0 Views

ตอนที่ 104 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (3)

 

(กลุ่มลับถึงตอนที่ 320 แล้ว >>>มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint)

 

การควบคุมร่างกายของภัยพิบัติ? ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เดิมทีแผนการของผมคืออย่างอื่น ผมตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแผนเมื่อจิตใจของผมถูกถ่ายโอนไปยังร่างกายของชินยูซอง

[สกิลเฉพาะตัว มุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สามถูกเปิดใช้งาน]

[บทสนับสนุนมุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกเปิดใช้งาน]

พูดให้ชัดๆ ผมต้องเปลี่ยนมัน

「…ฉันไม่อาจยอมรับมันได้」

「งั้นฉันคือใคร? ฉันอยู่มานานแค่ไหนกันแล้ว?」

「ฉันจะได้อะไรจากการกลับมา?」

ท่ามกลางความเจ็บปวดอันวุ่นวายของชินยูซอง ผมเห็นโลกด้วยสายตาของเธอ ผมสูดลมหายใจเข้าผ่านจมูกของชินยูซองและสังหารผู้คนด้วยมือของชินยูซอง ผมแสดงความคิดของชินยูซองออกไปด้วยเสียงของเธอ ฉันคือชินยูซอง

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่น]

จากนั้นผมก็ได้พบกับลีจีฮเย ผมรู้ว่าในเวลาที่ผมได้พบกับเธอ ลีจีฮเยจะต้องตายอยู่ที่นี่ ดังนั้นมันจึงเป็นครั้งแรกที่ผมได้ลองพยายามทำบางสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

[บทสนับสนุนมุมมองบุคคลที่หนึ่งถูกแทรกแซงด้วยพฤติกรรมของตัวละคร]

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ กำลังสั่นซึ่งเป็นลางไม่ดี]

มันมีกระแสไฟฟ้าไหลอยู่ในหัวของผมตามมาด้วยความเจ็บปวดอันมหาศาล แต่ช่วงเวลาที่ชินยูซองจัดการปิดบัญชี ผมก็สามารถดึงมือขวาของเธอกลับมาได้ มันเป็นการปรับเปลี่ยนอย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นชินยูซองจึงไม่สังเกตเห็นมัน แต่ผมก็ได้ทำไปแล้วแน่ๆ

ลีจีฮเยไม่ตาย

[ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชินยูซอง’ เพิ่มขึ้น]

สิ่งเดียวกันนี้ได้เกิดขึ้นซ้ำกับลีฮุนซึง จิตใจของผมเริ่มยุ่งเหยิงขึ้นเล็กน้อย แต่ผมก็คิดว่าผมอาจจะสามารถทำอะไรบางอย่างได้ ผมทุ่มเทจิตใจลงไปมากยิ่งขึ้นและเพิ่มการควบคุมร่างของชินยูซอง

ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นเมื่อชินยูซองคว้าคอของลีกิลยัง

“ก-แกเป็นใคร?”

ผมประสบความสำเร็จในการควบคุมมือขวาของชินยูซอง

[คุณมีความเข้าใจที่สูงมากเกี่ยวกับตัวละคร ‘ชินยูซอง’]

แขนขวาของอีกฝ่ายขยับตามความคิดของผม มันเป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์

“…คุณลุง?” ชินยูซองถาม

“ออกไปจากตัวฉัน!”

แขนขวาของชินยูซองที่อยู่ภายใต้การควบคุมของผมเริ่มสั่น แขนที่ผิดรูปร่างไปอย่างผิดปกติเปลี่ยนเป็นสีดำและบวมออกมา ราวกับว่าเส้นเลือดกำลังจะระเบิดออก ชินยูซองวัยเด็กพุ่งเข้ามาคว้าแขนสีดำข้างนั้นไว้

“คุณลุง คุณอยู่ในนี้ใช่ไหม? คุณลุง!”

ชินยูซองวัยเด็กคว้าแขนขวาของผมเอาไว้ ในเวลานั้นเอง มันก็มีประกายไฟอันรุนแรงพุ่งออกมาจากแขนขวา มันเป็นประกายไฟที่คล้ายกับพายุแห่งความน่าจะเป็น เหล่าคนที่กำลังประหลาดใจกำลังวิ่งหนีอยู่ แต่ประกายไฟเหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่พวกเขา

ภัยพิบัติชินยูซองและชินยูซองในวันเด็กมองหน้ากันในเวลาเดียวกัน จากนั้นคลื่นแห่งความทรงจำก็เริ่มหลอมรวม

「”คุณลุง”」

「”หัวหน้า”」

มันเป็นไปไม่ได้ ถ้าทฤษฎีแผ่นฟิล์มถูกต้อง ทั้งสองก็ไม่ควรที่จะมีประวัติร่วมกัน

「”คุณ… สามารถฆ่าหนูได้ ไม่เป็นไร”」

「”ฉันต้องการอยู่รอด”」

เมื่อผมคิดถึงมัน ทฤษฎีที่ว่านั้นจะใช้ได้แค่กับ ‘ตัวละคร’ เท่านั้น ผมมาจากนอกนิยาย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าการดำรงอยู่ของผมมีบทบาทในการเชื่อมต่อความทรงจำของพวกเธอ? และถ้าผมเชื่อมแผ่นฟิล์มทั้งสองเข้าด้วยกันล่ะ?

ผมสามารถรู้สึกได้ว่าชินยูซองทั้งคู่กำลังจับมือของผมไว้อยู่ รอบที่ 3 และรอบที่ 41 เวลาที่แตกต่างกันสองช่วงกำลังเผชิญหน้ากันอยู่

「”มันคุ้มค่าแล้วเหรอที่จะให้หนูมีชีวิตอยู่ต่อไป?”」

「”งั้นคุณค่าของชีวิตนี้คืออะไรกัน?”」

“ไม่! นี่มัน… ความทรงจำพวกนี้…”

ภัยพิบัติชินยูซองตื่นตระหนกและกัดริมฝีปากของเธอ พลังงานอันยิ่งใหญ่กำลังถูกสร้างขึ้นภายในร่างกายของชินยูซอง

มันมีเสียงของบางสิ่งกำลังฉีกขาด และชินยูซองในวัยเด็กก็ถูกโยนออกไปด้วยแขนขวา

ชินยูซองสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเธอเพื่อพยายามจะให้ผมออกไป มันมีเลือดไหลออกมาจากตัวเธอ และพลังการต่อสู้ของเธอก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว ความสมดุลของร่างกายของเธอถูกทำลายเนื่องจากพลังเวทมนตร์ที่มากเกินไป

「ชินยูซอง! เดี๋ยวก่อน หยุดนะ!」

“อ๊ากก!”

ชินยูซองคว้าหัวของเธอและพยายามจะไล่ผมออกไป ผมแบ่งปันความรู้สึกกับเธอ ทำให้ผมแทบเป็นบ้าจากความเจ็บปวดและอาการคลื่นไส้ จิตใจของชินยูซองว่างเปล่า

ผมเจอปัญหาเข้าให้แล้ว ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ภัยพิบัติชินยูซอง…

บัดซบ…

.

.

สติของผมหลุดออกจากร่างกายของชินยูซองอและประสาทสัมผัสทั้งห้าก็หายไป

[ข้อผิดพลาดของสกิลกลับสู่ปกติ]

[ดีเลย์ของสิทธิพิเศษแห่งราชาผู้ไม่สังหารได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง]

[ร่างกายของคุณฟื้นจากความตาย]

บางทีนี่อาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ผมก็ต้องการที่จะลอง

[กลุ่มดาวที่ชอบการเปลี่ยนเพศรู้สึกเศร้า]

ผมคงจะเสียใจไปตลอดถ้าผมไม่ได้ทำมัน

[การสร้างร่างของคุณขึ้นมาใหม่เริ่มขึ้น]

[สกิลเฉพาะตัว ‘กำแพงที่สี่’ ได้ชดเชยความตกใจทางจิตใจที่เกิดจากการเสียชีวิตของคุณ]

[กำลังเตรียมการชดเชยสำหรับมุมมองนักอ่านพระเจ้าขั้นที่สาม]

มันเป็นการฟื้นคืนชีพครั้งที่สองของผมหลังจากที่ตายจากมังกรไฟ

ผมรู้สึกว่าเส้นประสาทของผมถูกสร้างขึ้นมาใหม่และเริ่มขยับอีกครั้ง อวัยวะต่างๆ ของผมเริ่มฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง

[สิทธิพิเศษของราชาผู้ไม่สังหารเสร็จสมบูรณ์แล้ว]

[คะแนนกรรม 100 คะแนนถูกใช้ไป]

[การสูญเสียเนื้อหนังของคุณถูกลบล้างออกไปอย่างสิ้นเชิง และประสิทธิภาพของร่างกายของคุณได้เพิ่มขึ้น]

[STA และ Magic Power เพิ่มขึ้นอย่างละ 2 เลเวล]

[คุณมีค่าสถานะโดยรวมเกินกว่าขีดจำกัดของสถานการณ์แล้ว]

โชคดีที่มันเป็นการคืนชีพครั้งที่สอง และผมก็ไม่ได้มีสภาพที่ไม่น่าดูแบบเดิม

ผมมองไปรอบๆ และเห็นไอเท็มที่กระจัดกระจายกันอยู่ของผม โชคดีที่ไม่มีใครเก็บพวกมันไป ผมเริ่มสวมใส่เสื้อผ้า และได้ยินเสียงอันน่าขนลุกดังออกมาจากทางด้านหลัง

“…คิมทกจา?”

อ่า เมื่อมาคิดดูแล้ว ไอ้บ้านั้นอยู่ข้างๆ ผมหนิ ผมมองกลับไปและเห็นยูจงฮยอคกำลังจ้องมาที่ผมด้วยความไม่เชื่อถือ ไหล่ของเขายังคงถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลของมัมมี่กำมะถัน

“เป็นไปได้ยังไง?”

ผมถอนหายใจ ผมไม่สามารถอธิบายเกี่ยวกับราชาผู้ไม่สังหารได้ ดังนั้นผมจึงพูดเรื่องอื่นออกไป “…อย่าบอกนะว่านายจะฆ่าฉันอีก คราวนี้ฉันจะตายจริงๆ นะ”

“คิมทกจา นาย…!”

“ไว้ฉันจะอธิบายคราวหลัง ไม่มีเวลาแล้ว”

ผมเหวี่ยงดาบแห่งศรัทธาและปลดปล่อยยูจงฮยอคจากผ้าพันแผล มัมมี่กำมะถันส่งเสียงร้องและจ้องมาที่ผม จากนั้นผมก็เปิดใช้งานวิถีแห่งสายลมผ่านบุ๊คมาร์ค

ผมแบกร่างยูจงฮยอคที่ได้รับบาดเจ็บไว้บนไหล่และพุ่งไปยังแม่น้ำฮันเยือกแข็ง

จากระยะไกล ผมสามารถเห็นเหล่าอวตารกำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้ มันมีออร่าสีดำกำลังพวยพุ่งขึ้นมาจากยงซาน มันแน่นอนแล้ว ภัยพิบัติชินยูซองอยู่ที่นั่น

“คุณลุง?”

“ทกจา!”

ผมพบสมาชิกปาร์ตี้ที่กำลังวิ่งเข้ามาหาผม ผมวางยูจงฮยอคลงบนพื้นและสั่ง

“พักก่อน”

จากนั้นผมก็วิ่งตรงไปยังภัยพิบัติชินยูซอง

“ทกจา มันอันตรายนะ”

“ไม่เป็นไร” ผมหยุดลีฮุนซึงไว้และเดินหน้าต่อ “ชินยูซอง”

ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยกำลังนั่งอยู่พร้อมกับจับหัวของเธอไว้ มันมีเลือดไหลลงมาและหยดลงบนพื้น

ผมมั่นใจว่าพวกอวตารคงไม่กล้าเข้ามาเพราะออร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอปลดปล่อยออกมา ในตอนนี้ ทุกๆ คนสามารถสังหารภัยพิบัติแห่งอุทกภัยได้ถ้าพวกเขารวมพลังกัน

“นาย… เป็น… ใครกัน?” ภัยพิบัติชินยูซองมองมาที่ผมด้วยสายตาที่สั่นเทา “มันพังหมดแล้ว… เพราะนาย… นี่ไม่ใช่รอบที่ฉันรู้จัก”

ดวงวิญญาณที่คงอยู่มานานหลายพันปีกำลังสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ไม่ ไม่เลย”

การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นด้วยยูจงฮยอค และจากนั้นจิตวิญญาณของเธอก็เริ่มพังทลายลงในทันทีที่เธอได้พบกับชินยูซองแห่งอดีต

เธอเกลียดยูจงฮยอค ความโกรธของเธอสะสมเกินกว่าหนึ่งพันปี อารมณ์อันรุนแรงได้แหลกสลายไปกับความทรงจำที่เธอได้รับ

บางทีความหวังนี้อาจจะสามารถเปลี่ยนโลกได้ มันเป็นความหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่ภัยพิบัติชินยูซองได้เห็น มันอาจจะเล็กมาก แต่ความหวังก็ยังสามารถเอาชนะความสิ้นหวังได้

ผมเดินเข้าหาชินยูซองและคุกเข่าลงข้างๆ เธอ ชินยูซองจ้องมาที่ผม

“ทำได้ดี” ผมคิดถึงสิ่งที่เธอต้องการจะได้ยินมากที่สุด มันไม่มีของแบบนั้นปรากฏขึ้นในหนทางเอาชีวิตรอด ผมจึงทำได้แค่พูดมันออกมาเอง ถ้าผมคือชินยูซอง… “ฉันรอเธออยู่นานแล้ว”

ดวงตาของชินยูซองสั่นอย่างไม่สบายใจ “…นายกำลังรออยู่เหรอ? นายเป็นใครกัน?”

“คนที่ต้องการโลกแบบเดียวกับเธอ”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ดวงตาของชินยูซองก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก

「ฉัน…」

ทีละนิดๆ ยูซานอาแตะไหล่ของผม

“ทกจา”

ผมพยักหน้าและลุกขึ้น สหายของผมกำลังมองมาที่ผม ผมมองไปที่พวกเขาและพูดออกมา

“ทุกคน”

ผมชอบตอนของภัยพิบัติแห่งอุทกภัยมาก ผมรักตัวละครทุกคนที่ปรากฏขึ้นในตอนนี้และให้ความสำคัญกับพวกเขา บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงหวังว่าตอนนี้จะไม่เกิดขึ้น

“ฉันจะไม่ฆ่าภัยพิบัติ”

ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในรอบที่สามแบบเดิม ภัยพิบัติแห่งอุทกภัยได้ตายลงหลังจากชินยูซองในวัยเด็กถูกสังหาร อย่างไรก็ตาม ผมก็สงสัยว่ามันจะมีตอนจบอีกแบบไหมที่ผมยังไม่รู้ มันเป็นตอนจบที่ไม่มีใครเคยพยายามทำมาก่อน

“ฉันจะไม่ยอมรับข้อโต้แย้งใดๆ คราวนี้ ฉันหวังว่าทุกคนจะฟังคำพูดของฉัน”

“คุณลุง นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

มันไม่มีเวลาจำกัดสำหรับสถานการณ์ที่ห้า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าภัยพิบัติแห่งอุทกภัยยกเลิกบทบาทของเธอและจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเราไม่สังหารภัยพิบัติ?

บางทีสถานการณ์นี้อาจจะดำเนินต่อไปโดยไม่มีใครตาย บางคนเข้าใจในขณะที่บางคนยังดูสับสน คนแรกที่พยักหน้าก็คือยูซานอา จากนั้นลีฮุนซึงก็พูดขึ้นมา

“นายจะต้องมีไอเดียอะไรอยู่แน่ๆ ฉันจะเอาตามที่ทกจาว่า”

“ไม่เป็นไร ถ้ามันคือสิ่งที่พี่ต้องการ แต่ผมขอต่อยเธอให้เท่ากับที่เธอต่อยไททาโนได้ไหม?”

“บ้าเอ้ย ทำตามที่นายต้องการเลย คุณลุงเคยไม่ยอมนายตอนไหนบ้าง? แต่มันจะโอเคเหรอ?”

ผมฟังคำพูดของปาร์ตี้และมองไปยังชินยูซองในวัยเด็ก

“ฉัน…”

เด็กสาวน้ำตาคลอ บางทีชินยูซองอาจจะได้เห็นมัน ทุกๆ สิ่งที่ตัวเธอในอนาคตประสบพบเจอมา

ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องโหดร้ายที่จะขอให้ชินยูซองวัยเด็กทำอะไรกับชินยูซอง ผมลูบผมของเธอ และสุดท้ายก็มองกลับไปยังภัยพิบัติชินยูซอง เธอมีการแสดงออกที่บิดเบี้ยวราวกับว่าเธอคือสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ

“นายจะปล่อยฉันไปเหรอ? อย่าทำให้ฉันหัวเราะน่า นายคือใครถึงได้พูดแบบนั้นออกมา?”

สิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่คือเกียรติของเธอ

“ฉันมีชีวิตอยู่ตลอดการเสื่อมถอยรอบที่ 41 ฉันจำทุกๆ อย่างที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ได้ นายจะไปรู้อะไร? ฉันจะปล่อยวางเวลาเหล่านั้นได้ยังไง? ฉันจะลืมเรื่องทั้งหมดนั้นได้ยังไง?”

คำพูดของชินยูซองในอนาคตหยุดลง มันเป็นเพราะยูจงฮยอคกำลังมองมาที่เธออยู่

“…”

ในช่วงเวลานี้เอง ชินยูซองก็ตระหนักได้ถึงความหมายที่แท้จริงในสิ่งที่เธอพูด การต้องสูญเสียโลก สูญเสียคนที่เธอรัก แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกนั้นอีกครั้ง มีเพียงคนเดียวในโลกนี้ที่เข้าใจความเศร้าโศกของเธอ

“ผู้หญิงทุกคนเกลียดสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น”

ผู้เสื่อมถอยยูจงฮยอคเริ่มพูดออกมา

“ผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนเลวในอนาคตและฉันควรที่จะฆ่าเขา คนๆ นั้นจะฆ่าสหายของฉันในอนาคตและฉันควรที่จะฆ่าเขา คนๆ นั้นจะเป็นสหายของฉันในอนาคตและฉันควรที่จะช่วยเขา”

ผมสามารถอ่านอารมณ์ในดวงตาที่ปิดลงของยูจงฮยอคได้ เนื่องจากผมสามารถอ่านมันได้ ยูจงฮยอคจึงรู้สึกแปลกๆ กับผมในครั้งแรก ผมไม่เคยเห็นยูจงฮยอคผู้ซื่อสัตย์เช่นนี้มาก่อน

“มันเป็นอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น ฉันรู้ว่าพวกเขาจำฉันไม่ได้ และพวกเขายังไม่ได้ทำอะไรเลย ถึงกระนั้น ฉันก็ยังเชื่อและทำเหมือนที่พวกเขาทำ นั่นคือวิธีการใช้ชีวิตของฉัน มันเป็นเพราะทุกๆ อย่างเกิดขึ้นอย่างชัดเจนกับฉัน และฉันไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้โดยการปฏิเสธมัน”

ความโกรธกลับคืนสู่ดวงตาของชินยูซอง

“ใช่! มันเป็นเพราะนายใช้ชีวิตแบบนั้น! สหายของฉัน…”

“เธอเองก็ใช้ชีวิตแบบนั้น ชินยูซอง”

“…อะไรนะ?”

“ถ้าเธอต้องการ ฉันก็จะทนต่อความเกลียดชังของเธอ”

ผมไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะผมรู้สึกสลดกับคำพูดของยูจงฮยอคมาก

“เอาชีวิตรอดในรอบนี้เพื่อฆ่าฉัน”

ยูจงฮยอคพูดประโยคเด็ดออกมา บางทีนี่อาจจะเป็นความอบอุ่นที่สุดที่ยูจงฮยอคจะสามารถให้ได้

มันเป็นครั้งแรกที่ผมสังเกตเห็นว่าแผ่นหลังของยูจงฮยอคใหญ่และกว้างมาก แผ่นหลังของเขาทั้งกว้างใหญ่และเดียวดาย

ชินยูซองจ้องมาที่ยูจงฮยอคด้วยปากที่อ้าออก

“หัวหน้า… เดี๋ยวก่อน หัวหน้า!”

ผมรู้สึกถึงระลอกคลื่นในหัวใจของชินยูซอง

「…มันจะโอเคจริงๆ เหรอ?」

「เดินหน้าต่อเพราะเหตุผลนี้」

「โลกนี้ เธอจะไม่ต้องทอดทิ้งมันอีก…」

ความโกรธบางส่วนไม่ได้หายไป และความทุกข์บางอย่างก็ไม่ได้ถูกลบเลือนไป อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ความสุขก็จะบังเกิดขึ้นในสักวัน

ผมบอกชินยูซอง “ชินยูซอง นี่คือ ‘รอบ’ ของเธอในตอนนี้”

ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรเมื่อผมเป็นผู้อ่าน มันเป็นเพราะผมเป็นผู้อ่านจึงทำให้ผมสามารถเปลี่ยนมันได้ในตอนนี้ ผมคิดว่าผมสามารถเปลี่ยนมันได้

อย่างน้อยที่สุดก็จนกระทั่งมีเสียงของโดเกบิระดับกลางดังออกมา

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint