0 Views

Chapter 18 – Graysoul Cemetery (4)

ชิ้นส่วนกระดูกต่างๆเริ่มที่จะลอยมาติดกันโดยที่มีส่วนร่างกายเป็นศูนกลาง เมื่อกระดูกต่างๆได้เริ่มที่จะเขาที่มันก็เริ่มที่จะมีรูปร่างที่คล้ายกับมนุษย์ เส้นสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นจากหัวกระหลกและเริ่มพันที่กระดูกและคทาก็ได้โผล่ออกมาจากด้านบนสุดของแท่นบูชาบินเขามาสู่มือของมัน ตามด้วยด้วยขากรรไกรที่เริ่มขยับ

“…เข้ามา ผู้ซึ่งจะตายเพราะโชคร้าย”

ทันทีที่มันพูดจบ ซังจินที่ได้ยืนรออยู่พร้อมกับคาตานะก็พุ่งเข้าใส่มัน

ลิชเดธมอนนั้นเป็นจอมเวทที่ใช้เวทมนต์ในการต่อสู้ ต้องโจมตีอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะร่ายคาถาได้

เมื่อเห็นซังจินเข้ามา ลิชได้ยกมือซ้ายขึ้นและตะโกน

“จงเป็นกำแพงน้ำแข็งป้องกันชั้น ไอซ์ชีล”

กำแพงคริสตัลสีฟ้่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของซังจิน แต่ซังจินก็ตัดมันไปอย่างไม่ใส่ใจ

กำแพงน้ำแข็งได้ถูกแยกออกจากกันและพังทลายลง ลิชได้พยายามอย่างรวดเร็วที่จะแกว่งมือขวาที่ถือคทา แต่

“กรร”

เคนได้กระโดดขึ้นไปและเหยียบไปคทาเอาไว้ ด้วการสร้างโอกาสของเคนนี้ซังจินจึงเหวี่ยงดายอย่างรวดเร็ว

แขนซ้ายลองลิชที่นำมากันไว้ได้ถูกตัดเป็นชิ้นๆและลอยออกไป

“อ๊าา..”

ลิชได้ลอยขึ้นเล็กถอยและถอยไปด้านหลัง ซังขินยังคงตามเข้าไปเพื่อที่จะโจมตีแต่ แต่ลิชก็ได้ร่ายคาถาขึ้น

“ผลักดันศัตรูข้าออกไป ลมกระโชก”

เมื่อลิชร่ายเสร็จก็ตามมาด้วยลมกระโชกแรงที่พัดกระหน่ำ มันไม่มีความเสียหายใดๆแต่ซังจินที่ลอยอยู่ในอากาศได้ถูกลมพัดพาออกห่างจากลิช

ในเวลาเดียวกันเมื่อเท้าของซังจินได้แตะพื้น ฮิโระก็เริ่มโจมตีไปที่แขนขวาของลิช

“ไอซ์ชีล”

ลิชได้เรียกกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาอีกครั้ง ฮิโระได้พยายามที่จะตัดมันเหมือนกับซังจินก่อนหน้านี้

คาตานะได้ติดอยู่กับกำแพงแต่รอยตัดของเขาตื้นเขินเกินไป คาตานะของฮิโระได้หยุดลงเมื่อถึงครึ่งหนึ่งของกำแพง

“อะไรกัน”

ฮิโระตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ลิชได้ใช้โอกาสนี้ในการร่ายคาถาอื่นอีก

“หอกน้ำแข็งที่แหลมคม ไอซ์แลนซ์”

คถาขลิชได้ก่อให้เกิดแท่งน้ำแข่งขึ้นที่กลางอากาศสามอันและเมื่อพวกมันได้รูปร่างก็ได้พุ่งเข้าใส่ฮิโระผู้ที่ซึ่งกำลังพยายามดึงคาตานะออกจากกำแพง

ฮิโระได้รีบดึงคาตานะออกจากผนังและเมื่อหลุดออกมาได้เขาก็ปัดแท่งน้ำแข็งออกไปได้เพียงแค่สองอันหลังจากนั้น…

“ฉึก”

ฮิโระไม่สามารถที่จะปัดแท่งน้ำแข็งอันที่สามไปได้ทัน ทำให้เขาถูกแทงเข้าที่ท้อง

แต่สิ่งที่ฮิโระทำไม่ได้ไร้ความหมาย ในขณะที่เขากำลังรับมือกับการโจมตีทางเวทมนต์นั้น

“โฮ”

อคานน่าก็ปรากฏออกมาจากความมืดและจัดการทำลายแขนอีกข้างของลิชที่ถือคทาอยู่ ทำให้มันสูญเสียแขนทั้งสองข้าง

“ลมกระโชก”

ลิชได้เริ่มใช้เวทลมอีกครั้งเพื่อพลักอคานน่าออกไป

“ท้าลายแรงโนมถ่วง บิน”

ลิชได้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าและมีนักล่าสามคนมองดูอยู่ ขาได้หลุดออกมาจากมันและเข้าไปต่อกับข้อซอก

มันเป็นภาพที่น่าประหลาด แขนที่ถูกแทนด้วยขา เท้าเข้ามาแทนที่ของมือเคยเคยมีอยู่ คถาได้ลอยขึ้นมาจากพื้นและไปอยู่ระหว่างนิ้วเท้า

“ความเย็นที่เผาไหม้ ใบมีดที่ตัดทุกอย่าง เคียวน้ำแข็ง”

เมื่อร่ายจบ ใบมีดขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นบนปลายสุดของคทา คล้ายกับกริมรีปเปอ

“กรรร…”

เคยได้เริ่มขู่ขึ้นเมื่อได้เห็นเคียวของลิช

‘เฟสที่ 2…’

ซังจินจับคาตานะเอาไว้แน่น

“ยโฮ”

อคานน่าหันหอกของเขาไปรอบๆและตั้งท่าต่อสู้ ฮิโระได้รีบดื่มโพชั่นอย่างรวดเร็ว

เมือลิชได้เสร็จสิ้นการเปลื่ยนแปลงมันก็กลับลงมาที่พื้น ซังจิน อคานน่า ฮิโระ ทั้งสามคนได้พุ่งเข้าใส่ลิชพร้อมกัน

ลิชได้ถอยหลังในขณะที่เหวี่ยงเคียว ด้วยความยาวของไม้คทาและความยาวของขามันได้ทำให้การโจมตีของลิชกว้างเป็นอย่างมาก

และด้วยการที่มันเหวี่ยงเคียวอย่างต่อเนื่อง ทำให้ไม่มีใครสามารถเข้าไปถึงมันได้อย่างง่ายดายแม้แต่ซังจิน ด้วยความลังเลของนักบ่ามันก็ได้ใช้โอกาศนี้ในการร่ายคาถา

“จงแพร่กระจายความตาย ลูกแก้วน้ำแข็ง”

ลูกแก้วทรงกลมเล็กๆได้ปรากฏขึ้นบนมือของลิชและได้เริ่มลอยมาหาเหล่านักล่า ลูกแก้วนั้นมันเคลื่อนที่ช้ากว่าที่มองเห็นอยู่

เป็นที่น่าสงสัยว่ามันจะโดนใครหรือไม่ จากนั้นซังจินก็ได้นึกถึงิะไรบางอย่างในอดีต

‘ฉันเคยเห็นมันมาก่อน…’

และเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่ามันเป็นอย่างไร เขาก็ได้ตะโกนขึ้นแบะทิ้งตัวลงกับพื้น

“หมอบลง”

ลูกแก้วได้ระเบิดออกมาและกระจัดกระจายออกไปทุกที่ ซังจินแนบตัวเองลงแต่มันไม่มีทางจะหลบเศษทั้งหมดได้พ้น

แต่ซังจินกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดหลังจากการระเบิด เมื่อเขาเงยหัวขึ้นเขาก็เห็นเคนยืนเลือดไหลบังเขาเอาไว้อยู่ เศษน้ำแข็งได้ฝังอยู่ทั่วร่างของมัน

‘อึก’

ความโกรธได้กลืนกินหัวใจซังจินและเขาก็กระโดดขึ้น ที่เท้าของเขาเขาเห็นฮิโระและอคานน่าทั้งสองได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ซังจินจึงพุ่งเข้าไปหาลิชด้วยตัวคนเดียว

ลิชได้เหวี่ยงเคียวออกมาเหมือนกับแส้ แต่ซังจินก็ได้หลบการโจมตีทุกๆครั้งและขยับเข้าไปใกล้กับลิชเรื่อยๆ เมื่อซังจินเข้าใกล้ได้มากพอลิชก็ร่ายคาถาขึ้น

“ไอซ์ชีล”

แต่กำแพงน้ำแข็งไม่สามารถป้องกับดาบของซังจินที่กำลังโกรธได้ เมื่อไม่มีกำแพงมากั้นไว้ซังจินก็ได้ตัดแขนที่ทำมาจากขาของลิชออก

“ลมกระโชก”

ลิชที่ในตอนนี้ไม่มีทั้งแขนและขาได้ถอยออกมาหลังจากร่ายคาถา มีเพียงกระโหลกและลำตัวที่เหลืออยู่ ซังจินวิ่งไปข้างหน้าเพื่อจบชีวิตของบอส

“ย๊ากก”

“อโฮ่”

เบื้องหลังของซังจิน อคานน่าและฮิโระได้ลุกขึ้นมาและยังพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ลิชมองเห็นนักล่าทั้งสามคนและเริ่มร่ายคาถา

“ความเย็นจงขัดขวางศัตรูข้า ฟอสไบท์”

น้ำแข็งได้โผล่ขึ้นมาจากบนพื้นและแช่แข็งเท้าของนักล่าไว้กับพื้น ลิชได้พยายามจะใช้โอกาสนี้ในการร่ายคาถาแต่

“ฟรีอาร์ค”

กุญแจมือบนแขนของซังจินส่องแสงออกมาและน้ำแข็งที่เกาะขาของเขาก็หายไป

เมื่อเป็นอิสระจากเวทมนต์ซังจินก็พุ่งเขาไปใส่บอสเหมือนกับลูกกระสุน ลิสผู้ซึ่งคิดว่าคาถาฟอสไบท์จะหยุดศัตรูได้นานกว่านี้กำลังร่ายคาถา

“ลมที่ทำให้น้ำแข็งแข็งตัวและน้ำแข็งแตกซึ่งกันและกัน!”

เพราะซังจินหลุดออกมาในทันทีและพุ่งเข้าใส่มัน ทำให้มันไม่สามารถร่ายคาถาได้จบ

“บลิซา…”

ซังจินซึ่งกำลังโกรธได้ตัดลิชออกจากกันเริ่มจากล่างขึ้นบนเป็นสองท่อน

“ภารกิจเสร็จสิ้น จะกลับสู่ฮอลนักล่าในอีก 17 นาที 52 วินาที”

ลูกบาศก์ได้ประกาศชัยชนะ แต่ซังจินไม่ได้ดีใจกับมันเขาได้เดินไปหาเคนที่นอนอยู่กับพื้น

เคนนอนเลือดไหลและตายไปไม่นานหลังจากนั้น มันหายไปพร้อมกับเสียง’ปุ้ง’และกลับไปเป็นรูปแบบของรูปสลัก ซังจินได้หยิบขึ้นมา

“ขอบคุณมากเคน…นายทำงานหนักแล้ว”

หลังจากนั้นซังจินก็เก็บรูปสลักใส่กระเป๋า

****

“ภารกิจเสร็จสิ้น จะกลับสู่ฮอลนักล่าในอีก 17 นาที 52 วินาที”

เมื่อได้ยินเสียงนี้เฮนริคและคาลตูก็ได้เข้ามาหาทั้งสามคน

“ทำได้ดีมาก พวกนายทุกคน…ไม่เป็นอะไรนะ?”

เฮนริคนั้นเป็นห่วงอคานน่าและฮิโระที่เต็มไปด้วยเลือด เศษน้ำแข็งก็ยังคงปักคาพวกเขาหลายๆจุด และแผลขีดข่วนเล็กใหญ่ก็เต็มไปทั่วร่างกาย

มีเพียงเคเท่านั้นทีไม่มีบาดแผลและรอบฟกช้ำ เคได้เหวี่ยงคาตานะไม่กี่ครั้งและหันออกไป แต่

“เค…ไม่สิ ท่านเค”

ฮิโระได้หยุดเคเอาไว้ เคได้หันกลับมามองว่าฮิโระต้องการอะไร ฮิโระได้คุกเข่าลงกับพื้นและเอามือวางบนเข่า

“ผมวาตานาเบะ ฮิโรกิ อายุ 20 ปีได้มีความฝันที่สูงและยิ่งใหญ่ ผมต้องการให้ท่านมาเป็นอาจารณ์ของผม ดังนั้นได้โปรดยอมรับผมเป็นลูกศิษย์ของคุณด้วย”

เคนั้นดูเหมือนกำลังอึดอัดใจ…ไม่สิดูเหมือนตกใจมากกว่า

“นายกำลังพุดเรื่องอะไร เรากำลังจะถูกแยกกันหลังจากจบบทนี้…”

ฮิโระก็ยังคงยืนกราน

“ได้โปรดยอมรับผมเป็นลูกศิษย์ของท่านด้วย ท่านไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าเราจะพบกันในบทอื่นอีกหรือไม่”

เคหันไปมองดาบของเจจาและตอบกลับมา

“ถึงนายจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ มันก็ไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากแข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวของนายเอง”

ถึงแม้ว่าบทนี้จะจบลงแล้วแต่เคดูเหมือนจะไม่เห็นด้วย ทันใดนั้นเขาก็เรียกโอเปอเรเตอร์

“โอเปอเรเตอร์ เหลือเวลาอยเท่าไหร่]

[คุณจะถูกเรียกกลับฮอลนักล่าในอีก 17 นาที 24 วินาที]

หลังจากถามถึงเวลาเคก็ได้เดินออกไป ฮิโระผู้ซึ่งหัวแต่อยู่กับพื้นมองขึ้นมาแบะลุกขึ้นตามออกไป

“อาจารย์ท่านจะไปไหน ผมจะไปกับท่านด้วย”

อีกสองคนเฮนริคและคาลตูมองกันและกัน บอสได้ถูกฆ่าไปแล้วแต่ก็ยังมีกลุ่มมอนสเตอร์ที่ยังเหลืออยู่ในบางแห่ง

กล่าวได้ว่าที่ๆปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ก็คือข้างๆเค

“…ไปกันเถอะ”

ทั้งสองคนเข้าใจในสิ่งที่กันและกันคิดโดยไม่ต้องสื่อสารพวกเขาได้ตามซังจินไป อคานน่าได้เช็ดเลือดออกจากใบหน้าของเขาและเดินตามหลังคนอื่นๆไป

นักล่าคนอื่นๆได้ตามเคไปอย่างกับเงา ฮิโระได้อยู่ใกล้กับเคและยังคงพยายามที่จะพูดคุยกับเขา

“ท่านอาจารย์ได้โปรดให้คำแนะนำแก่ผมสักคำ ผมจะต้องทำยังไงถึงจะแข็งแกร่งเหมือนท่าน”

ในที่สุดเคก็ได้ทำลายความเงียบและให้คำตอบที่ดูใจแคบ

“โอเปอเรเตอร์ได้กล่าวไว้ว่าเพิ่มค่าสเตตัส มีไอเทมที่ดี….และก็สิ่งต่าง”

เขาได้ตอบกลับมาเหมือนกับท่องตำรา

“ท่านไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับทักษะเคนโด้ของผมหรอ?”

เคเลียริมฝีปากของเขาและครุ่นคิดสักครู่ แต่เขาก็ได้ให้คำตอบที่โหดร้ายในตอนท้าย

“ที่ต้องทำเพียงแค่ต่อสู้ให้มาก ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่นายได้เรียนรู้มาจากโรงฝึก”

“ขอโทษด้วย”

เคได้อธิบายเกี่ยวกับสิ่งนี้

“พวกเราไม่ได้กำลังต่อสู้กับมนุษย์ เรากำลังสู้กับมอนสเตอร์ ประสบการณ์ในการต่อสู้จริงนั้นมันสำคัญกว่า”

“อ่า..ขอบคุณสำหรับคำสอนของท่าน ท่านอาจารย์”

เคส่ายหัวด้วยคำพูดของฮิโระและตลอดทาง

“อาจารย์ ท่านจะไปที่ไหน อย่าออกไปไกลเกินไป ผีนั้นจะโผล่ออกมาในพื้นที่บางแห่งข้างหน้านี้”

ขณะนั้น

“ผี?”

เคที่ปกัิตอบสนองด้วยความรู้สึกกึ่งเบื่อกึ่งรำคาญ ได้เปลื่ยนเสียงของเขาไปทันที เขาหยุดเดินและหันไปถามฮิโระ

“ผีอะไร?”

เมื่อเห็นความสนใจในฉับพลันของเค ฮิโระได้ตื่นเต้นอธิบายในสิ่งที่เขารู้

“เยี่ยมเลย ท่านรู้ไหม เธอเป็นผีผู้หญิงที่เห็นได้จากหนังสนองขวัญที่น่ากลัว ผิวที่ซีดขาวและเลือดที่ไหลออกจากริมฝีปาก…”

เคจับไปที่ไหบของฮิโระและพูดอีกครั้ง

“นายเห็นเธอที่ไหน”

“ไปทางนั้น~ บินไปรอบๆ ก่อนที่เราจะเจอบอส ท่านรู้ไหมมันยากที่จะบอกว่าเราอยู่ที่ไหน..'”

เคหันไปมองที่คาลตแบะเฮนริค ชายทั้งสองคนส่ายหัว เคจึงหันกลับมามองที่ฮิโระ

“ผีนั้น..เห็นได้ชัดมากไหม”

“ชัดมาก เธอสวมชุดสีขาวที่ดูเหมือนจะเรืองแสงเล็กน้อย สามารถจะมองเห็นเธอได้จากไกลๆ”

ทันใดนั้นเคก็หันหัวของเขา

“ลับ…”

เขาพึมพัมบางอย่างขึ้นมาและก็ตะโกนขึ้น

“สวิฟพาว”

ทันใดนั้นกรงเล็บของรองเท้าบูทของเขาก็งอกออกมาและก่อนที่ทุกคนจะฟื้นตัวจากความตกใจเคก็ได้วิ่งไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่ไม่น่าเหลือ

ไม่สิ มันเหลือเชื่อจนเกินไป มันอยู่นอกขอบเขตของมนุษย์มากเกินไปแล้ว

ถึงแม้ว่าเฮนริคและคาลตูจะจ้องมองพร้อมกับปากที่อ้าจนกว้าง ฮิโระก็ตะโกนออกมา

“อาจารย์ รอผมด้วย”

มีเพียงฮิโระที่ไล่ตามเคเข้าไปในความมืด