0 Views

ตอนที่ 40 – ปลาแสงอาทิตย์ผู้รอบรู้ (5)

 

สัมผัสอันเย็นยะเยือกทำให้นิ้วของผมชา บัดซบ ผมต้องการจัดการกับไอ้นี่จริงๆ แต่…

มีบางอย่างแปลกๆ

“…ยูจงฮยอค?”

ชายคนนี้ เขาไม่ได้หันกลับมา ออร่าสีเทาขาวไหลออกมาจากร่างกายของยูจงฮยอค ออร่านี้ให้ความรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร และทำให้เส้นขนของผมลุกชัน

ผมก้าวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ เมื่อมองใกล้ๆ ออร่านี้ได้เชื่อมต่อเข้ากับชายชราที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในชั้นที่แปด ผมรู้ทุกอย่างในทันทีที่ผมเห็นชายชราผู้นี้

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ เผยตัวออกมา]

…บัดซบ มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ยูจงฮยอคเปล่งออร่าที่ค่อนข้างขาวออกมาและค่อยๆ หันมาหาผม มันเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

[‘หัวหน้าโรงภาพยนตร์’ ได้ควบคุมตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’]

ผมขนลุกชัน จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งขึ้นมาจากชายผู้สูญเสียสติไป มันไม่มี ‘ตัวละคร’ ใดในโลกนี้ที่สามารถหยุดชายคนนี้ในตอนนี้ได้

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ฝ่ามือพลัง LV.4!]

ผมแทบจะไม่ทันได้อ้าปาก

“ด-เดี๋ยวก่อน!”

ปังงงง!

ผมรู้สึกเจ็บปวดที่สีข้าง และสติของผมก็เริ่มด้านชาขึ้นมา ในขณะที่คนผู้นี้ลงมือ เขาเหมือนกับกระสุนที่ถูกยิงออกมา ผมตื่นตัวขึ้น

「…ยูจงฮยอคในรอบที่แปดไม่ได้ตายในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์เพราะเขาอ่อนแอ พูดให้ชัดๆ ยูจงฮยอคโชคร้าย

บอสของ ‘ดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์’ เป็นคู่ต่อสู้ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับผู้เสื่อมถอยอย่างยูจงฮยอค」

ลมหายใจของผมกลับคืนมา

“อั๊ค… อุ๊ก”

[ชุดเสริมพลังภายนอกได้รับความเสียหาย]

[การป้องกันลดลง]

ผมลุกขึ้นมาในขณะที่กุมหน้าท้องไว้ มันเป็นพลังโจมตีอันมหาศาลจริงๆ ผมฉีดยาเข้าไปหลายเข็ม แต่ก็ยังได้รับความเสียหายเป็นจำนวนมากจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว?

การโจมตีเพียงครั้งเดียวสร้างความเสียหายได้มหาศาล และผมก็กระเด็นไปอีกฟากหนึ่งของดาดฟ้า

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ ใช้ผู้สังหารปีศาจ LV.2!]

ในระยะไกล ดวงตาของจางฮีวอนกำลังลุกโชน ผมพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของผมก็ไม่ฟังคำสั่ง

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้หมัดเทวะร้อยกระบวน LV.4!]

จางฮีวอนในปัจจุบันไม่ใช่คู่มือของยูจงฮยอค เธอสามารถทนการโจมตีได้หลายครั้งเนื่องจากผู้สังหารปีศาจ แต่เลือดก็เริ่มไหลออกมาจากปากของเธอ

ยูจงฮยอคแข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดมาก

[สกิลเฉพาะตัว ลิสต์ตัวละครถูกเปิดใช้งาน]

[มีข้อมูลมากเกินไปเกี่ยวกับบุคคลนี้ ลิสต์ตัวละครถูกแปลงเป็นลิสต์สรุป]

[เฉพาะรายการที่สำคัญแบบสุ่มๆ เท่านั้นที่จะถูกแสดงออกมาตามความสะดวกของผู้ใช้]

[ลิสต์สรุปตัวละคร]

ชื่อ: ยูจงฮยอค

แอตทริบิวต์: ผู้เสื่อมถอย (รอบที่ 3) (ตำนาน), นักเล่นเกมมืออาชีพ (หายาก)

สกิลเฉพาะตัว: เนตรปราชญ์ LV.8, ต่อสู้ตัวต่อตัว LV.8, การฝึกฝนอาวุธระดับสูง LV.5, บาเรียพลังจิต LV.5, หมัดเทวะร้อยกระบวน LV.2, ย่างก้าวฟีนิกซ์แดง LV.1… ละเว้น…

อักขระ: การเสื่อมถอย LV.3, การส่งผ่าน LV.1

ค่าสถานะโดยรวม: STA LV.28, STR LV.27, AGI LV26, Magic Power LV.25

* ตัวละครอยู่ในสถานะเสียสติ

ไอ้บ้านี่ มันเปิดใช้งานอักขระใหม่แล้ว

การส่งผ่าน มันเป็นอักขระที่ทำให้ยูจงฮยอคสามารถปลุกสกิลที่เขามีในอดีตได้ ด้วยอักขระนี้ ยูจงฮยอคจึงกลายเป็นสัตว์ประหลาดเต็มรูปแบบ

“มาสเตอร์!”

ในเวลานั้นเอง ลีจีฮเยก็ขึ้นมาชั้นบน ยูจงฮยอคที่กำลังทะยานเข้าหาจางฮีวอนหันไปทางลีจีฮเยแทน

ปัง ปัง ปัง ปัง!

“ว๊ากกก!”

ต้องขอบคุณความโปรดปรานของดยุคแห่งความภักดีและสงครามหรืออาจจะเป็นก้าวย่างภูตผี ลีจีฮเยสามารถหลบการโจมตีได้ ผมตะโกนไปหาลีจีฮเย

“เขากำลังถูกควบคุม! ไปจัดการหัวหน้าโรงภาพยนตร์!”

อย่างไรก็ตาม ลีจีฮเยก็ไม่ว่างพอจะทำเช่นนั้น ในท้ายที่สุด พวกเราก็ไม่อาจไปถึงตัวหัวหน้าโรงภาพยนตร์ได้โดยไม่ต้องผ่านยูจงฮยอค

ดวงตาของจางฮีวอนและลีจีฮเยสบกัน ดาบของพวกเธอขยับเข้าหายูจงฮยอคในเวลาเดียวกัน

มันเป็นคอมโบของเคนโด้และการฝึกฝนดาบ แต่คอมโบที่สร้างความเสียหายให้กับทีเร็กซ์ได้กลับไม่ได้ผลกับยูจงฮยอค

“อ๊าก!”

ลีจีฮเยถูกโจมตีเข้าที่ใบหน้าด้วยหมัดเทวะร้อยกระบวน และมีเลือดสาดออกมาพร้อมกับทรุดตัวลง

[ตัวละคร ‘จางฮีวอน’ เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว ‘เวลาพิพากษา’]

[กลุ่มดาวฝ่ายดีเงียบให้กับคำขอของจางฮีวอน]

[สกิลถูกยกเลิกแล้ว]

จางฮีวอนก่นด่า

“บัดซบ… ไม่ใช่ว่าชายคนนี้ก็ด้วยเหรอ?”

มันเป็นธรรมดา ยูจงฮยอคโหดเหี้ยม แต่แก่นแท้ของเขากลับเป็น ‘ความชอบธรรม’

จางฮีวอนถูกโจมตีด้วยฝ่ามือพลังและเสียดาบของเธอไปพร้อมกับกลิ้งไปตามพื้น ในช่วงเข้าตาจน ลีกิลยังได้ใช้สกิลพิเศษ ‘สายฟ้าแห่งมโยลเนียร์’ จากด้านหลังของผม

เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง!

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ หักล้างผลกระทบจากการโจมตีด้วย ‘การต้านทานสายฟ้า’]

ยูจงฮยอคมองมาทางนี้ บัดซบ ผมรู้ว่าเขาแข็งแกร่ง แต่… นี่ไม่มากไปเหรอ? ผมแตะไหล่ของลีกิลยังและก้าวออกไปข้างหน้า

“กิลยัง ขอล่ะ นายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?”

ลีกิลยังสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วและพยักหน้าในทันที

“ได้เลยพี่”

“ฉันขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

ลีกิลยังเริ่มพึมพำบางสิ่งในทันที ม่านตาของลีกิลยังค่อยๆ พลิกกลับด้าน ผมไม่ต้องการทำแบบนี้ แต่ตอนนี้ผมต้องเทหมดหน้าตักแล้ว

[คุณใช้หลอด DNA ของทีเร็กซ์]

[ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็นเวลา 30 นาที!]

ใช่… มาต่อสู้กันไอ้ระยำ

[STA LV.24 -> STA LV.34]

[STR LV.24 -> STR LV.34]

[AGI LV.20 -> AGI LV.30]

[Magic Power LV.15 -> Magic Power LV.25]

[พลังชีวิตในร่างกายของคุณเพิ่มสูงขึ้น!]

[ศักยภาพของกล้ามเนื้อของคุณระเบิดออกมา!]

[คุณสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน]

[หัวใจของคุณกำลังเดือดพล่านด้วยพลังลึกลับ!]

ช่องว่างเรื่องสกิลถูกเติมเต็มด้วยค่าสถานะอันมหาศาล

ถ้าการส่งผ่านของยูจงฮยอคสมบูรณ์ มันคงจะเป็นการเดิมพันที่ไร้ประโยชน์ แต่มันก็เป็นไปได้เนื่องจากระดับของสกิลยังต่ำอยู่

แต่ถึงกระนั้นมันก็เป็นเวลาแค่ชั่วครู่เท่านั้น ได้เวลาแล้ว

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.1’ ถูกเปิดใช้งาน]

[การสะสมค่าสถานะจะเพิ่มระดับของพลังงานดาราบริสุทธิ์!]

[พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.1 -> พลังงานดาราบริสุทธิ์ LV.2]

ความรู้สึกของพลังเวทมนตร์ที่ปลายนิ้วของผมเปลี่ยนไป ผมไม่ต้องวิ่งเข้าหาเขา เนื่องจากเขาวิ่งเข้าหาผมก่อน ผมตระหนักได้ถึงโมเมนตัมที่ผิดปกติในขณะที่เขาชักดาบออกมาเป็นครั้งแรก

[ตัวละคร ‘ยูจงฮยอค’ ใช้ ‘พลังงานแยกนภา LV.2’]

เคร้ง!

ประกายแสงกระเด็นออกมาจากดาบของพวกเรา ทั้งยูจงฮยอคและผมก้าวถอยกลับไป ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงในขณะที่ผมจับดาบไว้ อากาศธาตุสีฟ้าลุกโชนอยู่รอบๆ ดาบของเขา

ณ จุดนี้ มันยอดเยี่ยมเกินความชื่นชม ในโลกของหนทางเอาชีวิตรอด ยิ่งมีค่าสถานะสูง มันก็ยิ่งสร้างส่วนต่างของพลังอันเด็ดขาด ในตอนนี้ ค่าสถานะของผมอยู่ในขั้นที่ 3 แล้ว ในขณะที่ของยูจงฮยอคยังอยู่ในขั้นที่ 2 (TL: มากกว่า 30 และมากกว่า 20)

ถึงกระนั้น ผมก็ยังไม่ได้เปรียบเลย ไม่สิ มันเป็นจุดที่ผมเสียเปรียบด้วยซ้ำ ผมกัดฟัน

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้า LV.2 ถูกเปิดใช้งาน]

ในทันทีที่สกิลถูกเปิดใช้งาน ความคิดของยูจงฮยอคก็เข้ามาในใจของผม

「มันเจ็บปวด」

「อีกหลายครั้งในอนาคต」

「ฉันจำเป็นต้องทำซ้ำอีกเหรอ?」

ผมโกรธ ไอ้บ้านี่ ยอมแล้วเหรอ?

“ตื่นซะทีสิวะ!”

ผมเหวี่ยงดาบด้วยพลังทั้งหมดและสาวหมัดเข้าใส่ขากรรไกรของเขา การโจมตีนี้เป็นไปได้เพราะผมได้อ่านการเคลื่อนไหวของเขาด้วยมุมมองนักอ่านพระเจ้าแล้ว

ปัง!

กำปั้นของผมกระแทกเข้าใส่คางของเขา และเขาก็สะดุดไปเป็นครั้งแรก

「เมื่อการเสื่อมถอยเริ่มต้นขึ้น ทุกๆ สิ่งก็จะกลับไปสู่จุดเริ่มต้น」

「สหายทั้งหมดของฉันจะสูญเสียความทรงจำไปและประวัติของฉันจะถูกลบ」

“ไอ้งี่เง่า!”

「งั้นทุกๆ อย่างก็จะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง」

ในความเป็นจริง ปลาแสงอาทิตย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทนทานมากๆ พวกมันตายเพราะพวกมันเปราะบางต่อความเครียด ไม่ใช่เพราะพวกมันอ่อนแอ

เหมือนกับชายที่อยู่ตรงหน้าของผม

หัวหน้าโรงภาพยนตร์สามารถควบคุมยูจงฮยอคได้เนื่องจากจิตใจอันไม่มั่นคงของเขา หัวหน้าโรงภาพยนตร์อาจจะมีความสามารถทางร่างกายที่อ่อนแอ แต่ความสามารถทางจิตใจของมันถือเป็นที่สุด ถ้าบาเรียพลังจิตของยูจงฮยอคมีระดับมากกว่านี้ สิ่งนี้คงจะไม่เกิดขึ้น

「สิ่งที่ฉันเป็นอยู่…?」

ดวงตาของยูจงฮยอคเบลอ ผมโกรธเมื่อผมได้ยินความคิดในหัวของเขา

“ไม่ใช่ว่าแกเป็นพระเอกตัวจริงเหรอ?”

ในฐานะที่เป็นคนอ่านหนทางเอาชีวิตรอดทั้ง 3,149 ตอน ผมโกรธมาก

“ไม่ใช่ว่าแกเพิ่งเสื่อมถอยครั้งที่สามเองเหรอ?”

ผมทุบหัวของเขาอีกครั้งด้วยพลังทั้งหมดของผม มันเป็นปาฏิหาริย์หรือเปล่า? การโจมตีที่ขากรรไกรช่วยให้เขาช้าลงนิดหน่อย ผมไม่พลาดโอกาสและเตะหน้าอกของเขา

“นายคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ? นายลืมความมุ่งมั่นในการตะเกียกตะกายครั้งแรกไปแล้วเหรอ”

「ฉันเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงคนเดียวในโลกใบนี้」

เสียงที่อ้างว้าง

“ไอ้ระยำ… อย่าตกอยู่ในความรู้สึกพวกนั้นเส้”

ผมตะโกนในขณะที่สกัดกั้นดาบของเขา

“ถ้านายไม่สามารถหาความหมายของชีวิตตรงหน้าของนายได้ ทำไมนายไม่ตัดสินใจมีชีวิตอยู่ต่อเพื่ออุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้เล่า?”

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ ถูกเปิดใช้งาน!]

ผมไม่รู้ว่าผมกำลังพูดกับใครอีกต่อไป เปลวไฟร้อนผุดขึ้นมาจากใบมีด ดวงตาของผมบวมขึ้น และผิวหนังของผมก็เริ่มพองจากความร้อน เสียงของผมหอบ บางทีผมอาจจะแพ้ได้ในตอนนี้

「ฉันมันตัวคนเดียว」

มันราวกับว่าผมเป็นยูจงฮยอคหรือกระทั่งมีชีวิตอยู่ในฐานะยูจงฮยอค หน้าอกของผมแน่น

“ตัวคนเดียว?”

「ฉัน…」

“ฉันจะมาที่นี่ทำไมถ้านายมันตัวคนเดียว?”

「ฉัน…」

ดาบของผมฟาดลงมาและฉีกมือของเขา เลือดไหลออกมา และกล้ามเนื้อก็ฉีกขาด ผมกวัดแกว่งดาบราวกับคนบ้า ผมกัดฟัน

“ทำไมนายถึงตัวคนเดียวฮะ? เมื่อนายตายเหมือนกับคนโง่ในดันเจี้ยนโรงภาพยนตร์ เมื่อนายร้องไห้ให้กับน้องสาวที่จากไป เมื่อผู้เผยพระวจนะแทงข้างหลังนาย! เมื่อคนที่นายรักให้กำเนิดลูกของนาย…!”

ในขณะที่ผมพูด ผมก็จดจำได้ถึงความทรงจำแปลกๆ ตัวอักษรแล้ว ตัวอักษรเล่า ความทรงจำเก่าๆ ของผมเกี่ยวกับหนทางเอาชีวิตรอด

“นายเป็นบ้าไปหลังจากที่ลูกของนายตาย!”

ความทรงจำอันซับซ้อนเกี่ยวกับครอบครัวของเขา และสิ่งต่างๆ ที่เขาประสบมาผ่านเข้ามาในหัวของผม

“การต่อสู้กับราชาปีศาจ และผู้ที่กลับมา!”

ฝันร้ายของเจ้าหน้าที่อาวุโสในกองทัพ

“การช่วยเหลือผู้คนและต่อกรกับเหล่าอวตารบัดซบ! และสุดท้าย เมื่อนายยืนหยัดต่อเหล่ากลุ่มดาว!”

ในวันที่ผมดิ้นรนทำงาน และเมื่อหัวหน้าของผมเลวทรามและปากหมา ทุกๆ อย่างก็เพื่อความอยู่รอด เพื่อที่จะอยู่รอดในทุกๆ วัน

“มองไปรอบๆ ตัว และพยายามใช้ชีวิตต่อไปซะ!”

ถึงกระนั้น ผมก็ยังกลับบ้าน ผมรู้สึกโล่งใจเมื่อได้อ่านนิยายเรื่องหนึ่ง

“ฉัน…”

มือของผมที่กำลังถือดาบไว้สั่นสะท้าน ผมตื่นเต้นมากเกินไป บัดซบ ผมแค่ต้องการซื้อเวลา

ผมหายใจแรง และมองไปข้างหน้า แต่… มันก็มีบางอย่างแปลกๆ มันเป็นภาพลวงตาเหรอ? มันแค่ครู่เดียวเท่านั้น แต่แสงสลัวก็กลับไปอยู่ในมือของยูจงฮยอค

「ฉัน…」

มีบางสิ่งที่ไม่สามารถเข้าใจได้แม้ว่าผมจะอ่านใจเขา หัวใจของผมเต้นกระหน่ำในเวลาที่ผมเห็นรูปลักษณ์ของยูจงฮยอค

[การจมดิ่งที่มากเกินไปทำให้ ‘กำแพงที่สี่’ สั่นไหว]

ดวงตาของยูจงฮยอคจ้องตรงมาที่ผม

「นาย… นายเป็นใครกัน?」

(จบตอน)


กลุ่มลับเปิดแล้วนะครับ

มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint