0 Views

Chapter 51 – Count Dimitri’s Castle Ruins (7)

เมื่อ ‘พ่อค้าพเนจร’ รัฟฟ์ฮานได้วิ่งออกมาจากท่อระบายน้ำและมุ่งหน้าไปที่ชั้นสอง

จากนั้นจิโอวานี่ก็เป็นคนเเรกที่ตามออกมาจากท่อระบายน้ำ สามารถพบคราบหยากใหย่ได้เต็มหัวและใบหน้าของเขา

“ว๊าว … ฉันคิดว่าบทมันเป็นไปได้สวยมาก”

เพ่ งหลงได้ลูบถุงมือยิงธนูในขณะที่เขาตอบกลัมา

“แม้ว่ามันจะมีช่วงที่น่าตื่นเต้น แต่แล้วมันก็จบลงด้วยดีโดยที่ไม่มีใครตาย”

โดมินิค สเปนเซอร์ก็ได้กล่าวขอบคุณนักล่าคนอื่นๆ

“ขอโทษด้วย…ที่กระทำที่ใจร้อนของฉันต้องทำให้พวกนายต้องลำบากทั้งสองคน”

พวกเขาส่ายหัวของพวกเขาและกล่าวปฏิเสธ

“ไม่ มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นซักหน่อย”

“ทุกอย่างมันจบลงด้วยดี”

ซังจินเป็นคนสุดท้ายที่จะปีนออกมาจากท่อระบายน้ำ และจ้องไปที่มองคนอื่นที่กำลังคุยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างอบอุ่น แต่มันก็ยังไม่จบ ยังคงมีบอสลับเหลืออยู่
ซังจินเก็บกระเป๋าลึกลับใส่ไว้ในลูกบาศก์ก่อนที่จะกล่าวกับนักล่าคนอื่นๆ

“ขอโทษด้วยนะที่ต้องรบกวนทุกคนในขณะที่พวกนายกำลังพักผ่อน แต่ยังคงมีความลับในการโจมตีที่เหลืออยู่”

ทุกคนหันมาจ้องมองเขา

“มันเรียกว่า ‘บอสลับ’ … ตามชื่อของมันเลยมันจะเป็นบอสที่ซ่อนอยู่ที่ไหนซักเเห่งบนเเผนที่ ฉันได้วางแผนที่จะกลับไปค้นหามัน มีใครอยากมากับฉันบ้างไหม?”

จีโอวานี่ได้ถามกลับไป

“บอสลับคือ?”

“ใช่แล้ว บอสลับมันจะเป็นสิ่งที่ที่มีพลังมากกว่าบอสทั่วไป มันควรจะถูกซ่อนอยู่ในปราสาทนี้ที่ไหนสักแห่ง”

“แต่…ในจุดนี้การฆ่ามันจะได้อะไร?”

ซังจิน ตอบเพียงแค่

“การฆ่าบอสลับจะมอบคะแนนโบนัสและเหรียญสำหรับทุกคน นอกจากนี้ก็จะเพิ่มระดับพลังอีกด้วย”

นักล่าอื่น ๆ มองกันเอง พวกเขาได้รับประโยชน์อย่างมาก จาก ‘พ่อค้าพเนจร’ รัฟฟ์ฮาน เเต่ระดับพลังของพวกเข้าอยู่ในเหลือต่ำมาก เพ่งหลง ถาม ซังจิน ว่า

“นั้น…จำเป็นต้องมีการช่วยไหม?”

ซังจินส่ายหัว

“ไม่ ไม่จำเป็น ฉันควรจะสามารถชนะได้ด้วยตัวคนเดียว ฉันแค่อยากจะบอกว่าฉันจะไม่ปฏิเสธถ้าใครตัดสินใจไปด้วย…”

ซังจินกล่าวคำสุดท้ายก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“บอลลับโดยทั่วไปจะอันตรายมาก และดังนั้น ฉันไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของพวกนายได้ ฉันไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับมันเลย”

คำพูดของซังจินทำให้นักล่าทั้งหมด ยุดเพื่อพิจารณาตัวเลือก มันไม่ได้เกินจริงเลยบอสลั เหมือนการเล่นพนันกับชีวิตของคุณเอง ซังจินได้กางเเขนเเล้วพูดขึ้นมา

“ทำตัวตามอิสระทำตามที่ใจตัวเองต้องการ นายไม่มีหน้าที่ต้องมารับผิดชอบในการที่ต้องมาช่วยเหลือเเม้มันจะดูเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก ฉันสามารถจัดการคนเดียว ถ้านายตัดสินใจที่จะไม่ช่วย นายก็สามารถถอยออกห่างในกรณีที่ฉันตาย”

มาฮาดาสได้เข้ามาใกล้ๆเเล้วพูดว่า

“ฉันตัดสินใจที่จะรับมือกับความท้าทายต่างๆที่จะเกิดขึ้น ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ในการโจมตีครั้งนี้ เเต่ด้วยการสู้รบอาจจะนำไปสู่การเปิดเผยอะไรบางอยางก็ได้”

ซันจินพยักหน้ารับ นักรบที่มีระดับความสามารถเเบบเขาจะไม่เป็นตัวถ่วง เพ่งหลงก็ยกมือขึ้นเช่นกัน

“เฮ้ ฉันก็จะไปด้วย จะค่อยสนับสนุนจากระยะไกล มันคงไม่ทำให้เจ็บตัว”

เขาพูดถูก ดีเลย ถ้าเขารักษาระยะห่างเเละโจมตีระยะไกล เพ่งหลงไม่มีอะไรต้องกลัวเลย คนที่จะมีปัญหาคือ เเทงค์ เเละคนที่โจมตีระยะใกล้ คือจิโอวานี่ เเละ โดมินิค น่ะสิ
จิโอวานี่ รู้สึกไม่ดีที่จะต้องเผชิญหน้ากับบอสรอบที่สอง สีหน้าเขาเหมือนอยากจะกรีดร้อง ‘ทำไมไม่เพียงแค่ไปที่ตลาดมืด?’

โดมินิกดูเหมือนไม่กระตือรือร้น อาจเป็นเพราะเขาพึ่งใกล้กับประสบการณ์ตายมา ซังจิน กล่าวกับทั้งสอง

“ฉันยินดีให้ทั้งสองคนอยู่ที่นี่ เเละ พักผ่อน ส่วนอีกสองคนตามฉันมา ”

เเต่โดมินิกหยิบหอก เเล้วตอบกลับ

“ไม่ ฉันเป็นหนี้ชีวิตคุณทั้งสอง แม้มันจะเป็นความช่วยเหลือที่เล็กน้อยก็ตามฉันก็จะยินดีที่จะช่วยคุณ”

เนื่องจากโดมินิกประกาศความตั้งใจของเขาว่าจะตามไป จิโอวานี่จึงรู้สึกกังวลเกี่ยวกับการอยู่ที่นี่

” งั้นเดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน ฉันไม่ทราบเกี่ยวกับการต่อสู้ แต่ถ้ามันเป็นเพียงแค่การให้ความช่วยเหลือที่จะหาบางสิ่งบางอย่างก็พอได้ …”

ดังนั้น นี่จึงเป็นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มต้น ที่ทั้งห้านักล่าออกไปด้วยกันเพื่อล่าบอสลับ ซังจินกล่าวถามลูกบาศก์

” โอเปอร์เรเตอร์ ฉันต้องการใช้งานทักษะนักล่าสมบัติบอกคำใบ้เพื่อหาที่อยู่ของบอสลับมาที”

โอเปอร์เรเตอร์บอกคำใบ้ครั้งที่สองออกมา

[อัศวินผู้ภักดีของเคาท์]

[เขาเป้ฯผู้มีชื่อเสียงในสนามรบ]

[แต่ได้ถูกทรยศและตัดหัว]

[เขาไม่ต้องการที่จะตายลง]

[เขาไม่ต้องการปล่อยบังเหียน]

[เขาได้มาวนเวียนอยู่ที่ปราสาทเพื่อที่จะค้นหา…]

[…หัวของเขาและกลับไปรบอีกครั้งหนึ่ง]

ซังจินมองไปรอบๆ ที่นักล่าอื่นๆอยู่ หลังจากที่ได้ยินคำใบ้ ทุกคนดูสับสน ซังจินได้ร้องขอไปยังโอเปอร์เรเตอร์

“โอเปอร์เรเตอร์ ทวนอีกครั้ง”

โอเปอร์เรเตอร์พูดคำใบ้ซ้ำอีกครั้งและนักล่าทั้งหมดก็ได้ไตร่ตรองความหมาย

“ตัดศีรษะ ..”

จิโอวานี่ได้พูดออกมาคนเเรก

“ดังนั้นมันน่าจะเป็นเป็นสิ่งซักสิ่งที่เกี่ยวกับผีหัวขาด?”

เพ่งหลงได้ตอบกลับมาเช่นกัน

“ผมรู้สึกว่า ‘เขาไม่ต้องการปล่อยบังเหียน’ เป็นกุญแจสำคัญ.”

มาฮาดาสให้ความเห็นออกมา

“รอบปราสาท … นั่นไม่ใช่ส่วนที่สำคัญที่สุด?”

หลังจากฟังความคิดของนักล่าทั้งหมด ซังจิน โต้ตอบว่า

“ถ้าอย่างนั้นเราควรจะไปดูรอบๆปราสาทกันไหม?”

“ไปกันเถอะ”

มาถึงข้อสรุปของพวกเขาได้มาที่ลิฟท์และกลับลงไปที่ระดับพื้นดิน พวกแวมไพร์ที่กำลังเต้นในห้องโถงก็กลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว

พวกนักล่าเดินผ่านเถ้าถ่าน และกลับมาอยู่ข้างนอก เมื่อพวกเขาผ่านสองซอมบี้สุนัขที่นอนข้างนอก ทุกคนก็นึกอะไรขึ้นมาได้

” คนขับรถม้าหัวขาด ! ”

จิโอวานี่นึกขึ้นก่อนจะตะโกนออกมา

” อ๊ะ จริงด้วย ! ”

โดมินิก ตะโกนออกมา ห้านักล่าออกจากประตูปราสาทอย่างระมัดระวัง รถม้าที่ยังยืนอยู่ในจุดเดียวกับที่พวกเขาได้ทิ้งไว้
มีม้าที่นำพวกเขาไปยังปราสาทที่จุดเริ่มต้น นักล่าได้ย่องอย่างช้าๆเข้าหารถม้า

ม้ายืนในสถานที่หายใจออกหมอกในตอนกลางคืนอากาศเย็น และคนขับรถม้านั่งอยู่บนรถม้ายังอยู่

” เดี๋ยวก่อน ”

ซังจิน มีนักล่าคอยอยู่ข้างหลังเขา เขาดึงดาบของเขา และใกล้คนขับรถม้า คนขับรถม้าหัวขาดไม่ตอบสนองอะไร
ซังจินกำลังพยายามจะเหวี่ยงดาบใส่คนขับรถม้าด้วยมูนสเปคแต่โอเปอร์เรเตอร์ได้เตือน

[ เตือนภัย ]

ซังจิน ก้าวกลับและเตรียมความพร้อมสำหรับการต่อสู้

[ การโจมตีสิ่งที่เป็นพันธมิตจะได้รับโทษจากการจู่โจม]

มันเป็นข้อความแจ้งเตือนที่ต่างกับสิ่งที่พวกเขาคาดหวังว่า มันเป็นเช่นเดียวกับเวลาที่เขากำลังพยายามที่จะต่อสู้กับ ‘พ่อค้าพเนจรอินเดล’

‘พวกเรามากันผิดที่หรือเปล่า?’

ซังจินเริ่มสงสัยกับตัวเอง แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงดังออกมา

“ท่านนักล่า”

ซังจิน ได้ยินเสียงใครสักคนพูดออกมา จากทิศทางของคนขับรถม้า มันเป็นเสียงของผี ในขณะที่ ซังจินตัวแข็งตึงขึ้น คนขับรถม้าหัวขาดถาม

“คุณได้ฆ่าเคาท์เดมิทรีไหม?”

ซังจินได้ตอบกลับเขาไปตามตรง

“ใช่ฉันฆ่าเขา …”

จากนั้นก็ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเขาจะหัวเราะอย่างมีความสุข

” หัวขาด…ฮ่า ๆ ๆ…ในที่สุดเจ้าก็เป็นเหมือนกับฆ่า”

‘ทรยศและตัดหัว’

เขามีเบื้องหลังราวกับจะเหมือนกับในคำใบ้ พื่อจะช่วยเข้าจากการคุกคามของบอสลับ ซังจินไม่แน่ในสิ่งที่คนขับรถม้าพูด เขาจึงมองไป แต่คนขับรถม้าก็ยังคงมีคำถาม

” ขอโทษนะ แต่ . . . . . . . เจ้าเห็นหัวของฉันในปราสาทไหม? ช่วยหาหัวให้ข้าที ข้าไม่สามารถจะกลับไปในสนามรบได้โดยไม่มีหัว . . . ”

” อ่า ก็ได้ ”

ซันจินเเละนักล่าคนอื่น ๆกล่าวหลังจากได้รับคำใบ้

” มีใครพอจะสังเกตุเห็นหัวในปราสาทไหม?”

ทุกคนส่ายศีรษะของพวกเขา

” ที่ที่เขาอาจจะเก็บรักษาหัวไว้ ? ”

จิโอวานี่ ตบเข่าของเขา และตอบ

” ตอนที่คุณถามจำ ชั้น 3 ได้ไหม? ถ้าหัวถูกซ่อนอยู่ในชุดเกราะพวกนั้นละ ”

ทุกคนพยักหน้าตามคำแนะนำของเขา เเถมมีชุดเกราะมากพอที่จะเป็นสถานที่ที่ซ่อนและแน่นอนนักล่าจะไปค้นหา
มันก็ไม่แปลกหรอกถ้าหัวจะขาดอยู่ในหมวก เเล้วนักล่าก็ได้กลับไปที่ปราสาท

ยกเว้น มาฮาดาส นักล่าที่เหลือทั้งสามดูจะไม่มีความสุขที่จะต้องไปค้นภายในปราสาท นักล่าขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 3 ที่ๆเต็มไปด้วยชุดเกราะ

“ช่วยแบ่งกันค้นหาหมวกที่ตกอยู่”

ทุกคนเริ่มมองหาหมวกสำหรับที่จะเป็นหัว

“ทั้งหมดนี่มันว่างเปล่า”

“ตรงนี้ก็เช่นกัน.”

“ทั้งหมดนี่ว่างเปล่า.”

หมวกทั้งหมดได้ถูกค้นหาแล้ว ซังจินได้นวดศีรษะของเขาและคิดอย่างรอบคอบ

“หัว …หัว”

ไม่ว่าเค้าจะคิดยังไงห้องนี้ก็ไม่มีหัว

‘ชั้น 1 เต็มไปด้วยแวมไพร์ที่เป็นเถ้าหลังจากที่ถูกตัดศีรษะ … ชั้น 5 ว่างเปล่า ชั้น 2 มีแมงมุม 3 มีชุดเกราะ และ ชั้น 4 มีเพียงมอนสเตอร์ของแฟรงเก็นสไตน์….’

ซังจิน คิดขึ้นได้ว่า

‘หัวของมอนสเตอร์อย่างแฟรงเก็นสไตน์.’

แฟรงเก็นสไตน์สร้างขึ้นโดยการเย็บชิ้นส่วนของกันศพเข้าด้วยกันและใช้ชิ้นส่วนของหลายๆคน ซังจิน เรียกนักล่ามารวมกัน

“ตามมา.”

เขานำนักล่าขึ้นลิฟท์กลับไปที่ชั้น 4 เขาตรวจสอบแฟรงเก็นสไตน์ที่พ่ายแพ้ให้กับพวกเขาก่อนหน้านี้ เขาดึงเสื้อของมอนสเตอร์และเห็นว่าคอถูกเย็บลงบนร่างกาย เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด สีผิวที่ลำคอได้รับการเย็บการที่แตกต่างกันกว่าส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย มันเป็นที่น่าสยดสยอง แต่มันก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเเบบนี้

‘วู้วว’

ซังจิน หั่นที่เย็บแผลในหนึ่งในหัวของมอนสเตอร์ออก เเละยกศีรษะกลับไปที่ลิฟท์ที่ๆนักล่าอื่น ๆ รออยู่ เขาดูมีความสุขในการหากุญแจสำคัญในการหาบอสลับเจอ ซังจินได้ยิ้มออกมา

นักล่าจ้องมองเขาด้วยความระแวง ‘ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนแปลกๆน่ะแต่ว่าเขาก็จิตใจดี . . . แต่เขาก็แค่เพี้ยน’

ซังจินไม่ได้สนใจภาพพจณ์ตัวเองเลย เมื่อเหล่านักล่ากลับไปชั้น 1 ซังจิน ยืนอยู่ในด้านหน้าของปราสาทประตู เขาหันไปรอบ ๆสักพัก และกล่าวกับคนอื่น

“โปรดเตรียมตัวให้พร้อม ใครที่ไม่อยากเข้าร่วมควรกลับไปที่ชั้น 1 ”

เสร็จเเล้ว ซังจิน เอาหัวมาให้คนขับรถม้าหัวขาด

” ขอโทษนะ แต่นี่ . . . ”

ก่อนที่ ซังจิน ยังพูดไม่จบ ผีของคนขับรถม้าหัวขาดตะโกน

” ใช่ ! นี่มัน ! หัวของฉัน ! เร็วเข้า ! เอามาให้ฉัน ”

ซังจินได้ถือมูนสเปคของเขาในขณะที่เขากลับมาหัวคนขับรถม้า

เมื่อคนขับรถม้าได้รับมันมา ตัวของเขาก็ได้รวมตัวกับศีรษะของเขา เขาไม่ได้ติดมันกลับบนร่างกายของเขา แต่ถือไว้ที่มือของเขาและหัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าๆๆๆๆ หัวของข้า ! หัวของข้า ! ”

หัวปล่อยไฟเขียว และเสียงหัวเราะก็ได้เริ่มมาจากศีรษะแทน

” ฮา ฮา ฮา ! มา ! การต่อสู้ ! ”

คนขับรถม้าหัวขาดจับหัวของเขาในมือข้างหนึ่งและดึงดาบยาวที่ซ่อนไว้บนหลังม้าออกมา และทำลายรถม้าในทีดียว

ซังจินล้วงมือซ้ายข้างในเสื้อของเขาเมื่อเห็นการกระทำของคนขับรถม้า เขากำลังเตรียมตัวที่จะใช้พงศาวดารสามก๊ก และแล้วโอเปอร์เรเตอร์ได้เตือนออกมา

[คำเตือน! บอสลับ ]

[ อัศวินดูลาฮานเบสโกโร่ปรากฎตัว ! ]

 


ตอนนี้กลุ่มลับตอนนี้กลุ่มแรก 1-80 ครบแล้วนะครับ ส่วนกลุ่มสองจะเป็นตอนที่ 81-130 ครับ ซึ่งตอนนี้จำนวนตอนปัจจุบันอยู่ที่ตอนที่ 93 ครับสามารถจะติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลย > จิ้มเลย <