0 Views

,,

“พ่อ! ซื้อเครื่องเล่นเกมให้ผมได้ไหมครับ?”เจียงเฟยถามบิดาตนด้วยสีหน้าท่าทีตื่นเต้น
คำตอบพุ่งเข้าสู่โสตประสาทการรับฟังของเขาแทบจะพริบตาพร้อมๆกับใบหน้าของบิดาเขาที่เปลี่ยนจากยิ้มแย้มเมื่อครู่เป็นหน้าบึ้งถลึงตาใส่ “ฝันไปเถอะ!”
“เสี่ยวเฟยลูกอยู่ม.ปลายแล้วนะ! อย่ามัวเอาแต่เล่นเกมสิ!” แม่ของเขาโพล่งขึ้นมาราวกับว่ามันจะทำให้อะไรดีขึ้นโดยแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมามอง
“แม่ครับ! เกมนี้มันมัน…มัน..ไม่เหมือนเกมอื่นนะครับ!บริษัทเชียงชีใช้เวลาไปกว่า13ปีเพื่อสร้างเกมระดับเทพเกมนี้ขึ้นมาเชียวนะครับ! กระทั่งถูกวิจารณ์กันอย่างหนักทีเดียวว่าเกมนี้คือเกมที่ดีที่สุดในโลก! มันถูกเรียกขานกันในอีกชื่อว่าโลกอีกใบ! Dawn Break คือชื่อของเกมนี้ มันกระทั่งถูกตั้งโปรแกรมให้การรับรู้เกี่ยวกับเวลาเราเล่นเปลี่ยนแปลงไปอีกด้วย! เวลาภายในโลกใบนี้จะช้าลง! ใครก็ตามที่เข้าเล่นเกมนี้จะได้สนุกไปกับการใช้ชีวิตที่ยาวนานยิ่งขึ้น!” เจียงเฟยอธิบายให้บิดามารดาของตนฟังอย่างออกรส
Dawn Break คือเกมที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีด้านเวลาระดับล้ำสมัย ไม่เพียงแต่จำลองด้านกายภาพของโลกจริงเท่านั้นแต่มันยังเหนือยิ่งกว่า ด้วยการใช้เทคโนโลยีที่ถูกพัฒนาขึ้นมาใหม่ตัวเกมจึงสามารถทำให้มนุษย์เข้าเล่นได้แม้ว่าจะนอนหลับอยู่ก็ตาม! เวลาในการนอนหลับแปดชั่วโมงจะสามารถใช้ไปกับการเล่นเกมได้อย่างเต็มรูปแบบ! แปดชั่วโมงที่นอนหลับนั้นจะเท่ากับ24ชั่วโมงภายในโลกที่สมจริงยิ่งกว่าสิ่งใดเกมนี้!
บิดาของเขาชี้หน้าเจียงเฟยและกล่าวออกมาเสียงเข้ม “อย่าได้ถูกคำโปรยเกินจริงพวกนั้นหลอกเอา! นั่นเป็นวิธีที่พวกบริษัทเกมตกเหยื่อโง่ๆอย่างลูกอยู่แล้ว พวกนั้นก็แค่ต้องการเงินที่พวกเด็กๆหามาอย่างยากลำบากเข้ากระเป๋าเท่านั้นแหละ! โอ้แต่พ่อเป็นใครจะพูดอะไรออกไปได้กันล่ะ ปล่อยให้พวกปัญญานิ้มที่หลงเชื่อคำโปรยที่ฟังดูเกินจริงพวกนั้นซื้อไปเถอะ! เฟย! ลูกคือลูกของพ่อ! ไม่ใช่หนึ่งในพวกปัญญานิ่มพวกนั้น! คนสติดีดีไม่ควรเล่น! เป้าหมายหลักๆของลูกในตอนนี้คือจบชั้นม.ปลายให้ได้ต่างหาก! เมื่อไหร่ที่ลูกเข้ามหาลัยมีชื่อได้ลูกจะทำอะไรพ่อก็ไม่ว่า!” บิดาของเจียงเฟยยืนกรานเสียงแข็ง
“พ่อครับ! พ่อพูดเกินไปหน่อยแล้ว! กระทั่งรัฐบาลยังให้ความสนใจกับเกมนี้เลยนะ! อย่างนี้แล้วพวกเขาจะหลอกพวกเราได้ยังไง?! ไม่เพียงแต่มันถูกการันตีว่าพวกเราสามารถนอนหลับพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ถึง8ชั่วโมงเท่านั้นแต่มันยังไม่ส่งผลต่อวเลาเรียนของผมด้วย!”
เจียงเฟยลองพยายามดูอีกครั้ง
แต่ดูเหมือนบิดาของเขาจะกล่อมยากเสียเหลือเกิน “พ่อจะพูดอีกแค่ครั้งเดียวนะ ไม่ ไม่มีทาง อย่าได้ฝัน! แค่นั้น แล้วถ้าในอีก20วินาทีพ่อไม่เห็นลูกทำการบ้านอยู่ในห้องล่ะก็ค่าขนมลูกอาจจะเหลือแค่ครึ่งเดียวก็ได้!”
“ตาแก่ตดเหม็นเอ๊ย”
เจียงเฟยก้มลงพึมพำ เขาทราบแล้วว่าตัวเองคงไม่มีหวังแล้ว เขาทราบดีว่าพ่อของเขาไม่ได้ห้ามไม่ให้เขาเล่นเกมแต่ที่ทำให้เส้นเลือกบริเวณขมับของตาแก่นี้แทบจะแตกคงเป็นราคาของเครื่องเล่นมากกว่า ยังไงเสียบิดาของเขาก็เป็นคนหัวเก่าและไม่รู้สึกว่าการเล่นเกมจะส่งผลดีใดๆ
เสียงกระดิ่งดังขึ้นมา พร้อมๆกับที่อาจารย์เดินออกจากห้องเรียนไปกลุ่มสหายตัวน้อยของเจียงเฟยก็พุ่งเข้ามาหาเขา
“พี่เฟยเป็นไงบ้าง? Dawn Breakจะเปิดตัวคืนนี้แล้วนะ! นายเตรียมเครื่องเล่นเกมไว้พร้อมรึยัง?”
“เฮ้อ…ไม่มีโอกาสได้เริ่มด้วยซ้ำ ครั้งนี้ฉันคงไม่ได้เล่นกับพวกนายแน่ๆล่ะไม่ใช่ว่าไม่อยากนะแต่ทำไม่ได้น่ะ”เจียงเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
“โว้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ฉันไม่ใช่แค่คนเดียวที่รอนายนะแต่ยังมีกลุ่มพี่น้องตรงนี้อีกโขยงเชียวนา!” หนุ่มอ้วนผู้หนึ่งกล่าวขึ้นอย่างกังวล
เขาคนนี้มีชื่อว่าจ้าวเฟิงหนึ่งในเพื่อนไม่กี่คนที่เจียงเฟยมี ผลการเรียนของเจียงเฟยอยู่ในอันดับที่เก้าของชั้นปี ชั้นเรียนของเขาแน่นอนว่าเต็มไปด้วยนักเรียนระดับหัวกระทิแต่ช่างย้อนแย้งเพราะผลการเรียนของเจียงเฟยอยู่เพียงระดับค่าเฉลี่ยเท่านั้น เขาไม่สามารถทำผลงานให้ดีกว่านี้ได้แต่ก็ไม่ได้แย่ลงเช่นกัน วิชาพลศึกษาเองก็ทำได้ไม่ดีนักทำให้ตัวตนของเขาในชั้นเรียนดูราวกับพวกชอบเก็บตัว ซึ่งลักษณะนิสัยเช่นนี้ของเจียงเฟยทำให้กับเป็นเหมือนกับหนุ่ม ‘ไร้ตัวตน’ซึ่งไม่เคยดึงดูดความสนใจจากผู้ใดได้อย่างสมบูรณ์
“เฮ้อ…พ่อฉันน่ะสิ เขาไม่ยอมซื้อเครื่องเล่นเกมให้ฉัน ไม่ว่าอะไรที่พอจะทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ฉันก็ทำไปหมดแล้วด้วย”
เจียงเฟยกรอกตาบ่น จ้าวเฟิงเป็นเพื่อนประเภทที่เจียงเฟยไม่จำเป็นต้องเก็บปากเก็บคำเวลาคุยด้วย
“ฉันรวมเงินจากพี่ๆน้องๆเราซื้อเครื่องให้นายเครื่องนึงเป็นไง?”จ้าวเฟิงกล่าว ทั้งจ้าวเฟิงและเจียงเฟยต่างก็เป็นคนไม่สำคัญในแวดวงสังคมทั้งคู่ ชายร่างใหญ่คนนี้เองก็ไม่ค่อยฉลาดนักเช่นกัน นั่นจึงเป็นที่มาของคำกล่าวที่ว่านกที่ไม่มีผู้ใดเห็นหัวมารวมตัวกันเพื่อสลายหายไปพร้อมๆกัน
เจียงเฟยส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ
“สภาพฉันดูเหมือนขอทานรึไง?”
เขาลดเสียงลง “ต่อให้นายซื้อให้ฉันเครื่องนึงก็เถอะคิดว่าฉันจะเอามันไปไว้ที่ไหนไม่ทราบ? เครื่องมันใหญ่จะตายไป! พ่อฉันคงเอาค้อนฟาดมันยับแน่ถ้าเขาเห็นฉันเอามันเข้าบ้าน กว่าจะไปถึงห้องฉันมันคงพังชิบหายไปแล้ว!”
เจียงเฟยถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ เขาทราบดีว่าตัวเองหมดหวังที่จะได้เล่นเกมนี้แล้ว มีหรือไม่มีเครื่องเล่นก็ไม่ต่างกันยกเว้นแต่ว่าเขาจะสามารถกล่อมบิดาของตนให้อนุญาตให้เขาเล่นเกมได้เท่านั้น เรื่องทั้งเรื่องไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องเล่นเกมแม้แต่น้อย
“โธ่เพื่อน…พี่ชายเฟยนี่น่าสงสารจริงๆ! ถ้าไม่มีนายกลุ่มพี่น้องเราคงง่อนแง่นแน่!”จ้าวเฟิงส่ายหัวอย่างไม่พอใจ
“พอเถอะ รอให้เวลาผ่านไปอีกซักหน่อยบางทีพ่อฉันอาจจะอัพเดทระบบในสมองของเขาให้ตามทันยุคสมัยบ้างก็ได้…”เจียงเฟยกล่าวและตบไหล่ของจ้าวเฟิงเพื่อปลอบใจ
“ก็ได้แต่หวังว่าอย่างนั้น”
จ้าวเฟิงพยักหน้า
เจียงเฟยรักการเล่นเกมมาตลอดโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเกมที่โปรยว่าสมจริงยิ่งกว่าเกมใดที่เคยมีมาอย่างDawn Break ในฐานะบุรุษตัวเขาจะไม่หลงใหลในฝักดาบและเวทย์มนตร์ได้ยังไง? เมื่อบุรุษได้รับโอกาสให้สู้ก็เป็นโอกาสดียิ่งแล้วที่จะได้ทิ้งรอยเท้าเอาไว้บนหน้านึงในประวัติศาสตร์ กล่าวทื่อๆแล้วนี่ก็คือความฝันของชายหนุ่มทั่วๆไปเลยทีเดียว ด้วยระดับเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่ถูกพัฒนาขึ้นมาสงครามจึงกลายเป็นเรื่องล้าสมัยหรืออย่างน้อยที่สุดถ้ามันจะเกิดก็คงเกิดในสนามรบดิจิทัลซึ่งเป็นที่ที่ตัวอักษรจะโบยบินแทนที่จะเป็นระเบิดปรามณูหรือกระสุน บางทีชายหนุ่มที่หลงใหลในการสงครามเช่นเจียงเฟยอาจจะเหลือตัวเลือกอยู่เพียงหนึ่งเดียวซึ่งตัวเลือกนั้นก็คือเกมที่สมจริงอย่างยิ่งยวด!
น่าเศร้าที่โอกาสนั้นหลุดลอยไปแล้ว ตั้งแต่ที่เจียงเฟยเข้าชั้นม.ต้นบิดาของเจียงเฟยก็ติดตัวเขาราวกับงูเหลือม เครื่องเล่นเกมทั้งหมดในบ้านถูกบิดาเขาลิบไปสิ้น! เกมออนไลน์สวมบทบาทผู้เล่นหลายคน(MMORPGs) น่ะหรือ? ไม่ต้องพูดถึงเลย
หลังจากที่ต้องทนกับ ‘นรกทัณฑ์ทรมาน’ที่เรียกว่าโรงเรียนมาทั้งวันแล้วเจียงเฟยในตอนนี้ก็กำลังเดินกลับบ้านด้วยท่าทีห่อเหี่ยว เวลาในตอนนี้เพิ่งย่างเข้า6โมงเย็นเท่านั้นแต่โลกกลับหนาวเหน็บและมืดมิดยิ่งนัก หน้าหนาวมาเร็วกว่าที่ผู้ใดคาดคิดเอาไว้ ระยะเวลาทำการของดวงอาทิตย์สั้นลงเป็นอย่างยิ่ง
“หืม…นั่นมันอะไร…?”
เจียงเฟยเดินทอดน่องระหว่างทางกลับบ้านไปเรื่อยๆ แสงอาทิตย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดส่องกระทบเข้ากับบางสิ่งที่อยู่บนพื้นตรงบริเวณรากของต้นไม้ใหญ่
“โห! ต้องมีใครทำแหวนนี้ตกเอาไว้แน่ๆ! โชคดีจริงๆแฮะ! เป็นแหวนที่สวยอะไรขนาดนี้!”
เจียงเฟยหยิบแหวนสีทองขาวขึ้นมาดู รูปแบบของตัวแหวนมองดูราบเรียบ ธรรมดาและไม่มีอัญมณีใดๆถูกฝังเอาไว้แต่เขาก็ยังคงมองว่าความเรียบง่ายนั้นสวยงามอยู่ดี
“หวังว่ามันจะมีราคานะ….” เจียงเฟยกล่าว
บนโต๊ะอาหารตอนเย็นเจียงเฟยพยายามกล่อมบิดาของเขาอีกครั้งแต่ก็ถูกปฏิเสธกลับมาด้วยระยะเวลาที่สั้นกว่าคราวที่แล้ว
ด้วยคำปฏิเสธที่กึกก้องอยู่ในหัวและความจริงที่ว่าDawn Break กำลังจะเปิดตัวคืนนี้แล้วเจียงเฟยจึงเก็บตัวอยู่แต่ภายในห้อง เมื่อเวลาดำเนินมาถึงตอน4ทุ่มการบ้านทั้งหมดของเจียงเฟยก็ถูกจัดการจนเสร็จ เจียงล้มลงบนที่นอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและจับจ้องมองเข็มนาฬิกาเดินไปอย่างเงียบๆ ใกล้นัก…แต่กลับไกลยิ่งกว่า…
“เฮ้อ…”
เซิพเวอร์ของDawn Breakจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในเวลา4ทุ่ม จากนั้นเหล่านักเล่นเกมก็จะได้สนุกไปกับการเล่นเกมเป็นเวลาอย่างน้อย8ชั่วโมงก่อนที่จะจบทุกๆสิ่งเมื่อเวลา6โมงเช้ามาถึง นั่นคือช่วงเวลาอย่างน้อยที่สุดที่ทางผู้พัฒนาแนะนำซึ่งมันเทียบเท่ากับระยะเวลาเต็มวันภายในเกม!
“บ้าเอ๊ย! เกมเกือบจะเปิดแล้ว! เกมระดับศตวรรษกำลังจะเปิดให้บริการแล้วแต่ตัวเราทำได้แค่นอนแก่วอยู่บนเตียงโง่ๆนี่! อ๊ากกกก!”
เจียงเฟยก้มหน้าซุกลงบนหมอนและกรีดร้องออกมา นิ่วของเขาไขว้กันโดยไม่ได้ตั้งใจและหนึ่งในนั้นก็สัมผัสโดนกับแหวนที่เขาเก็บมาได้เข้า
‘ระบบประสาทถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง…’
‘เชื่อต่อกับเป้าหมาย…เกม : Dawn Break’
‘ทำการเชื่อมต่อ…’
‘กระบวนการเชื่อมต่อกับเป้าหมายถูกสร้างขึ้น! กำลังทำการรับข้อมูล…’
‘การรับข้อมูลเสร็จสิ้น! เข้าสู่กระบวนการตั้งค่าอินเตอร์เฟช…’
‘อินเตอร์เฟชเสร็จสมบูรณ์! ยูสเซอร์สามารถดำเนินการต่อได้ทันที!’
“บ้าอะไรวะเนี่ย?”
เจียงเฟยอุทานออกมาอย่างตกใจ เขาทะลึ่งตัวขึ้นมาจากเตียงและจับจ้องมองดูที่แหวนที่กำลังส่องแสงเรืองรอง
“ฟิ้ว!”
แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าส่องสว่างออกมาทำให้การมองเห็นของเจียงเฟยมืดบอดแทบจะในชั่วพริบตา เมื่อเขามองเห็นอีกครั้งเขาก็พบว่าตนเองไม่ได้ยืนอยู่ในห้องอีกแล้ว!
“ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่โลกของ Dawn Breakค่ะ! ยินดีต้อนรับยูสเซอร์หมายเลข 34784! ดิฉันคือผู้ช่วยของท่านค่ะ!”
เสียงของสาวน้อยที่ฟังดูอ่อนเยาว์และร่าเริงดังขึ้นมาภายในหูของเขา
“Dawn break? นี่คือหน้าล็อคอินงั้นหรอ?”
เจียงเฟยแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา ความหวาดกลัวและความกังวลถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นในชั่วพริบตา
“หืม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่หน้าจอล็อคอินไม่ใช่หรอคะ นี่คือหน้าจอสร้างตัวละครค่ะ!” ผู้ช่วยกล่าว
“ฉัน…ฉันกำลังฝันอยู่รึไงเนี่ย?”
สมองของเจียงเฟยยังตามสถานการณ์ไม่ทัน กระทั่งเครื่องเล่นเกมเขายังไม่มีแล้วทำไมเขาถึงเข้าถึงหน้าเมนูนี้ได้? นี่ต้องเป็นความฝันแน่นอน! เขาคงเหนื่อยเกินไปหลังจากทำการบ้านมาอย่างหนักหน่วง! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังอยู่บนเตียงอีกด้วย! แหวนก็ไม่ควรจะส่องแสงได้เช่นกัน!
กลางวันคือช่วงเวลาที่ต้องเผชิญกับความเป็นจริงอันเย็นชาและกลางคืนก็คือช่วงเวลาแห่งความฝันและแฟนตาซี! นั่นเป็นเหตุผลเพียงข้อเดียวที่เขาพอนึกออก สมองของเขาต้องการปลดปล่อยความปรารถนาที่ไหนซักแห่งภายในเกมไม่เช่นนั้นมันคงระเบิดเป็นเสี่ยงๆ
ฝากกดไลค์เพจด้วยครับ นิยายแปลตามอารมณ์