0 Views

ตอนที่ 119 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง (5)

 

มันมีช่องอยู่บนคริสตัลห้าช่อง ยูจงฮยอคกับผมรู้ดีกว่าต้องทำยังไง

ยูจงฮยอคยืนอยู่ข้างๆ ผมและกล่าวว่า “นายมา”

“ใช่ น่าเสียดาย”

“มันไม่สำคัญว่านายจะนั่งอยู่ตรงนี้รึเปล่า” ผมหันไปหายูจงฮยอคกับคำพูดที่ไม่คาดคิด ชายคนนี้พูดออกมาโดยไม่หันมองผมเลย “นายมีผู้หญิงที่นายรักแล้ว”

“…อะไรนะ?”

“มันจะยาก”

มันรู้สึกเหมือนกับว่าผมเข้าใจอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถแก้ไขได้ บางทีเขาคงไม่ต้องการพาผมไปยังสถานการณ์ต่อไปเพราะเป็นห่วงผมงั้นเหรอ? มันไร้สาระสิ้นดี ยูจงฮยอค?

“มันอาจเป็นครั้งสุดท้าย”

ผมส่ายหัว มันเป็นไปได้เมื่อผมคิดเกี่ยวกับมัน ยูจงฮยอคสูญเสียลีซอลฮวาไปในการเสื่อมถอยรอบที่สอง มันไม่ได้เป็นการพูดเกินจริงเลยที่จะบอกว่ายูจงฮยอคเป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อพูดถึงการสูญเสียคนที่รัก

ผมพูดกับเขา “มันไม่ใช่แบบนั้น นายคิดว่าใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยความรักงั้นเหรอ?”

ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แต่คำพูดก็ฟังดูเหมือนกับผมต่อต้านตัวเอง

ยูจงฮยอคจ้องมองผมอย่างเงียบๆ และกล่าวว่า “แน่นอน ฉันไม่สนหรอกว่านายจะตาย”

บัดซบ

“คำพูดของนายก็แรงไปหน่อยนะ ฉันเจ็บ”

“อย่าลืมว่าฉันยังเหลืออีกหนึ่งหมัด”

“…อ่า ใช่ ฉันเกือบลืมไปแล้ว ขอบคุณที่เตือนนะ”

ผมไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่ต้องการให้ผมอยู่หรือตายกันแน่ ผมสื่อสารกับเพื่อนของผมโดยตรงผ่านแชทกลุ่ม

– ฉันจะแจ้งให้ทุกคนทราบถึงข้อควรระวังในตอนนี้

การใช้การแชทกลุ่มหมายความว่าสิ่งต่างๆ ควรถูกเก็บเป็นความลับ สมาชิกปาร์ตี้ตั้งใจฟังผมในขณะที่แสร้งทำเป็นเงียบไว้

– คริสตัลวาร์ปจะส่งคนไปเป็นคู่ นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเราจะเคลื่อนไหวเป็นคู่เหมือนที่ฉันเคยพูดไว้

– ยูซองกับฉันจะเป็นทีมหนึ่ง ฮีวอนกับฮุนซึงเป็นทีมสอง ซานอากับหมายเลข 406 เป็นทีมสาม กิลยังไม่มีคู่ ดังนั้นเขาจะไปกับกลุ่มของยูจงฮยอค ยูจงฮยอคคนนั้น… เขาน่าจะดูแลตัวเองได้

– มันอาจจะเวียนหัวสักหน่อยเมื่อเคลื่อนที่ผ่านคริสตัล อย่าตกใจไป สถานการณ์จะเริ่มต้นทันทีที่ไปถึง โปรดจำไว้ว่าเมื่อเนื้อหาของสถานการณ์เปิดออก…

ผมกำลังจะรีบพูดออกไป แต่โดเกบิก็ปรากฏตัวขึ้นบนคริสตัลวาร์ปซะก่อน

[เดี๋ยวนะ ข้าขอโทษจริงๆ แต่ข้ามีประกาศฉุกเฉิน]

ประกาศฉุกเฉิน?

[ข้าลืมบอกไปว่าจำนวนคนที่สามารถเข้าร่วมได้จากโซลโดมคือ 8 คน ไม่ใช่ 10 คน]

“แกกำลังพูดบ้าอะไรน่ะ?”

ผู้เข้าร่วมทั้งหมดได้รับการแก้ไข…

เมื่อมองดูใกล้ๆ นี่คือโดเกบิที่ถามผมเกี่ยวกับวิธีการอัพเดตสถานการณ์ในยมโลก เขาชื่อยังกิมใช่ไหม?

[สถานการณ์นี้… มีผู้ที่ไปยังสถานการณ์ที่หกแล้วเนื่องจากมิติที่แปรปรวนในสถานการณ์ที่ห้า]

“…มีคนไปแล้ว?”

[ใช่ โซลโดมมีคนสองคนในสถานการณ์นี้แล้ว]

สิ่งนั้นทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าฮันซูยองกับกงพิลดูอยู่ในสถานการณ์แล้ว ผมเห็นพวกเขาบนหน้าจอในยมโลก แต่ก็ลืมไปสักพักแล้ว

ยังไงก็เถอะ มิติส่วนหนึ่งบิดเบี้ยวไป ดูเหมือนว่าโดเกบิระดับกลางจะเข้ามาแทรกแซงสถานการณ์เพื่อฆ่าผม

[มันอาจเป็นข้อผิดพลาดของสถานการณ์ แต่ข้าต้องกำจัดออกไปสองที่เพื่อความเป็นธรรม]

“อะไรนะ? แกทำอย่างนั้นไม่ได้! ถ้าอย่างนั้นใครจะไป?”

คนที่ไม่ได้ไปกลับอารมณ์เสียมากที่สุด สมาชิกปาร์ตี้มองมาที่ผมด้วยสีหน้าลำบากใจ แม้แต่ยูจงฮยอคก็ยังมองมาที่ผม มันเป็นการแสดงออกที่บอกให้ผมตัดสินใจ บัดซบ…

โดยไม่คาดคิด คนแรกที่ยกมือขึ้นคือยูซานอา “ฉันจะอยู่เอง”

เธอสังเกตเห็นความยากลำบากของผมและตัดสินใจที่จะนึกถึงส่วนรวมก่อน ผมต้องพาคุณยายไป แม้ว่าจะเสียยูซานอาไปก็ตาม

คนต่อมาที่ยกมือขึ้นก็คือจางฮีวอน “ฉันเองก็จะอยู่ด้วย ไม่ใช่ว่ามันยังมีการคัดเลือกครั้งที่สองอยู่อีกเหรอ?”

“มันจะไม่เป็นไรเหรอ?”

“วันนี้ทกจาดูเป็นกังวลนะ แต่นายไม่รู้เหรอ? คราวนี้คนที่น่ากลัวนั่นก็อยู่ข้างเดียวกัน”

แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดีหากจางฮีวอนและยูซานอาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พวกเธอจะสามารถจัดการกับการคัดเลือกครั้งที่สองได้ แม้ว่ามันจะมีการแข่งขันที่สูงก็ตาม

สุดท้ายเมื่อมีสองคนออกไป ลีฮุนซึงจึงต้องจับคู่กับคุณยาย ซึ่งคุณยายก็ดูมีความสุขอยู่บ้าง

ก่อนที่พวกเราจะไป ผมก็กระซิบกับยูซานอา “ฉันลืมบอกไป แต่บอกราชาพเนจรด้วยว่าให้ระวังจอนอิลโด ฉันคิดว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าทำไม”

ยูซานอาพยักหน้าและลังเล ก่อนที่จะกระซิบกับผม “อย่าตายนะ”

ผมพยักหน้า จากนั้นจางฮีวอนก็ถาม “…นายยังไม่ไปอีกเหรอ? ฉันไม่ใช่กลุ่มดาวนะ แต่พวกเขาต้องใจร้อนแล้วแน่ๆ”

ยูซานอาหน้าขึ้นสีและถอยออกมาในขณะที่ปาร์ตี้ของผมและผมเดินไปยังคริสตัลวาร์ป ผมดึงทุกๆ อย่างที่ผมได้จากเหล่าภัยพิบัติออกมา

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งอิมยันตาร์

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งปรสิต

สัญลักษณ์การปกป้องแห่งเจโนเบิล

จากนั้นยูจงฮยอคและหมายเลข 406 ก็เอาออกมาคนละอัน พวกมันคือสัญลักษณ์การปกป้องที่ได้รับมาจากการเอาชนะภัยพิบัติแห่งเหมันต์และภัยพิบัติแห่งวารี

[ใส่สัญลักษณ์การปกป้องทั้งห้าลงไป]

ข้อความโผล่ออกมาจากคริสตัลวาร์ป และพวกเราก็วางมันลงไปในช่อง

มันมีสัญลักษณ์การปกป้องอยู่ห้าอัน มันเป็นข้อพิสูจน์ว่าโลกนี้ได้รับการปกป้องจากภัยพิบัติ เฉพาะเหล่าผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติเท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติในการเดินทางไปยังโลกใบอื่น

[คุณสมบัติเสร็จสมบูรณ์]

[คริสตัลวาร์ปถูกเปิดใช้งาน]

คริสตัลแบ่งออกเป็นสี่ชิ้น และประตูสีฟ้าก็ถูกสร้างขึ้น พวกเราเข้าไปเป็นคู่ ชินยูซองและผมจับมือกันแน่นและเดินผ่านประตู

[สถานการณ์หลักได้รับการอัพเดต]

***

ผมลืมตาขึ้นและชินยูซองกับผมก็มาอยู่ในป่าเขียวชอุ่ม พวกเราสะดุดและรู้สึกถึงผิวดิน ผมเวียนหัวจนเกือบอาเจียน ผมบอกสมาชิกปาร์ตี้ไม่ให้ตื่นตระหนก แต่มันก็ตลกที่ผมก็รู้สึกวิงเวียนขึ้นมาเหมือนกัน

ผมมองไปรอบๆ และเห็นว่าชินยูซองกำลังอาเจียนอยู่ “เธอโอเคไหม?”

“อั๊ค…”

ผมลูบหลังของเธอและมองไปรอบๆ จิตใจของผมสับสน แต่ผมก็ไม่อาจอยู่ในสภาพที่วุ่นวายนี้ได้ ผมมองไปด้านหน้า ด้านหลัง และด้านข้าง มันมีแค่ป่าเท่านั้นที่มองเห็นได้

พวกเราอยู่กลางป่า มันเป็นทิวทัศน์ที่คล้ายกับโลกมากเกินไป

[สถานการณ์หลัก ‘โลกที่ถูกทอดทิ้ง’ ได้เริ่มขึ้นแล้ว]

ข้อความของสถานการณ์ปรากฏขึ้นในทันที อย่างไรก็ตาม ผมก็ไม่สามารถตรวจสอบรายละเอียดของสถานการณ์หลักได้ในตอนนี้ ผมรู้สึกได้ถึงจิตสังหารจากพุ่มไม้ใกล้ๆ

“ยูซอง”

ชินยูซองได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้น มันมีเสียงดังออกมาจากพุ่มไม้ นี่คือหนึ่งในสถานที่ที่ผู้เข้าร่วมสถานการณ์ใหม่ถูกวาร์ปมา ถ้าผมเดาอย่างแย่ที่สุด พวกที่อยู่ในพุ่มไม้ก็คงเป็นอวตารจากประเทศอื่นที่มาถึงก่อน

ผมเตรียมใช้สกิลบุ๊คมาร์คอย่างเป็นกังวล บางทีเหล่าคนที่ถูกวาร์ปมาในโลกนี้อาจจะเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ ถ้าผมไม่ลงมือให้สุดความสามารถตั้งแต่แรก หัวของผมอาจจะหลุดจากบ่าได้ในพริบตา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดไว้

[มอนสเตอร์ระดับ 7 ‘หมาป่าเหล็ก’ ปรากฏตัว]

การแสดงออกแบบเดียวกันนั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชินยูซองเมื่อผมได้ยินว่ามันคือมอนสเตอร์ระดับ 7 มันตลกดี พวกเราน่าจะเป็นแค่คนเดียวที่โล่งใจกับข้อความนี้

“หนูคิดว่ามันตัวค่อนข้างเล็กนะลุง”

จากข้อเท็จจริงที่ว่ามอนสเตอร์ทั่วไปมีขนาดเท่ากับบ้าน หมาป่าเหล็กในตอนนี้กลับมีขนาดเท่ากับหมาป่าทั่วไป มันมีประมาณ 10 ตัว มันไม่ยากเลยที่จะจัดการกับพวกมัน

[ตัวละคร ‘ชินยูซอง’ ใช้ ‘การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูง LV.3’]

ชินยูซองใช้การสื่อสารอันหลากหลายขั้นสูงเพื่อทำให้พวกมันสู้กันเอง ส่วนพวกที่ชินยูซองจัดการไม่ได้ก็ถูกสังหารด้วยดาบแห่งศรัทธา มอนสเตอร์ระดับ 7 พวกนี้อ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของพวกมันจะลดลงไปตามขนาด

ชินยูซองสงสัย “…เอ่อ? ไม่มีเหรียญเหรอ?”

“เหตุการณ์จบลงแล้ว”

“ไม่มีแม้แต่ไอเท็มอะไร ไม่มีแกนกลาง”

“ค่าสถานะแตกต่างกันเกินไป”

“พวกมันเป็นมอนสเตอร์ระดับ 7 จริงๆ เหรอ? พวกมันดูเหมือนกับระดับ 9 มากกว่า…”

ชินยูซองดูไม่ไปถูกนิดหน่อย มันอาจเป็นเพราะมอนสเตอร์ตัวแรกที่เธอพบหลังจากความตึงเครียดอย่างหนักนั้นอ่อนแอมาก

นั่นทำให้ผมนึกได้ว่าสภาพของป่าแปลกไปหน่อย ป่าชนิดนี้ปกติแล้วจะมีต้นไม้ที่สูงเหนือหัวของผม อย่างไรก็ตาม ต้นไม้เหล่านี้สูงกว่าหัวของผมแค่เล็กน้อยเท่านั้น

เนื้อหาของสถานการณ์นั้นยังคงเป็นปริศนา มีเพียงชื่อ ‘โลกที่ถูกทอดทิ้ง’ ในขณะที่ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

[เงื่อนไขการเปิดใช้งานสถานการณ์ยังไม่เป็นไปตามที่กำหนด]

ผมกระโดดขึ้นเล็กน้อยและมองไปรอบๆ โชคดีที่ความสูงของต้นไม้อยู่ในระดับต่ำ ดังนั้นผมจึงสามารถเห็นทิวทัศน์ของพื้นที่โดยรอบได้เพียงแค่กระโดดเบาๆ

“มันไม่ใช่ป่าทั้งหมด ไปทางนั้นกันเถอะ”

ในความเป็นจริง ผมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราออกจากโซนนี้ พวกเราเคลื่อนไหวไปตามเส้นทางป่า ไม่นานหลังจากนั้น ป่าก็หมดลงและที่ราบก็ปรากฏขึ้น บนที่ราบ…

“…คุณลุง?”

พวกเราเผชิญกับกลุ่มทหาร

“พวกมันปรากฏตัวแล้ว! มันเป็นสถานการณ์จริงๆ!” มีคนตะโกนใส่พวกเรา มันฟังดูเหมือนภาษาเกาหลีแม้ว่ามันจะเป็นภาษาต่างดาวก็ตาม

ชินยูซองที่กำลังสับสนก้าวมาทางผม

กองกำลังหลายร้อยคนกำลังเติมเต็มที่ราบกว้าง มันมีทหารม้าหลายสิบคนและนักธนูหลายร้อยคน นอกจากนี้ยังมีทหารราบอีกเป็นร้อยคน มีคนจำนวนมากพอที่จะทำสงครามซึ่งกำลังรอพวกเราอยู่ที่นี่

“ทุกคนเตรียมสกิล!”

“เตรียมบุก!”

ผู้คนมากมายชี้หอกมาที่พวกเรา พวกเราไม่ได้ทำอะไร แต่ก็ถูกมองว่าเป็นศัตรู

“โจมตี-!”

เห็นได้ชัดว่ามันน่าจะเป็นการกวาดล้างเพียงฝ่ายเดียวถ้ามันคือสถานการณ์ปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะขนาดของพวกเขา

“อ๊ากกกกก!” กองทหารที่วิ่งเข้ามาคือคนจิ๋วที่มีขนาดเท่ากับกำปั้นของผม

ชินยูซองอุทานออกมา “คนตัวเล็กมากๆ!”

“พวกเขาคือชาวโลกของที่นี่”

“พวกเราต้องต่อสู้กับพวกเขาจริงๆ เหรอ?” ชินยูซองก้าวถอยออกมาจากคนจิ๋วที่กำลังวิ่งเข้าใส่ “…หนูคงรู้สึกไม่ดีเท่าไรเพราะพวกเขาตัวเล็กมาก”

[คุณได้พบกับผู้คนของโลกใบนี้ โปรดตรวจสอบเนื้อหาของสถานการณ์]

จากนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากระยะไกล

“ภ-ภัยพิบัติปรากฏตัวขึ้นในอีกด้าน!”

“อ๊ากกกก!”

“ห-หนี! ถอยเต็มกำลัง!”

คนจิ๋วที่กำลังวิ่งเข้าใส่พวกเราเริ่มวิ่งหนีไป มันเป็นเพราะมีอวตารกำลังฆ่าคนจิ๋วจากระยะไกล

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“อะไรเนี่ย? มันเป็นสถานการณ์ที่ง่ายมาก!”

มันน่าจะเป็นภาษาต่างประเทศที่ถูกตีความ มันมีซามูไรสองคนกำลังกวัดแกว่งดาบอยู่ พวกเขาเป็นคนญี่ปุ่น พวกเขากำลังเล่นสนุกกันในขณะที่พวกเขาบดขยี้คนจิ๋วเหมือนกับแมลง

ชินยูซองเฝ้ามองการสังหารอย่างโหดเหี้ยมและอุทานออกมาด้วยเสียงสลด “…คุณลุง? สถานการณ์นี้มันอะไรกัน? พวกเราควรทำยังไงดี?”

ผมรู้ว่าทำไมยูจงฮยอคถึงไม่อยากพาชินยูซองมา ถ้าผมคิดเกี่ยวกับมัน เขาอาจจะมีมนุษยธรรมมากกว่าผมก็ได้

“มันไม่ใช่แค่ดาวเคราะห์ของพวกเราเท่านั้นที่มีสถานการณ์ในการถ่ายทอดสดดวงดาว” ผมชี้ไปยังคนจิ๋วที่กำลังหนีไปจากที่ราบ “สถานการณ์นี้คือสถานการณ์ที่พวกเราต้องแบ่งปันกับพวกเขา”

[กลุ่มดาวหลายกลุ่มหิวกระหายความรุนแรงและเลือด]

[กลุ่มดาวจำนวนมากกำลังกระตุ้นให้คุณตัดสินใจอย่างกล้าหาญ

[สถานการณ์หลักถูกเปิดใช้งาน]

+

[สถานการณ์หลัก #6 – โลกที่ถูกทอดทิ้ง]

ประเภท: หลัก

ความยาก: S-

เงื่อนไขการเคลียร์: กำจัดสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในระบบดาวเคราะห์หมายเลข 9871 ซึ่งมีชื่อว่าดินแดนแห่งสันติ

จำกัดเวลา: 40 วัน

สิ่งตอบแทน: 100,000 เหรียญ, ???

ความล้มเหลว: –

+

ในสถานการณ์ที่หก พวกเราไม่ได้มีบทบาทในการป้องกันภัยพิบัติอีกต่อไป

[คุณได้กลายเป็นหายนะของดาวเคราะห์ดินแดนแห่งสันติ]

ในสถานที่แห่งนี้ พวกเราจะต้องเป็นภัยพิบัติที่ทำลายโลกใบนี้

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint