0 Views

ตอนที่ 76 – สถานการณ์ที่ห้า (1)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 221 แล้ว >>> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

เลือดของซองมินวูหยดลงบนพื้น

ความรู้สึกของกำปั้นโชกเลือดของผมช่างจืดชืด ซองมินวูมีเลือดไหลออกมา แต่เขาก็ไม่ลืมตาหรือพูดคุย เนื้อหนังที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ดูเหมือนจะยอมแพ้ต่อการฟื้นฟูแล้ว

ฮันซูยองพูดพึมพำ “เป็นคนที่น่ากลัวจริงๆ… นายฆ่ามนุษย์หมาป่าด้วยมือเปล่างั้นเหรอ?”

มนุษย์หมาป่าคนอื่นๆ วิ่งหนีไปแล้วหรือไม่ก็ถูกฮันซูยองจัดการ ผมก้มมองซองมินวูและกล่าวว่า

“เขายังไม่ตาย”

ในตอนนี้กำแพงที่สี่ของผมไม่สั่นแล้วเมื่อมองไปที่เขา ผมไม่รู้ว่าแผลเก่าถูกขจัดออกไปแล้วหรือยัง แต่ผมก็สามารถต้านทานมันได้มากกว่าในอดีต

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต’ ส่งกำลังใจให้คุณ]

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต’ ต้องการมอบอักขระของเขาให้กับคุณ]

มอบอักขระให้ผม? จริงดิ? สถานการณ์ล่ารางวัลไม่ใช่คำขอของกลุ่มดาวเพียงกลุ่มเดียว ดังนั้นมันจึงน่าประหลาดใจที่จะมอบอักขระให้เป็นรางวัล

แน่นอนว่าผมก็ต้องยอมรับมันมา

[ได้รับอักขระ ‘หาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง’]

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต’ ยิ้มอย่างพึงพอใจให้กับคุณที่สืบทอดอักขระของเขาได้สำเร็จ]

[ในตอนนี้คุณจะมีกลไกการป้องกันที่ไม่ถูกรบกวนจากแผลเก่าใดๆ อีก]

ขอบคุณ… ผมจ้องมองอย่างเหม่อลอยอยู่สักพัก

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ กำลังกุมท้องของเขาและหัวเราะ]

การหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง? นี่มันหมายความว่ายังไง? ล้อกันเล่นรึเปล่า?

ฮันซูยองถาม “เฮ้ นายจะไม่ฆ่าเขาเหรอ?”

“เอ๊?”

“ฉันกำลังถามอยู่นะ”

ผมมองลงไปยังซองมินวูที่อยู่ในมือ ผมควรฆ่าเขาดีไหม? มันไม่มีปัญหาอะไรเพราะเขาคือเผ่าพันธุ์ภายนอก

[ผู้สนับสนุนของซองมินวูกำลังมองคุณอยู่]

กลุ่มดาวในช่องของบีฮยองคงจะชอบถ้าผมฆ่าเขา

[กลุ่มดาวจำนวนมากปรารถนาการแก้แค้นของคุณ]

ผมมองไปยังซองมินวูอยู่สักพักก่อนที่จะวางเขาลง

“ไปกันเถอะ”

“อะไรนะ? เอาจริงดิ?”

“ใช่”

[กลุ่มดาวบางกลุ่มผิดหวังกับการเสแสร้งของคุณ]

[กลุ่มดาวหลายคนกำลังตั้งคำถามถึงการตัดสินใจของคุณ]

[กลุ่มดาวนักเขียนลับตั้งตารอคอยทางเลือกของคุณ]

“นายจะไม่ฆ่าเขาจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่ว่าไอ้บ้านี่ก็มีเหรียญอยู่เหรอ?”

“ใช่”

“ฉันจะฆ่าเขาได้ไหม?”

“เอาสิ แต่เธอจะต้องเสียใจ”

“เสียใจ?”

ผมยักไหล่และเดินเข้ามาหาเธอ

แน่นอนว่ามันเป็นทิศทางที่กลุ่มมนุษย์หมาป่าหนีไป บางทีต้นกำเนิดของพวกมันอาจจะอยู่ ณ ปลายสุดของทิศทางนี้ก็ได้ ถ้าผมเดาไม่ผิด อุกกาบาตคือสิ่งที่ช่วยเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นมนุษย์หมาป่า อุกกาบาตจะต้องถูกเก็บไว้เพื่อเตรียมสำหรับสถานการณ์ภัยพิบัติ

ฮันซูยองมองตามหลังผมด้วยท่าทางที่น่าสงสัย

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็หยุดลงและมุ่งหน้าไปยังอีกทิศทาง มันเป็นทิศทางที่ซองมินวูอยู่

อวตารของเธอ…

ใช่แล้ว ผมคิดว่าฮันซูยองคงจะต้องทำแบบนี้ ผมปล่อยให้เธอทำตามใจ ในทางกลับกัน เธอคงจะเมินต่อการเสแสร้งของผม

หลังนจากนั้นสักพัก

“เชี่ย! นี่มันอะไรกัน?”

ฮันซูกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวและตัวสั่น ผมสามารถบอกได้ถึงข้อความที่ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ บางทีพวกมันอาจจะเป็นข้อความแบบนี้:

[เผ่าพันธุ์ภายนอกระดับ 6 ‘ซองมินวู’ ถูกสังหาร และราชาปีศาจ ‘แอนดาส’ ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของฆาตกร]

[ราชาปีศาจแอนดาสจะจดจำผู้ที่โจมตีปิดฉาก]

[ราชาปีศาจแอนดาสจะค้นหาผู้ที่โจมตีปิดฉาก]

[ผู้โจมตีปิดฉาก: ฮันซูยอง]

ฮันซูยองมองมาที่ผมด้วยใบหน้าซีดเผือด และผมก็หัวเราะ

“ฉันบอกแล้วว่าเธอจะต้องเสียใจ”

ซองมินวูเป็นสมาชิกของราชาปีศาจที่ 72 แอนดาส ครัวเรือนแห่งแอนดาส

***

ราชาปีศาจที่ 72

กลุ่มดาวไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งเพียงหนึ่งเดียวในการถ่ายทอดสดดวงดาว

มันมีคนที่แข็งแกร่งบางคนที่ปฏิเสธการสมัครเป็นสมาชิกของสวรรค์และเดินทางไปรอบๆ ดวงเคราะห์ หนึ่งในมหาอำนาจเหล่านี้ก็คือ ‘ราชาปีศาจ’

“นายนี่มันเลวจริงๆ”

ราชาปีศาจแสวงหา ‘ครัวเรือน’ ของตัวเองเช่นเดียวกับกลุ่มดาวที่เลือกอวตาร อวตารที่ฉ้อฉลสามารถเลือกเข้าร่วมครัวเรือนแห่งราชาปีศาจได้

มนุษย์หมาป่าเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเขาและมีตำแหน่งอยู่ ณ ด้านล่างของวรรณะแห่งราชาปีศาจแอนดาส

มันเป็นเพราะพรแห่งแอนดาสที่ทำให้ซองมินวูมีความสามารถในการฟื้นฟูทางกายภาพ

ฮันซูยองพูดติดอ่าง “ฉ-ฉันจะทำยังไงดี…”

“ไม่ต้องห่วง บางคนก็ถูกราชาปีศาจสาปเหมือนกับเธอ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ตายทันที”

“ทำไมนายถึงพูดออกมาตอนนี้?”

เมื่อมาคิดดู ฮันมยอนโกที่ถูกสาปโดยราชาปีศาจแอสโมเดียส… ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขายังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?

“ฉันคิดว่ามันก็ดีนะ แอนดาสไม่ใช่ราชาปีศาจระดับสูงมาก ถ้าเธอเป็นศัตรูกับราชาปีศาจ เธอก็จะได้รับความชื่นชอบจากกลุ่มดาวฝ่ายดีและได้รับการสนับสนุนมากยิ่งขึ้น มันเป็นสิ่งที่ดี”

“การดูแลของทูตสวรรค์งั้นเหรอ? นอกจากนี้ ฉันยังไม่ได้เข้าร่วมกับผู้สนับสนุนและเหล่าเทวทูต!”

ทำไม? ไม่ใช่ว่ามันก็เป็นราชาปีศาจด้วยนะ? ผมอดคิดไม่ได้ แต่ผมก็หุบปากในทันที

…เธอว่าไงนะ?

“เธอไม่ได้เข้าร่วมกับผู้สนับสนุนและเหล่าเทวทูตงั้นเหรอ?”

ฮันซูยองสังเกตเห็นสายตาของผมและก่นด่า

“ไอ้บ้าเอ๊ย ปากบัดซบของฉัน…”

“เธอยังไม่มีผู้สนับสนุนงั้นเหรอ?”

มันเป็นไปไม่ได้ ผมเองก็ยังไม่มีผู้สนับสนุน ในความเป็นจริง ในสถานการณ์แรก ผู้รอดชีวิตหลายๆ คนก็ไม่ได้รับผู้สนับสนุน พูดให้ชัดๆ พวกเขาไม่มีตัวเลือก

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่น่าเชื่อว่าคนที่แข็งแกร่งอย่างเธอจะไม่มีผู้สนับสนุน

“ฉันไม่ได้เลือก มันไม่แปลกเหรอถ้าจะเลือกตั้งแต่แรก? ฉันสามารถเลือกได้อีก”

“อืม ก็จริง”

ถ้าการเลือกผู้สนับสนุนสามารถเลื่อนออกไปได้ มันก็คงจะดีกว่าที่จะเลื่อนมันออกไป

มันมีกลุ่มดาวดีๆ อยู่มากมายและขึ้นอยู่กับว่าคนผู้นั้นกระทำการอย่างไรในสถานการณ์ต่างๆ พวกเขาสามารถเลือกผู้สนับสนุนดีๆ ได้ในภายหลัง

การเลือกผู้สนับสนุนจะเกิดขึ้นหลังจากสถานการณ์แรกและถูกจัดขึ้นอีกครั้งก่อน ‘สถานการณ์ภัยพิบัติ’ จะอุบัติขึ้น

สถานการณ์ที่ห้าคือ ‘สถานการณ์ภัยพิบัติ’ ดังนั้นฮันซูยองก็คงจะสามารถมีส่วนร่วมในการเลือกผู้สนับสนุนครั้งที่สองที่กำลังจะมาถึงได้

ผมยกมือขึ้นและถาม “เธอจะเลือกใคร? มันมีกลุ่มดาวที่เธอกำลังคิดอยู่ไหม?”

ฮันซูยองทำหน้ามั่นใจให้กับคำพูดของผม “นายคงไม่แปลกใจนะถ้าได้รู้? พวกเขาสนใจฉันแล้ว”

“ใครกัน?”

มันอาจจะเป็นเห้งเจียงั้นเหรอ?

“นายเคยได้ยินมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬไหม?”

…มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ?

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ กำลังดูปฏิกิริยาของคุณ]

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ “อ่า เคย เขาเป็นผู้สนับสนุนที่ดี”

มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬคือผู้สนับสนุนของปีศาจแห่งการหลอกลวง คิมนัมอุน ในนิยายดั้งเดิม คิมนัมอุนเป็นหนึ่งในนักสู้ที่เยี่ยมยอดที่สุดที่เคียงคู่มาพร้อมกับลีฮุนซึง ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ทางเลือกที่แย่อะไร

[กลุ่มดาว ‘มังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ’ กำลังจ้องมองคุณด้วยสายตาที่ซับซ้อน]

ไอ้นี่ไม่สนใจผมอีกแล้ว

คิ้วของฮันซูยองกระตุกให้กับน้ำเสียงเฉยเมยของผม “สีหน้าแบบนั้นมันอะไรกัน? ใครคือผู้สนับสนุนของนาย?”

“ไม่ ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกอิจฉาเฉยๆ”

“จริงเหรอ?”

“จริงๆ”

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘จับเท็จ LV.1’]

[ตัวละครฮันซูยองยืนยันว่าข้อความนี้เป็นเท็จ]

“นี่มันจริงเหรอ?”

ผมไม่สนใจเรื่องมังกรอเวจีเปลวเพลิงทมิฬ ผมแค่ต้องการให้เธอมีผู้สนับสนุน ฮันซูยองกับไอ้อันธพาลนั่นเข้ากันได้ดีมาก

[กลุ่มดาวที่ชอบฮาเร็มกำลังส่งเสียงเชียร์คุณและฮันซูยอง]

[คุณได้รับการสนับสนุน 500 เหรียญ]

สีหน้าของฮันซูยองบิดเบี้ยวไปเหมือนกับว่าเธอได้ยินข้อความเดียวกันกับผม

“นี่อีกแล้ว…?”

น่าเสียดายที่ความปรารถนาของกลุ่มดาวฮาเร็มนั้นคงไม่เป็นจริง ฮันซูยองและผมคงจะอยู่ด้วยกันแค่ 10 วันเท่านั้น

มันมีช่วงเวลาของการร่วมมือ แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเธอคือศัตรูที่กำลังคุกคามอยู่

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาถึงแล้ว”

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเราก็มาถึงสถานที่ซึ่งอาจจะเป็นฐานของมนุษย์หมาป่า

มันอยู่ใกล้กับสถานีออกอากาศ มันมีกลิ่นเลือดโชยมาจากดงอาคารแคบๆ ผมได้ยินเสียงร้องของมนุษย์หมาป่าและผู้คนจากระยะไกล เหมือนกับว่ามีการต่อสู้กำลังเกิดขึ้น ฮันซูยองพูดออกมา “ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาช้าไปหน่อย มีคนมาเยี่ยมก่อนแล้วหนิ?”

ผมไม่เห็นมนุษย์หมาป่าออกมาลาดตระเวนเลย เมื่อพวกเราเข้าไปไกลขึ้นอีกหน่อย ฟาร์มเหรียญที่มีขนาดใหญ่กว่าของรองยุนก็ปรากฏขึ้น

ฟาร์มเหรียญเป็นทรัพย์สินผูกขาดของโลกที่ถูกทำลาย ผมเบื่อที่จะต้องเห็นภาพเหล่านี้อยู่ตลอดเวลา

ดูเหมือนว่าการเก็บเกี่ยวเหรียญจะจบลงแล้วเพราะมันไม่มีผู้รอดชีวิตอยู่ในกรงเลย

ฮันซูยองก้าวไปข้างหน้าและอุดจมูกของเธอในทันใด

“แหยะ อะไรกันเนี่ย?”

ในขณะที่พวกเราเดินผ่านบริเวณที่คุมขังไปยังที่อยู่ของมนุษย์หมาป่า มันก็มีภาพที่น่ากลัวมากยิ่งขึ้นรอพวกเราอยู่ ต้นขาของมนุษย์ที่ถูกตัดถูกแขวนไว้ด้วยหนังยาง มันเหมือนกับหมูที่ร้านขายเนื้อที่ถูกแขวนโชว์ไว้

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดทางอารมณ์ของคุณ]

ผมอ่านฉากเหล่านี้ในหน้านิยาย แต่นี่เป็นครั้งแรกของผมที่ได้เห็นพวกมัน มันมีวิธีที่ตายตัวสำหรับมนุษย์ในการวิวัฒนาการเป็นเผ่าพันธุ์ภายนอก

การกัดกินพวกเดียวกันเอง

ฮันซูยองก่นดา “ไอ้พวกระยำเอ้ย…”

สายพันธุ์ภายนอกส่วนใหญ่แล้ววิวัฒนาการโดยไม่ได้ตั้งใจ ผู้ที่ไม่สามารถเคลียร์สถานการณ์ย่อย ‘หาอาหาร’ มักจะเดินบนเส้นทางสายนี้ เมื่อพวกเขากินคน พวกเขาก็จะไม่สามารถหยุดได้ ผู้ที่เปลี่ยนเผ่าไปจะไม่รู้สึกผิดเกี่ยวกับการฆ่ามนุษย์อีก

ผมพูดขึ้นมา “เธอดูหัวเสียนะเมื่อเธอเห็นสิ่งนี้”

“แน่นอน ใครจะไม่หัวเสียบ้าง?”

“ผู้เผยพระวจนะคนอื่นบอกว่าเธอต้องการใช้ข้อมูลของเธอเพื่อควบคุมโลก”

“ใครพูด?” ฮันซูยองหัวเราะเยาะและพูดต่อ ” มันช่างไร้สาระที่นายเรียกฉันว่าเป็นผู้ลอกเลียนแบบ”

“…”

“ครองโลก? มันคงจะดี แต่เป้าหมายแรกของฉันคือการหยุดยั้งการทำลายล้าง ทำไมฉันจะต้องไปรวบรวมเหล่าอัครสาวกด้วย?”

“อัครสาวกล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์”

“พวกเขาก็ไร้ประโยชน์อยู่แล้วหนิ? นั่นเป็นความผิดพลาดของฉันงั้นเหรอ?”

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

พวกเรากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ มันมีเสียงดังออกมาจากข้างหน้าพวกเรา ผมได้ยินเสียงของเนื้อหนังกำลังระเบิดออก

ปัง!

ไม่ว่าผมจะคิดยังไง นี่ก็เป็นเสียงปืน ไม่ใช่ว่ากองทัพถูกกำจัดออกไปแล้วเหรอ?

พวกเราวิ่งไปยังต้นตอของเสียงปืน แม้ว่ากองทัพจะยังไม่บุบสลาย แต่มันก็เป็นเรื่องไร้สาระที่จะจัดการกับพวกมนุษย์หมาป่าด้วยปืน แต่ภาพตรงหน้าของผมกลับเปลี่ยนเรื่องราวไป

ร่างกายของมนุษย์หมาป่าถูกกองซ้อนอยู่เบื้องหน้าของผมเหมือนกับภูเขา ร่างทุกร่างมีแผลกระสุนอยู่ ฮันซูยองกับผมพูดออกมาแทบจะพร้อมกัน

“กระสุนธาตุ”

“กระสุนที่มีธาตุศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?”

ผมเห็นบางคนกำลังชี้ปืนจากระยะไกล พวกเขาถือปืนไรเฟิลทันสมัยและไม่ธรรมดา พวกเขาต่างกำลังสวมชุดนักโทษอยู่

ฮันซูยองจับคอของผมด้วยความกระวนกระวาย “เฮ้ นายจำที่ฉันบอกนายว่ามีคนแบบนายอยู่ในเรือนจำดงแดมุนได้ไหม?”

“อืม”

“พวกเขาเป็นกองกำลังของเธอ”

ฮันซูยองชี้ไปยังผู้หญิงที่สวมหน้ากาก มันยากที่จะรู้เพศของเธอถ้าไม่ใช่เพราะผมยาวๆ ที่ย้อยลงมา และปกคลุมร่างกายส่วนใหญ่ รวมทั้งใบหน้า

“เธอคือผู้นำ เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้อ่าน แต่ฉันก็ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเธอ”

เข้าใจละ พวกเขามาจากเรือนจำดงแดมุน… งั้นทำไมกองกำลังนี้จึงไม่ปรากฏตัวขึ้นในระหว่างการชิงบัลลังก์?

ฮันซูยองอ้าปากในขณะที่มองไปยังภูเขาศพมนุษย์หมาป่า

“พวกเขาเองก็เป็นคนพเนจร พวกเขาเป็นคนพเนจรที่ค่อนข้างทรง… คนพเนจรที่ทรงพลังที่สุดที่ฉันรู้จัก”

ผู้หญิงที่ถือปืนอยู่มุ่งหน้ามาทางนี้ มันไม่ใช่คนที่เป็นผู้นำที่ฮันซูยองชี้

ผมชักศรัทธาไม่แตกสลายออกมาในขณะที่ฮันซูยองเตรียมใช้อวตาร ปืนของผู้หญิงที่ขยับเข้ามาใกล้พวกเราเริ่มขยับ

เธอโน้วตัวไปข้างหลัง และเธอก็ชี้ปากกระบอกปืนไปยังซากศพของมนุษย์หมาป่าคนหนึ่ง

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

ซากศพถูกถล่มด้วยกระสุน จากนั้นก็มีบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้ศพเผยอออกมา

“นี่มัน?”

มันคือหินเรืองแสงที่มีความยาวและสูง 2 เมตร มันเป็นหนึ่งในอุกกาบาตที่ผมต้องการเพื่อป้องกัน ‘ภัยพิบัติ’

อุกกาบาตสีเหลืองอยู่ที่นี่ อุกกาบาตนี้ยังเป็นแหล่งที่มาของความแข็งแกร่งของมนุษย์หมาป่า

หญิงสาวมองไปที่อุกกาบาตก่อนที่จะหันกลับมาหาผมอย่างช้าๆ

“นายคือคิมทกจาใช่ไหม?”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint