0 Views

ตอนที่ 103 – สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ (2)

 

(มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint กลุ่มลับถึงตอนที่ 320 แล้ว)

 

มือขวาของชินยูซองลอยขึ้นสู่อากาศอย่างเงียบๆ

“จงร่ำร้อง ราชาแมสวู้ด”

จากนั้นราชาอิกทิโอซอรัสที่อยู่ด้านหลังของเธอก็ยกร่างของมันขึ้นอย่างเงียบๆ ราชาแห่งอิกทิโอซอรัส ราชาแมสวู้ดใช้ลมหายใจเหมันต์ แม่น้ำฮันกลายเป็นน้ำแข็งในทันที และกองเรือผีที่กำลังยิงออกมาก็ค่อยๆ สูญเสียความสามารถไป กองเรือผีไม่อาจเคลื่อนไหวได้

“พี่สาว ฉันจะให้คำแนะนำกับเธอสักข้อนะ กองเรือผีนับว่าไร้ค่าเมื่อไม่มีน้ำ”

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา กำปั้นของชินยูซองก็ขยับเช่นเดียวกัน มันมีเสียงของอะไรบางอย่างโผล่ออกมา ลีจีฮเยเสียดาบของเธอไปและกระเด็นไปในอากาศ

“แน่นอนว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะมาแนะนำอะไรในตอนนี้”

ลีจีฮเยที่ชโลมไปด้วยเลือดกระเด็นออกไปและหมดสติไปแล้ว ลมหายใจเหมันต์ของราชาแมสวู้ดกระจายไปทั่วแม่น้ำฮันโดยสมบูรณ์

“อ๊ากกก! อะไรกัน?”

อวตารที่กำลังข้ามลำน้ำเย็นส่งเสียงร้องออกมา ผู้คนหลายร้อยคนถูกลิขิตให้แข็งไปพร้อมกับแม่น้ำฮัน มันเป็นผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ ซึ่งได้ช่วยเหล่าอวตารที่ไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้ไว้

[ตัวละคร ‘ลีฮุนซึง’ ได้ใช้อักขระ ‘ทุบขุนเขา LV.5’]

แขนขวาที่บวมขึ้นผิดปกติของลีฮุนซึงชกเข้าใส่แม่น้ำที่แข็งไป แขนของเขาดูราวกับจะระเบิดออกมาเมื่อเขาใช้ทุบขุนเขาเพื่อทำลายน้ำแข็ง

ความพยายามของเขาสมควรแก่การได้รางวัล ผิวน้ำของแม่น้ำฮันแตกร้าว และอิทธิพลของลมหายใจเหมันต์ก็อ่อนกำลังลง เหล่าอวตารได้ใช้โอกาสนี้เพื่อปีนขึ้นไปบนโนดูลซอม

“ว๊ากกก!”

“โจมตี!”

ชินยูซองเหลือบไปมองลีฮุนซึงที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางของผู้คนและยิ้มอย่างเศร้าๆ “ใช่แล้ว พี่ฮุนซึง ฉันรู้ว่านายจะอยู่ที่นี่”

“…เธอรู้จักฉันเหรอ?”

“นายคือโล่คุ้มกันที่ทำให้พวกเราอุ่นใจได้มากที่สุด นายช่วยชีวิตของฉันไว้หลายครั้ง”

ชินยูซองทำท่าทาง และชิมแปนซีตัวใหญ่ยักษ์ข้างหลังเธอก็ทุบหน้าอกของมันและเดินออกมาข้างหน้า บิฮีมอทระดับห้า เฮฟวี่เมทัลบีน มันกระทืบขาหลัง และอวตารที่อยู่ใกล้เคียงก็กลิ้งไปมาบนพื้น

ลีฮุนซึงพุ่งเข้าหาเฮฟวี่เมทัลบีน แขนที่บวมเป่งของลีฮุนซึงปะทะเข้าใส่กล้ามเนื้อเหล็กไหลของเฮฟวี่เมทัลบีน พลังของลีฮุนซึงน่าทึ่งมาก เขาไม่ได้ถูกผลักดันกลับมาโดยบิฮีมอทระดับห้า แม้เส้นเลือดของเขาจะแตกออกและมีเลือดกำลังไหลออกมาจากปากของเขา ไม่สิ เขากำลังได้เปรียบอยู่

ชินยูซองพูดกับลีฮุนซึงต่อ “นายเป็นแบบนี้อยู่ตลอดเลย พี่ฮุนซึง หนึ่งในผู้ภักดีที่สุดต่อยูจงฮยอค…”

“…เธอเป็นใคร?”

“นายช่วยชีวิตของผู้คนไว้นับไม่ถ้วนและปกป้องยูจงฮยอคไปจนถึงที่สุด จากนั้นนายก็ถูกโจมตีด้วยลมหายใจของมังกรโลหิตเหล็กและแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน”

“อะไรนะ…?”

“นายรู้ไหมว่าจากนั้นยูจงฮยอคพูดว่าไง?” ลิ้นของชินยูซองคมราวกับมีดผ่าตัดที่สามารถสร้างบาดแผลเหมือนกับที่เธอได้รับให้กับคนอื่นได้ “เขาพูดว่าฉันสูญเสียโล่ดีๆ ไปแล้ว”

ชินยูซองเห็นการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของลีฮุนซึงและพยายามกลั้นความสุขเอาไว้ ‘ใช่ นายควรจะรู้สึกแบบนี้ด้วย ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึก ภาพที่ฉันได้เห็น ถึงฉันจะไม่ได้ปลดปล่อยทั้งหมดออกไป แต่นายก็ควรจะเข้าใจมันด้วย’

อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่รู้ การเสื่อมถอยในรอบนี้แตกต่างออกจากไปสิ่งที่เธอรู้

ลีฮุนซึงโจมตีเฮฟวี่เมทัลบีนและพูดออกมา “ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่ แต่ฉันไม่ได้ติดตามยูจงฮยอค”

“อะไรนะ?”

“ฉันอยู่ในปาร์ตี้ของคิมทกจา”

“คิม… อะไรนะ?”

เฮฟวี่เมทัลบีนล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงอันดัง การแสดงออกของชินยูซองแข็งค้างไป และเธอก็เดินเข้าหาลีฮุนซึง

“นายกำลังพูดอะไรอยู่?”

มันมีดาบโผล่ขึ้นมา และลีฮุนซึงก็กระเด็นไปในอากาศ ชินยูซองชกลีฮุนซึงที่ท้อง พายุพลังงานเจาะผ่านผิวหนังอันแข็งแกร่งของลีฮุนซึง และเขาก็กระเด็นไปกลางแม่น้ำฮัน

การโจมตีนี้แรงพอที่จะทำให้อวัยวะภายในของเขาทั้งหมดแตกร้าว ลีฮุนซึงจากรอบที่สามไม่อาจรอดไปได้อีก อย่างไรก็ตาม มันก็ยังมีคำถามหนึ่งยังคงอยู่ในหัวของชินยูซอง

มันเป็นชื่อที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน คิมทกจา… เขาคือใครกัน?

ชินยูซองฉีกหัวของเหล่าอวตารที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเธอและค่อยๆ เดินไปยังแม่น้ำฮันเยือกแข็ง อวตารที่พากันตื่นกลัวหลบหนีไปและถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยกรงเล็บของเหล่ามอนสเตอร์ ความสิ้นหวังได้สลักลึกลงไปในสายตาของผู้คนทีละนิดๆ

ความรู้สึกของการยอมจำนนแผ่กระจายผ่านอวตารที่กำลังเผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่เป็นไปไม่ได้

“ยิง!”

แน่นอนว่าก็ยังมีบางคนที่พยายามต่อต้านอยู่ เหล่าราชาได้จัดกลุ่มและใช้สกิลระยะไกลออกมา ชินยูซองรู้จักพวกเขา

ราชาแห่งความงาม มินจีวอน

ราชาเมตไตรย ชาซังคยอง

ราชาผู้เป็นกลาง จอนอิลโด

มันแปลก พวกเขาคือคนที่เดิมทีไม่ควรจะมีชีวิตอยู่หรือต้องอยู่ภายใต้การนำของยูจงฮยอคแล้ว มันเป็นเพราะราชาทุกคนนอกจากยูจงฮยอคควรที่จะอยู่ภายใต้บัลลังก์หนึ่งเดียว ณ ตอนจบของสถานการณ์ที่สี่

งั้นนี่มันบ้าอะไรกัน?

“โจมตี! มันมีศัตรูเพียงคนเดียวเท่านั้น!”

กองทัพพวกนี้เป็นของใครกัน? บัลลังก์หนึ่งเดียวหายไปไหน? ใครเป็นผู้ปกครองของโลกใบนี้กัน?

มันเป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกถึงจิตสังหาร พื้นดินที่ชินยูซองกำลังยืนอยู่แข็งเป็นน้ำแข็ง

…ลมหายใจเหมันต์?

เธอมองย้อนกลับไปโดยอัตโนมัติและเห็นงูยักษ์พ่นลมหายใจของมันเข้าใส่เธอ มันไม่ใช่ราชาแมสวู้ด เธอยกมือขวาขึ้น และราชาแมสวู้ดก็เคลื่อนไหว

อิกทิโอซอรัสสองตัวคำรามเข้าใส่กันในเวลาเดียวกันและเริ่มปะทะกัน

ราชาและราชินีกัดกัน และเปลี่ยนแม่น้ำฮันให้กลายเป็นสมรภูมิใหญ่ อิกทิโอซอรัสตัวหนึ่งที่มีขนาดพอๆ กับมังกรกับกำลังต่อสู้กับราชินีแมสวู้ด อิกทิโอซอรัสตัวนี้ ชินยูซองรู้จักมัน

“…ราชินีมิราเบด?”

เธอรู้ว่าราชินีอยู่บนโลก แต่มันไม่มีเหตุผลให้ต้องโจมตีเธอ ไม่สิ นี่มันคืออะไร?

“เธอคืออนาคตของฉันงั้นเหรอ?” เสียงๆ หนึ่งดังออกมา

เธอมองย้อนกลับไป และจิตใจของชินยูซองก็ว่างเปล่า คืนวันที่ชวนให้นึกถึงได้สั่นดวงวิญญาณของเธอ

“ช่วยคุณลุง!”

เด็กสาวตะโกนออกมาในขณะที่หญิงสาวคนหนึ่งพยายามที่จะหยุดเด็กสาว

“ยูซอง ไม่นะ!”

ชินยูซองฟื้นจากความตกใจของเธอและสังเกตเห็นทุกๆ อย่าง

“ฮ่าฮ่า… ใช่แล้ว ฉันรู้แล้ว”

ชินยูซองขยับเข้าหาเด็กสาว เธอรู้แล้วว่าทำไมยูจงฮยอคถึงทำแบบนี้ เขาคือมนุษย์ที่จะทำทุกๆ อย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง

“ยูจงฮยอค นายมันสารเลว…”

“ยูซอง หลบไป!”

ยูซานอาเปิดใช้งานย่างก้าวเฮอร์เมสและใยอารัคเน่โดยพร้อมเพรียงกัน ดวงตาของชินยูซองหรี่ลง

‘…โอลิมปัส?’

อย่างไรก็ตาม มีดสั้นของยูซานอาก็ไปไม่ถึงตัวชินยูซอง ชินยูซองทำท่าทางอย่างง่ายๆ และเหล่ามอนสเตอร์บินที่อยู่รอบๆ ประตูก็พุ่งเข้าหายูซานอา ในเวลาเดียวกัน ยูซานอาก็จมหายไปในฝูงมอนสเตอร์

ชินยูซองไม่สนใจยูซานอาและเดินเข้าหาสาวน้อย เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองตัวเธอด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ เด็กสาวไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย ชินยูซองยกมือขึ้นเชยแก้มเด็กสาว

“ยูจงฮยอคหา ‘ตัวฉัน’ ในโลกนี้จริงๆ”

“เอ่อ อ่า…”

“เขาพยายามจะฆ่า ‘ฉัน’ ในวัยเด็กเพื่อหยุดฉัน ใช่ไหม?”

ความปิติอันน่าหวาดหวั่นเต็มไปทั่วศีรษะของชินยูซอง ความเกลียดชังและความโกรธที่จางหายไปฟื้นกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว มันมีบางสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ไม่ว่าคนผู้นั้นจะกลับมาในอดีตสักกี่ครั้ง

‘ภัยพิบัติ’ ชินยูซองหัวเราะ “สวัสดี ตัวฉันในอดีต”

ในเวลาที่มือของเธอเคลื่อนไหว การโจมตีอันรุนแรงก็พุ่งมาจากข้างหลังและกลืนชินยูซองเข้าไป ฝุ่นละอองฟุ้งขึ้น และตั๊กแตนตำข้าวขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้น

“ราชาแมลงระดับหก?”

“ไททาโน! ลุย!”

การโจมตีด้วยเคียวของตั๊กแตนตำข้าวได้เปลี่ยนพื้นดินให้กลายเป็นเต้าหู้ มันเป็นการโจมตีที่น่าหวาดกลัว แน่นอนว่ามันไม่ใช่การโจมตีที่สามารถสังหารภัยพิบัติได้

“หลบไปซะ”

พลังงานควบแน่นอยู่ในมือขวาของชินยูซองและเจาะรูเข้าไปในท้องของไททานอปเทร่า ตั๊กแตนตำข้าวหลั่งเลือดสีเขียวออกใสและล้มลงไปบนพื้น

“ไททาโน!”

ลีกิลยังกระโดนลงจากหัวของตั๊กแตนตำข้าว เมือกสีเหลืองระเบิดออกมาจากร่างกายของลีกิลยังและแพร่ไปทั่วอากาศ

“ออกมา! แอนตินัส!”

ปรสิตสายลมโผล่ออกมาจากร่างกายของลีกิลยัง มันคือเผ่าพันธุ์ปรสิตระดับห้า ชินยูซองตกใจ

“…แอนตินัส?”

ชินยูซองรู้จักมันดี มันเป็นเพราะเธอได้ทำลายโครโนสก่อนที่จะมายังโลก แอนตินัสเป็นสายพันธุ์อันโดดเด่นบนโครโนส เธอคือสัตว์ประหลาดในร่างของราชินี

ชินยูซองไม่อาจเชื่อมันได้ เด็กคนนี้กำราบแอนตินัสได้งั้นเหรอ?

“นายเก่งกว่าที่ฉันคิดนะ เด็กน้อย”

หลังจากช่วงเวลาแห่งความประหลาดใจของเธอ ชินยูซองก็คว้าปรสิตไว้ในมือของเธอ เมือกของแอนตินัสที่กำลังจะสัมผัสกับปลายนิ้วของเธอเริ่มไหม้เป็นสีดำ มันเป็นธรรมดา ผู้ชี้นำมีร่างกายที่ไม่สามารถต้านทานภัยพิบัติได้

“นายมีความสามารถในการทำให้ผู้ชี้นำเชื่อง นายคือเด็กที่มีพรสวรรค์แห่งผู้ปกครองใช่ไหม? เขาเองก็พบ…”

ลีกิลยังตะโกนออกมาโดยไม่สนใจคำถามของเธอ “เธอทำอะไรกับพี่ทกจา?”

“อะไรนะ?”

“พี่อยู่ไหน?”

กำปั้นของลีกิลยังกระแทกเข้าใส่ท้องของเธอ มันเป็นการโจมตีตรงๆ แต่ลีกิลยังก็เป็นคนที่ข้อมือหัก เขามีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม แต่ฝ่ายตรงข้ามนั้นน่ากลัวเกินไป ชินยูซองคว้าลำคอของลีกิลยังและยกเขาขึ้นในอากาศ

“…ทกจาคือใคร?” เลือดไหลลงมาจากใบหน้าของลีกิลยังที่กำลังดิ้นรน “พูดมา มิฉะนั้นฉันจะฆ่านาย”

ในเวลานั้นเอง มันก็มีเสียงดังกึกก้องออกมาจากระยะไกลและกระสุนปืนก็ตกลงมาบนพื้นที่เธอกำลังยืนอยู่ ชินยูซองกระโดดขึ้นไปเบาๆ และหลบกระสุน กองเรือผีเริ่มยิงอีกแล้วเหรอ? ได้ไงกัน?

“กิลยัง!”

เธอเห็นลีจีฮเยและลีฮุนซึงกำลังวิ่งมาจากระยะไกล ความสงสัยเต็มไปในศีรษะของเธอ

มันแปลก คนพวกนี้ถูกโจมตีถึงตายไปแล้วแน่ๆ พวกเขายังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง? หรือว่าการควบคุมความแข็งแกร่งของเธอผิดพลาดไป? เธอ?

ชินยูซองรู้สึกหงุดหงิดและเพิ่มแรงลงไปในมือที่กำลังกุมลำคอของลีกิลยังไว้เข้าไปอีก ไม่ว่ายังไง มันก็ดีกว่าที่จะถามพวกเขา

“ลาก่อน เด็กน้อย”

ในช่วงเวลาที่เธอเพิ่มแรงขึ้น ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านอยู่ในศีรษะของเธอ เธอตกใจและปล่อยลีกิลยังลงไปบนพื้น มือขวาที่กำลังสั่นเทาของเธอบิดตัวอย่างผิดปกติ

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ติดเชื้อปรสิตใช่ไหม? ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ปรสิตระดับห้าไม่สามารถแทรกแซงผู้หวนคืนได้ แล้วนี่มันอะไรกัน? ทำไมจู่ๆ ร่างกายของเธอถึงไม่ฟังคำสั่งของเธอ

จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่ง 「หยุดนะ ชินยูซอง」

น่าประหลาด ชินยูซองพบว่ามีบางสิ่งฝังอยู่ลึกลงไปในกายของเธอในเวลาที่เธอได้ยินเสียงนั้น อีกด้านหนึ่งของหัวใจของเธอเริ่มปวดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้จักมัน เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเสียงที่เธอไม่รู้จัก

“…ก-แกเป็นใครกัน? ออกมาจากตัวฉันนะ!”

ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน? ชินยูซองจับหัวของเธอราวกับว่าเธอกำลังต่อต้านความรู้สึกของเธอ

“แก! ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เธอเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะอาเจียนออกมาในขณะที่ภาพความทรงจำที่เธอไม่รู้จักหมุนอยู่ในหัวของเธอ ภาพยนตร์ต่างๆ ของโลกเริ่มถักทอกันวุ่นวาย

「ยูซอง」

เธอรู้สึกว้าวุ่นกับเสียงนี้ในขณะที่ชินยูซองในวัยเด็กขยับเข้ามา

ริมฝีปากของชินยูซองในวันเด็กขยับ “คุณลุง คุณอยู่นี่เหรอ?”

(จบตอน)


มุมมองนักอ่านพระเจ้า – Omniscient Reader’s Viewpoint