0 Views

บทที่ 54 ผมจะแต่งกับคนที่ผมชอบเท่านั้น

พ่อของซ่งหนานชวนคุยกับเขากว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะปล่อยเขาไป ขณะที่เขากำลังจะออกไปนั้นเอง พ่อก็เรียกเขาอีกครั้ง นิ่วหน้าพูด “พ่อว่าจะถามอยู่เลย ว่าทำไมลูกมีกลิ่นเหมือนของย่างตอนเข้ามาในห้องน่ะ”

“….” ซ่งหนานชวนตีเนียนโทษพี่ชายตัวเองเต็มๆ “พี่รองกำลังปิ้งย่างอยู่ในสวนครับ แถมยังลากผมกับเผยอิงไปกินด้วย”

“หืมม์ กะแล้วว่าต้องเป็นเขาน่ะ” คุณซ่งเรียกคนงานนอกประตู “ฉันบอกให้เอาเตาเหล่าเอ้อร์ไปทิ้งแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วเขามาปิ้งอะไรในสวนอีกล่ะ”

คนงานตอบอย่างเกรงๆ “ผมเอาไปทิ้งตามคำสั่งแล้วครับท่าน ดูเหมือนว่าคุณชายรองจะซื้อเตาใหม่มาครับ”

คุณซ่งโกรธจัดจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ “เจ้าเด็กน่าตายนั้นไม่ยอมทำงานทำการทั้งวัน ดีแต่ทำตัวเหลวไหล วันนี้ฉันต้องจัดการมันสักรอบ”

เมื่อคุณซ่งออกจากห้องหนังสือ ซ่งหนานชวนก็รีบตามไป

ต้นไม้ใบหญ้าในสวนสวยอยู่เสมอเพราะมีคนสวนคอยดูแลประจำ แมลงกำลังขับขานบทเพลงยามเย็นฤดูร้อน ท่ามกลางแสงจันทร์สีเงินสาดส่อง และกลิ่นหอมของ…เนื้อย่างที่โชยมา

คุณซ่งขมวดคิ้ว ตามกลิ่นไป ซ่งหนานชวนเดินตามไป หลังจากผ่านพุ่มไม้ไปก็เห็นเผยอิงนั่งอยู่กับพี่ชายตนเอง

ในมือเผยอิงถือเบียร์ หัวเราะอย่างสดใส “ฉันบอกเลยนะพี่ ฉันกินหอยเชลล์พวกนี้ได้คนเดียวยี่สิบตัวเลยล่ะ ไม่ได้โม้นะ ฮ่าๆๆๆ”

“ฮ่าๆๆ ฉันกินได้สี่สิบเลยล่ะ” พี่สองยกกระป๋องขึ้นมาชน “ชนแก้ว!”

“ชนแก้ว!”

ซ่งหนานชวน  “……”

ไม่อยู่แค่ครึ่งชั่วโมง ทำไมเผยอิงถึงแอ๊บแตก เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาได้เนี่ย

ซ่งหนานชวนสังเกตุพี่ชายกับเผยอิงที่ยังดื่มอยู่ พร้อมกองกระป๋องเบียร์บนพื้น ก่อนเดินไปถีบพี่ตัวเองหนึ่งที

คุณซ่งนั้นอึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้า จนไม่รีบร้อนที่จะไปดัดนิสัยพี่สองอีก ได้แต่กระแอมใส่ซ่งหนานชวนก่อนหันหลังเดินจากไป

ซ่งหนานชวนนิ่วหน้า แต่ไม่ได้ตามบิดาตนเองไป เดินไปทางเผยอิงก่อนอุ้มเธอขึ้นมา กลิ่นลมหายใจเจือแอลกอฮอลล์จางๆ พร้อมแก้มแดงระเรื่อนั้นแสดงว่าเธอเมาแล้ว พอซ่งหนานชวนอุ้มเธอขึ้น เธอก็ทิ้งตัวลงแนบอก โอบรอบคอเขาไว้ “ชวนชวน กลับมาแล้วเหรอ พี่รองย่างเนื้อได้อร่อยมากเลย~”

ซ่งหนานชวนไม่ตอบ หน้าแข็งทื่อ พี่สองที่เห็นเขาเดินออกไปพร้อมเผยอิงก็ลุกขึ้นหยุดเขาไว้ “น้องเล็ก จะไปไหนน่ะ นั่งลง กินดื่มกับพี่ก่อนสิ พี่ยังดื่มไม่สะใจเลย”

ซ่งหนานชวนส่งสายตาเย็นชาให้ “เดี๋ยวผมกลับมาจัดการพี่แน่”

เขาอุ้มเผยอิงกลับห้องโดยไม่สนใจเสียงเรียกของพี่ชายตนเอง

หลังจากวางเผยอิงลงบนเตียง เธอก็ยังเรียกเขาไม่หยุด ซ่งหนานชวนหยิบผ้าขนหนูอุ่นๆ มาช่วยเช็ดหน้าให้เธอ ก่อนมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว ให้คนคั้นน้ำผลไม้ให้

พอเขาลงมาข้างล่างก็เจอกับพ่อตนเองที่ดูเหมือนกำลังนั่งรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาอยากแสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินตรงไปที่ห้องครัวเลย แต่พ่อขัดเขาไว้ “มานี่สิ”

ซ่งหนานชวนกัดริมฝีปาก ก่อนเดินไปหา “พ่อครับ มีอะไรหรือเปล่า”

“มีอะไรงั้นเหรอ” คุณซ่งถาม “ลูกไม่คิดจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นหน่อยเหรอไง”

ซ่งหนานชวนตอบ “ก็ไม่เห็นจะมีอะไรต้องอธิบายนี่ครับ เผยอิงก็แค่เมาเท่านั้นเอง”

“หืมม์ เด็กผู้หญิงดื่มจนสภาพแบบนั้น คิดว่ามันปกติเหรอไง”

“ปกติเธอไม่ได้ดื่มหรอกครับ แต่วันนี้พี่รองชวน เธอเลยดื่ม”

“อย่าโบ้ยทุกเรื่องไปให้พี่ชายตัวเองเลย เขาเป็นแบบนั้นตลอดก็จริง แต่ฉันไม่เคยเห็นสะใภ้รองดื่มจนเมาขนาดนั้นเลย” คุณซ่งเงยหน้าขึ้น ส่งสายตาดุๆ ให้ลูกชายคนที่สาม “เด็กผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆ อย่างเธอเทียบไม่ได้กับคุณหนูตระกูลผู้ดีสักนิด ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งกับลูกสาวตระกูลดีๆ แต่กลับไปหานักแสดงโนเนมจากที่ไหนมา”

ซ่งหนานชวนคลายคอเสื้อ ถอนหายใจ “พ่อครับ ในเมื่อผมพาเธอมาบ้านแบบนี้ แสดงว่าผมอยากแต่งงานกับเธอนะ ส่วนเหตุผลว่าทำไมเป็นเธอ ไม่ใช่คนอื่น…” ซ่งหนานชวนยิ้มให้พ่อตนเอง “ก็ง่ายๆ เพราะผมจะแต่งงานกับคนที่ผมชอบเท่านั้น”

พอเขาพูดจบ ก็ตรงเข้าไปในห้องครัวสั่งน้ำผลไม้ ก่อนมุ่งหน้ากลับขึ้นข้างบน

ซ่งหนานชวนถอนหายใจขณะที่มองเผยอิงหลับไปแล้ว ก่อนเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ

หลังจากกลับมาที่ห้องนอนตัวเอง คุณซ่งบ่นเรื่องเผยอิงให้ภรรยาตัวเองฟัง “ฉันไม่เห็นด้วยกับการที่หนานชวนจะคบกับดาราตั้งแต่แรกแล้ว นี่เธอถึงขนาดนั่งดื่มกับเหล่าเอ้อร์ในสวน คุยเรื่องกินหอยเชลล์รวดเดียวยี่สิบตัวเลยนะ!”

คุณนายซ่งตอบอย่างแปลกใจ “เธอกินขนาดได้ขนาดนั้น แต่กลับไม่อ้วนสักนิดเลยเหรอ! ฉันดูละครที่เธอเล่น บทที่เธอแสดงนี่กินเนื้อตลอด แต่เอวเธอกลับไม่ขยายเลยสักนิดเดียว”

“….” คุณซ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “นั่นมันใช่ประเด็นตรงไหน เธอไม่ได้เห็นว่าสภาพเธอน่ะเป็นยังไงด้วยซ้ำ ดูเหมือนกับคนละคนตอนกินมื้อค่ำเลย”

คุณนายซ่งปลอบ “อย่าโมโหไปเลยค่ะ ตอนคุณเมา คุณก็ไม่เหมือนเดิมเหมือนกันแหละ คุณก็รู้ว่าเหล่าเอ้อร์น่ะเป็นยังไง ถ้าเขาอยากชวนเธอดื่ม เธอก็ใช่ว่าจะหลบมาได้ง่ายๆ”

คุณซ่งมองภรรยาตัวเอง “แค่ข้ามวันเธอก็หลงยัยหนูนั่นได้ขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้หนานชวนแต่งกับเธอ ชาติตระกูลธรรมดาๆ ยังไม่พอ แถมยังเป็นดาราอีก เวลาพูดถึงนี่พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“เดี๋ยวนี้มีลูกชายตระกูลดีๆ เยอะแยะไปที่แต่งกับดาราน่ะ หนานชวนของเราไม่ใช่คนแรกสักหน่อย” คุณนายซ่งทอดสายตามองสามีตนเอง “คุณน่ะตกยุคเกินไปแล้ว ครอบครัวรวยๆ สมัยนี้น่ะออกจะภูมิใจที่มีดาราแต่งเข้าบ้าน เอามาอวดไปทั่ว ลูกชายตระกูลต่งก็เหมือนกันนั่นแหละ เหอะ ภรรยาเขาไม่สวยเท่าเผยอิงเสียด้วยซ้ำ หนานชวนของเราน่ะรสนิยมดีกว่าตั้งเยอะ”

คุณซ่ง “….”

“ยิ่งตอนนี้เผยอิงกำลังถ่ายเรื่อง นักแสดง เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ของปีเลย ในอนาคตนี่เธอจะดังมากๆ ทั่วทั้งทวีปเอเชียเลย อาจจะดังไปถึงฮอลลีวูดด้วยซ้ำ”

“….” คุณซ่งเงียบอีกครั้ง “เธอก็แค่กลัวว่าจะไม่มีใครมาเล่นแต่งตัวกับเธอน่ะสิ”

ฮอลลีวู้ดงั้นเหรอ บอลลีวู้ดมากกว่ามั้ง

คุณนายซ่งมองสามีแบบขุ่นๆ “คนสายตาสั้นแบบคุณน่ะ มองการลงทุนดีๆ ที่อยู่ตรงหน้าตัวเองไม่ออกหรอก”

คุณซ่ง “….”

คุณนายซ่งพูดต่อ “ถึงยังงั้น ฉันเห็นนะว่าซ่งหนานชวนกับเธอน่ะรักกันขนาดไหน ถึงเธอจะไม่เห็นด้วยกับการที่สองคนนั้นจะคบกันแล้วไงล่ะ นอกจากลูกชายคนโตของเราแล้ว มีคนไหนจะฟังคุณบ้าง”

คุณซ่ง “….”

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ควรมีลูกมากกว่าหนึ่งคนน่ะ เขาจะมีลูกชายเพิ่มอีกสองคนมาทำให้ตัวเองโมโหตลอดเวลาทำไมกัน”

“เอาน่า เอาน่า อย่าโมโหไปเลยค่ะ” คุณนายซ่งปลอบ ตบหลังเขาเบาๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “ฉันคิดว่าคุณเผยนี่ก็ไม่แย่นักหรอก หน้าตาสวย แถมยังมีอนาคตสดใส ถึงจะไม่ได้สง่างามแบบสะใภ้คนโต แต่ก็นิสัยดี แถมซ่งหนานชวนคลั่งเธอขนาดนั้น อย่าเรื่องมากนักเลย คุณไม่ใช่คนที่จะแต่งงานกับเธอสักหน่อย”

คุณซ่ง “….”

ตอนที่เขาแต่งงานน่ะ เขาควรจะเลือกมากกว่านี้ใช่ไหม

และยามรุ่งอรุณก็มาถึงในที่สุด

ถึงแม้ว่าจะเป็นวันหยุด แต่เผยอิงก็ยังตื่นตามเวลาปกติ พอลืมตาเธอก็มองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ่นเคย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธออยู่ที่คฤหาสน์ซ่ง

“ตื่นแล้วเหรอ” ซ่งหนานชวนที่นั่งอยู่ที่ระเบียงมองมาทางเธอ เผยอิงค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยหัวหนักอึ้ง

“ปวดหัวละสิ” ซ่งหนานชวนถาม

“ฮื่อ…” เผยอิงรับคำแบบมึนๆ

ซ่งหนานชวนส่งเสียงหึ ก่อนส่งน้ำอุ่นกับยาให้เธอ “กินยาสิ”

เผยอิงหันมามองเขา “ยาอะไรเหรอคะ”

“ยาแก้อาการแฮงค์ไง”

เผยอิงชะงัก แฮงค์? เมื่อคืนเธอเมาเหรอ

ความทรงจำเมื่อคืนแว่บขึ้นมาเป็นท่อนๆ พี่สองส่งเบียร์ให้เธอหนึ่งกระป๋อง ก่อนสองคนจะเริ่มชนแก้ว…

“เมื่อคืน…ฉันเมาเหรอคะ” เธอถามอย่างรู้สึกผิด

ซ่งหนานชวนหน้าบึ้งตึง ไม่ตอบเธอ แค่ทำท่าให้เธอกินยาเท่านั้น

หลังจากเธอกินยาลงไปแล้ว เผยอิงซักต่อ “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นคะ ฉันจำได้แค่ว่าฉันกำลังดื่มกับพี่ชายคุณ…”

“อ้อ ยังจำเรื่องนั้นได้ด้วยเหรอ งั้นจำได้ไหมว่าพ่อผมเห็นพวกเธอในสภาพเริงร่าขนาดไหน”

เผยอิง “….”

ไม่จริงน่า…

“ชวนชวนคะ…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ ซ่งหนานชวนเองก็ไม่สนใจเธอที่พยายามอธิบาย “พี่ชายคุณเป็นคนชวนฉันดื่ม ฉันคิดว่าก็แค่กระป๋องเดียว ฉันคงไม่เมาหรอก แต่พอกินดื่ม ก็เลยยิ่งติดลม…”

ซ่งหนานชวนก็ยังไม่สนใจเธออยู่ดี ซึ่งทำให้เผยอิงตกใจมาก “ชวนชวนคะ ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ควรจะดื่มเลย… ฉันควรจะไปอธิบายกับพ่อคุณไหม…”

.ในที่สุดซ่งหนานชวนก็ปฏิกิริยาตอบสนอง “ไม่ต้องหรอก ผมน่ะพูดทุกอย่างที่พูดได้ไปหมดแล้ว” หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก็พูดต่อ “ไปอาบน้ำซะ พวกเราจะออกไปข้างนอกกัน”

“พวกเราจะไปไหนกันคะ”

ซ่งหนานชวนมองเธอ “ไปชายหาด วันหยุดของพวกเราไง เธอดื่มเยอะจนลืมไปหมดแล้วเหรอไง”

“…ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่คิดว่าคุณจะยกเลิกไม่ไปแล้วเสียอีก”

ซ่งหนานชวนยิ้มนิดๆ “ถ้าเธอมัวแต่โอ้เอ้แบบนี้ พวกเราอาจจะต้องยกเลิกจริงๆ แล้ว”

“….” เผยอิงรีบตรงเข้าห้องน้ำไปทันที

หลังจากอาบน้ำเสร็จเผยอิงก็รู้สึกสดชื่นขึ้น แต่ชวนชวนยังมีสีหน้าเย็นชา ซึ่งบอกให้เธอรู้ว่าเขายังโกรธอยู่ เลยได้แต่ยืนอยู่หลังเขาเหมือนนกกระทาน้อยเชื่องๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขาไม่ได้แม้แต่จะกินมื้อเช้ากับพ่อแม่เขา แต่เผยอิงก็ไม่กล้าถามเขาเรื่องนั้นตอนนี้หรอก เพราะซ่งหนานชวนคงตอบเธอด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่ดี

เผยอิงตัดสินใจถามเหรินซานซานว่าควรทำอย่างไรดีระหว่างทางไปสนามบิน แต่พอเปิดเว่ยซิน เพื่อนสุดที่รักของเขาก็ส่งข่าวมาให้ก่อนแล้ว

[เหรินซานซาน] เรื่องราวความรักของเธอกับซีอีโอซ่งมาถึงตอนที่เจ็ดแล้วนะ หัวข้อคือ “ซ่งหนานชวนแอบพาเผยอิงไปพบพ่อแม่ในเมือง C จะมีข่าวดีในเร็วๆ นี้หรือเปล่า”

เผยอิง  “….”

[เผยอิง] …ฉันว่า ฉันพึ่งทำทุกอย่างพังหมดอ่ะ ฮือ

เหรินซานซานที่กำลังออนไลน์นั้นตอบอย่างรวดเร็ว “เป็นอะไรเหรอ พ่อแม่เขาไม่ชอบเธอเหรอไง”

[เผยอิง] เมื่อคืนฉันดื่มกับพี่ชายเขามากไปหน่อย พ่อเขามาเห็น (ร้องไห้) ตอนนี้ชวนชวนเลยโกรธฉันอยู่ (ร้องไห้)

[เหรินซานซาน] ……..นี่มันเรื่องใหญ่เหมือนกันนะ ขอฉันคิดก่อน

[เหรินซานซาน] ซ่งหนานชวนมีพี่ชายด้วยเหรอ เขาเป็นซีอีโอด้วยใช่ไหม เขามีแฟนหรือยังน่ะ

[เผยอิง] …(โบกมือบ๊ายบาย)

[เหรินซานซาน] แค่ง้อผู้ชายของตัวเองจะยากตรงไหน จูบทีเดียวเขาก็หายโกรธแล้วล่ะ

[เผยอิง] ฉันไม่กล้ากวนเขาหรอก ….เขาส่งสายตาเย็นชาให้ฉันตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย

[เหรินซานซาน] ใช้ความร้อนแรงของเธอละลายเขาสิ ซีอีโอซ่งไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวตรงไหนเลย  เธอแค่ต้องรุกก่อน

[เหรินซานซาน] นี่เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะ พี่ชายเขาน่ะโสดหรือเปล่า

[เผยอิง] เขาบอกว่าเขายังไม่มีใครนะ

หลังจากตอบเหรินซานซานแล้ว เผยอิงก็ปิดเว่ยซิน หันไปมองซ่งหนานชวน

…ก็ตามคาด เธอไม่กล้าจะเริ่มทำอะไรจริงๆ นั่นแหละ