0 Views

Chapter 7 – Black Market First Shopping

ซังจินส่งตัวกลับมาที่ฮอลนักล่า ที่ฮอลแห่งนี้ก็ยังคงเต็มไปด้วยฝูงชนที่เขาไม่คุ้นหน้ามากมาย เขาไม่สามารถมองเห็นจุดสิ้นสุดของฝูงชนได้เลย

‘เยี่ยม หวังว่าจำนวนจะลดเร็วจนพอ’

การรวมตัวของนักล่าเหล่านี้คือตัวแทนของประชาชนเพียง 1% ที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติ มันเป็นไปไม่ได้เลยหากจะเคลียการจู่โจมแรก ‘ป่าสีเขียว’ ได้โดยที่ไม่มีทักษะหรือความสามารถเฉพาะตัว

แต่ก็อาจจะมีบางคนที่โชคดีอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้โดยที่ไม่ทำอะไรเลย แต่อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะถูกกำจัดออกไปในการจู่โจมครั้งถัดไปอยู่ดี

ที่นี้มันไม่ใช่ที่ๆคุณสามารถที่จะอยู่รอดได้โดยการที่คุณพึ่งพาแต่ผู้อื่น  และสักพักนึงโอเปอเรเตอร์ก็ได้ประกาศออกมา

[ยินดีต้อนรับกลับ และก็ขอแสดงความยินดีด้วย]

[ที่ทุกคนประสบผลสำเร็จในการจู่โจมครั้งนี้และรอดกลับมา]

หน้าของโอเปอเรเตอร์ได้ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอด้านบน แต่ในรอบนี้ไม่มีใครตะโกนเสียงดังโวยวายอีกแล้ว คนส่วนใหญ่กำลังทรมานจากบาดแผลและไว้ทุกข์กับการสูญเสียพวกพ้อง

[อย่างที่คุณได้ประสบกับตัวเองในการจู่โจมในครั้งนี้]

[คุณจะไม่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จได้โดยที่ร่างกายยังมีข้อจัดกัดทางกายภาพอยู่]

[ดังนั้นการเพิ่มสเตตัสให้เกินขีดจำกัดของมนุษย์ปกติ จึงเป็นสิ่งที่จำเป็น]

[และยังมีอีกหลายวิธีในการบรรลุความสำเร็จนี้]

กลุ่มคนส่วนใหญ่ดูเหมือนจะเหน็ดเหนื่อย แต่พวกเขาทุกคนก็ได้ฟังสิ่งที่โอเปอเรเตอร์พูดอย่างระมัดระวัง มันเห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถที่จะรอดได้โดยที่ไม่มีคำแนะนำของโอเปอเรเตอร์

[อย่างแรก เมื่อล่ามอนสเตอร์จะได้รับแต้มสเตตัส]

[ฉันเชื่อว่าพวกคุณได้เรียนรู้สิ่งนี้ในการจู่โจมครั้งแรกแล้ว]

[แต้มที่คุณยังไม่ได้ใช้อัพจะไม่เพิ่มอะไรให้กับคุณ]

[โปรดจำไว้ว่าให้อัพสเตตัสก่อนเข้าสู่การต่อสู้]

ตอนนี้คนส่วนใหญ่รู้ถึงสเตตัสของตนแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรอดจนถึงตอนนี้ได้โดยที่ไม่อัพสเตตัส

[อย่างที่สอง ได้รับฉายาและโบนัส]

[พวกคุณทุกคนคงจะได้รับฉายามาแล้วอย่างน้อย 1 ฉายาแล้วในกาจู่โจมครั้งนี้]

[เมื่อสวมใส่ฉายาที่เลือกนั้นฉายานั้นมันจะแสดงผล 100% และฉายาที่ไม่ได่ถูกเลือกสวมใส่จะแสดงผลเพียง 50% เท่านั้น โดยที่สามารถเลือกสวมใส่ได้ทีละเพียง 1 ฉายาเท่านั้น]

[ยิ่งคุณมีฉายามากคุณก็จะได้รับประโยชน์ที่มากขึ้นตามไปด้วย โปรดเลือกใช้ฉายาให้เหมาะสมกับสถานการณ์ภายในการจู่โจม]

มีหลายฉายาลอยอยู่บนหัวของพวกเขา โดยที่ฉายาที่ผู้คนส่วนใหญ่ใช้อยู่ก็มีฉายาอย่าง ‘นักสอดแนม’ ‘นักล่าอ๊อค’ และ ‘นักดาบฝึกหัด’

ซังจินสวมใส่ฉายาสุดยอดนักล่า แต่ก็ไม่มีใครให้ความสนใจกับมันมากนัก เพราะยังไม่มีใครรู้ถึงความสามารถและความหมายของมัน

[อย่างที่สาม อุปกรณ์ อุปกรณ์นั้นโดยมีสำคัญโดยที่ไม่ต้องสงสัยเลย]

[อุปกรณ์พวกนั้นจะให้โบนัสสเตตัส และบางชิ้นก็จะมีทักษะพิเศษบางอย่างที่น่าตกใจ]

นักบ่าส่วนใหญ่นั้นจดจ่อไปกับการฟังสิ่งที่โอเปอเรเตอร์อธิบาย แค่ไม่ใช่กับซังจอนเขาไม่จำเป็นที่จะต้องฟังโอเปอเรเตอร์อธิบาย เขารู้มันหมดแล้ว

[มีโอกาสที่จะได้อุปกรณ์สักชิ้นจากรางวัลการจู่โจท แต่ก็สามารถที่จะไปหาซื้อจากตลาดมืดได้เช่นกัน]

[การอธิบายจะเริ่ทอีกครั้งหลังจากย้ายสถานที่]

[คุณจะถูกวาปไปในอีก 10 วินาที]

[10 9 8]

โอเปอเรเตอร์เริ่มที่จะนับถอยหลัง แต่ซังจอนก็ยังคงยืนกอดอกและอยู่ในความคืดของเขา

’19 เหรียญจสกรอบแรก 505 เหรียญจากการจู่โจมครั้งแรก 76 เหรียญจากการแลกเปลื่ยนกับเบลเทน รวมเป็น 600 เหรียญดำ…’

[3 2 1]

****

สถานที่ที่ซังจินถูกเคลื่อนย้ายไปเป็นตลาดที่มีหลังคาครอบอยู่ด้านบน

ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ”

มันเป็นตลาดแบบปกติที่มีการเรียกรู้ค้ามากมาย แต่จะต่างก็ตรงที่คนขายนั้นไม่ใช่มนุษย์ พวกเขาทั้งหมดเป็นครึ่งมนุษย์

พ่อค้าที่ขายขวานอยู่เป็นครึ่งมนุษย์ครั่งวัว มิโนทอร์ พ่อค้าที่ขายหอกเป็นคนึ่งคนครึ่งม้า เซนทอร์ พ่อค้ามี่ขายเวทไฟเป็นครึ่งคนครึ่งมังกร

สำหรับผู้ที่มาใหม่นี้ที่นี้เป็นที่ๆน่าตื่นตาตื่นใจมาก แต่สำหรับซังจินเขาคุ้นเคยกับที่นี่แล้ว และโอเปอเรเตอร์ก็ได้อธิบายต่อ

[สถานที่แห่งนี้เรียกว่า ‘ตลาดมืด’ เป็นตลาดที่ใช้เหรียญดำเป็นสกุลเงิน]

[นักล่าสามารถมาที่นี่เพื่อขอซื้อหรือขายไอเทมโดยแลกเปลิ่ยนกันด้วยเหรียญดำ]

[มันเป็นที่ๆดีสิ้นค้าที่นี่ไม่ได้จำกัดอยู่แค่อุปการณ์เท่านั้น คุณสามารถที่จะซื้อหนังสือเวทมนตร์เพื่อที่จะไปเรียนรู้ได้]

[หรือวัสดุสิ้นเปลืองหรืออุปกรณที้จำเป็นในการต่อสู่ได้ อย่างเช่น โพชั้นฟื้นฟู]

ผู้ดำเนินการยังคงอธิบายคำอธิบายที่ยาวนานของเธอเกี่ยวกับข้อมูลพื้นฐานแม้ว่าเธอจะกลั่นกรองความลับที่สำคัญบางอย่างของสถานที่นี้

[คุณไม่วามารถที่จะซิ้อของระยะไกลจากลูกบาศก์ได้อีก โปรดซื้อขายของให้เสร็จก่อนที่จะเข้าสู่การจู่โจม]

และโอเปอเรเตอร์ก็ได้อธิบายจบ ซังจินเริ่มที่จะเดินไปด้านในของตลาด

“ลูกค้าที่รัก ได้โปรดดูสิ่งนี้สิ”

มีคนพยายามที่จะดึงความสนใจของเขา แต่เขาก็ไม่สนใจและเดินไปสู่จุดหมายของเขานั้นคือแผงขายของของครึ่งมนุษย์ครึ่งงู นากา

[นี้คือร้านดาบคาตานะ ที่ชื่อว่า ‘ลาทเอท’ ซึ่งถูกดูแลโดยพ่อค้าที่ชื่อ เคนเนท]

[คุณสามารถหาดาบคาตานะทุกประเภทได้จากที่นี่]

เมื่อเขาเข้าไปในแผงลอยนากาก็ได้ทักทายเขา

“ยินดีต้อนรับสู่…’ลาทเอท’ สสสสสสส์”

มีดาบมากมายอยู่ภายในร้านแค่มีเพียงเล่มเดียวที่ซังจินสนใจ มันเป็นดาบที่มีใบมีดสีแดงเข้มที่ถูกแขวนอยู่บนผนังด้านหนึ่ง

“ฉันต้องการที่จะดูดาบเล่มนั้น”

“เจ้ามีสายตาที่เฉียบคมมาก สสสสสส์”

พ่อค้าเผ่านากาคอบด้้วยน้ำเสียงใจดี

“ได้โปรดรอสักครู ข้าจะไปหยิบมาให้”

นากายื่นดาบคาตานะสีแดงเข้มให้แก่ซังจิน ซังจินมีสีหน้าสดใสขึ้นเป็นครั้งตั้งแต่ได้กลับมาเริ่มใหม่อีกครั้ง

นี้เป็นอาวุธคู่กายของเขาที่เขาใช้ไปจนถึงช่วงสุดท้ายของเขาในชีวิตที่แล้ว มันเป็นเหมือนเพื่อนเก่าของเขา โอเปอเรเตอร์ได้แสดงหน้าต่างสเตตัสของดาบขึ้นมา


บลัดเวเจน – เลือดแห่งการล้างแค้น
ดาบคาตานะระดับตำนาน – ความแข็งแกร่ง SS ความคล่องแคล่ว A

ทักษะใช้งาน
เลือดแห่งการล้างบาป(IV) – ลดพลังชีวิตวินาทีละ 100 เพื่อเพิ่มพลังโจมตี

ตามตำนานเจ้าของของดาบเล่มนี้ได้สูญเสียครอบครัวไปเพราะถูกหลอกลวงจากลูกน้อง เขาจังได่แก้แค้นทุกๆคนที่ทรยศเขาและล้างสถานที่ๆเขาไปด้วยเลือด


โอเปอเรเตอร์ได้เปิดหน้าต่างข้อมูลไว้ให้เขา แต่เขาไม่ได้สนใจมันข้อมูลของดาบเล่มนี้นั้นยังอยู่ภายในความทรงจำของเขา ซังจินทดลองแกว่งดาบดูสองครั้งเพื่อทดสอบ เขาอยากที่จะซื้อมันทันทีเลยแต่ปัญหาคือราคาของมัน

“สิ่งนี้ราคา 9700 เหรียญดำ สสสสสสส์”

เหรียญดำที่ซังจินมีอยู่นั้นมีเพียงแค่ 600 เหรียญ เขาไม่สามารถจะซื้อมันได้ เขาจึงส่งมันคือนากา

‘และตอนนี้ฉันก็ไม่สามารถใช้งานทักษะของดาบเล่มนี้ได้เกิน 2 วิ’

ซังจินมาที่นี่เพียงแค่มาดูเพื่อนเก่าของเขาเท่านั้น ตอนนี้เขามุ่งหน้าไปจุดหมายปลายทางของเขาอีกครั้ง มันเป็นร้านขายเครื่องประดับที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในตลาดมืด หลังจากที่เขาเดินลึกเข้าไปในตลาดพักนึงเขาก็ได้มาถึงที่หมายของเขา

[ที่นี่เป็นร้านค้าของเมริเดียน ที่มีชื่อร้านว่า ‘ช่วงเวลานิรันดร์’]

[เครื่องประดับจำพวกสร้อย แหวนจะมีขายอยู่ทีนี่]

“สวัสดี”

พ่อค้าของที่นี่คือแมวเพศเมียที่วิ่งอยู่ในร้าน เมื่อซังจินได้เข้ามาเขาก็ได้บอกสอ่งที่ต้องการออกมา

“ฉันต้องการที่จะซื้อหัวใจแห่งทอง”

“ฉันมีไอเทมชิ้นนั้นนะ..แต่ว่าราคามันแพงมากสำหรับนักล่าที่เพิ่งผ่านการจู่โจมครั้งแรกสำเร็จ”

“ฉันรู้แล้ว 500 เหรียญดำ ฉันมีเงินอยู่ดังนั้นได้โปรดนำมันมาให้ฉัน”

“โอ้ มันน่าตกใจ..”

ดวงตาของเจ้าของร้านกระพอบขณะที่หยิบไอเทมออกมา


หัวใจแห่งทอง – แหวนแห่งความมั่งคั่ง
ไอเทมระดับแรร์

ติดตัว
เก็บดอกเบี้ย(II)
เมื่อได้รับเหรียญดำเป็นรางวัลจากการจู่โจม จะได้เพิ่มอีก 10%

ว่ากันว่าพ่อค้าเพรชพลอยที่มีชื่อเสียง ทาริม ได้เสียแหวนวงนี้ไปในตอนที่ข้ามหุบเขาจอมเวท


แหวนที่ดูเรียบง่ายทีมีไพลินฝังอยู่ มันเป็นแหวนที่ซังจินต้องการ

“โอเปอเรเตอร์ เริ่มการทำธุรกรรม”

ลูกบาศก์ของซังจินลอยเข้าไปหาแมวเมอริเดียน และเปล่งแสงออกมา

[หัวใจแห่งทองได้ถูกซื้อในราคา 500 เหรียญดำ]

แหวนปรากฏขึ้นอยู่บนมือของซังจิน

“สวมใส่”

แหวนได้ขยับและเข้าไปอยู่ในนิ้วก้อยขซังจินอย่างพอดี เขาตรวจสอบแหวนบนมือของ ซังจินได้วางแผนไว้แล้วว่าจะซื้อแหวนนี้ด้วยเงิน 500 เหรียญดำแรกของเขา

เหตุผลก็ง่ายๆมันเป็นไอเทมที่ให้ผลตอบแทนที่ดี แม้ว่าเขาจะเขาจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับการแจกเงินรางวัลการจู่โจมในครัิงต่อไป แต่เขาก็มีโอกาสที่จะได้เหรียญดำมากกว่า 5000 เหรียญดำในรอบอื่นๆอีก หรืออีกนัยนึงก็ไอเทมชิ้นนี้มันให้ค่าตอบแทนมากกว่าราคาของมันมาก

แน่นอนว่าซังจินเป็นคนเดียวที้ทำเรื่องเช่นนี้ได้ เพราะการทำเช่นนี้มันไม่ช่วยเพิ่มความสามารถของเขาในตอนนี้

แน่นอนว่าหากเป็นคนอื่นที่ลงทุน 500 เหรียญดำเช่นซังจอน มันก็จะทำให้โอกาสในการรอดชีวิตในการจู่โจมครั้งต่อไปของเขาลดลงจนใกล้เคียงกับศูนย์ และก็มันเป็นไปไม่ได้ที่นักล่าคนอื่นจะเก็บ 500 เหรียญดำในการจู่โจมครั้งแรก

เมื่อซังจินซื้อของเสร็จสิ้นเขาก็ได้ออกจากย่านตลาดมืด เมื่อเขาเดินออกมาเขาก็เห็นโรงแรมขนาดเล็กอยู่ไม่ไกล

[ที่แห่งนี้เป็นโรงแรมที่มีชื่อว่า เก้าสิบเก้าคืน]

[เป็นที่สำหรับให้นักล่าได้พักผ่อนก่อนการจู่โจมครั้งถัดไป]

ซังจินเดินเข้าไปในโรงแรมทันทันเขาคุ้นเคยกับสิ่งแบบนี้แล้ว เจ้าของโรงแรมเป็นครึ่งคนครึ้งนกฮูกได้ต้อนรับซังจินอย่างสุภาพ

“ยินดีต้อนรับสู่ ‘เก้าสิบเก้าคืน’ ชื่อของผมคือ ดารูปิน และผมก็เป็นเจ้าของโรมแรมนี้ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดูแลคุณ คุณต้องการจะเข้าพักไหม”

ซังจินได้นักลงบนเก้าอีกใกล้ๆโต๊ะตัวหนึ่ง

“ฉันจะเข้าพักในภายหลัง แต่ตอนนี้นายมีอาหารไหม”

“คุณอยากจะทานอะไร เชิญเลือกได้เบยเมนูอยู่ข้างหน้าคุณ”

มีเมนูที่วางไว้อย่างเรียบร้อยที่ด้านบนของแต่ละโต๊ะ แต่เขาไม่ได้เอื้อมมือออกไป เขาจำเมนูได้ทุกอย่าง

“เอาเนื้อซี่โครงระดับปานกลาง”

ไม่กี่นาทีต่อมาครึ่งนกฮูกก็ได้นำ จานเนื้อซี่โครงมาเสริฟซังจิน ซังจินจึงได้รับประทานทันที

ซังจินได้เพลิดเพลินไปกับอาหารเนื้อที่ละลายภายในปาก รสชาติของที่นี่ดีไม่เป็นรองที่ใดเลย เมื่อเขาเพลิดเพลินได้พักหนึ่งเขาก็ถามโอเปอเรเตอร์

“โอเปอเรเตอร์ เหลือเวลาเท่าไหร่ก่อนการจู่โจมครั้งต่อไป”

[9 ชั่วโมง 3 นาที และอีก 36 วินาที]

เวลาที่เหลืออยู่นี้เป็นเวลาว่างของเขาที่เขาสามารถจะทำสิ่งใดก็ได้ตามต้องการ การกินอาหารและการหลับภายในโรงแรม ‘เก้าสิบเก้าคืน’ นั้นไม่มีค่าใช้จ่าย มันเป็นการช่วยลดความกลัวที้จะต้องตาย

ซังจินลุกออกจากโต๊ะหลังจากเขาทานอาหารเสร็จ และตรงไปสู่ห้องที่อยู่ชั้นบน

การอาบน้ำ ‘เก้าสิบเก้าคืนนั้น’ มันค่อนข้างผ่อนคลาย การอาบน้ำอุ่นในอ่างเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมในการบรรเทาความเครียดของเขา

ขณะเขากำลังแช่น้ำอยู่นั้นเขาก็คิดกับตัวเองว่าทำไมโอเปอเรเตอร์ถึงให้โอกาสเขาอีกครั้งผู้ที่เสียชีวิตเป็นคนสุดท้าย ทำการรีเซ็ตทุกอย่าง แต่ก็คำตอบไม่มีคำตอบที่ชัดเจน

อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีทำไมโอเปอเรเตอร์ถึงจัดการล่าขึ้นมา สิ่งที่เขาคิดได้ตอนนี้ก็คือหากเขามีชีวิตรอดและต่อสู้ต่อไปก็คงจะรู้คำตอบเองในสักวันหนึ่ง

‘…เพรานี่เป็นโอกาสครั้งที่สองของฉัน’

‘ฉันจะต้องเคลียทุกภารกิจในตอนนี้…และบางทีคำตอบอาจจะปรากฏออกมา’