0 Views

ตอนที่ 225 – แอสโมเดียส (6)

 

(กลุ่มลับราคาพิเศษ >>> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

มือของผมสั่นเทา แต่ผมหายใจเข้าลึกๆ และฟื้นความสงบกลับคืนมา ไม่ ยูจงฮยอคจะตายไม่ได้ เหนือสิ่งอื่นใด ข้อความที่ดึงดูดความสนใจของผมเป็นหลักฐาน

[คุณกำลังรอสถานการณ์หลักต่อไป]

ตามสามัญสำนึกแล้ว ยูงจงฮยอคไม่ควรได้รับโทษผู้ถูกเนรเทศ มันเป็นเพราะยูจงฮยอคคงได้เข้าสู่สถานการณ์ใหม่อย่างผม

มันอาจมีการเปลี่ยนแปลงในแต่ละสถานการณ์ แต่เขาก็จะกลายเป็นดยุคทันทีที่ผมกลายเป็นดยุค มันหมายความว่าอย่างผม ยูจงฮยอคคือ ‘ผู้ท้าชิงราชาปีศาจ’

[ขณะนี้มีความล่าช้าในการแจกรางวัลเนื่องจากข้อผิดพลาดในระบบการถ่ายทอดสดดวงดาว]

อย่างไรก็ตาม มันก็มีข้อความเดียวเท่านั้น มันหาได้ยากที่จะได้รับเรื่องราวหรือความสำเร็จผ่าน ‘การปลอมตัว’ ในการถ่ายทอดสดดวงดาว คราวนี้ ยูจงฮยอคและผมได้ปลอมตัวเป็นกันและกันและได้รับความสำเร็จในชื่อของอีกฝ่าย

มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าสถานการณ์หลักของการถ่ายทอดสดดวงดาวบิดเบี้ยวไปเพราะเรื่องนี้? ผมเข้าสู่สถานการณ์หลักอย่างปลอดภัย แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้ายูจงฮยอคไม่ได้เข้าไปด้วย? นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้บทลงโทษผู้ถูกเนรเทศเริ่มต้นขึ้นงั้นเหรอ?

“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

“…เธอมีน้ำสักแก้วไหม?”

ไอลีนมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือครู่หนึ่ง “อย่าดึงสายสวนออกอีกนะตอนข้าไม่อยู่”

ไอลีนออกจากห้องไป และผมก็ตรวจสอบสถานการณ์อีกครั้งอย่างใจเย็น ผมต้องใจเย็น มันยังไม่ชัดเจนว่ายูจงฮยอคเป็นหรือตาย มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาถูกสังหารตั้งแต่เริ่มต้นบทลงโทษก่อนที่มุมมองนักอ่านพระเจ้าจะถูกปิดไป แต่สิ่งที่แน่นอนก็ถือเป็นข้อห้ามในการถ่ายทอดสดดวงดาว ผมจำเป็นต้องยืนยันความเป็นความตายของยูจงฮยอคซะก่อน

“บียู”

บียูขยายช่องไปยังฝั่งกิลแบท ถ้าบียูช่วย ผมอาจจะสามารถเห็นพื้นที่นั้นได้โดยการใช้สายตาของกลุ่มดาว

“บียู เธอได้ยินฉันไหม?”

เกิดอะไรขึ้น? มันไม่มีการตอบสนองจากบียู ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงข้อความจากกลุ่มดาวอื่น ผมรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาพักหนึ่ง เกิดอะไรขึ้นกับบียูในขณะที่ผมไม่ยู?

…ฮะ? ผมฟังอย่างเงียบๆ และได้ยินเสียงบียูกำลังหายใจอยู่ใกล้ๆ ร่างกายโปร่งใสของบียูกำลังนอนอยู่บนหน้าอกของผมและหลับอยู่

ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผมคงจะเสียใจแน่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับบียู

“…ฉันขอโทษ” ผมลูบหัวของบียู ตามหนทางเอาชีวิตรอด โดเกบิจะต้องนอนหลับอย่างน้อยครึ่งวันเมื่อมันถือกำเนิดขึ้นมา ผมกำลังหลับไป ดังนั้นมันจึงไม่แปลกอะไรที่บียูจะหลับไปด้วย

มันเป็นสถานการณ์ที่บียูหมดแรงเนื่องจากการทำงานหนักมากเกินไป

ผมตัดสินใจใช้วิธีที่สอง

[สกิลเฉพาะตัว ‘มุมมองนักอ่านพระเจ้า’ ถูกเปิดใช้งาน!]

จากนั้นขมับของผมก็เริ่มสั่น

[สกิลถูกยกเลิกเนื่องจากความเสียหายสะสม]

…บ้าเอ้ย นี่ก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน ดูเหมือนว่าผมจะได้รับความเสียหายอย่างมากเมื่อการเชื่อมต่อของผมกับยูจงฮยอคถูกตัดขาด

ในที่สุดผมก็หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกหมดหนทางขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่ายูจงฮยอคเป็นหรือตาย และมีแค่สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือการอ่านนิยาย

ไม่ อย่าคิดแบบนี้ คิมทกจา ตื่น นายรอดชีวิตมาได้ไกลขนาดนี้ก็เพราะนิยายนี้

ผมเม้มปากและเปิดหนทางเอาชีวิตรอดขึ้นมาอีกครั้ง ทุกๆ อย่างมาจากเรื่องนี้ ดังนั้นคำตอบก็ต้องอยู่ในเรื่องนี้

[เอฟเฟกต์แอตทริบิวต์ได้เพิ่ม ‘ความเร็วในการอ่าน’!]

ผมอ่านหนังสือด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและไม่พลาดไปสักคำหรือสักประโยค

「’ในเวลานั้น พวกเราไม่ควรแสร้งทำเป็นสนับสนุนราชาปีศาจแอสโมเดียส’」

มันยากที่จะเห็นว่ามันเป็นผมและยูจงฮยอคที่แสร้งทำเป็นสนับสนุนแอสโมเดียสในคราวนี้ ผมอาจจะหลอกเขา แต่ในท้ายที่สุด มันก็มีความแตกต่างนิดหน่อยว่าเขายังร่วมมือกับพวกเรา ผมไม่อาจแน่ใจได้ว่ายูจงฮยอคได้ตายด้วยประโยคนี้เพียงอย่างเดียว

รอบที่ 13

รอบที่ 14

การเสื่อมถอยของยูจงฮยอคดำเนินต่อไป มันใช้เวลานานกว่าเดิม แต่จิตวิญญาณของเขาก็ค่อยๆ ทรุดโทรมลงอย่างต่อเนื่องผ่านการเสื่อมถอยเรื่อยๆ

「’มันยาก’」

รอบที่ 18

「’ฉันไม่ต้องการแล้ว’」

รอบที่ 21

「’บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย’」

ผมอ่านเกี่ยวกับความสิ้นหวังของยูจงฮยอคและรู้สึกว่าหัวใจของผมกำลังลุกไหม้ไปด้วย เมื่อเวลาผ่านไป ยูจงฮยอคก็กลับสู่ร่างร้ายในแบบเดิมของเขา ผู้เสื่อมถอยที่รอดชีวิตจากการเสื่อมถอยทุกๆ ครั้งใช้หลักการในการคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น

「’ฉันไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย’」

เขากลับไป กลับไป และกลับไปอีกครั้ง ในครึ่งหลังของนิยาย มันก็ไม่มีความแตกต่างอะไรมากกับหนทางเอาชีวิตรอดที่ผมเคยอ่านมาก่อน นอกเหนือจากครึ่งแรกที่ได้รับอิทธิพลไปจากผมแล้ว ยูจงฮยอคก็ทำผิดพลาดเหมือนเดิมและกลับมามีแนวโน้มที่คล้ายๆ เก่า

「’บ้าเอ้ย อีกสักหน่อย…’」

ผมใช้เวลาหลายเดือนกับยูจงฮยอก แต่ผมก็สามารถมีอิทธิพลต่อนิยายเรื่องนี้ได้แค่นี้เท่านั้น ผมต้องการยื่นมือออกไปหายูจงฮยอคที่กำลังผิดหวัง แต่ยูจงฮยอคก็อยู่ในที่ๆ ผมไม่อาจเอื้อมถึง รอบที่ 25, 26, 27… ยูจงฮยอคเสื่อมถอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า และผมก็ต้องหยุดอ่าน

มันเจ็บปวดที่จะอ่าน หนทางเอาชีวิตรอดแบบดั้งเดิมก็เป็นเรื่องราวเช่นนี้ ผมอ่านไปทั้งหมด 3,149 ตอนได้ยังไง?

เนื่องจากการหายใจที่ผิดปกติของผม บียูที่ติดอยู่กับหน้าอกของผมก็ขยับอย่างไม่สบายตัว

ผมจำเลขหน้าไว้ก่อนที่จะเลื่อนลงไปยังด้านล่าง มันอาจจะเป็นภาระที่จะต้องติดตามเรื่องราวนี้ในตอนนี้ แต่มันก็มีสิ่งที่ผมต้องตรวจสอบก่อน

ยูจงฮยอคไปถึงจุดจบที่เหมาะสมได้ในการแก้ไขครั้งแรกไหม? ผู้เขียนเขียนบทส่งท้ายหรือไม่?

หน้าจอผิดเพี้ยนไปในขณะที่ผมกำลังเลื่อนเนื่องจากการประกอบที่ไม่ดีเท่าไร ผมเลื่อนลงมานานเท่าไหร่แล้ว? ในที่สุดผมก็มาถึงจุดที่ควรจะเป็นตอนจบของต้นฉบับ อย่างไรก็ตาม ผมก็พบเพียงแต่ช่องว่างขนาดใหญ่เท่านั้น

「กำลังแก้ไข ㅠㅠ」

มันมีข้อความหนึ่งบรรทัด ผมถูกกวาดเข้าใส่ด้วยสองอารมณ์ที่แตกต่างกัน

“…ฮ่าฮ่า”

อีโมติค่อนที่ตามหลังคำว่า ‘แก้ไข’ ทำให้ผมโกรธ แต่ความเป็นไปได้บางอย่างที่ตามมาจากข้อความก็ทำให้ผมตื่นเต้น เรื่องนี้อาจเปลี่ยนแปลงได้ มันมีวิธีการอยู่แม้ว่ายูจงฮยอคจะตายไปแล้ว ยังไงก็เถอะ ผมก็ต้องพาเขากลับมาในการเสื่อมถอยครั้งนี้

ผมเลื่อนผ่านด้วยความรู้สึกมุ่งมั่น จากนั้นประโยคที่เขียนอยู่ในส่วนก่อนตอนจบก็ดึงดูดความสนใจของผม

「ก่อนจบสถานการณ์ ยูจงฮยอคนึกถึงความทรงจำนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับความตายของเขา」

「’ในรอบที่สาม ฉันเกือบจะตายในครั้งแรกที่ได้พบกับแอสโมเดียส’」

ผมมีความคิดมากเกินไป

…เอ๋? เดี๋ยวนะ ปัจจุบันนี้เป็นรอบที่สาม…

มันมีเสียงเคาะประตูดังออกมา และผมก็เงยหน้าขึ้นมองมาร์ค เขาเห็นว่าผมตื่นแล้วและโบกมือ “น-นักปฏิวัติ! เจ้าตื่นแล้ว? โชคดีจริงๆ”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร ข้าแค่จะมาแจ้งว่ามีคนมาหาเจ้า”

ผมไม่ว่างและอยากจะบอกให้เขากลับมาในภายหลัง แต่มาร์คก็พูดต่อ “เจ้าของเขตอุตสาหกรรมกำลังตามหาเจ้าอยู่”

“ฮะ?”

“เจ้าของเขตอุตสาหกรรมมาหาเจ้า”

เขาหมายความว่ายังไง? ไม่ใช่ว่าผมคือเจ้าของเขตอุตสาหกรรมเหรอ?

“ออกไปให้พ้นทาง”

อึดใจต่อมาก็มีคนผลักมาร์คออกและเดินเข้าห้องมา มันเป็นการปรากฏตัวที่เปลี่ยนแปลงบรรยากาศไปเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น

ผมต้องมองไปยังชายคนนั้นด้วยปากที่เปิดอ้าออก ยูจงฮยอคที่ผมคิดว่าตายไปแล้วกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม

***

ผมใช้เวลาสักพักเพื่อดึงสติกลับมา ไอลีนที่กลับเข้ามาเหลือบมองพวกเราและหายตัวไปหลังจากจัดเตรียมโต๊ะให้ในขณะที่มาร์คที่ยืนอยู่นิ่งๆ ก็หลบออกไปด้วย เมื่อสภาพแวดล้อมสงบลง ผมก็พูดออกมาก่อน “นายมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อสองวันที่แล้ว”

ผมรู้สึกละอายใจที่ออกนอกลู่นอกทางไปเมื่อ 10 นาทีก่อน ชายที่กำลังเป็นกังวลอยู่ได้เดินไปรอบๆ เขตอุตสาหกรรมเดียวกันในขณะที่ผมเข้าใจผิดเกี่ยวกับความตายของเขาไป

“…นายรอดชีวิตมาได้ยังไง? มันเป็นสถานการณ์ที่นายไม่อาจรอดมาได้เลย”

“ฉันได้รับความช่วยเหลือเล็กน้อย”

“จากใคร? ผู้สนับสนุนของนายเหรอ?”

“หมอนั่นไม่เคยช่วยฉันเลยสักครั้ง”

ผมขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะช่วยได้จริง ตั้งแต่เริ่มจนจบหนทางเอาชีวิตรอด ทั้งหมดที่เขาทำก็คือการทำให้ยูจงฮยอคเป็นผู้เสื่อมถอย บาดแผลของยูจงฮยอคหายดีแล้ว และเขาก็ดูดี

“กลุ่มดาวช่วยฉันไว้”

“กลุ่มดาว? ใคร?”

“นายไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด”

“นายแลกเปลี่ยนอะไรไป? คงไม่มีใครช่วยฟรีๆ”

“ฉันแค่ต้องรับบทลงโทษเล็กน้อย”

“บทลงโทษ?”

“จนกว่าสถานการณ์โลกปีศาจจะจบลง ฉันจะหายไป 10 นาทีต่อวัน”

“หายไป? หมายความว่าไง?”

“ก็อะไรทำนองนั้นแหละ ไม่ว่ายังไง ฉันก็ได้เข้าสู่สถานการณ์หลักแล้ว และข้อผิดพลาดของสถานการณ์ก็ได้รับการแก้ไขแล้ว มันไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องนี้อีก”

การแสดงออกของยูจงฮยอคในขณะที่พูดดูเหมือนว่าเขาจะแก้ไขบางสิ่งได้แล้ว มันค่อนข้างหนักใจ ผมหลับไปหนึ่งสัปดาห์ และยูจงฮยอคก็เอาชีวิตรอดมาได้ด้วยความช่วยเหลือจากคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับผม จากนั้นเขาก็มาที่นี่เพื่อจบเรื่องการกลายเป็นผู้ปกครองของเขตอุตสาหกรรม

“…”

บางทีมันอาจเป็นเพราะมันหาได้ยากที่จะได้คุยกับยูจงฮยอคแบบนี้ ความเงียบงันอันอึดอัดเต็มไปทั่วห้อง ยูจงฮยอคจ้องมองไปที่โต๊ะอย่างว่างเปล่าในขณะที่เขาดื่มชา

ผมอยากถามว่าเขามาที่นี่ทำไม ผมอยากจะถามว่าเขาจะทำอะไรต่อไป อย่างไรก็ตาม คำพูดที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงก็หลุดออกมาจากปากของผม

“คนอื่นๆ… พวกเขาเป็นไงบ้าง?”

อันที่จริง ยูจงฮยอคก็คงจะไม่รู้อะไร เขาคือคนที่ในหัวเต็มไปด้วยสถานการณ์เท่านั้น คนแบบนี้คงจะไม่สนใจว่าคนอื่นจะทำอะไร ผมจงใจอยากที่จะถากถางเขา โปรดอย่าใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าเขาใช้ชีวิตแบบนั้น เขาก็จะไม่มีทางไปถึงตอนจบของสถานการณ์ได้ ผมจงใจที่จะพูดคำนี้ออกไป อย่างไรก็ตาม…

“ลีฮุนซึงไปที่กองทัพ” ยูจงฮยอคเริ่มพูด “จางฮีวอนและลีจีฮเยกำลังฝึกอวตารใหม่ พวกเธอกำลังเสริมพลังให้พวกเขาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ภัยพิบัติในอนาคต”

“…เอ๋?”

“ยูซานอาและฮันซูยองได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ของรัฐ”

“พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันเหรอ?”

มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นยูจงฮยอคพูดอะไรออกมามากมายขนาดนี้ บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมตกอยู่ในเรื่องราวของเขา”

“กงพิลดูกำลังซื้อที่ดินในซองนัมเพื่อสร้างปราสาทใหญ่ ดูเหมือนเขาจะคิดว่าเขาคือราชาจริงๆ”

“ฮ่าฮ่า ตาลุงนั่นจริงๆ เลย…”

“เด็กสองคนนั้นก็ทำได้ดี พวกเขาเหมือนจะโยนเหรียญทุกๆ ครั้งที่พวกเขาเบื่อ”

ผมรู้สึกทึ่งที่ยูจงฮยอคพูดต่อไปด้วยเสียงทื่อๆ เรื่องราวบางอย่างง่ายต่อการเข้าใจในขณะที่บางเรื่องต้องใช้เวลาสักหน่อย อย่างไรก็ตาม พวกมันก็เป็นเรื่องราวที่ผมพอรู้จักอยู่บ้าง คนที่ผมชอบกำลังใช้ชีวิตอยู่ในเรื่องราวในสถานที่ที่ผมไม่มีตัวตนอยู่

ในขณะที่ผมฟัง ผมก็รู้สึกถึงหลายสิ่งที่ผสมปนเปกัน “ทุกๆ คนยุ่งอยู่กับการใช้ชีวิต”

ผมรู้สึกเหงาแปลกๆ ในตอนจบของเรื่องราว ผมเข้าใจ ทุกๆ คนใช้ชีวิตไปด้วยดี

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

ผมรู้ว่าผมเป็น ‘คนนอก’ ของเรื่องราวนี้

「ยูจงฮยอคในการเสื่อมถอยรอบที่ 25 กล่าวว่า ‘ฉันไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย’」

เมื่อไม่มีผม ผู้คนก็ยังดำเนินสถานการณ์ต่อไป เช่นเดียวกับยูจงฮยอคที่ทำการเสื่อมถอยซ้ำๆ รอบที่ 4, 5, 6… มันนำไปสู่เรื่องราวที่ไม่รู้จบซึ่งผมอาจจะถูกลืมได้ง่ายๆ ในขณะเดียวกัน ผู้คนก็คงเคลื่อนไหวไปยังตอนจบ มันเป็นธรรมดา มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมก็รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งย้ำเตือนนี้

ผมเม้มปากและพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกไป ผมดีใจ คำพูดที่ไม่ได้ออกมาจากปากของผม จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงของยูจงฮยอคดังออกมา “นอกจากนี้ ทุกๆ คนกำลังเล่าเรื่องราวของนาย”

ผมเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ กับคำพูดนี้ ใบหน้าของยูจงฮยอคยังคงไร้อารมณ์ “พวกเขาพูดกันเยอะเลย เรื่องราวของนาย”

ผมยิ้มเล็กน้อยในขณะที่ปิดตาลงด้วยมือทั้งสองข้าง ผมอยากจะพูดออกไปว่าผมกำลังยิ้มอยู่ ในความมืดเล็กๆ ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง เสียงของยูจงฮยอคดังออกมาอีกครั้งในขณะที่เขาดื่มชา

“กลับไปที่โลกกันเถอะ คิมทกจา”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint