0 Views

ตอนที่ 33 – การป้องกันฉุกเฉิน (2)

 

ในที่สุดมันก็ถึงเวลาตามสัญญา

ผมมารวมตัวกับปาร์ตี้บนชานชาลาสายสาม ทุกๆ คนตรวจสอบอาวุธของตน ลีฮุนซึงดูเหมือนจะจัดการกับมันได้อย่างเหมาะสม

“ฉันทำตามที่ทกจาบอกแล้วนะ”

เนื่องจากอาวุธที่พวกเขาใช้มานานค่อนข้างเก่ามากแล้ว ผมจึงบอกให้ลีฮุนซึงทำอาวุธขึ้นมาใหม่ วัสดุมาจากสายพันธุ์ใต้ดินระดับ 8 พวกโกลล์ที่ถูกสังหารในการต่อสู้เมื่อคืน ดาบและหอกถูกสร้างขึ้นโดยการตัดเขาของโกลล์ พวกมันยาวไม่พอ แต่พวกมันก็เหมาะสมที่จะนำมาใช้ชั่วคราว

จางฮีวอนยิ้มเหมือนเธอพอใจ

“ไม่ใช่ว่ามันเบาและทนกว่าเหรอเนี่ย?”

“อ่า… ฮุนซึง ขอบคุณมากนะ”

ยูซานอาโค้งตัว เขาของโกลล์ไม่สามารถใช้ทำอาวุธทื่อได้ ดังนั้นจึงมีแค่ลีกิลยังที่ยังใช้อาวุธจากหนูดินอยู่ ลีกิลยังจ้องมองไปที่พื้นอย่างเงียบๆ เด็กดวงซวยคนนี้… ผมลูบหัวของเขาและกล่าวว่า

“มันไม่ง่ายเลยนะ สถานการณ์นี้จะอันตรายยิ่งกว่าเมื่อวาน พวกนายพร้อมไหม?”

สมาชิกต่างพากันพยักหน้า

“งั้นก็เริ่มกันเถอะ”

จากนี้ไป มันจะเป็นการต่อสู้กับเวลา พวกเราต้องลงมือให้เร็วที่สุดก่อนที่พันธมิตรแลนลอร์ดจะสังเกตเห็นสถานการณ์ จางฮีวอน ยูซานอา และลีกิลยังได้แยกกันไปตามชั้นที่พวกเขารับผิดชอบ ในขณะที่ผมเริ่มปีนบันไดขึ้นไปพร้อมกับลีฮุนซึง

ลีฮุนซึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจเลย

“ทกจา ฉันไม่มั่นใจเลย”

…เขาเป็นแกนกลางของแผนการนี้ เขาไม่ควรพูดแบบนี้ ผมตอบด้วยเสียงที่หนักแน่นอย่างจงใจ

“มันจะไม่เป็นไร”

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของลีฮุนซึงก็ยังตื่นกลัว

“ฉันคิดว่าคนอื่นกำลังพึ่งพาฉันมากกว่าที่พวกเราควรจะทำ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้ดี”

“ฮุนซึง นายเป็นคนที่พึ่งพาได้นะ”

“…ขอบคุณที่พูดอย่างนั้นนะ อันที่จริง นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของฉัน เมื่อฉันอยู่ในกองทัพ ฉันไม่เคยได้รับความไว้วางใจแบบนี้มาก่อน”

มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องนี้ สิ่งนี้ได้เตือนสติผม ผมไม่ได้รู้จักชีวิตในกองทัพของลีฮุนซึงจริงๆ เลย หนทางเอาชีวิตรอดกล่าวถึงมันแค่ผ่านๆ เท่านั้น

“เมื่อเรื่องนี้จบลง ฉันอยากจะฟังเรื่องของนายนะ”

ผมพูดมันอย่างลวกๆ แต่ลีฮุนซึงก็สั่นมากกว่าที่ผมคิด

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เริ่มเปิดใจให้กับคุณ]

[ความเข้าใจของคุณที่มีต่อตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ เพิ่มขึ้น]

“บางครั้งฉันก็รู้สึกแปลกๆ เมื่อคุยกับนายนะ”

“ฮะ? ทำไมเหรอ…?”

“มันดูเหมือนว่านายรู้จักฉันมานานแล้ว… ฉันเองก็อธิบายไม่ถูก…” ลีฮุนซึงเกาหัวของเขาและเงียบไป “อ่า ฉันไม่ได้หมายความถึงอะไรแปลกๆ นะ ฉันแค่…”

“ฉันรู้ว่านายหมายถึงอะไร”

“ขอบคุณนะ ฉันเองก็สงสัยเกี่ยวกับเรื่องของทกจาเหมือนกัน”

“เรื่องของฉัน?”

“ใช่ ฉันไม่เคยเห็นคนแบบนายมาก่อนเลย ฉันสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่นายได้ทำมาก่อนเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้น”

อย่างไรก็ตาม ผมก็รู้สึกแปลกๆ อยู่หน่อย ‘ตัวละครสมทบ’ ในนิยายที่ผมอ่านกำลังสงสัยเกี่ยวกับผม ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยและรู้สึกคันยิบๆ

“มันไม่มีอะไรน่าสนใจนักหรอก”

“แต่ฉันก็ยังอยากรู้”

ทันใดนั้นเอง คำถามหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาในหัวของผม

ถ้าหนทางเอาชีวิตรอดไม่กลายเป็นเรื่องจริง ลีฮุนซึงจะยังใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเดียวกับผมไหม? หรือจู่ๆ นิยายเรื่องนี้ก็ได้กลายเป็นความจริงขึ้นมา? ผมเองก็ไม่รู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน ลีฮุนซึงในตอนนี้เป็น ‘คนที่มีชีวิต’ อยู่ตรงหน้าของผม

“โอ้ เพื่อนของยูจงฮยอค นายมาเพื่อเจรจาเหรอ?”

ในเวลานั้นเอง มันก็มีชายวัยกลางคนจำนวนหนึ่งเดินออกมาข้างหน้า พันธมิตรแลนลอร์ดของชุงมูโร

“หืม… ว่าแต่ผู้หญิงอยู่ไหนล่ะ?”

ชายวัยกลางคนพูดในขณะที่กำลังจับผมของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่อยู่ในเขตสีเขียวที่มีพื้นที่ 5 ช่องตอนเมื่อวานนี้ ชายคนนั้นหัวเราะให้กับสายตาของผม

“อ่า สหายคนนี้ยังไม่เห็นดินแดนของเธอเลย …เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ”

“ช-ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที!”

ผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่ผมอย่างน่าสงสาร ในหัวของผม กลุ่มดาวฝ่ายดีเริ่มส่งเสียงเอ็ดตะโรออกมา แต่ผมต้องรอ มันเป็นเพราะผมมีคนที่จะเคลื่อนไหวแทนผม

“ปล่อยเธอไปซะ”

มันคือลีฮุนซึง

“นายเป็นใครกัน?”

ลีฮุนซึงมองมาที่ผมหลังจากคำถามของชายวัยกลางคน มันเหมือนกับเขากำลังขออนุญาต ผมพยักหน้า

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ต้องการฝึกความยุติธรรมตามความประสงค์ของเขาเอง]

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ กำลังจะพัฒนา]

สมาชิกพันธมิตรชักอาวุธออกมาและสำแดงพลังอันน่าเกรงขาม ผมดูเวลา ถึงเวลาแล้วที่จะเริ่มต้น ผมเพิ่มค่าสถานะของผมด้วยเหรียญ

[1,200 เหรียญถูกใช้ไปกับ ‘STA’]

[STA LV.15 -> STA LV.18]

[ระดับ STA ของคุณเพิ่มเป็นอย่างมาก]

[1,200 เหรียญถูกใช้ไปกับ ‘STR’]

[STR LV.15 -> STR LV.18]

[ระดับ STR ของคุณเพิ่มเป็นอย่างมาก]

นี่คือประสิทธิภาพสูงสุดของการลงทุนที่น้อยที่สุด

[เหรียญที่ครอบครอง: 20,450 เหรียญ]

ผมมีเรื่องต้องใช้เหรียญที่เหลืออยู่อีก

ปังงงง!

เสียงลั่นเล็กๆ ดังไปทั่วสถานีรถไฟใต้ดิน ความโกลาหลน้อยใหญ่ตามมา มันเป็นสัญญาณ

“ฮุนซึง!”

ลีฮุนซึงพยักหน้า พวกเราวิ่งเข้าหาชายที่อยู่หน้าแถว สมาชิกของพันธมิตรที่กำลังสับสนพากันตะโกนออกมา

“อะไรกัน ไอ้พวกสารเลว!”

[สกิลเฉพาะตัว ‘พลังดาราบริสุทธิ์’ ถูกเปิดใช้งานแล้ว]

ฉั๊ว!

“อ๊ากกก!”

แขนของชายวัยกลางคนที่จับศีรษะของผู้หญิงคนนั้นไว้กระเด็นออกไป เขาตัวแข็งไปกับเลือดที่ไหลออกมา ลีฮุนซึงและผมไม่สนใจคนพวกนี้และวิ่งต่อไป กลุ่มชายวัยกลางคนไล่ตามพวกเรามาอย่างไม่ลดละ

“ไอ้พวกบ้า! หยุดพวกมันไว้!”

เฉลียงบนชั้น B2 มันเป็นดินแดนส่วนตัวของกงพิลดู

[คุณได้บุกรุกทรัพย์สินส่วนบุคคล!]

“ล้อมพวกมันไว้!”

สมาชิกของพันธมิตรที่กำลังรออยู่ข้างหน้าพบพวกเราแล้ว บางคนก็หายไป ดังนั้นมันจึงมีจำนวนน้อยกว่าที่ผมคิดไว้ มี 20 คนอยู่ด้านหลัง และอีก 12 คนอยู่ข้างหลังไปอีก อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีคนเยอะอยู่ดี

อืม ผมไม่ได้ตั้งใจจะจัดการกับคนพวกนี้ทุกคน

ในขณะที่ผมกำลังจะปะทะกับพวกเขา ลีฮุนซึงก็ขยับมาข้างหน้าของผมพร้อมด้วยโล่เหล็ก

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ใช้อักขระ ‘ผลักขุนเขา LV.1’]

โครม!

ลีฮุนซึงใช้ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้ออันมหาศาลของเขา และพวกเขาก็ล้มลงราวกับโดมิโน่

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ เปิดใช้งาน ‘เขตติดอาวุธ LV.4’]

ป้อมปราการเริ่มโผล่ขึ้นมาจากทั่วดินแดน ป้อมปราการบรรจุด้วยกระสุนเวทมนตร์สีแดงและเตรียมยิง มันมีป้อมขนาดเล็กอยู่ด้วยกัน 5 แห่ง ระดับของเขตติดอาวุธเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

“ทกจา!”

ผมตามลีฮุนซึงมาได้ทัน และในเวลาเดียวกัน ผมก็รับโล่ของเขามา ในทันทีที่โล่แข็งเข้ามือของผม แรงปะทะจากกระสุนผลักผมออกมา

ปัง! ปัง! ปัง!

มันหนักราวกับผมถูกปืนใหญ่ยิง แขนที่ถือโล่ไว้ปวดขึ้นมา พลังเวทมนตร์ระดับ 19 นั้นแข็งแกร่งมาก แต่ผมก็ต้องทน

[ผลตอบแทนของศรัทธาไม่แตกสลายได้เพิ่ม STA เป็น LV.20]

[ความทนทานที่สูงขึ้นหนึ่งก้าวช่วยปกป้องร่างกายของคุณ]

“ผู้เช่าหน้าด้านอยู่ที่นี่แล้ว”

นอกเหนือจากเสียง ผมก็ได้ยินเสียงห้าวๆ ของกงพิลดู

เท้าของพวกเราถูกพัวพันไว้ด้วยกระสุนเวทมนตร์อันทรงพลังในขณะที่สมาชิกพันธมิตรยังคงไล่ล่าพวกเรา ความทนทานของโล่เหล็กกำลังลดลง ในตอนนี้มันสามารถป้องกันกระสุนเวทมนตร์ได้อีกเพียงแค่ไม่กี่สิบนัดเท่านั้น

กงพิลดูพูดเหมือนกับว่ามันน่าสนใจ

“ฉันไม่คิดว่านายจะมาที่นี่เพื่อจ่ายค่าปรับนะ เกิดอะไรขึ้น?”

“ตอนนี้ฉันจะมาเลิกเป็นผู้เช่า”

“น่าสนใจจริงๆ นายอยากได้ดินแดนของฉันงั้นเหรอ?”

“พวกเราจะได้เห็นกัน ยิ่งไปกว่านั้น…”

[ค่าสถานะของผู้บุกรุกบางคนลดลงเนื่องจากผลของดินแดนส่วนบุคคลของกงพิลดู]

…มันเริ่มแล้ว นี่คือเหตุผลว่าทำไมพลังของกงพิลดูจึงน่ากลัว ผลพิเศษของเขตติดอาวุธคือ ‘ดีบัฟพื้นที่ส่วนบุคคล’

กระสุนเวทมนตร์สีแดงเริ่มควบแน่นอยู่บนป้อมปราการ

[ตัวละคร ‘กงพิลดู’ กำลังเตรียม ‘กระสุนเวทมนตร์เสริมความแข็งแกร่ง’]

ตราบใดที่คอมโบ ‘พื้นที่ส่วนบุคคล’ และ ‘เขตติดอาวุธ’ ไม่ถูกทำลาย มันก็มีอวตารเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถจัดการกับกงพิลดูได้

“ตาย”

ในเวลาที่กระสุนเวทมนตร์ซึ่งถูกเสริมความแข็งแกร่งกำลังจะยิงออกมา ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนดังออกมาจากระยะไกล สมาชิกพันธมิตรที่เต็มไปด้วยบาดแผลกำลังวิ่งมาด้านนี้

“พ-พี่พิลดู! ที่ดิน…!””

มันมีสัญญาณว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากของมีคม ลีจีฮเยเคลื่อนไหวแล้ว ในตอนนี้ก็ได้เวลาแล้ว ผมมองไปยังลีฮุนซึง

“ฮุนซึง ตอนนี้แหละ”

ดวงตาของลีฮุนซึงกำลังสั่นไหว

“ทุบมันซะ”

ลีฮุนซึงยกกำปั้นของเขาขึ้นสูง เขามองดูไม่สบายใจและหงุดหงิด แต่มันก็ยังมีความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะไม่ถอยหนีอยู่

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ พัฒนาขึ้น]

มีแสงเจิดจ้าและออร่าสีเงินเริ่มปรากฏขึ้นรอบกายของลีฮุนซึง

แววตาของผมมีอารมณ์เล็กน้อย การวิวัฒนาการตัวละครของลีฮุนซึงคือหนึ่งในฉากที่ผมชอบที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด มันเป็นเหตุผลว่าทำไมดาบเหล็กลีฮุนซึงจึงได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในตัวละครสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุด นั่นคือ-

[เนื่องจากการวิวัฒนาการของตัวละคร อักขระใหม่จึงถูกเปิด]

เมื่อพูดถึง ‘การโจมตีครั้งเดียว’ ลีฮุนซึงถือว่าเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหนทางเอาชีวิตรอด

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ได้ใช้อักขระ ‘ทุบขุนเขา LV.1’]

พลังเวทมนตร์บริสุทธิ์ได้มารวมตัวกันรอบหมัดของลีฮุนซึง และภายในไม่กี่วินาที แขนของลีฮุนซึงก็เริ่มใหญ่พอที่จะก้าวข้ามสามัญสำนึก

“ฮ้าาาาา!”

หมัดของลีฮุนซึงฟาดลงบนพื้น

โครมมมม!

มีเสียงดังกึกก้องออกมา และเศษชิ้นส่วนของพื้นที่พังทลายก็กระจัดกระจายไปทั่วอากาศ สมาชิกพันธมิตรพากันกรีดร้อง

“อ-อะไรกัน?”

แกร๊ก!

รอยแตกที่อันตรายแผ่กระจายไปทั่วพื้น และตำแหน่งของป้อมปราการก็เริ่มบิดเบี้ยว กระสุนเวทมนตร์ยิงไปผิดตำแหน่ง การระเบิดและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วหลังจากนั้นสักพัก

ครืน ครืน ครืน ครืน!

มันมีการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ และพื้นของชั้น B2 ก็เริ่มพังทลาย

[เขตสีเขียวถูกทำลาย]

[ดินแดนส่วนบุคคลของตัวละครกงพิลดูถูกทำลาย]

ผมมองไปยังพื้นที่กำลังยุบตัวและยิ้มให้กับกงพิลดู

“มาย้อนกลับไปวันที่พวกเรายังไม่มีพื้นที่เป็นของตัวเองกันเถอะ”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint