0 Views

Chapter 54 – Black Market Sixth Shopping

สิ่งแรกที่ซังจินได้ทำหลังจากที่มาถึงตลาดมืดก็คือการตรวจสอบจำนวนเงินของเขา

“โอเปอเรเตอร์ตอนนี้ฉันมีเงินอยู่เท่าไหร่”

[10900]

“หืมม”

“เราพึ่งจะได้รับสินค้าใหม่เข้ามา ลองมาตรวจสอบดูก่อนสิ”

พ่อค้าคนหนึ่งได้พยายามจะเรียกเขา แต่ซังจินก็ไม่สนใจ ไอเทมที่เขาต้องการจะซื้อจากร้าน ‘มืดมิดยิ่งกว่าสีดำ’ นั้นมันมีราคาถึง 10000 ดังนั้นเขาก็จะมีเงินเหลือจากซื้อมันเพียงแค่ 900

‘ไม่มีอะไรแล้วที่ันจะสามารถซื้อได้’

ซังจินคิดจะไปพักที่โรงแรมในทันที แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ถึงบางอย่าง

‘กระเป๋าลึกลับของพ่อค้าเร่’

เขายังไม่ได้มีโอกาสที่จะเปิดมันออกมา

“โอเปอเรเตอร์ช่วยส่งกระเป๋าลึกลับมาให้ฉันที”

โอเปอเรเตอร์ได้ส่งไอเทมออกมาจากลูกบาศก์สู่มือเขา ในขณะนั้นเขาก็ได้คิดเกี่ยวกับมัน

‘ส่วนประกอบของ….ระดับตำนาน’

ปัจจุบันเรื่องราวโบราณของตะวันออกได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้องกับมันจะไร้ความหมายและกลายเป็นเงินเพียงแค่ 500 เท่านั้น

‘ถ้าหากว่ารูเร็ตมันสุ่มได้เรื่องราวโบราณของตะวันออก…’

มันก็จะไร้ค่าโดยทันที และแม้ว่าเขาจะได้รับชิ้นส่วนของเล่มอื่นๆมันก็จะไร้ความหมายเช่นกันเพราะว่าหนังสือจะสามารถใช้ได้เพียงแค่ทีละเล่มเท่านั้น

‘ฉันหวังว่าฉันจะไม่ได้รับชิ้นส่วนเล่มอื่นๆอีก…’

จนถึงตอนนี้กระเป๋าลึกรับที่เขาเห็นมันมี 3 ใบและทั้งหมดสามใบก็เปิดออกมาเป็นหนังสือทั้งหมด

มันจะรู้สึกดีกว่าหากว่าเขาไม่ได้คาดหวังเกี่ยวกับมันมากนัก ซังจินได้ถือกระเป๋านั้นไว้เงียบๆครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจในที่สุด

‘ฉันจะไม่เปิดมัน ฉันจะนำมันไปลงประมูล’

มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแม้ว่ามันจะไม่จำเป็นสำหรับเขาแล้ว แต่มันก็มีค่าอย่างมากสำหรับคนอื่นๆ

ซังจินรีบเดินไปที่ร้านประมูลของสามพี่น้องอชิในทันที

“ยินดีต้อนรับท่านนักล่าที่เคารพ”

ซังจินถามออกมาก่อนเป็นอย่างแรก

“แมนต้าขายออกไปหรือยัง”

พี่ชายคนโตในหมู่หมูได้ตอบกลับมาในทันที

“ไม่มีใครดสนอราคาเลยในคืนที่ผ่านมาและดังนั้นมันจึงยังไม่ถูกขายออกไป”

‘ฉันคิดว่า…เวทมนตร์คงจะไม่เป็นที่ทั่วถึงของทุกคนในตอนนี้’

“ควรจะให้พวกเราถอดมันออกจากการประมูลไหม”

“ไม่ ไม่ ช่วยประมูลมันต่อไปเรื่อยๆ”

“โอเค รับทราบ”

จากนั้นซังจินก็หยิบกระเป๋าออกมาและพูดกับพวกเขา

“แล้วก็ช่วยนำสิ่งนี้ลงไปในประมูลด้วย”

“ท่านต้องการจะให้พวกเราขายมันในราคาเท่าไหร่”

ซังจินได้ใช้เวลาครู่หนึ่งในการคิดพิจารณา

‘ถ้าหากว่ามันได้รับชิ้นส่วนอื่นๆจะมีค่าเท่ากับ 5000 เหรียญ…แต่หากว่ามันได้รับส่วนตะวันออกมันก็จะมีค่าเพียง 500’

ทุกๆคนที่รู้ถึงคุณค่าของกระเป๋านี้ก็จะต้องรู้ว่ายิ้นส่วนของตะวันออกนั้นไร้ค่าไปแล้ว

‘ฉันควรจะทำให้มันถูกกว่า 5000…แต่ก็ไม่น้อยจนเกินไป’

ซังจินตอบกลับมา

“เริ่มประมูลมันในราคา 3000 เหรียญและขายมันออกไปทันทีในราคา 4000 เหรียญ”

ราคานี้มันยุติธรรมดี มันเป็นไอเทมที่เหมือนกับการพนันวีดกันที่ดวงของแต่ละคน

หากว่าพวกเขาซื้อไปในราคา 4000 เหรียญและเปิดได้ของดีมันก็จะเยี่ยมมาก แต่ถ้าหากว่าพวกซื้อไปในราคา 3000 แล้วพวกเขาซื้อได้ของที่ไม่ดีมันก็จะไม่เสียหายมากนัก

เมื่อเสร็จสิ้นธุระกับที่แห่งนี้แล้วซังจินก็เดินออกไปและมุ่งหน้าไปสู่โรงแรม

****

“กรร~”

เมื่อเขามาถึงก็ได้เห็นเคนกำลังแยกเขี้ยวและเหวี่ยงกรงเล็บใส่อะไรบางอย่าง มันคือคอกม้า คอกม้าที่จัดทำขึ้นเพื่อไว้ให้สำหรับ ‘ชาโดวรัน’

ซังจินหันหน้าออกไปมองและพยายามทำให้เคนสงบลง

“โอ้เคน ได้โปรดอย่าไปทำแบบนั้น”

เคนหันหน้ากลับมามองที่ซังจิน จากนั้นซังจินกหันหน้าไปมองที่ชาโดวรัน มันได้มีอาหารและน้ำอยู่ในรางอาหารแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้แตะมัน ซังจินจึงกล่าวคำทักทายออกมา

“ฉันหวังว่าในวันข้างหน้าจะได้ร่วมมือกับนายนะ”

ชาโดวรันก็ได้ตอบกลับมาด้วยเสียงต่ำ

“ฮี่~”

เมื่อม้าตอบสนองมา เคนก็หันกลับไป

“กรร~”

เคนนั้นได้ต่อต้านม้า แม้ว่าพวกเขาทั้งคู่จะเป็นสัตว์เหมือนกัน แต่ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ถูกกันซักเท่าไหร่

“อา เคน อย่าทำอย่างนั้นสิ พวกนายควรจะเป็นเพื่อนกันนะ”

เคนหันกลับมามองที่ซังจินอีกครั้งแต่ดูแล้วก็เหมือนกับว่าเคนไม่ต้องการจะทำตามที่เขาบอก มันจึงช่วยไม่ได้ที่ซังจินจะพูดออกมาอีก

“โอ้เยี่ยม งั้นในตอนนี้ไปกินอาหารกันเถอะ”

“โฮ่ง”

เคนที่ดูจะวุ่นวายในก่อนหน้านี้ได้เดินกลับเข้าไปในโรงแรมอย่างเชื่อฟังและซังจินก็เดินตามเขาเข้าไปในโรงแรมเช่นกัน

“ยินดีต้อนรับกลับ”

“ขอบคุณดารูปิน”

“การทำงานในวันนี้เยี่ยมมากเลยเจ้านาย”

“นายก็เหมือนกันทำได้ดีมาก ซาดาเมียร์”

“ดารูปินได้เดินเข้ามาหาซังจินและถามออกมา

“วันนี้ท่านต้องการจะทานอะไรเป็นอาหารเย็น”

****

ซังจินกำลังจะล้มตัวลงนอน เขาได้ทานอาหารไปจำนวนมากเขาจึงไม่สามารถจะขยับได้มากในเวลานี้

‘ฉันควรจะรีบนอนในตอนนี้ ถ้าหากฉันต้องการจะตื่นมาในช่วงเช้าของพรุ่งนี้’

ซังจินได้มองออกไปด้านนอก มันมืดเป็นอย่างมากและพระอาทิตย์ก็ตกดินไปแล้ว

‘ฉันสงสัยว่าจะมีใครเสนอราคาในกระเป๋าลึกลับไหม’

และในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นเอง

“ก๊อก ๆ”

ดารูปินได้มาเคาะประตูห้องของเขา ซังจินจึงไปเปิดประตูให้ตามปกติและเช่นเคยดารูปินก็ได้นำกระดาษข้อมูลมาให้แก่เขาพร้อมกับกล่าวกับเขา

“ท่านพักผ่อนสบายดีใช่ไหม”

“ใช่แล้ว ขอบคุณมาก”

ดารูปินได้ยื่นส่งกระดาษข้อมูลมาให้แก่เขาและพูดออกมา

“นี้เป็นข้อมูลสำหรับการจู่โจมถัดไป”

ซังจินได้รับกระดาษมาและกล่าวตอบกลับ

“อา ขอบคุณ”

แต่ดารูปินก็ยังคงมีกระดาษอีกแผ่นหนึ่ง

“และนี้คือใบเสร็จจากร้าน ‘เวลาคือเงิน’

ซังจินรับใบเสร็จมากและอ่านมัน

ใบเสร็จรับเงิน – 3400 เหรียญดำ

ไอเทมที่ท่านได้ลงประมูลไว้ ‘กระเป๋าลึกลับ’ ได้ขายออกไปแล้วในราคา 3400 เหรียญดำและถูกซื้อโดย ‘นักล่าหัว’

นำใบเสร็จไปวางไว้บนลูกบาศก์เพื่อที่จะรับเงิน

ซังจินรู้สึกประหลาดใจกับการเห็นชื่อนักล่าหัวเป็นผู้ซื้อ เขาได้รู้จักกับคนๆนี้มาก่อนแล้ว

“ขอบคุณมากดารูปิน โอ้จริงสิ”

“ได้โปรดกล่าวมาเลย”

“ช่วยปลุกฉันในตอนตีสามครึ่งอีกทีนะ”

“รับทราบ ขอให้ท่านพักผ่อนให้สบาย”

ซังจินมองส่งดารูปินออกไปและหันมาดูใบเสร็จอีกครั้ง

‘…เธอซื้ออะไรแบบนี้?’

มันอาจจะมีนักล่าหัวคนอื่นๆในโลกใบนี้ แต่ว่าการซื้อกระเป๋าลึกลับอย่างรวดเร็ว มันได้ทำให้เขาแน่ใจว่าต้องเป็นเธอ แต่ว่า

‘ไม่สิ ลืมมันไปซะ…โอกาสที่เราจะได้เจอกันอีกครั้งมันน้อยกว่า 10% ซะอีก’

การติดต่อกับนักล่าคนอื่นๆจะมีแต่ทำให้เขาต้องปวดหัวมากขึ้น เขาเคยได้รับประสบการณ์เกี่ยวกับสิ่งนี้มาตลอดเวลา เขาจ้องมองไปที่ใบเสร็จและนำมันใส่ที่ลูกบาศก์

[ได้รับ 3400 เหรียญดำ]

ซังจินเดินออกไปที่ระเบียงในขณะที่ฟังเสียงของโอเปอเรเตอร์ ในระยะไกลของไปเขาสามารถที่จะมองเห็นแสงไกลๆจากตลาดมืดได้

‘ฉันคิดว่ามีที่ไหนสักแห่ง ที่นักล่าจะสามารถมองเห็นในมุมนี้ได้เช่นกัน…’

ในอีกมิติอื่นก็มีโรงแรมแบบนี้เช่นกันที่ๆนักล่าคนอื่นๆอาศัยอยู่ แต่ว่าพวกเขาจะสามารถพบกันและสนทนากันได้เพียงแค่ในระหว่างการจู่โจมเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะมีทักษะสปิริตลิ้งที่สามารถจะอัญเชิญมอนสเตอร์ได้ แต่เขาก็ไม่สามารถจะพบกับคนอื่นๆได้ในตลาดมืด

นักล่าในตอนนี้นั้นจะต้องต่อสู้กับความโดดเดี่ยวเช่นกัน ซังจินถอนหายใจออกมาในขณะที่มองไปในความมืดยามราตรี

“เฮ้ออ…”

ตอนนั้นเอง

[โปรดสนใจ]

[‘นักล่าหัว’ ได้ประสบความสำเร็จในการสร้างไอเทมยูนีคระดับตำนาน ‘หนึ่งพันหนึ่งราตรี’]

[ชิ้นส่วนอื่นๆจะถูกทำบายทิ้งและเจ้าของก็จะได้รับเงินคืน 500 เหรียญ]

ซังจินตัวแข็งไปทันที หนึ่งพันหนึ่งราตรีหรืออาหรับราตรี มันเป็นเรื่องราวของในตะวันออกกลาง มันช่วยไม่ได้ที่ซังจินจะคิดไปถึงเธอคนนั้น

‘เซริน…ฉันคิดว่าโอกาสที่พวกเราจะได้พบกันอีกครั้งมันเกิน 10% ไปแล้วหละในตอนนี้’

ซังจินหันหลังกลับเข้าไปภายในห้องและที่เบื้องหลังของเขาเป็นพระจันทร์เต็มดวง

****

ซังจินได้ลงมาที่ชั้นแรกเมื่อดารูปินไปปลุกเขา ซาดาเมียร์ในตอนนี้ได้กลับเข้าไปอยู่ในตะเกียงแล้วเมื่อเขาจะออกไปข้างนอก

“โฮ่ง”

เคนได้เห่าออกมาและวิ่งตามเขา

“เคนไม่ต้องตามมาหรอก ฉันจะไปที่นั้นอีกครั้ง”

เคนไม่ฟังเขาและแสดงให้เห็นว่าเขาจะติดตามซังจินไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“โอเค ตามใจนายละกัน”

“ฮี้~”

ชาโดวรันกำลังเฝ้าอยู่ในคอกม้า เนื่องจากเขานั้นเป็นวิญญารดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องนอน

ซังจินได้เดินออกไปจากโรงแรมและมุ่งหน้าเข้าสู่ตลาดมืดพร้อมกับเคนที่ตามมาด้านหลัง เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่มืดมิดยิ่งกว่าสีดำ เมื่อเขามาถึงแล้วเขาก็หยุดเดินและนั่งลง

ซังจินนั้นไม่แน่ใจนัก แต่เขาก็รู้สึกว่าชายคนนั้นจะสร้างบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้คนอื่นรู้สึกกลัว เขาเป็นคนที่ดูแปลกประหลาดมาก

“เดี๋ยวฉันกลับมานะ”

ซังจินได้พูดกับเคนก่อนที่จะเดินเข้าไปในพื้นที่ บันไดของมันยังคงมืดสนิกเช่นเคย แต่ซังจินก็สามารถจะมองเห็นมันได้ชัดเนื่องจากวิสัยทัศน์ของวิญญาณ

ซังจินได้เดินเข้ามาเรื่อยๆในความมืดและมาถึงบาร์ ที่ด้านในเขาได้เห็นพ่อค้าลับนั่งอยู่

“นี้มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่นายมา ยินดีต้อนรับ”

ซังจินเดินเข้ามาหาเขา

“ฉันได้มาที่นี่เพื่อจะซื้อไอเทมที่เราได้คุยกันเมื่อครั้งที่แล้ว”

จากนั้นพ่อค้าคนนั้นได้นำหินเล็กๆออกมาจากเสื้อคลุมของเขา

“นี้คือ ‘หินแสวงหาฆาตกร’ 10000 เหรียญดำ”

ซังจินไม่แสดงอาการลังเลออกมาเลย

“โอเปอเรเตอร์ จ่ายที”

พ่อค้าได้ส่งหินแสวงหาฆาตกรมาให้ซังจินและกล่าวออกมา

“มันตรงตามชื่อของมันเลย มันจะช่วยให้นายสามารถเข้าไปในการจู่โจมที่มีฆาตกรปรากฏออกมาได้ แต่มันก็มีสิ่งแลกเปลิ่ยนเช่นกันนายจะต้องชาร์จพลังของมัน ค่าธรรมเนียมของมันนั้นก็คือ 1000 เหรียญดำต่อการใช้แต่ละครั้ง เข้าใจนะ”

ซังจินหยักหน้ารับออกมา มันเหมือนกับในข้อมูลที่เขาได้รับมาในคืนก่อนหน้านี้

“ถ้าหากนายไม่มีเงิน นายก็จะไม่สามารถใช้มันได้ เพียงแค่นี้แหละที่จะต้องระวัง”

ซังจินตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมาในขณะที่มองเข้าไปในดวงตาของเขา

“มันจะไม่มีปัญหา ฉันมั่นใจว่าจะสามารถสร้างเหรียญได้มากกว่า 1000 เหรียญในการใช้แต่ละครั้ง”

ชายคนนั้นได้ยิ้มกว้างออกมาจนมองเห็นฟันขาวของเขา

“เป็นเช่นนี้นี่เอง”

ซังจินได้คิดขึ้นในขณะที่ถือหินอยู่

‘ใส่ฉายาผู้พิพากษาและล่าฆาตกรในแต่ละการจู่โจมจากนั้นก็รับไอเทมมาและนำมันไปขายในการประมูล…ซึ่งนั้นมันจะทำให้ได้รับเหรียญอย่างต่ำ 1000 เหรียญต่อการใช้มันแต่ละครั้ง’

เขาจะกำจัดฆาตกรที่ขัดขวางการเจริญเติบโตของนักล่าคนอื่นๆออกไปในขณะที่เขาก็เพิ่มขีดความสามารถของตนไปในเวลาเดียวกัน

‘ยกเว้นเรื่อง…ฉายาผู้พิพากษา’

นั้นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกรำคาญ เขานั้นจะต้องเปิดใช้งานฉายาผู้พิพากษาในตลอดช่วงเวลาที่เขาไปล่าฆาตกร เขาจะไม่สามารถใช้ฉายาสุดยอดนักล่าหรือฉายานักล่าสมบัติได้ในช่วงเวลานั้น ในขณะที่เขากำลังคิดเช่นนั้นพ่อค้าลับก็พูดออกมา

“ทำไมนายถึงต้องทุกข์ใจ นายเชื่อจริงๆหรือว่าจะต้องใช้เพียงฉายาเดียวในการจู่โจม”

มันเหมือนกับว่าเขาจะสามารถอ่านใจของซังจินได้ เมื่อซังจินหันหน้าไปมองที่พ่อค้า พ่อค้าก็นำดาวที่มีตรงกลางมีรอยวาดสายลมอยู่ในตรงกลางออกมาจากเสื้อคลุม

“ดาวของผู้ไร้ชื่อ มันเป็นไอเทมที่จะช่วยให้คุณสามารถเปลื่ยนฉายาได้ตามต้องการ”

ซังจินเบิกตากว้าง พ่อค้าก็ได้ยิ้มออกมาอีกครั้งในขณะที่หัวเราะออกมา

“ทำไมฉันถึงไม่ได้บอกนายเมื่อนายมาถึงงั้นหรอ มันก็เพราะว่านายไม่ได้ถามฉันไงละ”

มันช่วยไม่ได้ที่ซังจินจะต้องการไอเทมชิ้นนี้ จากนั้นพ่อค้าก็ได้พึมพัมคำบางอย่างที่คุ้นเคยออกมา

“ผู้ที่ค้นหาคำตอบก็จะพบคำถามและผู้ที่ค้นหาคำถามก็จะพบคำตอบ”

 


ตอนนี้กลุ่มลับตอนนี้กลุ่มแรก 1-80 ครบแล้วนะครับ ส่วนกลุ่มสองจะเป็นตอนที่ 81-130 ครับ ซึ่งตอนนี้จำนวนตอนปัจจุบันอยู่ที่ตอนที่ 98 ครับสามารถจะติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลย > จิ้มเลย <