0 Views

Chapter 20 – Graysoul Cemetery (6)

เมื่อซังจินออกมาจากสุสาน เขาก็เจอกับฮิโระที่รออยู่ตรงทางเข้า

“อาจารย์ ท่านไม่เป็นอะไรนะ?”

ซังจินหยักหน้าอย่างสบายๆตั้งแต่เริ่มต้นจนจบนั้นผีไม่ได้เจตนาร้ายอยู่แล้ว

การมีอยู่ของเธอก็คือแบบทดสอบซึ่งถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อที่จะปกป้องดาบจากคนที่ขี้ขลาด ฮิโระได้เห็นดาบของเขาและถามขึ้น

“อาจารย์นั้นคือดาบที่ยิ่งใหญ่เหรอ?”

“…มัน…”

เขานั้นไม่ต้องการที่จะอธิบายมัน

“มันดูแย่กว่าดาบเริ่มต้นที่ท่านใช้อยู่จนถึงตอนนี้ซะอีก”

“…ไม่…”

อย่าตัดสินใจหนังสือเล่มหนึ่งจากหน้าปกของมัน…ซังจินได้ทิ้งความคิดที่จะอธิบายถึงสิ่งนี้

‘มันน่ารำคาญอยู่นิดหน่อยนะเนี้ย….ฉันหวังว่าเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกครั้ง’

“….ฉันพึ่งจะเห็นมันวางทิ้งไว้อยู่แถวนั้นนะ”

ซังจินทำท่าทางเสียใจและเรียกโอเปอเรเตอร์

“โอเปอเรเตอร์ ลูกบาศก์”

ซังจินวางคาตานะพื้นฐานลงบนลูกบาศก์

“อ่าา…?”

ฮิโระมองไปที่ซังจินอย่างแปลกๆ แต่ซังจินก็ไม่สนใจเขาและถามโอเปอเรเตอร์

“โอเปอเรเตอร์ เหลือเวลาอยู่เท่าไหร่”

[เหลือเวลา 14 นาที 34 วินาที]

’14 นาที’

เขายังมีบอสลับที่ต้องค้นหาและฆ่าอยู่อีก ซังจินจึงได้ตัดสินใจใช้ทักษะ ‘นักล่าสมบัติ’ เป็นครั้งแรก

“โอเปอเรเตอร์ใช้งานทักษะ ‘นักล่าสมบัติ’ ”

[ฉายา ‘นักล่าสมบัติ’ ไม่ได้ถูกสวมใส่อยู่ คุณสามารถใช้งานทักษะได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น]

“ฉันรู้แล้ว ฉันเข้าใจดังนั้นใช้งานทักษะซะ”

โอเปอเรเตอร์ดูเหมือนจะถอนหายใจออกมาเพราะทัศนคติของซังจิน แต่เธอก็รีบให้คำใบ้เกี่ยวกับบอสลับอย่างรวดเร็ว

[สุสานสถานที่ๆพักผ่อนสุดท้ายของคนตาย]

[แต่ได้มีผู้ที่ไปรบกวนสุสานและปลุกคนที่ตายไปแล้วให้ตื่นขึ้นมา]

[เนโครแมนเซอร์ได้ทำให้สุสานแห่งนี้กลายเป็นฟาร์ม]

[ทำลายฟาร์มและผู้ดูแลที่นั่น]

“หืม…”

ฮิโระเอียงศีรษะของเขาอย่างสับสน

“อาจารย์มันคือ…”

ซังจินวางนิ้วชี้ไว้บนริมฝีปาก ฮิโระได้หยุดพูดทันทีในขณะที่ซังจินกำลังคิดเกี่ยวกับคำพูดของโอเปอเรเตอร์

‘ทำลายฟาร์ม…’

ซังจินมองไปรอบๆตัวเขา ที่สุสานแห่งนี้เต็มไปด้วยป้ายหินหลุมฝังศพ

‘ทำบาย…ทำลายใช่มั้ย?’

ซังจินมองไปที่ป้ายหลุมฝังศพที่ใกล้ที่สุด

‘RIP คริส เบ็น..’

มันเป็นป้ายหลุมศพของคนแปลกหน้า

‘ถ้าหากหลุมศพนี้มีเจ้าของก็ขอโทษด้วย’

ซังจินขอโทษออกมาและได้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาดึงดาบออกมาและตัดป้ายหลุมศพขาดครึ่ง

“ว๊าว”

ฮิโระได้โห่ร้องออกมาด้วยความทึ่ง เขาตื่นตะลึงกับแสงสีฟ้าจากใบดายของ ‘มูนสเปค’ แม้ว่าแสงจัทร์จะส่องมาเกือบไม่ถึงที่นี่แต่ดาบก็ได้ส่องแสงออกมาด้วยตัวมันเอง

“…ภายใต้ปลอกดาบที่เส็งเคร็งนั้น…”

ซังจินนำนิ้วชี้ขึ้นมาแนบกับปากอีกครั้ง

“ชู่ว”

ฮิโระได้เข้าใจและปิดปากลงในทันที

ซังจินได้เดินไปที่ป้ายหลุมฝังศพถัดไปแล้วฟันมันอีกครั้ง ในเวลานั้น

“แค่ก แค่ก”

ซังจินได้ยินเสียงไอจากที่ไหนสักแห่ง เขาหันกลับไปมองที่ฮิโระ

“นี่นาย…ไอ”

“เปล่า ไม่ใช่ผมอาจารย์ ผมปิดปากของผมอยู่ แต่..ผมยัง..”

พวกเขามองไปรอบๆเงียบๆแต่ก็ไม่เจออะไรในสายตาเลย

“ลองอยู่เงียบๆอีกครั้งหนึ่ง”

ฮิโระหยักหน้ากับคำพูดของซังจิน ซังจินเดินเขาไปจากป้ายหลุมศพหนึ่งไปสู่อีกป้ายหนึ่งและตัดมันทุกๆอันตลอดทาง

“แค่ก แค่ก”

ซังจินและฮืโระเหลือบมองไปทั่วในเวลานี้พวกเขาได้ยินเสียงที่ชัดเจนขึ้น

“นี้ไง…”

เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ซังจินหันไปกล่าวกับฮิโระ

“เฮ้ นายบอกว่านายชื่อฮิโระถูกไหม”

เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเรียกด้วยชื่อ ฮิโระตอบกลับอย่างกระตือรือร้น

“ใช่ครับอาจารย์ ชื่อของผมคือวาตานาเบะ ฮิโรกิ”

“ฉันไม่สนใจมันหรอก ช่วยไปช่วยทำทางป้ายหลุมศพบางแห่งให้ฉันหน่อย”

“ได้เลยครับอาจารย์”

ทั้งสองคนได้เริ่มที่จะไล่ทำลายป้ายหลุมศพ ซังจินได้จับดาบของเขาในแนวนอนและวิ่งออกไป

ดาบของเขาได้แสดงให้เห็นถึงพลังอำนาจของมัน มันได้ตัดผ่านป้ายหลุมศพทุกอันที่เขาวิ่งผ่านราวกับผ่าเนย

“ฮ่าา”

ฮิโระตะโกนออกมาและตัดป้ายหลุมศพทีละอันๆด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา

และป้ายหลุมศพแต่ละอันก็ค่อยๆร่วงลง

“แค่ก แค่ก แค่ก”

เสียงได้ดังออกมาจากที่ไหนซักแห่งและเมื่อมีป้ายหลุมศพถูกทำลายมากขึ้นเรื่อยๆเสียงไอก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

และหลังจากซังจินได้ตัดป้ายสุสานไปเป็นจำนวนมาก เสียงที่ดังพอจะเขย่าทั้งสะสานก็ได้ดังออกมา

“ใครที่มันกล้ามารบกวนฉันในพื้นที่ของฉัน”

เสียงได้ถูกขยายออกมาด้วยเวทมนต์ และโอเปอเรเตอร์ก็ได้ประกาศออกมา

[คำเตือน บอสลับ]

[คนเฝ้าสุสานอิ๊กซ์ปรากฏตัว]

ซังจินตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่เจอบอสลับอิ๊กซ์

“อยู่ไหนกัน…”

ซังจินขยี้เท้ากับพื้นและกัดฟันแน่น ดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปตามหาบอสลับที่อยู่ที่ไหนสักแห่งภายในสุสาน

“น่ารำคาญ…”

ซังจินเปิดใช้งานทักษะของของเท้าอีกครั้ง

“ใช้งาน ‘สวิฟพาว’ ”

กรงเล็บได้งอกออกมาจากรองเท้าของเขา ซังจินได้เริ่มต้นที่จะค้นหาภายในสุสานอย่างรวดเร็ว

****

เฮนริคและคาลตูวางโคมไฟลงและนั่งคุยกันพวกเขาไม่ได้เคลื่อนย้ายออกไปไหน แต่อยู่ในที่ๆลิชปรากฏตัวและตายลง

“ยุโรปตอนเหนือมันเป็นสถานที่ๆดีในการใช้ชีวิตอยู่หรือไม่? ฉันเคยได้ยินมาว่าที่นั่นไม่มีทั้งขอทานหรืออะไรแบบนั้น”

“มันไม่ได้เป็นอย่างที่ได้ยินไปทั้งหมดหรอกนะ แล้วที่เนปาลหละฉันเคยได้ยินจากคนที่ไปปีนเข….”

ได้มีบางสิ่งขัดขวางพวกเขา

“แค่ก แค่ก แค่ก”

พวกเขาได้ยินเสียงไอดังขึ้น พวกเขาจึงหันไปมองอคานน่า

อคานน่าได้ยกมือขึ้นแล้วโบกเพื่อแสดงว่ามันไม่ใช่เสียงของเขา

“แล้วเสียงใคร…?”

เฮนริคได้หันไปมองรอบเพื่อดูว่าเสียงดังมาจากไหน แล้วเขาก็ได้ยินเสียงโอเปอเรเตอร์ประกาศขึ้น

[คำเตือน บอสลับ]

[คนเฝ้าสุสานอิ๊กซ์ปรากฏตัว]

“บอสลับ?”

ในขณะที่เฮนริคกำลังจะฟื้นตัวจากอาการช็อก อคานน่าก็ได้กระโจนขึ้นมาพร้อมกับหอกในมือ เขาได้มองออกไปไกลและพูดขึ้น

“ศัตรู…จำนวนมาก”

ด้วยคำพูดของเขา เฮนริคและคาลตูได้หยิบอาวุขึ้นมาและเตรียมตัว ในระยะไกลออกไปได้มีแสงสีเขียวกระพริบและรอบๆก็ยังมีฝูงซอมบี้ โครงกระดูกและกูล

“อะไรน่ะ นั่นมันอะไร”

เฮนริคและคาลตูเริ่มที่จะตื่นตระหนกขึ้นมาและพวกเขาก็ยังได้ยินเสียงดังออกมา

“…แกต้องเป็น….เจ้าคนร้ายที่ทำให้ฉันไอแน่ๆ แค่ก แค่ก..”

เฮนริคและคาลตูต่างก็มองไปที่กันและกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ไม่ต้องการเข้าไปใกล้กลุ่มฝูงอันเดธนั่น

‘หนี’

โดยไร้ซึ่งคำพูดพวกเขาเข้าใจกัน ถ้าหากพวกเขาวิ่งหนีไปได้จนไปเจอกับเคและฮิโระพวกเขาก็อาจจะรอด แต่

“ด้วยพลังอันมืดมน จงปลดเปลื้องผิวหนังและกระดูกของพวกเจ้า บ้าคลั่ง”

เมื่อเสร็จสิ้นการร่ายคาถา พวกกูลก็ได้พุ่งเข้าใสพวกเขาก้วยความเร็วที่ไม่น่าเหลือ

การนี้ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ เฮนริคและคาลตูเตรียมตัวที่จะเข้าปะทะข้างหน้า

“โฮ่ว”

อถานน่าเริ่มที่จะเหวี่ยงหอกของเขา แต่ด้านหลังของกูลนั้นก็ยังมีฝูงซอมบี้และโครงกระดูกตามมา แถมนอกจากนี้ยังเข้ามาด้วยความเร็วที่มากขเป็นอย่างน้อยสองเท่า

****

ซังจินได้ยินเสียงร่ายเวทมนต์จากไกลๆ

“ด้วยพลังอันมืดมน จงปลดเปลื้องผิวหนังและกระดูกของพวกเจ้า บ้าคลั่ง”

‘ที่นั่น’

ซังจินได้วิ่งไปในทิศทางที่เกดเสียงด้วยความดร็วที่มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เมื่อเขาไปถึง

“อ๊ากกก”

เขาก็ไปได้เห็นคาลตูได้ถูกฉีกเป็นชิ้นๆโดยเหล่ากูล

‘….เวรเอ้ย…’

“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”

เฮนริคได้พยายามที่จะวิ่งมาหาเขา ซังจินได้หันไปเห็นเขาในทันทีที่ได้ยินเสียง

“โฮ่วว”

อคานน่ายังคงต่อสู้อยู่กับคลื่นของอันเดธ

“ด้วพลังแห่งความชั่วร้าย จงปลดปล่อยความเสียหายแก่สิ่งมีชีวิต กาย่อยสลายของความตาย”

เขาได้ถูกโจมตีด้วยเวทมนต์ที่ถูกปล่อยออหมาจากเนโครแมนเซอร์ แขนของเขาได้เริ่มที่จะเน่าเปลื่อยโดยเริ่มจากปลายนิ้ว

“หืม..”

หอกได้หลุดออกจากมือของอคานน่าอย่างน่าตกใจซึ่งมันคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้เขาอยู่รอดได้จากฝูงอันเดธเบื้องหน้า ทำให้เขาได้ถูกเหยียบโดยเหล่าโครงกระดูกที่พุ่งเข้าใส่เขา

‘ห่าเอ้ย’

ซังจินได่พยายามอย่างรีบร้อนเพื่อที่จะเข้าไปช่วยพวกเขา แต่ได้มีกำแพงของพวกซอมบี้เข้ามาขว้างไว้คงเป็นเพราะเวทมนต์ของเนโครแมนเซอร์ที่ทำให้พวกมันเร็วขึ้นสองเท่า

แต่ก็ไม่สามารถที่จะขวางเขาไว้ได้ ซังจินได้เหวี่ยงดาบของเขาอย่างรุนแรงและรวดเร็วราวกับสายฟ้า

เดิมทีซังจินก็สามารถตัดมันได้ในทีเดียวด้วยดาบคาตานะพื้นฐานอยู่แล้ว และด้วย ‘มูนสเปค’ ทำให้การต่อสู้กับพวกซอมบี้ไม่ต่างกับการเหวี่ยงดาบตัดไปในอากาศเปล่าๆ ดังนั้นศัตรูจึงได้ถูกตัดขาดในทันทีที่สัมผัส ทันใดนั้น

“การย่อยสลายของความตาย”

ได้มีลูกเวทมนต์ได้ถูกยิงออกมาจากบอส มันทำให้ซังจินจำเป็นต้องล่าถอย

“ก๊าาา”

อคานน่าที่ได้ถูกฝังอยู่ภายใต้การเคลื่อนไหวของกระดูกได้พบกับจุดจบของเขา

“แม่งง”

ซังจินได้จัดการศัตรูรอบๆตัวเขาด้วยความเร็วที่มากที่สุดที่จะทำได้ แต่ผู้เฝ้าสุสานอิ้กก่อนได้ร่ายคาถาอื่นๆอีก

“จงตื่นขึ้นและมาเป็นทาสของข้า การตื่นขึ้นของความตาย”

คาลตูที่ได้ถูกฉีกเป็นชิ้นๆโดยกูลและอคานน่าที่ได้ถูกโครงกระดูกลุมฆ่าตายได้ลุกขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงคำร่ายของผู้เฝ้าสุสานและหยิบอาวุธขึ้นมาในขณะที่พุ่งเข้ามาด้วยเลือด

“พระ..เจ้า”

เฮนริคโผล่ขึ้นมาด้วยความตกใจและในที่สุดซังจินก็ได้หมดความอดทน เขาจ้องไปที่เนโครแมนเซอร์ที่ควบคุมผู้ที่ล่วงลับไปแล้วและสามารถด้วยลมหายใจของตน

‘ไอ้สารเลวเอ้ย….’

และราวกับตอบสนองความโกรธของเขา เขาได้ยินเสียงมาจากที่ไหนสักแห่ง

‘…ฆ่า…’

มันเป็นเสียงที่บ้าคลั่งของพระเจ้า ‘ยอนฮัวเรท’ ซังจินได้ต่อสู้กับเสียงล่อใจนี้

‘หุบปากของแกไป’

แต่เสียงก็ยังคงดังอยู่โดยไม่สนใจกับสิ่งที่เขาต้องการ

‘…ฆ่า…’

และในขณะที่เขาฟุ้งซ่าน

“โฮ่วว”

ซอมบี้อคานน่าก็ได้โจมตีซังจินด้วยหอก มันเป็นการโจมตีที่แม่นยำและอันตรายพุ่งเข้ามาที่คอของเขาแต่ก็ไม่มีทางที่จะรวดเร็วเท่ากับซังจิน

แม้ว่าฉายาของเขาจะเป็นพลหอกผู้เชี่ยวชาญแต่อคานน่าก็ไม่มีทางเอาชนะความต่างของสเตตัสได้แน่นอน ซังจินหลบออกมาอย่างง่ายดายและปัดหอกออกไปด้านข้างด้วยมือของเขา แล้วจากนั้น

“ขอโทษ”

เขากล่าวขอโทษที่ข้างหูของอคานน่าและเหวี่ยงดาบเข้าใส

“ก๊าซซซ…”

คนานน่าได้ตายลงอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง การที่เขาได้ฆ่าซอมบี้นักล่าด้วยมือของเขาเองมันได้ทำให้มีรสขมอยู่ในปากของเขา

“พระเจ้า…พระเจ้า..”

เฮนริคกระซิบกับตัวเองออกมาเงียบๆและซ้ำๆ

“อาจารย์”

เขาได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขาจากด้านหลัง เขาไม่ต้องการที่จะฆ่านักล่าคนอื่นด้วยมือของเขาอีกแล้ว

“…ฉันจะไปฆ่าแกด้วยทุกอย่างที่ฉันมีผู้เฝ้าสุสาน”

ซังจินเตรียมดาบ ‘มูนสเปค’ ของเขาและพุ่งเข้าไปหาเนโครแมนเซอร์