0 Views

บทที่ 52 พบครอบครัว

เมือง C นั้นไม่ไกลจากเมือง A เท่าไหร่ เดินทางโดยรถยนต์ก็ประมาณสองชั่วโมง เผยอิงนั้นใช้เวลาการเดินทางไปกับความตื่นเต้นเป็นพิเศษ ซ่งหนานชวนก็ไม่ได้ขำกับท่าทีตื่นตระหนกของเธอ “แค่มองเธอก็ทำฉันตื่นเต้นไปด้วยแล้ว”

เผยอิงพูดด้วยเสียงสั่นๆ “ไปเจอพ่อแม่แฟนใครบ้างจะไม่ตื่นเต้นบ้างคะ ตอนคุณเจอพ่อแม่ฉัน… ที่จริงคงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรอก”

เวลาที่ซ่งหนานชวนไปพบพ่อแม่เธอ เธอคงเป็นคนตื่นเต้นเหมือนเดิมนั่นแหละ…

พอได้ยินซ่งหนานชวนก็หัวเราะ “ฉันชักอยากเจอพ่อแม่เธอแล้วสิ”

เผยอิง “….”

ดูสิ ตอนนี้เธอจะเจอพ่อแม่เขาอย่างเป็นทางการ และซ่งหนานชวนก็อยากเจอพ่อแม่เธอแล้ว

หลังจากที่เริ่มคุยกัน เผยอิงก็ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่พอรถมาถึงคฤหาส์นซ่ง เธอก็กลับมาตื่นเต้นอีกจนแทบหายใจไม่ออก

คฤหาส์นซ่งนั้นใหญ่กว่าวิลล่าของซ่งหนานชวนในเมือง A เสียอีก สนามหญ้าด้านหน้าบ้านนั้นถูกตัดเล็มอย่างเรียบร้อย แถมยังมีน้ำตกเล็กๆ อีกด้วย

ที่จริงซ่งหนานชวนนั้นก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นานนัก เพราะไปเรียนเมืองนอกแต่เด็ก พอเรียนจบกลับมาก็วิ่งไปที่เมือง A แทน แต่ถ้าเทียบกันแล้วคฤหาส์นซ่งนั้นครึกครื้นกว่ามาก นอกจากพ่อแม่เขาที่อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว ยังมีพี่ชายสองคนแถมด้วยพี่สะใภ้ พร้อมด้วยคนดูแลอีกเจ็ดแปดคน

หลังจากรถเข้ามาถึงในบ้าน เผยอิงก็เงียบลง ซ่งหนานชวนคว้ามือเธอมาปลอบ “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่กับเธอ”

“อื้ม…”

“ไหน ยิ้มหน่อยสิ”

เผยอิงยกมุมปาก ยิ้มน้อยๆ

ซ่งหนานชวนหัวเราะน้อยๆ “ธรรมชาติกว่านี้หน่อยสิ”

เผยอิงมองเขา ก่อนส่งยิ้มให้อีกครั้ง ซ่งหนานชวนคลี่ยิ้ม “อื้อ ดีขึ้นเยอะเลย ยิ้มแบบนี้ไว้นะ”

เผยอิงยิ้มต่ออีกสองสามวินาที ก่อนรถจะหยุดลง คนดูแลบ้านเดินมาเปิดประตูให้ซ่งหนานชวนอย่างรวดเร็ว “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณชาย”

ซ่งหนานชวนยิ้มขณะที่เดินอ้อมไปอีกด้าน เปิดประตูให้เผยอิง “อิงอิง”

เขายื่นมือมาให้ เธอจับมือเขาไว้ก่อนก้าวออกจากรถ

ความอบอุ่นของมือเขานั้นทำให้เธอสงบลงเล็กน้อย ผู้ดูแลบ้านทักเธอจากด้านหลังซ่งหนานชวน “สวัสดีครับ คุณเผย”

ตอนแรกเผยอิงตกใจนิดหน่อยที่ผู้ดูแลรู้จักเธอ แต่พอคิดถึงว่าพวกเขาขึ้นพาดหัวข่าวด้วยกันเยอะขนาดไหนแล้วก็เข้าใจ เธอยิ้มต่อ ก่อนพยักหน้าน้อยๆ “สวัสดีค่ะ”

ซ่งหนานชวนให้คะแนนเธอ 101 แต้ม ก่อนพาเธอเดินต่อ “เอาล่ะ อย่ามายืนอยู่ตรงนี้เลย พ่อแม่ฉันอยู่บ้านไหม”

ผู้ดูแลบ้านตอบ “อยู่ครับ พวกเขารอคุณชายกับคุณเผยอยู่ด้านใน”

“อืม ของขวัญของเผยอิงอยู่ในรถน่ะ ช่วยหยิบเข้าไปให้ด้วย”

“ได้ครับคุณชาย”

ผู้ดูแลหยิบของขวัญออกมาก่อนตามพวกเขาเข้าไปด้านใน ซ่งหนานชวนจับมือเผยอิงไว้ตลอด ซึ่งทำให้เธอนิ่งลงบ้าง

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังกริ๊กๆ ไม่ดังนัก แต่สำหรับหูเผยอิงนั้นมันทำให้เธอหูหนวกได้เลยทีเดียว

มีคนหลายคนนั่งอยู่ในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ เมื่อเผยอิงเห็นพวกเขา ลมหายใจก็ตื้นขึ้นขณะที่พยายามคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

ซ่งหนานชวนและเผยอิงเดินจับมือกันเข้าไปในห้องรับแขก ก่อนเริ่มแนะนำ “นี่พ่อกับแม่ฉันเอง”

เผยอิงยิ้มเหมือนแอร์โฮสเตสเมื่อเห็นพวกเขา รอยยิ้มที่เธอซ้อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า “สวัสดีค่ะ คุณลุง คุณป้า”

คุณซ่งนั้นพยักหน้าน้อยๆ โดยไม่พูดอะไร ขณะที่คุณนายซ่งนั้นยิ้มตอบ ก่อนเอ่ย “สวัสดีจ้ะ หนูเผย ตัวจริงหนูสวยกว่าในทีวีเยอะเลยนะจ๊ะ”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า คุณเองก็ดูดีมากค่ะ”

ริมฝีปากคุณนายซ่งขยับ เหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่ซ่งหนานชวนดึงเผยอิงไปแนะนำคนอื่นๆ ต่อ “นี่คือพี่ชายคนโตของฉันกับภรรยา เรียกพี่ชายกับพี่สะใภ้ก็ได้”

พี่ชายคนโตที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นเงยหน้าขึ้น ขณะที่เผยอิงทักทาย “สวัสดีค่ะ พี่ชาย พี่สะใภ้”

“สวัสดี

หลังจากทักทายเสร็จ พี่สะใภ้ก็ยิ้มให้เผยอิงพูด “คุณเผยนี่สวยจริงๆ ไม่แปลกเลยที่น้องสาวจะชอบเธอมาก”

ซ่งหนานชวนเลิกคิ้วพูด “ผมไม่ได้ชอบเธอเพราะว่าเธอสวยสักหน่อย”

“อืม เพราะว่าขาเธอยาวด้วยไง” ความเห็นนี้เป็นของพี่ชายคนรอง เผยอิงกำลังคิดว่าพี่สะใภ้นั้นทั้งอ่อนหวาสง่างาม สมกับภาพลักษณ์กุลสตรีจริงๆ แต่ก็โดนขัดจังหวะเพราะประโยคนี้

พี่ชายคนโตนั้นก็อดหัวเราะกับความเห็นนี้ไม่ได้ ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนั้นจะรู้จักรสนิยมของน้องชายคนเล็กดี

พี่สองสังเกตเห็นเผยอิงกำลังมองเขาอยู่ เลยยืนขึ้นก่อนส่งมือให้ “คุณเผย สวัสดีครับ ผมเป็นพี่ชายคนรองของซ่งหนานชวน”

“สวัสดีค่ะ”

ซ่งหนานชวนรีบจับมือเผยอิงที่กำลังจะยื่นไปทักทายไว้อย่างรวดเร็ว “ดูสิ ว่าเธอกำลังจะเช็คแฮนด์กับใคร ในอนาคตน่ะ ต้องอยู่ห่างๆ เขาไว้นะ”

“พูดเรื่องอะไรกันน่ะ ทำไมเธอต้องอยู่ห่างๆ ฉันด้วยล่ะ”

“ก็ไม่ใช่อะไรหรอก ผมกลัวแฟนๆ ของพี่จะเข้าใจผิดน่ะ”

พี่สอง “….”

หลังจากเงียบไปครู่นึง เขาก็หันไปทางเผยอิง “คุณเผย อย่าฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้เลยนะครับ ตอนนี้ผมโสดสนิทเลย”

ซ่งหนานชวนอธิบายกับเผยอิง “เขามองสาวๆ เป็นเหมือนของเล่นน่ะ ไม่ใช่แฟน นี่แหละคือเหตุผลที่ทำไมเขาถึงโสดอยู่น่ะ”

เผยอิง “….”

พี่สอง “….”

พี่ชายคนโตกระแอม มองพวกเขา “เอาล่ะ พวกนาย อย่าลืมว่าพ่อกับแม่ยังอยู่ตรงนี้นะ”

เมื่อเห็นเหล่าพี่น้องเริ่มกัดกัน คุณซ่งก็กระแอม ก่อนมองซ่งหนานชวนพูด “ลูกก็ไม่ได้ดีกว่าเหล่าเอ้อร์[1]สักเท่าไหร่หรอก ตั้งแต่ไปอยู่เมือง C เนี่ย ก็ขึ้นหน้าหนึ่งกับดาราเยอะไปหมด นักข่าวเขียนเรื่องพวกเธอสองคนเป็นนิยายได้เลย”

ซ่งหนานชวน “….”

แต่พี่สองสนใจเรื่องอื่นแทน — “ป๋า ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกผมว่าเหล่าเอ้อร์[2]น่ะ”

“เอาล่ะ ทุกคนพอได้แล้ว ซ่งหนานชวนกับคุณเผยมาจากเมือง A ตั้งไกล พวกเขาน่าจะหิวกันแล้ว ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี” คุณนายซ่งพยายามกู้สถานการณ์ด้วยการชวนทุกคนไปที่ห้องทานอาหาร

อาหารที่นี่แตกต่างจากอาหารปิ่นโตที่พวกเขากินที่วิลล่าของซ่งหนานชวนมาก ที่นี่มีเชฟมืออาชีพคอยทำอาหารสามมื้อให้ และมื้อกลางวันวันนี้ยิ่งหรูขึ้นไปอีกเมื่อมีซ่งหนานชวนกับเผยอิงมาทานด้วย

ตลอดทั้งมื้ออาหารนั้นเผยอิงทำตัวเรียบร้อยสง่างามตามคำแนะนำของซ่งหนานชวน โดยที่ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าตัวเองจะกินอิ่มหรือไม่

ในที่สุดเผยอิงก็ได้รับความเห็นชอบจากทั้งคุณและคุณนายซ่ง ถึงแม้ว่ากระเพาะอาหารเธอต้องทนทรมานบ้าง คุณนายซ่งดื่มซุปก่อนถามเผยอิง “หนูเผย หนูต้องยุ่งมากแน่ๆ ฉันได้ข่าวว่าหนูรับบทนางเอกในเรื่องนักแสดงใช่ไหม”

เผยอิงพยักหน้าตอบ “พักนี้หนูยุ่งมากจริงๆ ค่ะ แต่ปกติแล้วตารางงานหนูจะยืดหยุ่นกว่านี้นะคะ”

พี่สองที่นั่งอยู่ตรงข้ามถัดไปอีกหนึ่งที่ เลิกคิ้ว “ฉันได้ยินว่า เธอชนะบทนี้มาจากหลี่ซือซือกับหนี่ไป๋ใช่ไหม น่าทึ่งมากเลยนะ”

“ฉันก็แค่ได้เจอบทที่เหมาะสมเท่านั้นเองค่ะ ถ้าพูดถึงประสบการณ์แล้วล่ะก็ แน่นอนว่าฉันมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะเลย”

สะใภ้ใหญ่ยิ้มพูด “คุณเผย ถ่อมตัวมากเกินไปแล้วค่ะ ฉันดูฤดูกาลแห่งรักแล้ว คุณเก่งมากจริงๆ”

“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้” เผยอิงยิ้มตอบ

หลังจากพี่สองถามอีกชุดใหญ่ คุณนายซ่งก็ดึงเรื่องกลับมา “หนูเผย พ่อแม่หนูทำงานอะไรจ๊ะ เห็นหนานชวนบอกว่าหนูมีน้องชายด้วยเหรอ”

“ใช่ค่ะ น้องชายหนูยังเรียนอยู่ เพิ่งเริ่มมหาวิทยาลัยปีสี่ค่ะ ส่วนพ่อแม่หนูเป็นพนักงานธรรมดา”

พี่สองแทรกอีกรอบ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แม่ฉันน่ะเป็นผู้หญิงที่มีหัวคิดนะ เธอไม่อคติเรื่องประวัติความเป็นมาของคนอื่นหรอก”

คุณนายซ่งส่งสายตาให้เขา “ทำไมวันนี้ลูกพูดมากจริง ต้องเสริมที่แม่พูดทุกเรื่องแบบนี้เลยเหรอ”

พี่สองยิ้มให้เธอ ทำท่ารูดซิปปาก

“เอาล่ะ ทุกคน กินข้าวๆ ถ้ามีเรื่องจะคุย ค่อยคุยหลังกินเสร็จ” หลังจากคุณซ่งพูดจบ ทั้งโต๊ะก็เงียบลง

หลังจากมื้อกลางวัน พี่ชายคนโตและพี่สะใภ้ก็ขึ้นไปพักผ่อน พี่สองหายตัวไปที่ไหนไม่รู้ คุณซ่งเรียกตัวซ่งหนานชวนไปคุยด้วยข้างบน โดยที่ซ่งหนานชวนส่งสายตาไม่สบายใจให้กับแม่และเผยอิงที่ยังอยู่ในห้องนั่งเล่น

“อะไรล่ะ กลัวว่าแม่จะกินหนูเผยเหรอไง” คุณนายเผยส่งสายตาทีทั้งยิ้มและไม่ยิ้มให้ซ่งหนานชวน เขาหัวเราะก่อนล้อ “ผมแค่คิดว่าแม่กับเผยอิงดูเหมือนพี่สาวน้องสาวกันเท่านั้นเอง”

“อย่ามาปากหวานน่ะ รีบไปหาพ่อของลูกได้แล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องปล่อยหนูเผยไว้กับแม่หรอก”

ซ่งหนานชวนก็ไม่รีบออกไป มองเผยอิงที่ยิ้มให้เขาก่อนพูด “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

“อืม” ซ่งหนานชวนพยักหน้านิดๆ บีบมือเธอเบาๆ ก่อนมุ่งหน้าขึ้นชั้นบน

คุณนายซ่งและเผยอิงนั่งลงบนโซฟารับแขก เธอเรียกหาขนมหวานสองสามจาน กับน้ำชาอีกหนึ่งกาก่อนเริ่มคุยกับเผยอิง “หนูเจอกับหนานชวนได้ยังไงจ๊ะ”

เผยอิงตอบ “หนูไปทานข้าวกับผู้กำกับ แล้วเจอเขาที่ร้านน่ะค่ะ แล้วก็ตอนหนูถ่ายละครที่ยูนิเวิร์สลงทุนด้วย เขาก็มาที่กองถ่าย ก่อนจะเริ่มต้นคุ้นเคยกันค่ะ”

“เป็นแบบนี้นี่เอง” คุณนายซ่งพยักหน้าน้อยๆ ก่อนยิ้ม “ครั้งแรกที่หนูเจอหนานชวน หนูคิดว่าเขาเป็นยังไงบ้างจ๊ะ

เผยอิงอดหัวเราะไม่ได้เมื่อนึกถึงครั้งแรกที่เจอเขา “ครั้งแรกที่หนูพบหนานชวน หนูคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษมากเลยค่ะ น่านับถือจริงๆ ตอนนั้นมีคนสำคัญเยอะแยะไปหมด หนูเลยไม่กล้ากินตามใจ เขาสังเกตเห็นเรื่องนี้ ช่วยหมุนโต๊ะอาหารมาตรงหน้าหนู ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ก็ทำให้หนูประทับใจมาก”

พอเผยอิงพูดจบ คุณนายซ่งก็ถามขึ้น “ตอนนี้หนูกับหนานชวนไปกันด้วยดีมากเลยใช่ไหมจ๊ะ”

“อืมม์ ดีมากเลยค่ะ” เผยอิงอดแก้มแดงไม่ได้ ที่จริงเธออยากพูดว่า ข้าวสารได้กลายเป็นข้าวสุกแล้ว และเขามีความต้องการขนาดไหน…

เมื่อเห็นสีหน้าเขินอายของเผยอิง คุณนายซ่งก็เข้าใจอะไรบางอย่าง มีความเงียบงันอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่คุณนายซ่งจะผุดลุกขึ้นทันควัน ก่อนเอ่ยกับเผยอิง “หนูสนใจจะดูตู้เสื้อผ้าลับของฉันไหมจ๊ะ”

เผยอิงงง ตู้เสื้อผ้าลับเหรอ อะไรกันน่ะ

“แน่นอนค่ะ เป็นเกียรติของหนูเลย” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน

[1] เหล่าแปลว่าแก่ค่ะ เป็นวิธีเรียกลูกๆ ของครอบครัวนี้ เรียกตามลำดับเลย เหล่าต้า (คนโต) เหล่าซาน (คนที่สาม)

[2] เหล่าเอ้อร์ เป็นคำแสลงของอวัยวะเพศชายในเนตค่ะ