช่ว่าจุดประสงค์ของผู้ชี้นำคือการป้องกันภัยพิบัติไปพร้อมกับผู้คนของโลกใบนี้และร่วมมือกับพวกเราเพื่อสร้างโลกใบใหม่เหรอ? ทำไมเธอถึงพยายามทำลายโลกใบนี้?”

กี๊ซซ กี๊ซซซ…!

“นี่เป็นการกระทำที่ฝ่าฝืนภารกิจของเธอ! มันยังไม่สายเกินไป ออกจากร่างของเธอเดี๋ยวนี้ เลือกเดินในทางที่ถูกต้องซะ ผู้ชี้นำแอนตินัส!”

ถ้าเป็นไปได้ ผมไม่ต้องการสังหารลีซอลฮวา บางทียูจงฮยอคก็คงจะทำแบบเดียวกัน

ผู้แพร่พิษจะกลายเป็นหนึ่งในสิบอสูรหลังจากติดเชื้อจากปรสิต ลีซอลฮวาอาจจะไม่ใช่หนึ่งในสิบอสูรถ้าเชื้อถูกขจัดออกไป

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมการสนทนาของยูจงฮยอคถึงไม่ได้ผล เขาพยายามที่จะปกป้องคนรักเก่าของเขาจากราชินีปรสิต

ข้อความของจุดนัดพบระหว่างวันโผล่ขึ้นมาในอากาศ

– ฆ่าเธอซะ

มันเป็นยูจงฮยอค

– สิ่งสำคัญไม่ใช่ชีวิตของเธอ แต่เป็นความอยู่รอดของโลกใบนี้ ลงมือซะ คิมทกจา

เนื่องจากระยะทางที่ไกล ผมจึงไม่สามารถมองเห็นการแสดงออกของยูจงฮยอคได้

เขากังวลเกี่ยวกับโลกใบนี้มากกว่าผู้หญิงที่เขาเคยมอบความรักให้ บางทีนี่อาจจะเป็นธรรมชาติของวีรบุรุษ

ผมกล่าว

– งั้นนายก็จะไม่มีความสุข

– มันไม่สำคัญหรอก

เสียงของยูจงฮยอคหนักแน่นและมั่นคง แต่ผมรู้ ถ้าลีซอลฮวาตายที่นี่ ยูจงฮยอคก็อาจจะพังลงได้ในสักวัน

กี๊ซซ!

ความตายของคนรู้จักของเขาจะกองพะเนินเทินทึก และกัดเซาะความทรงจำของยูจงฮยอค และทำให้จิตใจของเขาอ่อนล้า

“เด็กน้อย! เจ้าก็เป็นแค่มนุษย์!”

ราชินีปรสิตพูดผ่านปากของลีซอลฮวา ความเกลียดชังต่อมนุษย์ถูกฝังลึกอยู่ในน้ำเสียงของเธอ

ในความเป็นจริง ผมรู้ว่าทำไมเธอถึงเกลียดมนุษย์มากขนาดนั้น อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ก็ยังไม่ผ่อนคลายพอที่ผมจะคิดถึงความรู้สึกของเธอ

“เด็กน้อย ตายซะ”

ของเหลวสีดำเริ่มไหลออกมาจากร่างของลีซอลฮวา พิษพันวิญญาณ นี่คือเมื่อพรสวรรค์ของลีซอลฮวาได้เริ่มแสดงออกมา ของเหลวสีดำพุ่งออกมาจากเล็บของเธอเข้าหาผม

ผมก้าวถอยหลังไปในขณะที่พิษพันวิญญาณหลอมละลายพื้น ถ้ายูจงฮยอคเป็นอวตารธรรมดา เขาก็คงจะกลายเป็นแบบพื้นนี้ไปแล้ว ยูจงฮยอคถาม

– นายมีวิธีรับมือกับพิษพันวิญญาณไหม?

– มี

ผมเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา พูดให้ชัดๆ ผมไม่ใช่อวตาร พิษของลีซอลฮวาแพร่ผ่านอากาศเข้าหาผม

มันรู้สึกราวกับว่ามันมีจิตใจเป็นของตัวเองในขณะที่พิษเคลื่อนไหวผ่านอากาศอย่างอิสระและหาจุดอ่อนของผม หยดของเหลวเล็กๆ กระเด็นใส่ต้นขาของผม และจากนั้นก็แขนของผม ชุดส่วนหนึ่งที่โดนพิษพันวิญญาณเริ่มหลอมละลาย

รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลีซอลฮวา อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นแค่การตัดสินแต่เนิ่นๆ

ผมวิ่งผ่านพิษและชกท้องของเธออย่างรุนแรง ทำให้เธอกระเด็นไปข้างหลัง

“กี๊ซซซซซ!”

เธอกระเด็นผ่านอากาศพร้อมกับเสียงร้องที่น่ากลัว

ผิวของผมที่สัมผัสเข้ากับพิษพันวิญญาณแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนสีอยู่บ้าง แต่มันก็กลับเป็นปกติในไม่ช้า ลีซอลฮวาอารมณ์เสีย

“…ความต้านทานพันพิษงั้นเหรอ?”

ดวงตาของเธอปรากฏความหวาดกลัวขึ้นมา ความต้านทานพันพิษถือว่าเป็นความหวาดกลัวต่อผู้ใช้พิษทุกคน อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่ได้มีความต้านทานพันพิษหรือภูมิคุ้มกันหมื่นพิษ

“แอนตินัส เธอไม่รู้จักผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังโฮสต์ของเธองั้นเหรอ?” ผมเอามือล้วงกระเป๋า “นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่รู้ เธอไม่รู้ แต่ฉันมั่นใจว่ามันอยู่ภายในร่างกายนั่น ใช่ไหม?”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หนังสือเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของผม

[กลุ่มดาวที่เป็นกังวลเกี่ยวกับความเสื่อมโทรมของตำรับยาตะวันออกได้เผยคำขยายออกมาแล้ว]

[กลุ่มดาว ‘แพทย์เทวะกวม’ มองมาที่คุณด้วยความประหลาดใจ]

“กี๊ซซซ…?”

[ทงอึยโพกัม – หนังสือที่ยังไม่สมบูรณ์]

มันเป็นหนึ่งในตำราแพทย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกตะวันออก ทงอึยโพกัมเป็นไอเท็มที่จะปรากฏขึ้นในดันเจี้ยนห้าคนในช่วงคุณสมบัติแห่งราชา

“ฉันต้องลำบากพอตัวเลยกว่าจะเก็บมันมาได้”

ในระหว่างสถานการณ์คุณสมบัติแห่งราชา ราชาทุกคนต่างพยายามช่วงชิงดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยินอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะที่เหล่าราชาต่างก็ปรารถนาในตัวดาบสะบั้นเศียรสี่ปีศาจหยิน ผมก็ได้เก็บไอเท็มชิ้นอื่นๆ มันมีไอเท็มหลายอันที่ถูกโยนทิ้งไปเพราะพวกเขาไม่รู้คุณค่าของมัน หนึ่งในนั้นก็คือทงอึยโพกัมที่ผมสนใจ

อายุรศาสตร์ – ชิ้นส่วนที่ 4

ยาภายนอก – ชิ้นส่วนที่ 4

โรคต่างๆ – ชิ้นส่วนที่ 11

การเยียวยา – ชิ้นส่วนที่ 3

การฝังเข็ม – ชิ้นส่วนที่ 1

สารบัญ – ชิ้นส่วนที่ 2

มันเป็นสตาร์รีลิคที่จะสมบูรณ์แบบหลังจากรวบรวมชิ้นส่วนทั้ง 25 อัน

น่าเสียดายที่ผมเก็บมาได้แค่ 8 ชิ้น แต่นั่นก็พอแล้วที่จะแสดงผล แม้ว่าผมจะเก็บมาได้แค่ 8 ส่วน แต่ทงอึยโพกัมก็สามารถแสดงผลต้านทานพิษร้าย ระดับ S ออกมาได้

[ผลของทงอึยโพกัมที่ไม่สมบูรณ์ถูกเปิดใช้งาน]

[ร่างกายของคุณได้รับความสามารถในการต้านทานพิษชั่วคราว]

ลีซอลฮวาที่กำลังตกตะลึงตะโกนออกมา

“ได้ยังไง? พิษพันวิญญาณ…!”

“ฉันรู้ พิษพันวิญญาณเป็นพิษที่ไม่สามารถต่อต้านได้ด้วยความต้านทานพิษทั่วไป แต่มันเป็นไปได้สำหรับทงอึยโพกัม เธอคิดว่ามันเป็นเพราะอะไรกัน?”

[กลุ่มดาว ‘กลุ่มดาวแพทย์เทวะกวม’ ยิ้มเบาๆ]

กลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งเปล่งแสงเบาๆ ราวกับเพื่อจะตอบสนอง

“มันเป็นเพราะกลุ่มดาวที่เป็นผู้สร้างพิษพันวิญญาณก็คือผู้เขียนทงอึยโพกัมไง”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint