0 Views

ตอนที่ 112 – สัญญาสามประการ (5)

 

(กลุ่มลับกลุ่มที่ 7 เปิดแล้วนะครับ >> มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

ผมมองไปรอบๆ และพบว่านี่คือที่ไหน จากนั้นผมก็รู้สึกสิ้นหวัง

บัดซบ ไม่ต้องสงสัยเลย ที่นี่คือ…

“นายไม่ต้องกังวลมากหรอก ฉันไม่กัดหรอกถ้านายเข้ามาใกล้” คิมนัมอุนบอกผม และผมก็ถอนหายใจออกมา

ผมมั่นใจ มันคือทาร์ทารัส คุกอันโด่งดังแห่งยมโลก ผมเหลือบมองไปยังมอนสเตอร์สามหัวที่กำลังเฝ้าทางเข้าคุกอยู่ มันคือเซอร์เบอรัส สุนัขปีศาจในตำนาน หัวสองหัวของมันกำลังหลับอยู่ในขณะที่อีกหนึ่งหัวทำหน้าที่เฝ้าระวัง

“ไอ้ลูกหมานั่น มันน่าจะเป็นมอนสเตอร์ระดับสี่ มันยังมีที่แข็งแกร่งกว่าอยู่ข้างล่าง” คิมนัมอุนพูดราวกับว่าเขาเป็นไกด์แห่งนรก

เขาพูดถูก สิ่งนี้ถูกอธิบายไว้ในหนทางเอาชีวิตรอด นักโทษที่แข็งแกร่งที่สุดจะถูกคุมขังไว้ยังด้านล่างของทาร์ทารัส ซึ่งหมายความว่าขนาดของเซอร์เบอรัสจะใหญ่ยิ่งขึ้นในแต่ละชั้นที่คุณลงไป

คิมนัมอุนหัวเราะเบาๆ และถาม “นายคิดยังไงกับนรก?”

ผมดูท่าทีของเขาและพูดออกมา มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องกังวลเมื่อคนโรคจิตผู้นี้เปลี่ยนไป “ฉันมีอะไรจะถามหน่อย”

“ว่ามา?”

“มันมีคนอื่นนอกจากนายอีกไหม?”

“ก็ลุงไง”

“ไม่ได้หมายถึงฉัน”

ผมมองไปยังใบหน้าของภูตผีที่ผ่านไปมาใกล้ๆ มันไม่มีใบหน้าที่ผมจำได้เลย ยกตัวอย่างเช่น ภัยพิบัติแห่งคำถามหรือคนอย่างซองมินวู

คิมนัมอุนบอกกับผม “ฉันไม่รู้ ฉันเป็นคนเดียวจากรถไฟใต้ดินที่มาที่นี่”

ยมโลกของฮาเดสเป็นแค่หนึ่งในโลกจำนวนนับไม่ถ้วน อวตารที่ตายแล้วน่าจะถูกส่งไปยังยมโลกที่แตกต่างกันตามความเชื่อหรือลักษณะแบบสุ่มๆ ของพวกเขา มันเหมือนกันกับเมียงอิลซังและซองมินวู

ผมจับตาดูการแสดงออกของคิมนัมอุนในขณะที่ผมถาม “มีหญิงสาวคนหนึ่งมาที่นี่เมื่อเร็วๆ นี้ไหม?”

“หญิงสาวเหรอ?”

“เธอมีผมสีขาวทรง อืม… หางม้า เธอน่ารักมากเลย”

คิมนัมอุนขมวดคิ้วไปสักพักก่อนที่จะหัวเราะคิกคักออกมาในทันใด “อะฮ้า ฉันเข้าใจแล้ว”

ผมตั้งใจฟังเผื่อเขาเจอชินยูซอง

“ลุง นายตายเพราะพยายามช่วยผู้หญิงใช่ไหม?”

“…”

“นี่เป็นปัญหาของคนอย่างนาย ตายเพราะความรัก… นายจะเขียนเรื่องนี้เมื่อไหร่?”

“นายเห็นเธอไหม? แค่ตอบมา”

“แน่นอนว่าฉันไม่เห็นเธอ ฉันจะไปเห็นแฟนสุดที่รักของนายได้ยังไง?”

อย่างที่คาดไว้ วิญญาณของชินยูซองไม่ได้มาที่นี่ บางทีเธออาจจะยังไม่ได้ข้ามแม่น้ำแอเคอรอนมา เธอเป็นวิญญาณที่มาจากโลกอื่น เธอคงจะอยู่ที่นี่สักพักก่อนที่จะถูกเนรเทศออกไปนอกโลก สิ่งที่ผมต้องทำคือการพาดวงวิญญาณของเธอออกไปก่อนหน้านั้น

“นายทำอะไรอยู่ที่นี่?” ผมถาม

“ฉันกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ ในตอนนี้ลุงก็กำลังจะมาทำมันกับฉัน” คิมนัมอุนปัดขี้เถ้าออกจากมือของขาและชี้ไปที่บางสิ่ง “มันคือสิ่งนั้น เหมือนกันดั้มไหม?”

ผมจ้องไปที่มัน รูปร่างหน้าตาของมันคล้ายกับร่างของยักษ์ มันกำลังหายใจอย่างช้าๆ เหมือนกับเป็นสิ่งมีชีวิต มันคืออาวุธที่เตรียมไว้สำหรับสงครามที่น่ากลัวที่สุดในตำนาน

ทหารยักษา ฮาเดสได้เตรียมการสำหรับกิแกนโทมาเคียแล้ว มันแตกต่างจากสิบสองเทพแห่งโอลิมปัสที่เล่นไปเรื่อย กิน และต่อสู้โดยใช้ข้ออ้างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับกิแกนโทมาเคีย เมื่อมาคิดดูแล้ว ฮาเดสคือกลุ่มดาวของตำนานกรีก แต่เขาก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเนบิวลาโอลิมปัส

จากนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากข้างนอกทางเข้า คิมนัมอุนคว้าไหล่ของผม “ไปเถอะ มากับฉัน”

“ทำไม?”

“นายไม่เห็นเหรอว่าผู้จัดการกำลังมา? มันมีที่ๆ ฉันต้องทำงานอยู่ ไปที่นั่นและแกล้งทำเป็นทุบค้อน นายต้องขยับให้ไวถ้านายเป็นหน้าใหม่ เข้าใจไหม?”

ผมรู้เรื่องนี้ดี ถ้าสถานที่แห่งนี้คือโรงหลอมของทาสคุกทาร์ทารัสจริงๆ งั้นผมก็รู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับมัน นี่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่ประหลาดใจกับทาร์ทารัสเลย

คิมนัมอุนกัดริมฝีปากของเขา “ทำไมนายถึงมองมาที่ฉันแบบนั้น?”

ผมพยายามจะไม่พูดมันแต่ผมก็อดไม่ได้ “นายไม่คิดอะไรกับฉันเลยเหรอ?”

“คิดอะไร?” คิมนัมอุนคิดเกี่ยวกับมันสักพักก่อนที่จะเผยรอยยิ้มอันน่าขนลุก “อะฮ้า นายกลัวฉันเหรอ?”

“…”

“นายคิดว่าฉันจะแก้แค้นใช่ไหม?”

มันคงผิดปกติถ้าผมจะไม่กลัว ผมฆ่าคนโรคจิตในนิยายต้นฉบับที่โรคจิตยิ่งกว่ายูจงฮยอค แต่ในตอนนี้เขากลับทำตัวเป็นมิตรกับผม ผมคงแปลกถ้าผมไม่กลัว

“ฮ่าฮ่า อย่ากลัวไป มันจำเป็นอะไรที่ต้องมาระวังเมื่อพวกเราตายกันแล้ว? ฉันเองก็เปลี่ยนไปมากหลังจากมาที่นี่ ฉันมีเวลาใคร่ครวญตั้งเยอะแยะ”

ผมพูดไม่ออก ปีศาจแห่งการล่อลวง คิมนัมอุนกำลังใคร่ครวญ มันคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้พอๆ กับยูจงฮยอคจะกลายเป็นเด็กผู้หญิง ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก แต่ผมก็ยังเปิดใช้งานการจับเท็จเพื่อเป็นมารยาทสุดท้ายสำหรับเขา ไม่ว่ายังไง มันก็เป็นสกิลที่ผมต้องใช้

[คุณยืนยันว่าข้อความดังกล่าวเป็นจริง]

…อะไรนะ? ผมผงะและจ้องไปที่เขา คิมนัมอุนร้องออกมา “ฉันกำลังพูดความจริงอยู่ ทำไมนายถึงไม่เชื่อ? ไม่ใช่ว่าฉันกำลังชดใช้กรรมอยู่เหรอ? ฉันกระทั่งรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำที่นายฆ่าฉัน”

“ทำไม?”

“มีอาหารมาเสิร์ฟเมื่อถึงเวลากิน ฉันสามารถนอนได้เมื่อถึงเวลานอน ฉันไม่ต้องไปโรงเรียน และไม่ถูกพ่อแม่ของฉันดุด่า… มันอาจจะร้อนไปสักหน่อย แต่นี่ก็เป็นสถานที่ที่ดีที่สุด”

เขากำลังพูดถึงทาร์ทารัสในนรก “นอกจากนี้ ฉันยังสามารถประกอบกันดั้มได้ถ้าฉันเบื่อ มันไม่ดีหรอกเหรอ?” เขาเห็นทหารยักษาเป็นกันดั้ม “มันต้องขอบคุณนาย ฉันจริงจังนะ ขอบคุณจริงๆ”

ชายคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ

[ตัวละคร ‘คิมนัมอุน’ มีความรู้สึกดีกับคุณ]

บัดซบ ผมไม่อาจไม่เชื่อมันได้เลยเมื่อข้อความของระบบเหล่านี้ปรากฏขึ้น

“งั้นก็มาทางนี้เร็ว ไม่มีเวลาแล้ว”

ผมถูกคิมนัมอุนนำไปยังโรงงานของเขา เครื่องมือของเขาวางอยู่บนโต๊ะทำงาน และผมก็เห็นโลหะที่สร้างกันดั้มขึ้นมา มันเป็นโลหะของยมโลก ผมรู้สึกว่านี่จะต้องเป็นสถานที่สำหรับจูนิเบียวคนนี้แน่

คิมนัมอุนกล่าว “พวกเขากำลังมา ฟัง”

เซอร์เบอรัสเริ่มเห่า

แฮร่…

กระดูกของผมแข็งเมื่อผมได้ยินเสียง ผู้คุมถือแส้และขี่เซอร์เบอรัส มันคือลูกน้องของฮาเดสที่กำลังสวมเสื้อคลุมสีดำ เขาไม่ได้ดูแข็งแกร่งเท่ากับตุลาการ แต่มันคงไม่ดีถ้าผมถูกจับ

ผมยืนขึ้นและทำเป็นทุบค้อน คิมนัมอุนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ ผม ผู้คุมเดินมายังเวทีตรงทางเข้าและตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น

– บอกทาสทั้งหมดในชั้นที่หนึ่ง จะมีการตรวจสอบฉุกเฉิน

คิมนัมอุนขมวดคิ้วและบ่น “ไอ้พวกบ้านี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด ถ้าพวกมันไม่มีอะไรทำ พวกมันก็จะตรวจสอบ…”

อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของผู้คุมก็ปิดปากของคิมนัมอุนในทันใด

– มีผู้บุกรุกที่ผิดกฎในยมโลก ว่ากันว่ามีดวงวิญญาณของคนเป็นข้ามแม่น้ำแอเคอรอนมา

ภูตผีมีการแสดงออกที่สับสน ผู้คุมพูดต่อ

– ถ้ามหาความตายรู้เรื่องนี้ เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับพวกเจ้าด้วย การตรวจสอบนี้ก็เพื่อค้นหาผู้บุกรุกที่ไม่บริสุทธิ์ มันไม่ได้เป็นทางการนัก อย่างกังวลไป ทุกคนยืนอยู่กับที่

บ้าเอ้ย กระบวนการเร็วกว่าที่ผมคิดไว้ ในกรณีนี้…

เสียงบ่นของคิมนัมอุนดังออกมา “ไอ้พวกนี้มันโง่จริงๆ แม้ว่าคนเป็นจะมาที่นี่ ทำไมพวกมันต้องมาซ่อนในทาร์ทารัสด้วย? เมื่อมีคนเข้ามาแล้ว มันก็ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ ใช่ไหม?”

“…”

“ลุง?”

“เอ่อ ใช่” ผมตอบช้าไปหนึ่งจังหวะ

คิมนัมอุนมองผมและพึมพำด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ฉันแค่ถาม หรือว่าพวกเขากำลังพูดถึงลุง…”

“ใช่แล้ว”

“เชี่ย” คิมนัมอุนโยนค้อนและหัวเราะ “ว้าว สุดยอดไปเลยที่นายคือคนเป็น ผมกำลังคุยอยู่กับคนที่มีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?”

มันเป็นการแสดงออกที่เขาไม่รู้ว่าโกรธหรือขบขัน ผมถอนหายใจและถาม “มีที่ไหนให้ซ่อนไหม?”

“เชี่ย นายอยากจะซ่อนตัวในคุกงั้นเหรอ? ถ้านายไม่มีที่ซ่อน งั้นก็กันดั้มตรงนั้นเลย!”

ผมมองไปยังทหารยักษา ผมสามารถซ่อนในนั้นได้จริงๆ ปัญหาก็คือมันใกล้จะเป็น ‘สิ่งมีชีวิต’ แล้ว ผมอาจจะถูกย่อยได้ถ้าผมเข้าไปข้างใน

“มันเสร็จสมบูรณ์รึยัง?”

“ยัง มีบางอย่างผิดปกติกับแกนกลาง นายจะไปซ่อนในนั้นจริงๆ เหรอ?”

“ไม่”

“เป็นความคิดที่ดี ลุงคงจะหายไปถ้าลุงไปซ่อนข้างใน”

“…ฉันคิดว่านายต้องการใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายซะอีก?”

“ฉันเองก็เป็นคนดีกับคนที่ตายแล้วเหมือนกัน ฉันขอโทษนะตอนที่พวกเราพบกันเมื่อยังมีชีวิตอยู่ ลุง นายควรจะตายไวๆ และกลับมาอีกนะ”

คิมนัมอุนพูดทำให้ผมดูแย่ ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ผู้คุมก็เข้ามาใกล้กับบริเวณนี้ ถ้าทหารยักษาเสร็จสมบูรณ์แล้ว ผมคงจะกระทืบเซอร์เบอรัสและมุ่งตรงไปยังวังของฮาเดสแล้ว แต่ในตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้

[เนื่องจากผลของแอตทริบิวต์ส่วนตัวของคุณ ความทรงจำจากหนังสือที่คุณอ่านจะเพิ่มขึ้น]

ผมค้นหาเนื้อหาในหนทางเอาชีวิตรอด ยูจงฮยอคได้มาเยือนยมโลกในการเสื่อมถอยช่วงกลางไปจนถึงช่วงปลาย เขาทำอะไรในเวลานั้น?

「”ไปบอกราชา ฉันจะเอาทหารยักษาไป”」

「”ถ้านายไม่อยากตาย งั้นก็บอกให้ทุกๆ คนหลีกทางไป”」

…บัดซบ เขาคือไอ้บ้า ผมชอบมันเมื่อผมอ่าน แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรผมในสถานการณ์นี้เลย

เมื่อเผชิญหน้ากับตุลาการของฮาเดส สิ่งนี้เป็นไปได้สำหรับผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอค เขาทรงพลังและมีโอกาส แต่ผม…

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ทำไมผมถึงจะทำแบบเขาไม่ได้? ทิศทางของความคิดของผมเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แน่นอนว่าผมไม่สามารถทำเหมือนยูจงฮยอคได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม มันก็มีวิธีการอันห้าวหาญมากมายที่ผมสามารถใช้ได้ ทำไมผมจะถูกจับโดยตุลาการไม่ได้? ผมจะล้มเหลวในสถานการณ์ลับและกลายเป็นชาวยมโลกงั้นเหรอ? ไม่สิ บางทีตุลาการคงจะเห็นพฤติกรรมของฮาเดสและพยายามทำลายผม

ผมมันโง่ มันไม่จำเป็นต้องกังวลถ้าผมมีแค่ปัญหาเดียวให้แก้ไข ในที่สุดผู้คุมก็มาที่โรงงานของพวกเรา ผมเผชิญหน้ากับเขา

จากนั้นผู้คุมก็ถาม “เจ้าเป็นใคร?”

“คนที่นายกำลังตามหา”

ในเวลานั้นเองก็มีแสงลุกโชนขึ้นในดวงตาของผู้คุม เสียงแหลมของโลหะดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ผมรู้สึกว่าร่างกายของผมค่อยๆ แข็งตัวในขณะที่แผ่นหลังของผมเย็น ถ้าผมมองย้อนกลับไปตอนนี้ ผมคงเห็นตุลาการของฮาเดสที่กำลังคว้าลำคอของผมอยู่

ผมต้านทานความเย็นยะเยือกและพูดออกมา “นายควรคิดให้ดีก่อนที่จะฆ่าฉันนะ” ผมไม่ได้มีความแข็งแกร่งของยูจงฮยอค แต่ผมก็มีสิ่งที่เขาไม่มี “ถ้านายฆ่าฉันตอนนี้ ฉันมั่นใจเลยว่านายจะต้องแพ้แน่ๆ ในช่วงกิแกนโทมาเคีย”

ดวงตาของผู้คุ้มสั่นและความเย็นก็ลงลดครู่หนึ่ง ผมไม่พลาดโอกาสนี้และเงยหน้าขึ้นมองทหารยักษา

“บอกบิดาแห่งรัตติกาล ฉันรู้วิธีสร้างทหารยักษาให้สำเร็จ”

ความเงียบอันน่าหวาดกลัวลดลง บริเวณรอบคอของผมค่อยๆ เย็นขึ้น แต่ผมก็ไม่ต่อต้าน

นี่คือการทดสอบ น้ำแข็งไหลลงมาจากคอของผมลงไปยังไหล่และหน้าอก แต่ผมก็ไม่ได้ตื่นตระหนก มันเพิ่มขึ้นทีละนิด อีกนิดเดียว ในที่สุด ความเย็นก็มาถึงชายขอบหัวใจของผม ทันใดนั้นเอง มันก็หยุดลงเหมือนดั่งเวทมนตร์

จากนั้นก็มีข้อความปรากฏขึ้นในหัวของผม

[สถานการณ์ลับได้รับการอัพเดต]

.

.

หลังจากนั้นสักพัก ผมก็ถูกตุลาการนำไปยังวังของฮาเดส ผมมองย้อนกลับไปในขณะที่ผมเดินออกมาและเห็นคิมนัมอุนอยู่ด้านหลังของเซอร์เบอรัส ผมโบกบือให้คิมนัมอุนที่จ้องมองมาที่ผมด้วยความว่างเปล่า

มีความสุขในนรกนะ คิมนัมอุน

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint