0 Views

“เอ่อ… ผม” เซจิกระพริบตาอย่างประหลาดใจ

“ขอโทษด้วยนะ ฉันตื่นเต้นเกินไปหน่อย” ผู้หญิงผมสีส้มรู้ว่าการกระทำของเธอนั้นไม่เหมาะสมเล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงวางสมุดลงและยืนขึ้นตรงและทำท่าทางอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีค่ะ และยินดีที่ได้พบคุณ ชื่อของฉันคือซากิ โยชิซาว่า เป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์วรรณกรรมสายฟ้า”

เธอจับนามบัตรออกจากกระเป๋าเมื่อเธอพูดเสร็จแล้ว และนำไปมอบให้กับเซจิด้วยมือทั้งสองขณะที่หัวก้มลง

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ… ” เซจิหยิบเอานามบัตรและเหลือบไปมองมันก่อนที่จะเก็บไว้

“โยชิซาว่า ไม่จำเป็นต้องจริงจังและเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้— เขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายเท่านั้นเอง” ริกะ อามามิผู้สังเกตจากด้านข้างของพวกเขายิ้มให้แบบแห้งๆ “เธอผ่อนคลายลงหน่อยก็ได้และคุยกับเขาแบบปกติก็พอ เป็นทางการเกินไปมันจะทำให้บรรยากาศเคร่งเครียดเอาได้นะ”

‘แบบนั้นแหล่ะครับ ผู้จัดการร้าน!’ เซจิเห็นด้วยอย่างยิ่งกับเธอ

“จริงเหรอค่ะ?” ซากิโยชิซาวาเอียงศีรษะของเธอเล็กน้อย “แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นนักเรียนมัธยมปลายก็ตาม งานก็คืองาน— เป็นสิ่งที่ควรปฏิบัติอย่างจริงจัง”

“ฉันไม่ได้บอกว่าให้เธอไม่ควรจริงจังกับงาน ก็แค่… เธอไม่ได้อยู่ในที่ทำงานของเธอหรือไม่ก็ไม่ได้อยู่ในชั่วโมงงาน เขาเป็นลูกจ้างของฉัน และเธอก็เป็นเพื่อนสนิทของลูกพี่ลูกน้องของฉัน ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนการการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการก็ได้ ” ริกะยักไหล่ “เธอสามารถคุยกันแบบจริงจังได้โดยไม่ต้องเป็นแบบเป็นทางการก็ได้ นั่นคือที่ฉันจะบอก”

“โอ้… ” ซากิกระพริบตาและดูเหมือนจะได้รู้ถึงความตั้งใจของริกะแล้ว”คุณฮาราโนะ คุณอยากจะผ่อนคลายสักหน่อยไหมค่ะ?”

“ความจริง คุณไม่จำเป็นต้องเติมคำว่า คุณ ลงในชื่อของผมหรอกครับ เพียงแค่เรียกผมว่า ฮาราโนะ ก็พอครับ” เซจิยิ้มให้อย่างสุภาพ

ซากิ โยชิซาวะ ยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา

“ตกลง ฮาราโนะ นายก็เรียกฉันแค่ โยชิซาว่า ก็พอเหมือนกัน” เธอออกมาพูดตรงๆ

ท่าทางของเซจิเริ่มตะกุกตะกักไปเล็กน้อย

โดยปกติแล้ว เธอที่อายุมากกว่าเขา ไม่ควรปฏิเสธที่จะใช้คำว่า “ฮาราโนะคุง” แทนใช่ไหม? นี้ดูเหมือนมันน่าจะกระอักกระอักเกินไปซักเล็กน้อยที่จะไม่ใช้คำสุภาพตอนที่เจอกันครั้งแรก และเธอแม้กระทั่งขอให้เขาทำแบบเดียวกัน นี้…

เซจิไม่ได้รู้ว่าจะคิดยังไงดี

ริกะ อามามิตบไปที่หน้าผากของเธออย่างหมดหวัง

ซากิไม่ได้ดูบรรยากาศโดยรอบ ขณะที่เธอหยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันเพิ่งอ่านเรื่องสั้นของนายแบบผ่านๆแล้ว ฮาราโนะ นอกจากเรื่องที่ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าเบื่อแล้ว ตัวละครเองก็ยังคงไม่ค่อยมีชีวิตชีวามากนักในเรื่อง แต่เรื่องสั้นนี้… ค่อนค้างทำออกมาได้สมบูรณ์เลยทีเดียว คุณอะมามิได้ให้คำยกย่องกับคุณโดยเฉพาะและพูดให้ฉันฟัง และฉันก็ต้องยอมรับว่างานเขียนของคุณนั้น… สมบูรณ์แบบมาก นั่นเป็นเพียงความประทับใจของฉันจากการพลิกอ่านผ่านๆ ซึ่งหมายความว่าจากคำวิจารณ์ของฉันคือ… ”

แสงที่ไม่สามารถอธิบายได้ประกายขึ้นในแววตาของซากิขณะที่เธอมองตรงไปที่เซจิ

“เป็นเรื่องนี้น่าสนใจมาก แน่นอนว่าอยู่ในระดับที่สำนักพิมพ์องเรายินดีที่รับมัน!”

เซจิยิ้มให้กับคำพูดยกย่องที่เขาได้รับ

เพราะนี้นี้คือคำวิจารณ์จากบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ หลังจากอ่านมัน!

ซึ่งแตกต่างจากความเห็นส่วนตัวของเขาและความเห็นของริกะในฐานะผู้อ่านไลท์โนเวลธรรมดาๆ แต่เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้

“ขอบคุณมากครับ ผมดีใจมากที่โยชิซาว่า… บรรณาธิการโยชิซาว่ายอมรับมัน ผมรู้สึกเหมือนได้ยกหินออกจากไหล่แล้วเลย… ” เขาเกาไปที่หน้าของเขาด้วนท่าทางงุ่มง่าม

นี้เป็นครั้งแรกที่เขาเขียนเรื่องที่เป็นของเขาเอง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกกังวลมาก

“เราจะมีความสุขมากกว่าที่จะได้เผยแพร่เรื่องสั้นนี้ของนาย แต่ปกติแล้วทางเราจะยอมรับเฉพาะทางเอกสารอิเล็กทรอนิกส์ เท่านั้น ดังนั้นนายจะต้องไปพิมพ์ในคอมพิวเตอร์อีกครั้งนะ” ซากิพูดต่อ “ถึงแม้ว่าเรื่องสั้นของนายจะสามารถเข้าถึงในระดับสูงได้ โดยไม่ต้องแก้ไขได้แล้วก็ตาม แต่มันก็ยังคงมีที่ที่จะสามารถปรับปรุงให้ดีขึ้นได้อีก… ถ้านายต้องการ ฉันสามารถบอกรายละเอียดได้มากกว่านี้ได้ แล้วฉันจะให้คำแนะนำแก่นายเอง ฉันเชื่อว่านายสามารถปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้ ”

“ครับ กรุณาช่วยทำมันเพื่อประโยชน์ของผมด้วยเถอะครับ!” เซจิตอบตกลงเห็นด้วย

แม้ว่าระบบจะให้ความสามารถในการเขียนที่ยอดเยี่ยมกับเขา แต่เซจิก็รู้ดีถึงข้อจำกัดของตัวเอง เขายังคงไม่มีประสบการณ์ในหลายๆด้าน ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยเลยว่าคำแนะนำของบรรณาธิการที่มีประสบการณ์จะเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเติบโตของเขา

ซากิ โยชิซาว่ากระพริบตาอย่างประหลาดใจเมื่อได้เห็นว่าเซจิตัดสินใจได้เร็วขนาดไหน นี้เป็นครั้งแรกที่เธอยิ้ม

แทนที่จะบอกว่ามันเป็นรอยยิ้ม มันเหมือนกับน้ำแข็งที่ละลายแล้วมากว่า ควรจะเหมือนกับดอกไม้ในดงหนามที่ได้แสดงความอ่อนโยนและความงดงามออกมาแบบที่ไม่คาดถึงมากกว่า

“นี้อาจเป็นตัวตนที่แท้จริงของเธอซ่อนอยู่ใต้เปลือกด้านนอกในคราบของบรรณาธิการที่เข้มงวดก็ได้” เซจิคิดกับตัวเอง ‘บรรณาธิการที่ภายนอกดูแสนเข้มงวด แต่ด้านในกลับอ่อนโยน… ‘

“เอาล่ะ ในเมื่อนายเห็นด้วย งั้นก็ส่งสำเนานั้นแบบอิเล็กทรอนิกส์มาที่อีเมลของฉันล่ะกัน หลังจากที่พิมพ์เสร็จแล้ว ฉันจะให้ความคิดเห็นของฉันหลังจากอ่านมันเพื่อที่จะให้นายสามารถสร้างมันครั้งสุดท้ายให้ออกมาได้ดีขึ้น นี้คือที่อีเมลของฉัน มันอยู่มันอยู่ในนามบัตรนะ” ซากิส่งสมุดกลับให้เซจิหลังจากที่พูดเสร็จแล้ว

“ตกลงครับ ขอบคุณ” เซจิหยิบสมุดขึ้นมา

‘อืม บางทีการพูดคุยของเราคงจะเสร็จแล้วสินะ’

รายละเอียดเกี่ยวกับการตีพิมพ์ไลท์โนเวลของเขา ยังมีบางขั้นตอนที่จำเป็นอยู่ ขั้นตอนต่อไปคงต้องคุยกันหลังจากการตีพิมพ์แล้ว และอาจกล่าวได้ว่าจะมันจะเสร็จหลังจากที่เขาเขียนจบเรียบร้อยแล้ว

* แฮะ แฮ่ม *

ในขณะที่เซจิกำลังจะออกไปซากิ โยชิซาว่าก็แกล้งทำเป็นไอ

“เกี่ยวกับเรื่องนี้… ฮาราโนะ ฉันมีเรื่องอื่นที่อยากคุยกับนาย”

การมองของบรรณาธิการคนนี้ชัดกริบยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ซะอีก!

เซจิก็รู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่อายุมากกว่าคนหนึ่ง

“ฉันได้ยินมาว่านายจะมีนัดเดตกับพี… กับมายาซูมิในงานโรงเรียนงั้นเหรอ!”

ตามที่คาดไว้ เกี่ยวกับเรื่องนี้นี่เอง!

ใบหน้าของเซจิแข็งค้างเล็กน้อย ขณะที่เขาเหลือบไปมองที่เจ้าของร้าน

‘หนุ่มน้อย ดูแลตัวเองด้วยนะจ๊ะ… ’ ริกะ อามามิตอบอย่างรวดเร็ว ความหมายของมันเห็นได้ชัดขณะที่เธอยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ และเพลิดเพลินไปกับสถานการณ์

‘เฮ้ เฮ้! คุณผู้หญิง คุณเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอครับ!! แล้วทำไมคุณโยนมาให้ผมล่ะเนี่ย? ’เซจิพูดสาปแช่งเธอ

เขาต้องการที่จะทรยศเจ้านายของเขาตอนนี้จริงๆ แต่เมื่อคิดถึงเงินเดือนของเขาแล้ว…

“ครับ นั้น… เป็นความจริง… ผมมีข้อตกลงอย่างนั้นกับอาจารย์พีชจริง” เซจิเปิดปากพูด

“มายาซูมิเป็นโรคกลัวผู้ชายมากนะ” ซากิพูดด้วยเสียงต่ำและหนักแน่น ขณะที่ก้าวเข้าไปใกล้ๆเซจิหนึ่งก้าว

“ผมรู้… แต่นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยรักษาความหวาดกลัวของเธอ… แม้ว่าผมจะไม่แน่ใจว่าจะได้ผลหรือเปล่า” เซจิตอบขณะถอยกลับไปก้าวหนึ่ง

“นายสามารถสัญญาได้ไหมว่านายจะปกป้องมายาซูมิได้หรือไม่? ไม่สิ ก่อนหน้านั้น ในฐานะผู้ชาย นายสามารถจะสัญญาได้ไหมว่าตัวนายเองจะไม่เป็นอันตรายต่อมายาซูมิ?” ซากิเดินเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวอีกครั้ง

“ผะ… ผมจะทำอย่างดีที่สุดเพื่อไม่ทำให้อาจารย์รู้สึกหวาดกลัวและปกป้องเธอเองครับ… ผมสัญญา!” เซจิถอยกลับอีกครั้ง

“ฉันถือว่านายรับปากไว้แล้วนะ!”

ซากิย่นระยะห่างระหว่างเธอกับเซจิไปจนถึงจุดที่ใบหน้าของเธอแทบจะสัมผัสถูกกับเซจิ สายตาอันแหลมคมของเธอคู่นั้นดูคล้ายกับแม่เสือสาวที่กำลังจ้องตะคลุบเหยื่อของมัน

‘คุณผู้หญิงครับ แล้วจะให้ผมสัญญากับอะไรอีกละครับ!?’ เซจิยิ้มแห้งๆอยู่ภายในใจ

เขาพยายามจะมองนายเจ้าของร้านจากหางตาและก็พบว่าริกะ อะมามิกำลังปิดบังปากของเธอ ในขณะที่ไหล่ของเธอสั่นอย่างรุนแรง…

เธอหัวเราะใช่ไหม? เธอหัวเราะแน่นอน!

‘บ้าอะไรเนี่ย! ถ้าคุณมีเวลาว่างที่จะหัวเราะกับสถานการณ์พวกนี้ของผม ก็ช่วยไปลดความวิตกกังวลของคุณบรรณาธิการคนนี้ทีเถอะครับ! ‘

เซจิแทบจะสูญเสียการควบคุมตัวเองและเผลอพูดออกไปโดยไม่คิด

“ผะ… ผมขอสัญญาด้วยชีวิตของผม ถ้ามีอันตรายใดๆ เกิดกับอาจารย์ ผมจะรับผิดชอบต่อชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอเอง!!”

ซากิ โยชิซาว่าและ ริกะ อามามินั้นตัวแข็งทั้งคู่

เซจิเพิ่งรู้ถึงผลจากคำพูดของเขา หลังจากที่เขาเผลอตะโกนไปเสร็จแล้ว

เอ่อ เขาเผลอพูดอะไรที่ฟังดูเหมือนจะเข้าใจผิดได้ง่ายไปซะแล้วสิ!

เขาแค่อยากจะปกป้องเธอเองถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น แต่เนื่องจากความหุนหันพลันแล่นของเขา ประโยคก่อนหน้านี้ก็เลยฟังดูไม่ถูกต้อง

“เออ… รับผิดชอบต่อชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอเอง?” ซากิพึมพำกับตัวเองขณะที่หน้าแดงขึ้น

ตอนนี้กลายเป็นว่าบรรณาธิการที่เย็นชาและแข็งกร้าวกลายเป็นสาวน้อยที่ประหม่าและขี้อายไปเสียแล้ว!?

ความแตกต่างนี้มันมากเกินไปแล้ว… เซจิคิดอย่างตกใจ

อืม รู้สึกเหมือนว่าเขาจะได้เห็นฉากแบบนี้ไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วใช่ไหม?

“โอ้… อย่างนี้นี่เอง… ดูเหมือนจะโอเคแล้วสินะ” ซากิมองไปที่หน้าของเขาและพยักหน้าซ้ำๆ ขณะที่แก้มของเธอแดงขึ้น “ดูเหมือนว่านายได้เตรียมตัวพร้อมอย่างเต็มแล้วที่จะขอแต่งงานกับมายาซูมิ นั้นทำให้ฉันประหลาดใจจริงๆ… แต่นี้ก็เป็นเรื่องที่ดีทีเดียว”

‘โอ้ ไม่ นี้เธอเข้าใจผิดไปไกลแล้ว!’ เซจิตะโกนในใจของเขา

ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!?

 

 

 

 

ช่วงโปรโมชั่น‼️
โดเนตเข้ากลุ่ม 2-4 ตอนนี้รับฟรี + รับเพิ่มอีก 5 ตอน
(เช่นเข้ากลุ่ม 2 ได้บวก 5 ตอนเพิ่ม)
ถึงสิ้นเดือนนี้เท่านั้น‼️
และ
หากเพจกดไลค์
ครบ1600 แจกฟรี ลงเพิ่มรวม 1 ตอน 
และจะเพิ่ม อีก 1 ตอนเมื่อครบอีก 60 ไลค์
ถึง 31 สิงหาคมนี้เท่านั้น