0 Views

ตอนที่ 75 – โลกที่ไร้ราชา (6)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 219 แล้ว มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

เมื่อถึงเวลาที่ผมตระหนักได้ ซองมินวูก็มาอยู่ตรงหน้าของผมแล้ว มันเป็นความเร็วที่ยอดเยี่ยมมาก AGI ของเขาจะต้องสูงกว่าเลเวล 40 เป็นอย่างน้อยเพื่อให้ได้ความเร็วขนาดนี้

“นาย?” เขาถามน้ำด้วยเสียงซึ่งอยากจะร้องไห้ ชายคนนี้ได้เปลี่ยนผ่านไปยังเผ่าพันธุ์ภายนอกเรียบร้อยแล้ว

[สายพันธุ์ภายนอกระดับ 6 ซองมินวู ใช้ ‘การคุกคามของนักล่า LV.5’]

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ใช้ ‘บาเรียพลังจิต LV.3’]

[ตัวละคร ‘ฮันซูยอง’ ได้บรรเทาผลกระทบบางส่วนจากการคุกคามของนักล่า]

ในเวลาต่อมา มือของเขาก็พุ่งออกมาและคว้าลำคอของฮันซูยองเอาไว้

“อั๊ค…”

ฮันซูยองอาจจะไม่ได้อยู่ในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ แต่มันก็มากเกินไปที่เธอจะถูกกำราบในทันที

เผ่าพันธุ์ภายนอกระดับ 6 มันเป็นศัตรูที่เลวร้ายที่สุดสำหรับการจัดการในตอนนี้

มันต่างออกไปเมื่อเทียบกับมังกรไฟระดับ 5 ในเวลานั้น ธาตุน้ำแข็งของผมชนะทางธาตุไฟ และผมก็สามารถใช้ประโยชน์จากการเคลื่อนไหวที่ซ้ำซากของมอนสเตอร์ยักษ์ได้

แต่ตอนนี้…

ซองมินวูจ้องมาที่ผม “นายทำลายฟาร์มเหรียญของฉันไปใช่ไหม?”

น้ำเสียงค่อนข้างมั่นใจแม้ว่ามันจะเป็นคำถามก็ตาม ฮันซูยองกรีดร้องออกมาเมื่อเธอเห็นเขี้ยวขาวๆ ของซองมินวู “เชี่ย รีบฆ่าเขาเร็วเข้า!”

ผมใช้คมมีดแห่งศรัทธาในขณะที่ฮันซูยองใช้อวตาร ในเวลาที่ใกล้เคียงกัน ลูกเตะอันทรงพลังของซองมินวูก็มาถึง หัวของอวตารที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาระเบิดออก ในขณะที่ผมกระเด็นไปในอากาศ

[สายพันธุ์ภายนอกระดับ 6 ซองมินวู ใช้ ‘เร่งความเร็ว LV.5’]

กำปั้นของซองมินวูตามมาด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น หัว หัวไหล่ ท้อง การโจมตีพุ่งเข้าหาพื้นที่เหล่านั้น เสียงอากาศระเบิดออกมาจากตัวผม

เสียงของฮันซูยองร้องออกมา “คิมทกจา!”

…ไม่ แม้ว่านี่จะเป็นเผ่าพันธุ์ภายนอก แต่เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง? มันสายเกินไปแล้วที่จะหลบการโจมตี ผมรีบเพิ่มค่าสถานะของผมทันที

[16,000 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม STA]

[STA LV.24 -> STA LV.50]

[สมรรถภาพร่างกายที่เหมือนยักษาเติมเต็มร่างกายของคุณ]

ความเจ็บปวดลดลงอย่างรวดเร็วและถึงจุดที่ผมสามารถทนได้ แต่สถานการณ์ก็ยังไม่จบ

“คิมทกจา? ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหนนะ?” ผมได้ยินซองมินวูพึมพำ

ผมสามารถเห็นใบหน้านี้ผ่านการป้องกันของผมได้ และนั่นคือปัญหา ชายคนนี้ไม่ได้แข็งแกร่ง ปัญหาก็คือผม

[ผลของการคุกคามของนักล่าได้ลดความตั้งใจในการต่อสู้ของคุณ]

[การคุกคามของนักล่าทำให้การเคลื่อนไหวของคุณเชื่องช้าลง]

มันไร้สาระสิ้นดี ผมเอาชนะภัยคุกคามของมังกรไฟระดับ 5 ได้ แต่กลับได้รับผลกระทบจากชายคนนี้เนี่ยนะ?

มันเป็นไปไม่ได้ ผมมีกำแพงที่สี่…

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

สถานการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน

มันเกิดขึ้นเมื่อตอนผมต่อสู้กับยูจงฮยอคที่ดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ และเมื่อผมจมดิ่งไปกับมุมมองบุคคลที่หนึ่งของยูจงฮยอค… แต่ในตอนนี้ ยูจงฮยอคไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วทำไมกัน?

ซองมินวูคำรามออกมาและชูกรงเล็บของเขา “…คุ้นจริงๆ ฉันรู้จักนายใช่ไหม?”

– เฮ้ คิมทกจานี่มันอะไรกัน?

เสียงที่คุ้นเคยซ้อนทับกับเสียงเดียวกัน

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

ผมคว้าข้อมือของเขาและตอบว่า “ฉันก็ไม่รู้”

“จริงเหรอ? ฉันคิดว่าฉันจำได้”

– หยุดอ่านแล้วไปเอาขนมปังมาให้ฉัน เข้าใจไหม?

[เผ่าพันธุ์ภายนอกระดับ 6 ซองมินวู ใช้ ‘เสริมความทรงจำ LV.3!’]

“ฉันรู้จักนาย”

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

…บัดซบ เข้าใจแล้ว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าสกิลกำแพงที่สี่คืออะไร

มันมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของซองมินวู “แปลก เนิร์ดอย่างนายเอาชีวิตรอดมาจนถึงจุดนี้ได้ยังไง? นายอ่านนิยายทุกวัน”

“…”

“ฮ่าฮ่า นายคือคนๆ นั้น ไม่ใช่ว่านายคือคนที่ถูกฉันทุบตีตอนอ่านนิยายในเวลาว่างงั้นเหรอ? จำไม่ได้เหรอ?”

ผมจำได้ แน่นอนว่าผมจำได้ ความโกรธในอดีตเต็มหัวผมไปหมด

“นายคือซองมินวู นายน่าจะจำใบหน้าของเพื่อนเก่าได้ใช่ไหม? ดี ฉันเองก็กำลังสงสัยอยู่เหมือนกันว่านายจะยังมีชีวิตอยู่ไหม”

เมื่อผมอายุ 17 ปี ผมก็เคยคิดว่าถ้าผมมีพลัง ผมคงจะฉีกชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าของผมออกเป็นชิ้นๆ

ซองมินวูพูดต่อ “นิยายที่นายอ่านในตอนนั้น ฉันจะอ่านมันได้จากที่ไหน?”

เมื่อผมได้ยินแบบนี้ ภาพฉากหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของผม ผมกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และเลื่อนดูนิยาย แต่แล้วผมก็ถูกตบ

…หรือว่า?

– โอตาคุ นายกำลังอ่านอะไรอยู่? สนุกไหม? มันน่าหัวเราะจริงๆ

แน่นอนว่านิยายที่ผมอ่านในตอนนั้นก็คือ…

หมัดของซองมินวูต่อยเข้าที่ท้องของผม และร่างกายของผมก็กระเด็นไปในอากาศ ในช่วงเวลาที่ผมกระแทกเข้ากับผนังด้านนอกของอาคาร อวตารของฮันซูยองก็โจมตีใส่ซองมินวู ผนังด้านนอกของอาคารที่ถูกทำลายลงพังลงมาทับผม

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

กำแพงที่สี่ มันเป็นสกิลเฉพาะตัวที่ผมมีมาตั้งแต่แรก ผมยังไม่รู้ถึงฟังก์ชั่นทั้งหมดของมัน แต่ผมก็มั่นใจอย่างน้อยหนึ่งสิ่ง

สกิลนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่าโลกใบนี้คือ ‘นิยาย’

จริงๆ แล้วผมก็รู้สึกแปลกๆ อยู่เสมอ ผมตัดสินใจและทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง มันเหมือนกับว่าผมกำลังเฝ้าดูโลกใบนี้อย่างใจเย็นจากภายนอก

มันเป็นเพราะกำแพงที่สี่

“เชี่ย… นายกำลังทำอะไรน่ะ?”

เสียงอันโกรธเกรี้ยวดังออกมา ในขณะที่ผมปัดเศษหินออกไป ฮันซูยองที่กำลังโกรธอยู่ก็เข้ามาขวางทางของผมไว้

อวตารหลายสิบตัวของเธอกำลังจัดการกับซองมินวูอยู่ และมนุษย์หมาป่าก็กำลังติดอยู่ในทางเดินของอาคาร มันมีเลือดกำลังไหลออกมาจากจมูกของฮันซูยอง และเส้นเลือดของเธอก็พองออกมาในขณะที่เธอกำลังดิ้นรน

มันเป็นเพราะฮันซูยองได้รีดเร้นพลังเวทมนตร์ที่หมดเกลี้ยงออกมาจนหยดสุดท้าย

“ฉันเชื่อในตัวนายนะ แต่นายกำลังทำอะไรอยู่ฮะ?”

ผมยกร่างตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ ในขณะที่ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงไหลผ่านอยู่ในกระดูกของผม นี่เป็นความเจ็บปวดอย่างแท้จริง ผมลืมไปแล้วนับตั้งแต่กำแพงที่สี่ทำหน้าที่เป็นเบาะรับความเจ็บปวดนี้

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มสับสนกับพัฒนาการที่ไม่คาดคิด]

ผมอดทนต่อความเจ็บปวดและลุกขึ้นยืน พร้อมกับปัดฝุ่นออกไป “นี่เป็นเหตุการณ์กระตุ้น”

“…อะไรนะ?”

“มันจะสนุกอะไรถ้าชนะได้ง่ายๆ ตลอด? บางครั้งฉันก็ควรเจออุปสรรคบ้าง”

“โอ้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมนายถึงถูกยำอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง”

[กลุ่มดาวจำนวนมากโล่งใจ]

กำแพงที่สี่เป็นสกิลที่ทำให้ความเป็นจริงเหมือนกับนิยาย งั้นมันก็เห็นได้ชัดว่าทำไมกำแพงที่สี่ถึงกำลังสั่น มันเป็นเพราะตอนนี้ผมกำลังมองว่าซองมินวูคือ ‘ความเป็นจริง’ เขาคือไอ้งั่งที่ทุบตีผมและทำให้ช่วงวัยรุ่นของผมนั้นเป็นโศกนาฏกรรม

“…นายรู้จักไอ้บ้านี่งั้นเหรอ?” เธอเป็นนักเขียนและผู้หญิงที่หัวไวจริงๆ ผมจ้องไปที่เธอ และฮันซูยองที่กำลังลังเลอยู่ก็รีบเสริม “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้อยากฟังนะ แต่คำพูดที่เขาพูดกับนาย…”

ผมตอบกลับไปตามตรงกับคนที่มีสกิลจับเท็จ “ใช่ ฉันรู้จักเขา”

“ฉันเดาไว้แล้ว…”

“ไอ้บ้านั่น เขาคือแผลเก่า”

“…แผลเก่ามันมีอยู่ที่ไหนกัน? แผลเก่าบ้าอะไร”

ฮันซูยองสาธยายออกมาในขณะที่เธอกระอักเลือด

“แล้วมีปัญหาอะไร? ฮันซูยอง เธอสามารถช่วยกระตุ้นฉันได้ ถ้าเธอพูดอะไรจากหนทางเอาชีวิตรอดกับฉันสักหน่อย ไม่ใช่ว่าฉันจะถูกกระตุ้นงั้นเหรอ?”

“นายคิดว่าฉันคือลีฮุนซึงงั้นเหรอ?”

ในท้ายที่สุด ผมก็ต้องแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง ผมคงจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการก้าวไปข้างหน้าถ้ากำแพงที่สี่สั่นทุกครั้งที่ผมพบกับคนที่กระตุ้นแผลเก่าของผมขึ้นมา

เหนือสิ่งอื่นใด ผมอายุ 28 ปีแล้ว ผมไม่ใช่อายุ 17 ปีที่ถูกแกล้งโดยพวกอันธพาลอยู่

[กลุ่มดาวที่ชอบการแก้แค้นได้เปิดเผยคำขยายของตนออกมา]

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต’ ได้ให้กำลังใจคุณ]

[กลุ่มดาวบางกลุ่มมีข้อตกลงกัน]

[สถานการณ์ล่ารางวัลบังเกิดขึ้น!]

+

[สถานการณ์ล่ารางวัล – ก้าวข้ามแผลเก่า]

หมวดหมู่: ย่อย

ความยาก: C

เงื่อนไขการเคลียร์: กลุ่มดาวบางกลุ่ม เช่นผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีตได้มอบสถานการณ์ล่ารางวัลให้กับคุณ ก้าวข้ามบาดแผลเก่าของคุณไปในเวลาที่กำหนดและกำจัดปีศาจแห่งอดีต

จำกัดเวลา: 1 ชั่วโมง

สิ่งตอบแทน: ???

ความล้มเหลว: คำปรามาสจากผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต

+

ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีตคือกลุ่มดาวที่ผมเห็นในหนทางเอาชีวิตรอด

เท่าที่ผมรู้ มันคือกลุ่มดาวของโลกที่แตกต่าง… อืม มันจะมีกลุ่มดาวเหล่านี้เพิ่มมากยิ่งขึ้นในสถานการณ์ที่ห้า

ไม่ว่ายังไงก็ตาม นี่ก็คือพรจอมปลอม ผมโยนเสื่อของแซมยองดังให้กับฮันซูยอง

“เช็ดเลือดกำเดาของเธอและถอยไปซะ”

“อะไรนะ?”

“พอแล้ว”

ผมกระโดดผ่านเหล่าอวตารของฮันซูยองเข้าหากลุ่มมนุษย์หมาป่า

[6,000 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม AGI]

[AGI LV.30 -> AGI LV.40]

[สายลมอันน่าทึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกายของคุณ]

[15,500 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม STR]

[STR LV.25 -> STR LV.50]

[กล้ามเนื้อของคุณกำลังดิ้นราวกับพวกมันคือสัตว์ประหลาด]

ผมควรทำมันให้เร็วกว่านี้ ผมระวังตัวมากเกินไปนับตั้งแต่ถูกกระหน่ำด้วย ‘พายุความเป็นไปได้’ เมื่อไม่นานมานี้

[ตัวเลือกพิเศษของศรัทธาไม่แตกสลายถูกเปิดใช้งาน]

[คุณสมบัติธาตุถูกแปลงเป็น ‘ศักดิ์สิทธิ์’]

มันไม่มีเหตุผลให้ผมต้องแพ้การต่อสู้นี้ ผมพักเรื่องการคิดถึงกำแพงที่สี่ที่กำลังสั่นไปชั่วคราว ถ้าผมคิดเกี่ยวกับมัน ผมก็มีวิธีที่จะเอาชนะคนพวกนี้ได้ จริงๆ แล้วผมมีหลายวิธีเลยล่ะ

เหล่ามนุษย์หมาป่าทรุดตัวลงต่อหน้าดาบของผม มนุษย์หมาป่ามีธาตุความมืด ทำให้พวกมันแพ้ทางธาตุศักดิ์สิทธิ์

ยิ่งไปกว่านั้น ผมไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับบทลงโทษ ‘ผู้ไม่สังหาร’ กับพวกมัน อย่างที่ผมพูดไว้ พวกมันเป็นเผ่าพันธุ์ภายนอก ไม่ใช่มนุษย์ พวกมันไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับผมอีกต่อไปแล้ว

ผมเจอใบหน้าของซองมินวูท่ามกลางหมู่มนุษย์หมาป่า ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างช้าๆ ในขณะที่เสียงของฮันซูยองดังออกมาจากทางด้านหลังของผม

“เฮ้! โอเคไหม?”

ผมไม่ตอบ ในความเป็นจริง สถานการณ์นี้แทบจะเหมือนเดิมเป๊ะๆ

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

อย่างไรก็ตาม มันก็ต่างออกไปจากก่อนหน้านี้

“โอเค การกระตุ้นของฉันจะจบลงแล้ว”

ผมวิ่งตรงไปหาซองมินวู

แฮรรร่!

ความคิดหลายอย่างตัดผ่านศีรษะของผม ถ้าผมใช้คันพยอนกุยและเรียก ‘นักล่าดาวหกแฉก’ ออกมา เกมนี้คงจะจบลงอย่างง่ายดาย แต่ผมก็คงจะไม่สามารถก้าวข้ามแผลเก่าของผมไปด้วยการต่อสู้แบบนั้นได้

คราวนี้ ผมต้องต่อสู้ด้วยความสามารถของผมเอง

[สายพันธุ์ภายนอกระดับ 6 ซองมินวู ใช้ ‘เร่งความเร็ว LV.5’]

ร่างกายของซองมินวูขยับด้วยความเร็วที่มากยิ่งขึ้นหลังจากการเร่งความเร็วถูกเรียกใช้ เขามี AGI LV.40 อยู่แล้ว และในตอนนี้ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นไปอีกด้วยผลของเร่งความเร็ว LV.5

ผมไม่มีสกิลการเคลื่อนไหวอยู่ ดังนั้นผมจึงถูกบังคับให้ต้องใช้ทางลัด

[7,000 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม AGI]

[AGI LV.40 -> AGI LV.50]

[พายุอันน่ามหัศจรรย์ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของคุณ]

ถ้าผมไม่ได้มีสกิล ผมก็สามารถใช้ค่าสถานะได้ ผมหลบกรงเล็บที่พุ่งเข้ามาเบาๆ และชูดาบขึ้น

“อ๊ากกกก!”

แขนของเขาลอยขึ้นสู่อากาศ และผมได้ตัดแขนอีกข้างของเขาออกไป ซองมินวูผู้สับสนเสียสมดุลไป ผมไม่พลาดเรื่องนี้และตัดขาของเขา

ซองมินวูคำรามออกมาในขณะที่แขนขาของเขาถูกตัดออกไป พร้อมกับเสียงคำราม แขนขาที่ถูกตัดออกไปของเขาก็ลอยกลับมา

นี่เป็นสิทธิพิเศษของ ‘การฟื้นฟูทางกายภาพ’ ของมนุษย์หมาป่า อย่างไรก็ตาม โดยปกติแล้วความเร็วย่อมช้าลง… ไอ้บ้านี่ มันได้รับ ‘การปกป้อง’ มาด้วยเหรอ?

ใช่… นี่มันคงจะดีกว่า

[กลุ่มดาว ‘ผู้ก้าวข้ามการทดสอบอดีต’ ตั้งสมาธิมาที่การกระทำของคุณ]

เป้าหมายของสถานการณ์ล่ารางวัลคือการก้าวผ่านแผลเก่า กลุ่มดาวคงจะไม่พึงพอใจเท่าไรถ้าผมผ่านมันไปง่ายๆ ผมเลิกใช้ใบมีดและใช้หมัดของผมแทน

[8,000 เหรียญถูกใช้ไปกับการเพิ่ม STR]

[STR LV.50 -> STR LV.60]

[พลังของคุณเริ่มดึงดูดความสนใจของเหล่ายักษ์]

[ค่าสถานะโดยรวมของคุณเกือบจะมาถึงขีดจำกัดของสถานการณ์นี้แล้ว]

ผมคว้าคอของซองมินวู

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

เมื่อใดก็ตามที่ผมมองไปยังใบหน้าของชายคนนี้ ผมก็จะรู้สึกถึง ‘คิมทกจาอายุ 17 ปี’ ซึ่งหดอยู่ภายในตัวของผม

แย่จริง นับจากนี้ไป ผมคงจะได้แก้แค้นให้ ‘เขา’ แล้ว

“มินวู ฉันยังไม่ได้ทักทายนายดีๆเลยหนิ”

“อะไรนะ…?”

“ดีใจนะที่ได้เจอนาย”

ผมต่อยท้องของเขา

“อ๊ากกก!”

“ยังไงก็เถอะ ฉันเจ็บปวดจากอดีตเมื่อตอนนั้นมามากแล้ว”

ทกจาในวัย 17 ปีกำลังเฝ้าดูผมอยู่ในความทรงจำของผม เขากำลังเฝ้าดูอย่างสบายใจ

“ถ้านายมีมโนธรรมอยู่ ไม่ใช่ว่านายควรขอโทษก่อนเหรอ?”

ผมจับมือของเขาไว้ข้างหนึ่งและต่อยต่อ หน้าอก ท้อง และใบหน้า

“การอ่านนิยายมันผิดอะไร? เอ๋? ฉันทำร้ายนายอยู่รึเปล่า?” ในนามของคิมทกจาในวัย 17 ปี ผมได้ต่อยเขาซ้ำไปซ้ำมา “ไอ้ระยำเอ้ย ฉันกระทั่งใช้เงินซื้อหนังสือมา”

ฟันของเขาหัก กล้ามเนื้อหน้าอกของเขาเสียหาย และกระดูกของเขาก็แตก เหล่ามนุษย์หมาป่าที่อยู่ใกล้ๆ คำรามใส่การโจมตี แต่ก็ไม่อาจเข้ามาใกล้ได้ ผมแผ่การคุกคามของนักล่าออกไปแม้จะไม่ได้ใช้สกิลใดๆ

ความกลัวที่แท้จริงที่มาจากความแข็งแกร่งนั้นอยู่ในมิติที่แตกต่างออกไป เวลาสิบนาทีผ่านไปก่อนที่ซองมินวูจะเริ่มอ้อนวอน

“อ๊ากก! ข-ขอโทษ ฉันขอโทษ…!”

“จริงเหรอ? นายขอโทษเหรอ?”

“ใช่! ฉันขอโทษจริงๆ นะ! ต-ตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่…”

แน่นอนว่าเขายังเป็นเด็กอยู่ ผมรู้ ระดับความมุ่งร้ายเป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้ในช่วงอายุนั้นของเขา แต่

“นายต้องเข้าใจผิดแน่ๆ… ฉันไม่ได้ต้องการการขอโทษ” นี่คือสิ่งที่ไม่สามารถเข้าใจหรือให้อภัยได้ “เริ่มแรก ฉันไม่ใช่คนที่นายควรขอโทษ”

“แล้วอะไร…”

“ก่อนอื่น ฉันจะต่อยนายจนกว่าแผลเก่าทั้งหมดของฉันจะหายไป”

ผมมองดูซองมินวูที่ทรุดตัวลงและคิดถึงช่วงวัยรุ่นของตัวเอง ผมไม่มีประโยชน์ อ่อนแอ และรู้จักแค่นิยายเท่านั้น

อันที่จริง ฮันซูยองก็พูดถูกแผลเก่ามันไม่มีอยู่จริงในโลกใบนี้

แผลเก่าทั้งหมดนั้นสาหัสสำหรับคนที่เกี่ยวข้อง ดังนั้นผมจึงไม่คิดว่าการกระทำเหล่านี้จะกำจัดแผลเก่าของผมไปได้อย่างหมดสิ้น

ผมมักจะฝันร้ายอยู่เสมอเมื่อผมเป็นคิมทกจาในวัย 17 ปีที่ได้เจอกับเรื่องพวกนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ถึงกระนั้น นี่ก็อาจจะเป็นการปลอบประโลมนิดหน่อย เหมือนกับเมื่อตอนที่ผมอ่านหนทางเอาชีวิตรอดในตอนนั้น

คิมทกจาในวัย 28 ปีอาจจะสามารถช่วยคิมทกจาในวัย 17 ปีให้หลบหนีไปจากฝันร้ายได้ในเวลาอันสั้น

“อั๊ค! แค่ก! ห-หยุด… หยุดนะ…”

ในสมัยนั้น ‘ยูจงฮยอค’ ก็เป็นเหมือนกับผม

“อ๊ากกกก…”

ผมต่อยเขามานานแค่ไหนแล้ว? ในที่สุด เมื่อผมมองไปยังใบหน้าของซองมินวู ผมก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ ที่กำลังสั่นได้สงบลงแล้ว]

[คุณเคลียร์สถานการณ์ย่อยได้แล้ว!]

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint