0 Views

ตอนที่ 108 – สัญญาสามประการ (1)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 334 แล้ว >>มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

การจับกุมฉุกเฉินของฝ่ายบริหาร

ตามหนทางเอาชีวิตรอด การจับกุมฉุกเฉินจะเกิดขึ้นเมื่อโดเกบิดำเนินการในลักษณะที่ละเมิดความน่าจะเป็นของสัญญาอย่างร้ายแรงเท่านั้น

[โดเกบิระดับกลาง ‘พอล’ นับจากนี้ไป เจ้าจะถูกนำตัวไปยังฝ่ายบริหาร เจ้าจะถูกถอดถอนจากสถานการณ์ทั้งหมดและถูกลิดรอนสิทธิ์ทั้งหมดในสถานการณ์หลัก]

การแสดงออกของโดเกบิระดับกลางพอลยังคงเปลี่ยนไป

[เจ้าจะสูญเสียคะแนนความสำเร็จของสถานกาณณ์ทั้งหมดที่เจ้าสร้างขึ้นและจะถูกลดระดับลงไปเป็นโดเกบิระดับต่ำหลังจากการลงโทษของเจ้า]

[ล-ลดระดับ? เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน!]

พอลรีตะโกนออกมา เขาทำสีหน้าไม่เป็นธรรมและมองไปยังโดเกบิที่อยู่รอบๆ ตัว

[ลดระดับอย่างกะทันหัน? ไม่ใช่ว่าท่านควรบอกข้าว่าข้าทำได้ดีแค่ไหนงั้นเหรอ?]

[เจ้าถามเพราะเจ้าไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอ?]

โดเกบิจากฝ่ายบริหารอีกตัวถาม พอลลังเลสักครู่หนึ่งให้กับน้ำเสียงอันสง่างามก่อนที่จะพูดต่อ

[ข้าไม่รู้ ข้าทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ?]

เขามีความกล้าพอที่จะเดินหน้าต่อไป

[ดูกลุ่มดาวทั้งหลายสิ ไม่ใช่ว่าพวกเราต่างก็มีความสุขเหรอ? ไม่ใช่ว่าสถานการณ์ได้จบลงอย่างงดงามเหรอ?]

โดเกบิฝ่ายบริหารขมวดคิ้วให้กับคำพูดอันมั่นใจของพอล

[มันไม่มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับความน่าเป็นเลย ข้าใช้ข้อบังคับของสถานการณ์ด้วยความยินยอมของกลุ่มดาวและกลุ่มดาวก็…]

[…นี่คือปัญหาของผู้ถ่ายทอดสด มันไม่เกี่ยวบ้าอะไรกับพวกกลุ่มดาว]

ไม่ใช่โดเกบิทุกตัวที่จะเคารพกลุ่มดาว มันเป็นเพราะในหมู่โดเกบิฝ่ายบริหาร มันยังมีบางคนที่เป็นกลุ่มดาวอยู่

พวกเขาคือกลุ่มดาว แต่พวกเขาก็สูญเสียตัวตนไปและถูกบังคับให้มีชีวิตอยู่ในฐานะโดเกบิ พวกเขาคือโดเกบิแห่งฝ่ายบริหาร พอลพูดต่อแม้ว่าลูกค้าของเขาจะถูกดูถูก

[มันจะมากเกินไปแล้วนะ]

[อย่าตื่นตระหนกไปพอล]

[ท่านอาจจะบังคับข้าได้ แต่ข้าก็ไม่อาจทนให้ท่านดูถูกลูกค้าของข้า]

พอลขึ้นเสียงและพูดต่อ

[ข้าเดาได้ว่าทำไมฝ่ายบริหารถึงมาที่นี่ มันน่าจะเป็นเพราะข้าใช้สิทธิ์การบังคับใช่ไหม]

[การบังคับสถานการณ์สามารถใช้ได้เมื่อกลุ่มดาวส่วนใหญ่สนับสนุนความเป็นไปได้ของสถานการณ์]

[เรื่องนั้นข้ารู้ มิฉะนั้น มันคงมีความเสี่ยงของพายุความน่าจะเป็น แต่ความพึงพอใจของกลุ่มดาวนั้นสูง…]

[ความพึงพอใจ? พอล ดูตัวเองแล้วบอกข้า]

พอลก้มมองตัวเองและหน้าซีด

[น-นี่มัน…?]

พื้นที่รอบตัวเขาเต็มไปด้วยประกายไฟสีน้ำเงิน มันเป็นสัญญาณของพายุความน่าจะเป็น

[ทำไมข้าถึงได้รับพายุความน่าจะเป็น…?]

พายุความน่าจะเป็นคือการลงทัณฑ์สำหรับการขัดต่อกระแสธาร ความน่าจะเป็นของโลกในตอนนี้ต้องการที่จะลบล้างการดำรงอยู่ของพอล โดเกบิผู้ปฏิบัติการหัวเราะ

[สิทธิ์ในการบังคับใช้คือพลังที่ต้องการความน่าจะเป็นที่สูงที่สุดจากโดเกบิ เจ้าคิดว่าเจ้าจะปลอดภัยในการใช้อำนาจเช่นนี้เพื่อการพัฒนาอย่างหยาบๆ แบบนั้นเหรอ?]

[เรื่องนั้น มันไม่ใช่แบบนั้น!]

[พอล เจ้ามีโอกาสที่จะจบสถานการณ์โดยไม่ต้องใช้สิทธิ์นั้นใช่ไหม มันเป็นการพัฒนาแบบใหม่ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ทำไมเจ้าถึงหยุดมัน? ต้องขอบคุณความโหดเหี้ยมของเจ้า เหตุฉุกเฉินจึงถูกส่งมาที่สำนักงานของโซลโดม]

[น-นั่นมัน… ไม่ เดี๋ยวก่อน ข้าบังคับใช้สิทธิ์ตามความเห็นของกลุ่มดาวนะ!!]

พอลมองไปรอบๆ

[ก-กลุ่มดาว! ไม่ใช่ว่าพวกท่านเห็นด้วยกับการพัฒนาของข้างั้นเหรอ?]

อย่างไรก็ตามก็ไม่มีกลุ่มดาวตอบ

[…กลุ่มดาว?]

ข้อความมากมายจากกลุ่มดาวหายไปหมด

[เป็นไปไม่ได้… ทำไมกัน?]

กลุ่มดาวทั้งหมดที่สนับสนุนการพัฒนาของเขาได้ออกจากช่องเกาหลีไปแล้ว

ฝ่ายบริหารขมวดคิ้ว [เจ้าช่างโง่เขลานัก เจ้าไม่เห็นเหรอว่ากลุ่มดาวหายไปแล้ว?]

กลุ่มดาวจำนวนมากต้องการที่จะฆ่าผม และผู้ที่ยุยงเขาได้ออกจากคาบสมุทรเกาหลีไปเป็นจำนวนมากเมื่อมันกลายเป็น ‘ละคร’

มันเป็นธรรมดา มันแปลกๆ ที่จะเฝ้าดูต่อเมื่อมีการพัฒนาที่ไม่พึงประสงค์เกิดขึ้น ในความเป็นจริง ช่องของบีฮยองได้สูญเสียไปเกือบหนึ่งในสามของจำนวนผู้ซับสไคร้ไปแล้ว

สิ่งที่เหลืออยู่คือ:

[กลุ่มดาว ‘ผู้พิพากษาเปลวเพลิงปีศาจ’ กำลังมองไปยังโดเกบิระดับกลาง ‘พอล’]

[กลุ่มดาว ‘นักโทษรัดเกล้าทองคำ’ หัวเราะเยาะใส่โดเกบิระดับกลาง ‘พอล’]

[กลุ่มดาว ‘นักเขียนลับ’ เยาะเย้ยโดเกบิระดับกลาง ‘พอล’]

พวกเขาคือกลุ่มดาวทั้งหมดที่ไม่เห็นด้วยกับการพัฒนาของโดเกบิระดับกลาง

[ม-ไม่ ข้าไม่อาจถูกทำลายแบบนี้ได้ ฝ่ายบริหาร!]

[ไม่ต้องห่วง เจ้าจะไม่ถูกทำลาย]

[น-นี่มันหมายความว่ายังไง…?]

ประกายแห่งความหวังปรากฏบนใบหน้าของพอล

โดเกบิฝ่ายบริหารพูดอะไรบางอย่างที่ดับแสงแห่งความหวังไปหมดสิ้น

[เจ้าจะได้รับการลงโทษที่เลวร้ายยิ่งกว่าการทำลาย สำนักงานของเราได้รับหนี้แห่งความน่าจะเป็นจำนวนมากเพราะเจ้า]

[ฝ่ายบริหารขอถอดถอนโดเกบิพอล]

จากนั้นร่างของพอลก็ถูกบังคับเข้าไปในโลก พอลตัวสั่น เสียงที่แท้จริงของเขาดังออกมาเพราะเขาสูญเสียสิทธิ์ในการออกอากาศ

“น-นี่คือการสมรู้ร่วมคิด มันจะเป็นแบบนี้ไปไม่ได้!”

จากนั้นบีฮยองก็พูดจากข้างๆ เขา

[นี่คือเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงไม่ต้องการจบสถานการณ์นี้เร็วนัก]

“บีฮยอง!”

ในที่สุดพอลก็ระเบิดออกมา พอลชี้ไปยังบีฮยอง

“ฝ่ายบริหาร! จับกุมเขาด้วย ข้ามีหลักฐานว่าช่องของเขาฝ่าฝืนกฎของการถ่ายทอดสดดวงดาว!”

[เขาก็จะมาด้วยเช่นกัน]

การแสดงออกของพอลสว่างขึ้น อย่างไรก็ตาม คนเกาหลีก็รู้ว่าควรฟังคำพูดของโดเกบิให้จบ

[มันเป็นเพราะเขาเป็นโดเกบิที่เรียกพวกเรามา]

“อ-อะไรนะ… อย่าบอกนะว่า?”

โดเกบิฝ่ายบริหารกล่าว

[ใช่ โดเกบิที่รายงานเจ้าคือบีฮยอง]

บีฮยองโบกมือให้พอลที่ตาแดงก่ำอย่างสั้นๆ ฝ่ายบริหารยิ้มอย่างเย็นชา

[โดเกบิบีฮยอง เขาเป็นโดเกบิที่ดีมาก ดูความนอบน้อมของเขาสิ เขามีความสมบูรณ์พร้อมของผู้ถ่ายทอดสดที่ไม่สนใจต่อทุกๆ สิ่งและดื่มด่ำไปกับสถานการณ์ มันแตกต่างไปจากเจ้า และโดเกบิที่สวมใส่แต่เสื้อผ้าหรูๆเท่านั้น]

บีฮยองทำสีหน้าอายๆ เขาไม่รู้ว่าความยากจนของเขาจะช่วยเหลือเขาแบบนี้

“ม-ไม่! บีฮยองนั่น…!”

[หุบปาก]

พอลกรีดร้องอย่างน่ากลัว ฝ่ายบริการพูดต่อ

[เจ้าเคยถูกลงโทษไปสองครั้งแล้ว นี่เป็นครั้งที่สามของเจ้า เจ้าคงคุ้นเคยกับการลงโทษครั้งที่สามแล้วใช่ไหม?]

“บ-บ้าบอสิ้นดี! ท่านคิดว่าหัวหน้าของข้าจะอนุญาตเหรอ? ท่านกำลังทำผิดพลาดอยู่ ถ้าท่านแตะต้องข้า…”

[ข้าจะฟังเรื่องไร้สาระของเจ้าหลังจากไปที่สำนักงาน]

ประตูแสงปรากฏขึ้นในอากาศ ในที่สุดมันก็ถึงเวลาบอกลาโดเกบิระดับกลางแล้ว บางทีผมอาจจะไม่เห็นเขาอีกในอนาคต ดวงตาของพอลจ้องมาที่ผม เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นภายในกายของผมในขณะที่ผมสบตากับเขา

[‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่นสะเทือนเนื่องจากภาวะอารมณ์ที่สูงของคุณ]

ชินยูซองในอนาคตได้กระจายหายไปเป็นเถ้าถ่าน เธออาจจะได้รับการช่วยชีวิตไว้ถ้ามันไม่ใช่เพราะโดเกบิระดับกลาง

เธอไม่อาจย้อนเวลาของเธอกลับไปได้ แต่เธอก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบใหม่ใบนี้ได้ โดเกบิระดับกลางเหยียบย่ำความเป็นไปได้สุดท้ายลงไป นั่นคือเหตุผลที่ผมพูดออกมา “เดี๋ยวก่อน”

เขาอาจได้รับโทษประหาร แต่ผมก็ยังไม่พอใจ คำพูดของผมทำให้สมาชิกปาร์ตี้ตกใจ

[…เจ้าเรียกพวกเราเหรอ?]

โดเกบิประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดว่าอวตารจะหยุดโดเกบิจากฝ่ายบริหารไว้ โดเกบิฝ่ายบริหารมองมาที่ผมอย่างเงียบๆ และพูดออกมา

[ใช่แล้ว เจ้าคืออวตาร ‘คิมทกจา’ ใช่ไหม?]

ฝ่ายบริหารอีกคนหัวเราะ

[เจ้ารู้จักเขางั้นเหรอ?]

[เขาคืออวตารที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ เขาเป็นหนึ่งในอวตารที่แข็งแกร่งที่สุดในคาบสมุทร แต่เขายังไม่ได้เซ็นต์สัญญากับผู้สนับสนุน]

[โอ้ว?]

ผมมองไปยังโดเกบิอย่างสบายๆ และพูดกับบีฮยองผ่านการสื่อสารโดเกบิ

‘บีฮยอง ฉันจะมอบเหรียญให้นาย 100,000 เหรียญ’

– อะไรนะ?

ดวงตาของบีฮยองเบิกกว้างขึ้น

‘เลื่อนระดับฉันขึ้นเป็นสมาชิกแพลตตินั่นของกระเป๋าโดเกบิ’

– ไม่ ทำไมถึงกะทันหันแบบนี้?

‘แค่ทำมันก็พอ’

– บ้าเอ้ย…

ผมมองไปยังฝ่ายบริหารและเร่งบีฮยอง บีฮยองถอนหายใจออกมาและเริ่มจัดการบางอย่างในอากาศ

[100,000 เหรียญถูกใช้จ่าย]

[ขอแสดงความยินดีด้วย! คุณได้กลายเป็นสมาชิกระดับแพลตตินัมของกระเป๋าโดเกบิ!]

เดิมทีมันจะมีเอฟเฟกต์พิเศษสำหรับการเลื่อนระดับ แต่ผมขอให้บีฮยองปิดมันไว้ มันไม่เหมือนกับระดับทองที่ได้มาเพียงแค่การจ่ายเงิน 5,000 เหรียญ ระดับแพลตตินัมนั้นต่างกันมาก

[ใช่แล้ว อวตารคิมทกจา เจ้าเรียกพวกเราทำไม?]

ฝ่ายบริหารไม่รู้เกี่ยวกับการเลื่อนระดับของผมและถามผมอีกครั้ง โดเกบิพวกนี้มีอำนาจจริงๆ และผมก็กังวลที่ต้องเผชิญหน้ากับพวกเขา พวกเขาอาจจะเคยทำผิดพลาดกันมาบ้าง แต่บางคนในนั้นเดิมทีแล้วก็เป็นคนที่ยิ่งใหญ่

ผมหายใจเบาๆ และพูดออกมา “ฉันต้องการสิทธิ์การนัดพบตัวต่อตัวต่อโดเกบิ”

[อะไรนะ?]

ฝ่ายบริหารสับสนกับคำพูดของผม จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังออกมา

[มีแค่สมาชิกระดับแพลตตินัมเท่านั้นที่สามารถขอสิทธิ์นี้ได้… อย่าบอกข้านะว่า?]

“ถูกต้อง กรุณาตรวจสอบด้วย”

โดเกบิทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง พวกเขาจัดการระดับเพื่อระบุถึงอะไรบางอย่าง และในไม่ช้าก็ถอนหายใจออกมาด้วยความประหลาดใจ

[มันเป็นความจริง]

[อวตารจะกลายเป็นสมาชิกระดับแพลตตินัมได้ยังไงกัน?]

“ฉันผ่านคุณสมบัติแล้วรึยัง?”

ฝ่ายบริหารลังเลไปพักหนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า

[ใช่แล้ว เจ้าต้องการนัดพบแบบตัวต่อต่อกับใคร? คุณสมบัติของแพลทตินัมจะช่วยให้เจ้าได้พบกับโดเกบิอาวุโส ตารางนัดหมาย…]

“ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนั้น โดเกบิที่ฉันต้องการพบอยู่กับพวกนายแล้ว” ผมชี้นิ้วไปยังโดเกบิที่ผมต้องการ “ฉันต้องการนัดพบกับโดเกบิระดับกลางพอล”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint