0 Views

เที่ยงวันในวันถัดมา มาร์วินตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหิวโหย

 

 

 

เขาลุกขึ้นอย่างเงียบๆและเห็นหญิงสาวครึ่งเอลฟ์ยังคงนอนหลับอยู่ด้านหนึ่งของเตียง ท่าทางการนอนของเธอสง่างามมาก ขนตาเธอสั่นเล็กน้อย สงบและสวยงาม

 

 

 

เขารีบล้างหน้าล้างตาโดยไม่รบกวนแอนนาและเดินออกประตูไป เขามีสิ่งต่างๆมากมายที่จำเป็นต้องจัดการ

 

 

 

มาร์วินออกจากโรงแรมอินทรีเขาดำและไปที่บริเวณตลาดเพื่อหาช่างตีเหล็กก่อนหน้านี้ ที่เขาซื้อมีดสองเล่มก่อนที่จะออกเดินทาง

 

 

 

แม้ว่าเขายังมีดเล่มเดิมอยู่แต่มันไม่สามารถแสดงประสิทธิภาพของอาวุธสองมือได้ด้วยตัวมันเอง สำหรับมีดเล่มที่สามเขายังปล่อยว่างไว้

 

 

 

นักสู้ที่มีประสบการณ์จะเตรียมอาวุธพิเศษเพื่อจัดการกับทุกสถานการณ์

 

 

 

จากนั้นเขาได้เดินไปยังสลัมทางตะวันตก ซึ่งมีขอทานค่อนข้างมากและพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเงินเล็กน้อยพร้อมกับมีข้อมูลจำนวนมากให้ มาร์วินต้องการความช่วยเหลือของพวกเขา

 

 

 

หลังจากเขากลับมาจากสลัมเขาเหลือเงิน30เหรียญเงิน

 

 

 

จากนั้นเขาก็ซื้ออาหารและสิ่งของจำเป็นจากร้านขายของชำใกล้ๆก่อนที่จะกลับไปโรงแรม

 

 

 

เมื่อมาร์วินได้กลับไปที่ห้องพัก แอนนาก็ตื่นแล้วเรียบร้อย เธอกำลังนวดตาที่งัวเงียของเธอจากนั้นเธอตกใจที่เห็นของมากมายในมือมาร์วิน”นายน้อยมาร์วิน เราจะไปจัดการกับแก๊งอาเชรอนจริงๆเหรอ?”

 

 

 

“อย่างไรก็ตาม เรามีเพียงแค่สองคนเท่านั้น”

 

 

 

แอนนาไม่ได้กลัวว่าตนเองจะเป็นอะไรเธอกลัวเกี่ยวกับมาร์วินเท่านั้น

 

 

 

มาร์วินส่งขนมปังเนยสดอบหนึ่งชิ้นให้แอนนาและกระซิบ”เราไม่ได้มีแค่สอง เมืองนี้มืดกว่าที่เราคิด บางการขอความช่วยเหลืออาจเป็นข้อผิดพลาด มันไม่มีใครจะช่วยเราเพื่อจะเอาดินแดนของเรากลับมาเราต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของตนเอง กินก่อนเถอะ เมื่อเธอกินเสร็จแล้วฉันต้องการให้คุณไปที่ชนบท”

 

 

 

แอนนารู้สึกประหลาดใจขณะดื่มน้ำและตอบ”ไปที่ชนบท?”

 

 

 

“หมู่บ้านเขียวและหมู่บ้านหมอก อังเดรและพวกเขาอาจจะไม่สามารถทนได้แล้ว”มาร์วินกล่าวอย่างเฉยๆยืนอยู่ข้างหน้าต่างและเฝ้าดูการไหลของผู้คนบนท้องถนน

 

 

 

“ท่านรู้ได้ไง…..?”แอนนายิ่งตกใจกว่าเดิม

 

 

 

“ข้าฝ้ามองดูในตอนจบ ในวันนั้นอังเดรลอบเข้าเมืองมาหาเธอ ความคิดของเขาคือการใช้พลังของตัวเองเพื่อยึดดินแดนกลับคืนมา”

 

 

 

มาร์วินส่ายหัวและกล่าว”เป็นเรื่องที่น่าเสียดายที่เธอยังคิดว่าศาลาว่าการจะช่วยในขณะนั้น ดังนั้นเธอทำให้สงบเขาใช่มั้ย?”

 

 

 

แสงที่มีสีแตกต่างกันส่องประกายอยู่ในแววตาแอนนา”นายน้อยมาร์วิน ฉันอาจเข้าใจความคิดของท่าน ถ้าผู้คุ้มกันหนุ่มมา แก๊งอาเชรอนจะไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้พวกเขา แต่…เมืองริมแม่น้ำจะไม่ยอมให้พวกเขาเอาอาวุธเข้ามา”

 

 

 

“ปล่อยให้พวกเขาปลอมตัวและแอบเข้าไปในเมืองริมแม่น้ำ ส่วนเรื่องอาวุธฉันจะคิดหาหนทางเอง”มาร์วินหยิมขนมปังขึ้นมากิน”ฉันให้เวลาเธอ10วัน”

 

 

 

“อีก10วัน ฉันต้องการเห็นหุบเขาWhite Riverมีกองทหารรักษาการณ์20คนยืนอยู่ข้างหน้าฉัน”

 

 

 

แอนนารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

 

 

 

มาร์วินเพิ่งแสดงความกล้าหาญอย่างไม่น่าเชื่อ มันดูน่าชื่นชมจริงๆ! เขา กล้าที่จะรวบรวมกองทหารรักษาการณ์ของตัวเองในเมืองริมแม่น้ำแม้ว่าเขาจะเป็นขุนนาง แต่ก็ยังเป็นผู้ที่ยุแหย่ศาลาว่าการเมืองริมแม่น้ำ! แต่ด้วนนายน้อยมาร์วินทำให้แอนนาเริ่มเห็นความหวังที่ส่องประกาย

 

 

 

มีเพียงวิธีนี้ พวกเขาจะล้างความอัปยศอดสูที่พวกเขาได้รับจากเมืองริมฝั่งแม่น้ำ

 

 

 

นายน้อยมาร์วินเป็นขุนนางที่แท้จริง แต่ที่นี่ที่เมืองริมฝั่งแม่น้ำ ศาลากลางเมืองหลอกลวงพวกเขา พนักงานคาสิโนหลอกลวงพวกเขาและพ่อค้าก็แอบจ้างแก๊งมากำจัดพวกเขา!

 

 

 

ความอัปยศอดสูเหล่านี้เธอเก็บไว้นานแล้ว เหตุผลเดียวที่ทำให้เธอไม่ได้ระเบิดออกไปเป็นเพราะนายน้อยมาร์วิน

 

 

 

ตอนนี้มาร์วินได้ต่างออกไปแล้ว  เขาได้รับการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์ แม้แอนนาไม่สามารถมองชายหนุ่มตรงหน้าได้อย่างทะลุปปรุโปร่งซึ่งนางได้ติดตามเขามาตั้งแต่ที่เขายังเด็กเพื่อเรียนรู้วิธีการบริหารจัดการอาณาเขตนี้ดินแดน

 

 

 

“แต่ เมือฉันจากไป…..”แอนนามองมาร์วินอย่างลังเลเล็กน้อย

 

 

 

เธอกังวลเรื่องความปลอดภัยของมาร์วิน

 

 

 

“ฉันจะซ่อนตัวอยู่ในโรงแรมนี้ท่านควรเชื่อในความสามารถในปัจจุบันของฉัน มันจะไม่มีใครสามารถสะกดรอยฉันได้”

 

 

 

มาร์วินแสดงรอยยิ้มอย่างมั่นใจ”ได้! ฉันจะรอข่าวดีจากเธอ”

 

 

 

………………………………………..

 

 

 

ในบ่ายวันนั้น เธอปลอมตัวเป็นผู้หญิงชนบท แอนนาออกจากเมืองริมฝั่งแม่น้ำเพียงคนเดียวมุ่งหน้าไปทางใต้

 

 

 

 

ภารกิจของนายน้อยมาร์วินอยู่บนบ่าของนางแล้ว ความเร็วของเธอเร็วกว่าปกติ

 

 

 

ขณะที่มาร์วินมองดูเธออย่างเงียบๆเขาพลันแสดงรอยยิ้มจางๆ

 

 

 

รอยยิ้มนั้นมีเจตนาสังหารที่แข็งแกร่ง

 

 

 

เขาส่งแอนนาออกไปทำหน้าที่สองอย่าง ประการแรกเขาต้องการความแข็งแกร่งของกองทหารรักษาการณ์ และเขาต้องการที่จะสังหารในคืนนี้ ขาไม่สามารถแสดงความสามารถของเขาได้อย่างเต็มที่เมื่อแม่บ้านครึ่งเอลฟ์อยู่ด้วย ตัวอย่างเช่นในขณะที่เขาปะทะกับโจรปล้นสุสาน แอนนาเกือบจะทำลายแผนการของเขา

 

 

 

บางครั้งการสังหารคือสิ่งที่ง่ายมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเจ้ารัตติกาล

 

 

 

มาร์วินไม่ได้แสดงออกมา เขารู้ว่าเมื่อถึงเวลาเขาจะต้องทำภารกิจเพียงคนเดียวและเมื่อเขาควรเพิ่มประสิทธิภาพการจัดสรรกองกำลังของเขา เหตุผลที่เขาส่งแอนนาไปยังชนบทก่อนหน้านี้คือการส่งกองทหารไปปกป้องชาวบ้านธรรมดา

 

 

 

อย่างไรก็ตามหุบเขาแม่น้ำสีขาวถูกยึด พลเรือนจำนวนมากต่างวิ่งหนีไปหลบภัยในภูเขา หมู่บ้านเขียวหมู่บ้านหมอกและทะเลสาบดิส หมู่บ้านเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนของมาร์วิน  พวกเขาอยู่ในภูเขาดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะหนีการไล่ล่าของจีโนล เนื่องจากกฎของเมืองริมฝั่งแม่น้ำ มาร์วินสามารถเข้าไปกับพ่อบ้านของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือเท่านั้น กองทหารรักษาการณ์ของเขาอยู่ในชนบท

 

 

 

คนหนุ่มเหล่านั้นไม่สามารถทนรอได้แล้ว ต้องการที่จะฆ่าและกำลังรอคำสั่งของมาร์วิน

 

 

 

พวกเขาทุกคนที่ซื่อสัตย์มาก หนุ่มแน่นและแข็งแกร่ง

 

 

 

อย่างไรก็ตามนี่ยังไม่เพียงพอ

 

 

 

 

มาร์วินรู้ว่ามีเงาจำนวนมากอยู่เบื้องหลังการบุกรุกของจีโนล กองทหารรักษาการณ์ยี่สิบคนจะไม่สามารถต่อต้านกองทัพของจีโนลที่ผ่านการฝึกมาได้ เขาต้องรวบรวมกองกำลังที่แข็งแกร่ง

 

 

 

และก่อนหน้านั้น เขาต้องคิดหาผู้ที่เอาเขาเป็นเป้าก่อน

 

 

 

มันอาจจะเป็นลุงมิลเลอร์ขี้เหนียว แต่ก็อาจเป็นคนอื่นได้

 

 

 

ไม่นานจากนั้น หลังจากคืนนี้ทุกอย่างจะชัดเจน

 

 

 

…………………………………………..

 

 

 

ยามราตรีมาเยือน ก่อนถึงเคอร์ฟิวของเมืองริมฝั่งแม่น้ำ เป็นช่วงเวลาที่พลังอันน่ากลัวของเมืองทั้งเมืองมีการตื่นตัวมากที่สุด

 

 

 

แก๊งรายใหญ่ทุกแก๊งเริ่มนับกำไรในแต่ละวันและพวกโจรมือใหม่ถูกทุบตีโดยคนที่มีความรับผิดชอบเนื่องจากไม่ได้ทำโควต้าประจำวัน

 

 

 

ไม่นานจากนั้น พวกเขาจะเรียนรู้ผ่านความเจ็บปวดเพื่อปรับปรุงความว่องไวของมือของพวกเขาในเวลานั้นพวกเขาจะได้รับการช่วยเหลือจากความเจ็บปวดทางกาย แต่ส่วนแบ่งของพวกเขายังคงเพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวของพวกเขา

 

 

 

นี่คือพื้นที่สีเทาของกฎการอยู่รอด

 

 

 

โสเภณีที่แต่งตัวสวยงามกำลังยืนอยู่บนซอยข้างถนนสายหลักพวงเธอมีแป้งหนาๆบนหน้า บางครั้งการใช้เครื่องสำอางคุณภาพต่ำไม่ได้เป็นเพราะหน้าตาที่ธรรมดา แต่เป็นการซ่อนสิวที่น่ากลัวของพวกเธอ แต่ไม่มีอะไรในงานนี้ที่น่ากลัวไปกว่าสองสิ่งที่น่ากลัวที่สุด การตั้งครรภ์และล้มป่วย ทั้งสองนี้หมายความว่าพวกเธอจะสูญเสียงานของพวกเธอ

 

 

 

………………………………………

 

 

 

ผับไพรอกซีน สวนหลังบ้าน

 

 

 

แสงเทียนส่องลงบนร่างของผู้หญิงที่กำลังเต้น ชายสองคนวางแผนที่ลับขณะที่นั่งบนโซฟาที่ทำจากหนังเสือโคร่งด้วยกันและหัวเราะอย่างเอิกเกริก

 

 

 

“นายน้อยฟาร์มาร์ ฉันพบเฉพาะผู้หญิงที่เหมาะกับรสนิยมของคุณในวันนี้โดยเฉพาะ ในวันนี้ คุณต้องสนุกแน่ๆ”

 

 

 

ในหมู่พวกเขาชายร่างสูงชี้ไปที่นักเต้นคนหนึ่งที่มีส่วนทรงที่ดี

 

 

 

เขามีแผลเป็นระหว่างคิ้วและดูโหดเหี้ยม

 

 

 

คนอื่นๆนั้นไม่สูงและดูเศร้าหมองกับถุงใต้ตาขนาดใหญ่ซึ่งเป็นเหมือนทั่วไปของคนที่พลังของเขาหมดไปตามไวน์และผู้หญิง

 

 

 

เขาไม่สามารถเอาสายตาออกจากนักเต้นได้ พยักและกล่าวต่อ”ดี ดี ดี! คุณได้อาฟีซตราบใดที่คุณกำจัดขยะนั้นฉันจะกลับไปและจะพูดอะไรบางอย่างที่ดีกับพ่อของฉันและทำให้เขาเพิ่มการลงทุนกับคุณขึ้น”

 

 

 

ไดอาฟีซกล่าวอย่างสงบ”ขอบคุณมากนายน้อยฟาร์มาร์ เจ้าเด็กน้อยที่ชื่อมาร์วินจะไม่สามารถหลบหนีออกไปจากมือของเราได้ เราได้ส่งทีมเล็กๆไปล่าเขาแล้วมันจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่หัวของเขาจะลอยลงบนแม่น้ำไพน์โคน(Pine Cone River)”

 

 

 

“ในเวลานั้นหุบเขาแม่น้ำสีขาวจะเป็นของพ่อของฉัน!”ฟาร์มาร์พูดอย่างกราดเกรี้ยวและกล่าวต่อ”จีนและลูกชายของเขาเข้ายึดดินแดนพ่อของฉันมาเป็นเวลานานแล้วและถึงเวลาแล้วที่เราจะได้สิ่งนั้นกลับคืน!”

 

 

 

“แน่นอน”ไดอาฟีซหัวเราะออก”กลุ่มของจีโนลนั้นราคาไม่สูงนัก เสบียงพึ่งจัดส่งไปมาร์วินจะตายและทุกอย่างจะไม่เป็นไร”

 

 

 

ทั้งสองหัวเราะอย่างชั่วร้าย ทว่าทันใดนั้น คนที่สวมชุดสีดำได้เดินเขามาอย่างรีบเร่ง เขาก้มลงและกระซิบเข้าหูไดอาฟีซ

 

 

 

หน้าของไดอาฟีซไม่ได้เปลี่ยนแปลงหลังจากได้ฟังรายงานแล้ว”มีสองทีมที่จะเดินทางไป เรื่องเล็กๆเช่นนี้ยังต้องให้ฉันสนใจ?”

 

 

 

ผู้ชายที่แต่งตัวสีดำจากไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

เมื่อไดอาฟีซต้องการจะพูดอะไรบางอย่างฟาร์มาร์ก็พุ่งออกไปทันที ทำให้นักเต้นตกใจหนีไปเหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ส่วนทรงงดงาม อย่างสับสน

 

 

 

ฟาร์มาร์กอดเธอไว้และลากเธอเข้าไปในห้องเล็ก

 

 

 

นักเต้นกำลังดิ้นรนและพูดด้วยความกลัวว่า”ท่านไดอาฟีซ เมื่อคุณมาหาฉัน คุณบอกว่ามันเป็นแค่การเต้นเท่านั้น!”

 

 

 

ไดอาฟีซ ตอบอย่างไม่แยแสว่า”โทษที แผนมันเปลี่ยน”

 

 

 

ปัง!

 

 

 

ประตูห้องเล็กๆถูกปิด เสียงที่ผวาของนักเต้นได้ยินพร้อมกับเสียงหัวเราะอันลามกของฟาร์มาร์

 

 

 

…………………………….

 

 

 

ไดอาฟีซขมวดคิ้ว สีหน้าของแปรปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นและเอาจริงเอาจัง

 

 

 

‘ทีมหนึ่งออกไปนานแล้ว ทำไมไม่มีข่าวอะไรเลย?’

 

 

 

ในเวลานั้นชายที่สวมชุดดำก็กลับมาและหลังจากตรวจสอบสภาพแวดล้อมแล้วเขาก็กระซิบ”มีข่าวร้ายสองอย่าง ทีมหนึ่งถูกพบในป่าที่ริมฝั่งแม่น้ำไพน์โคนตายทั้งหมด ศัตรูใช้มีดสั้นโค้งและทักษะการฆ่าที่ใช้ก็เฉียบแหลมมาก”

 

 

 

 

ไดอาฟีซขมวดคิ้ว

 

 

 

“นอกจากนี้คลังสินค้าของเราในบริเวณท่าเทียบเรือถูกไฟไหม้และมีการต่อสู้กับฝูงชนเกิดขึ้นที่คาสิโนในภาคตะวันออก ผู้คนเพียงอยู่บนถนนไม่ได้เข้ามา”

 

 

 

ไดอาฟีซจ้อง”มีคนแอบทำเรื่องให้เกินการสู้กัน?”

 

 

 

“อาจจะเป็นคนของอสรพิษสีฟ้าหรือนกยูงสีขาว”ผู้ชายที่แต่งตัวสีดำกังวลและกล่าวเพิ่ม”เมื่อเร็วๆนี้เราได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วพอที่จะกระตุ้นความเป็นปฏิปักษ์ของพวกเขา”

 

 

 

“ไม่ว่ามันจะเป็นใคร อาเชรอนนั้นเป็นกฏ”ไดอาฟีซลุกขึ้นยืนจากโซฟาและสั่ง”ส่งสามทีมไปทำให้สงบและฆ่าทุกคนที่กำลังก่อให้เกิดปัญหา”

 

 

 

“แต่ตอนนี้มีเพียงสองทีมที่เหลืออยู่ในผับไพรอกซีนและสมาชิกสามัญบางคนเท่านั้น”ชายสวมชุดดำกล่าว

 

 

 

“กลัวอะไรกัน ฉันอยู่ที่นี่!”ไดอาฟีซเดินไปที่ผนังอย่างรวดเร็วหยิบขวานขึ้นมา

 

 

 

ในเวลานั้น ลูกน้องหนุ่มคนหนึ่งพลันพุ่งลงมาจากชั้นบนอย่างรวดเร็ว

 

 

 

“ไม่ดีแล้ว!ลูกพี่! มีบางคนก่อปัญหาด้านบน เขาฆ่าคนพวกเราไปเยอะแล้ว”

 

 

 

“พวกมันมีกี่คน!”ชายชุดดำทำอย่างดัง

 

 

 

ลูกน้องหนุ่มกลืนน้ำลาย กล่าวอย่างหวาดกลัวออกมา..

 

 

 

“…..หนึ่ง!”

 


 

ติดตามตอนใหม่ได้ก่อนใครที่ คลิกเลย