0 Views

Chapter 137 – Black Market Eleventh Shopping (4)

เมื่อผู้ถูกเลือกทุกๆคนกลับไปแล้ว ซังจินก็นอนลงบนเตียงและตรวจสอบสเตตัส


ฉายา: สุดยอดนักล่า
พลังชีวิต: 199100 มานา: 275040

ความแข็งแรง: 21912 (+6574)
ความคล่องแค่ลว: 22593 (+6778)
ความทนทาน: 15315 (+4595)
พลังเวทย์: 11119 (+3336)
พลังจิตใจ: 21157 (+6347)

แต้มที่ยังไม่ได้ใช้งาน: 0


ตอนนี้มันเป็นจำนวนที่มหาศาลแล้ว แม้ว่าซังจินจะเป็ฯเจ้าของของสเตตัสเหล่าน้ แต่เขาก็ยังจ้องมองมันเป็นเวลานานก่อนที่จะจดเป้าหมายต่อไป สเตตัสต่อไปที่ซังจินจะมุ่งเน้นไปก็คือค่าพลังจิตใจ

เขาจะต้องลงทุนไปที่ค่าพลังจิตใจให้มากเพื่อที่จะสามารถใช้เวทย์ระดับ 9 ได้ การจะใช้เวทย์ระดัย 9 โดยที่ใช้แหวนของจอมเวทย์ผู้ใหญ่ก็จะต้องใช้มานา 650475 แม้ว่าถ้าด้วยอาเรี่ยนจะช่วยลดลงไปครึ่งหนึ่ง เขาก็ยังจะต้องใช้ประมาณ 330000 ซังจินได้คำนวนในหัวอย่างรวดเร็ว

“นั่นมันหมายความว่า…ฉันจำเป็นจะต้องการค่าพลังจิตใจอีก 5000”

ซังจินได้ตรวจสอบเหรียญดำที่เขามีอยู่ต่อในทันที

“โอเปอเรเตอร์ฉันมีเหรียญดำเหลืออยู่กี่เหรียญ?”

[87670 เหรียญ]

‘อืมม…’

นี่คือผลรวมทั้งหมดจากรางวัลดันเจี้ยน สองหมื่นจากเซริน และอีกหนึ่งหมื่นที่เขาได้รับจากเบลเทรน

‘ฉันยังคงจะต้องจ่ายห้าพันเหรียญสำหรับหินแสวงหาฆาตกร การสร้างอัญมณีก็จะต้องใช้อีกหนึ่งพัน ถ้าฉันใช้เงินแปดหมื่นหนึ่งพันในการซื้ออิลิกเซอร์ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะสามารถใช้เวทย์ระดับเก้าได้เลย’

ซังจินได้นอนลงไปที่เตียงหลังจากที่คำนวนเสร็จแล้ว เมื่อตอนแรกที่เขาได้ไปที่ร้านขายเวทย์และพบข้อมูลเกี่ยวกับเวทย์ระดับ 9 เขาคิดว่าเขาจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกสิบกว่าบทถึงจะสามารถใช้มันได้ แต่ว่าคงจะต้องขอบคุรอิลิกเซอร์ อาเรี่ยน และเแหวนของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ทำให้เขาสามารถจะใช้เวทย์ระดับ 9 ได้เร็วกว่าที่คิดเอาไว้

‘ถ้าฉันได้รับพลังในการย้อนเวลา…จะไม่มีใครมีหวังที่จะเอาชนะฉันได้’

จากนั้นซังจินก็ได้หลับสนิทไป

*****

“แคร๊ก แคร๊ก แคร๊ก”

แต่ละเก้าที่เดินลงมาทำให้เกิดเสียงของไม้ดันขึ้น ซังจินได้เดินตามบันไดมืดมิดไปที่ละขั่น

“ยินดีต้านรับ”

พ่อค้าในร้านมืดมิดยิ่งกว่าสีดำได้ต้อนรับเขาเหมือนเคย เขานั่งอยู่ในมุมมืดมุมหนึ่งซึ่งเป็นที่นั่งตามปกติของเขา ซังจินได้เดินไปหาเขาและพูดออกมา

“เติมพลังงานหินแสวงหาฆาตกร…และฉันต้องการที่จะใช้แปดหมื่นเหรียญดำซื้ออิลิกเซอร์”

“ว้าว นายกลายมาเป็นคนรวยมากแค่ไหนกันนะ”

ซังจินไม่ได้ตอบกลับคำอุทานของเขากลับไป เมื่อพ่อค้าเห็นว่าซังจินไม่ตอบสนอง เขาก็ไม่ใส่ใจและเอื้อมมือเข้าในเสื้อและหยิบเอาขวดเล็กๆออกมา

“นี่รับไป”

ซังจินได้รับขวดเล็กมาๆ แม้ว่าซังจินจะซื้อมากกว่าครั้งที่แล้วถึงห้าเท่าแต่ดูเหมือนว่าปริมาณของเหลวภายในมันก็เหมือนจะเท่ากัน ซังจินได้มองไปที่พ่อค้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อพ่อค้าเห็นเช่นนี้ก็พูดกับเขา

“อา จำนวนนั้นมันไม่สำคัญ ฉันควรจะอธิบายยังไงดีนะ….ลักษณ์ทางกายภาพมันก็มีเพียงแค่เอาไว้เพื่อให้คนประทับใจว่า ‘ฉันกำลังดื่มอะไร’ ก็เท่านั้น มันไม่มีอะไรที่มากไปกว่านั้น แม้ว่านายจะซื้ออิลิกเซอร์ที่มีมูลค่าหนึ่งล้านเหรียญฉันก็จะให้ขวดที่มีขนาดเท่ากัน”

‘…ไร้เหตุผลอะไรแบบนี้’

ซังจินได้บ่นในใจของเขาในขณะที่เปิดขวดและดื่มมันลงไป มันไม่มีทั้งกลิ่นหรือรสชาติเช่นเคย จากนั้นซังจินก็ตรวจสอบสเตตัสของเขา

“โอเปอเรเตอร์ฉันมีแต้มสเตตัสที่ไม่ได้ใช้เท่าไหร่?”

[16000 แต้ม]

อิลิกเซอร์มันใช้งานได้ตามที่สัญญา ซังจินได้เดินออกไปโดยที่ทิ้งชายคนนั้นไว้เบื้องหลัง

“ถ้างั้นลาก่อน”

“จะไปแล้วหรอ?”

พ่อค้าได้ถามออกา แต่ว่าซังจินก็เพียงแค่เหลือบกลับมาก่อนที่จะเดินออกไปโดยที่ไม่พูดอะไรอีก เขาไม่เคยรู้สึกดีกับการอยู่ใกล้กับชายคนนี้เลย เมื่อออกมาจากร้านค้าลับแล้วซังจินก็ได้จัดการสเตตัสของเขาทันที

“โอเปอเรเตอร์เพิ่มค่าความแข็งแรง ความคล่องแคล่ว ความทนทานอย่างละสามพัน และที่เหลือเพิ่มไปที่พลังจิตใจเจ็ดพัน”

[เรียบร้อยแล้ว]

“ตอนนี้ฉันมีมานาอยู่เท่าไหร่แล้ว?”

[คุณมีมานาอยู่ 366040]

‘ฉันจะทดสอบมันในวันนี้’

ซังจินได้คิดในขณะที่เดินออกไป ก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าไปที่โรงแรมเขาได้มุ่งหน้าไปที่โรงตีเหล็กก่อน

“คาร์กอสไอเทมเสร็จยัง?”

“เสร็จแล้ว”

ซังจินได้รับไอเทมที่ทิ้งไว้กับคาร์กอสมา

“อย่างที่ฉันบอกนายไปค่าสร้างมันก็คือ 1 พันเหรียญ”

ซังจินได้จ่ายเงินไป

“จ่ายเงิน”

จากนั้นซังจินก็ได้รับอัญมณีมา มันส่องแสงอยู่เสมอ แต่ว่าหลังจากที่มันถูกตัดแต่อย่างถูกต้องตอนนี้มันได้ส่องแสงจรัสอย่างสวยงาม ซังจินได้ยกมันขึ้นมาตรวจสอบดู


ราเที่ยน – ดาวแห่งความโดดเดี่ยว
อุปกรณ์ระดับตำนาน

ทักษะติดิตัว
รางวัลสำหรับการฝึกฝน(I) – ได้รับสเตตัส 10% เมื่อขึ้นเมื่อจบการจู่โจม

ทักษะใช้งาน
การฝึกฝนที่โดดเดี่ยว(I) – เข้าสู่การจู่โจมครั้งถัดไปเพียงลำพัง

เป็นเหมือนลมที่ไม่มีใครสามารถสัมผัส สิงโตที่กล้าหาญ ดอกบัวที่ไม่เน่าเปื่อย ไปเพียงคนเดียวเหมือนกับนอของแรด


“อืมมม?”

ทักษะติดตัว ‘รางวัลสำหรับการฝึกฝน’ มันเป็นสิ่งที่น่าจับตามอง

“คาร์กอส มันมีผลกระทบแบบนี้ด้วยหรอ?”

คาร์กอสได้ตอบกลับไป

“อืม…ฉันไม่ได้เอ่ยออกไปเพราะว่าไม่ต้องการให้คนถูกกระตุ้นและใช้มันอย่างประมาทนะ”

“อา…เข้าใจแล้ว”

มันเป็นสิ่งที่ดีทั้งหมด ยิ่งเขาได้รับสเตตัสมากเท่าไหร่ ผลประโยชน์ก็จะไปตกที่ผู้ถูกเลือกมาขึ้นเท่านั้น จากนั้นคาร์กอสก็พูดต่ออกมา

“สำหรับการทำงาน นายจะต้องใช้มันก่อนที่นายจะถูกย้ายเข้าไปสู่การจู่โจม โอเคนะ?”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

ซังจินได้หยักหน้ารับและจากไป เขาไปกลับไปที่โรงแรม เมื่อเขากลับมาถึงหน้าโรงแรมเคนก็ยืนขึ้นมา

“อา ไม่เคน กลับไปนอนก่อนนะ”

ซังจินได้กล่าวกับเคน แต่แล้วจากนั้นเขาก็เปลื่ยนความคิดและพูดออกมา

“เฮ้ เคน…นายลอง..โจมตีมาที่ฉันได้มั๊ย?”

“กร?”

เคนที่เคยปฏิบัติตามคำสั่งของซังจินเสมอ แต่ว่าในคราวนี้เขาได้ทำท่าทางไม่เขาใจ เคนได้ใช้เพื่อมือเพื่อแสดงท่าทางบอก

“เฮ้ เข้ามาและโจมตีฉันอย่างจริงจังด้วยนะ”

เคนได้เอียงหูอย่างงุนงง

“โฮ่ง ๆ”

เคนได้เห่าออกมาสองครั้งและแสดงท่าทางไม่พอใจ เคนคงจะซื่อสัตย์เกินไปจนไม่สามารถที่จะทำตามในคำสั่งนี้ได้ ซังจินจึงได้หันไปมองราร์ ราร์กำลังหลับอยู่โดยที่ไม่สนโลก

‘…ฉันไม่สามารถจะทดสอบกับพวกเขาได้’

“โอเคๆ ถ้างั้นไม่เป็นไร กลับไปนอนก่อนนะเคน”

ซังจินได้กลับเข้าไปในห้องบนชั้นสอง และจากนั้น

“โอเปอเรเตอร์ปลุกฉันขึ้นมาในอีกสองชั่วโมง”

[ตั้งปลุกเรียบร้อย]

หลังจากที่เขาได้ตั้งเวลาตื่นนอนเอาไว้แล้ว ซังจินก็กลับลงไปนอนบนเตียงของขา เขาได้หลับตาลงไป แต่ว่าเขาไม่รู้สึกถึงความง่วง

[ตอนนี้เป็นเวล 6 นาฬิกา 58 นา 42 วินาทีแล้ว]

ซังจินได้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงปลุกของโอเปอเรเตอร์ ในขณะนั้นเขาก็ไปอาบน้ำและพูดกับลูกบาศก์

“โอเปอเรเตอร์ส่งคทาแห่งขนศึกมา”

เวลาสำหรับเดิมสำหรับการพบปะกินอาหารเช้าคือตอน 8 โมง แต่เหตุผลที่เขาเลือกที่จะตื่นขึ้นมาก่อน 1 ชม.ก็เป็นเพราะว่าเขามีสิ่งที่ต้องการจะทำล่วงหน้า

“การตรวจสอบ”

ด้วยคำสั่งนี้

[โปรดเลือกเป้าหมายที่จะตรวจสอบ]

สี่ภาพของผู้ถูกเลือกได้ปรากฏออกมาบนลูกบาศก์

‘ฟิ้ว’

เซรินกำลังฝึกกซ้อมยิงธนูอยู่ตรงคอกม้าในตอนเช้า

‘ฟู่’

เบลเทรนกำลังดื่มกาแฟในขณะที่มุ่งความสนใจไปที่การอ่านกระดาษข้อมูล ที่เป็นอย่างนี้เพราะว่าเขาพึ่งมาใหม่และยังไม่รู้ว่าซังจินจะสรุปข้อมูลให้ในตอนเช้า

‘อืมมม’

นาดากำลังเหยียดตัวอยู่ในห้องนอน แต่ว่าเสื้อผ้าที่เธอใส่มันบางมาเหมือนกับชุดสูทของนักกีฬา

‘โอ้ เยี่ยม!’

เบลโกโร่ผู้ที่อยู่อย่างเงียบสงบก็โพล่งออกมาในทันที

‘ดูก้นนั่นสิ’

ซังจินไม่สนใจเขาและหันไปทางฟรานซ์ ฟรานซ์ยังคงอยู่บนเตียง ซังจินได้ชี้ไปที่ภาพนั้นและพูดออกมา

“ส่งฉันไปที่นั่น”

[การร้องขอเทเลพอตได้รับการยอมรับ 10 9 …]

‘เฮ้ ถ้านายยังจะใช้ไอเทมชิ้นนั้นต่อไป เราอาจจะได้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ดีขึ้นไปอีกนะ’

ซังจินได้เทเลพอตไปที่ห้องนอนของฟรานซ์ในขณะที่ฟังคำแนะนำของเบสโกโร่ ฟรานซ์ยังคงหลับอยู่โดยที่ไม่รู้ว่าซังจินได้มาถึงแล้ว ซังจินได้สั่นเขาเพื่อที่จะปลุกขึ้นมา

“เฮ้ฟรานซ์”

ฟรานซ์ได้เริ่มตื่นขึ้นมา

“อา! อะไร?!”

ปฏิกิริยาของเขาเป็นไปตามธรรมชาติเมื่อเห็นว่าโรงแรมที่มีไว้สำหรับนักล่าเพียงคนเดียวได้มีคนอื่นมาปลุกเขาขึ้นมา มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เขาหยุดตัวเองไม่ให้คว้าดาบที่เก็บไว้ใกล้ตัวของเขาและพูดกับคนที่ปลุกเขาขึ้นมา

“อา…เค”

เขาคงจะคิดว่ามันหลับลึกเกินไปแน่ๆ เขาได้มองไปรอบๆห้อง

“มันถึงเวลาการประชุมแล้วหรอ?”

ซังจินได้ตอบกลับไป

“ไม่ มันยังเหลือเวลาอยู่อีก 1 ชั่วโมงก่อนที่จะประชุม ฉันเพียงแค่ต้องการจะขออะไรกับนายหน่อยดังนั้นฉันเลยมาหานายก่อน”

“คำขอหรอ?”

“ใช่แล้ว”

“อะไร…”

“ซังจินได้จับไหล่ฟรานซ์และพูดออกมา

“ไปล้างหน้าและมาบนฉันที่ลานกว้าง เราจะไปสู้กัน”

“สู้กัน?”

ฟรานซ์ได้เบิกตาขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ใช่แล้ว สู้กัน”

ครู่หนึ่งเขาก็หยักหน้ารับ

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

ซังจินได้ออกไปจากห้องนอนและกลับไปที่ล็อบบี้ ที่นั่นมีดารูปินจากอีกมิติอยู่ มันเหมือนกับในมิติของเขาเองเลย เขาได้เข้ามาหาซังจินและถามออกมา

“ท่านนักล่า กระผมควรจะเตรียมอาคารเช้าเป็นอะไร?”

“ไม่ ยังไม่ต้อง ฉันจะไปกินอาหารเช้าทีหลัง สำหรับตอนนี้…ช่วยเตรียมน้ำแอปเปิลให้ฉันสักแก้วสิ”

“เข้าใจแล้วครับ ทันทีเลย”

ดารูปินได้กลับเข้าไปในครัว ในขณะเดียวกันซังจินก็ได้หยิบเอาตะเกียงของซาดาเมียร์ออกมาและขัดมัน จากนั้นจินนี่ก็ปรากฏตัวออกมา

“ท่าเรียกข้าหรอนายท่าน? มันยังคงเช้าอยู่เลย ท่านต้องการให้ข้าทำอะไรหรอ?”

“อืมม ในที่สุดฉันก็สามารถจะร่ายเวทย์ระดับ 9 ได้แล้ว…ดังนั้นฉันอยากจะแสดงมันให้นายเห็นนะ”

“โอ้… ในที่สุด…”

ซาดาเมียร์ดูจะมีความสุขมากกว่าซังจินซะอีกที่ได้รับข่าวใหม่ เขาได้ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อที่จะคิดค้นเวทมนตร์ย้อนเวลา การได้เห็นเวทย์ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือมันจะต้องสร้างความสุขอยากมากให้กับเขา

“น้ำผลไม้พร้อมแล้ว”

ดารูปินได้นำน้ำผลไม้มาให้กับซังจิน เขาได้ดื้มมันเล็กน้อยในขณะที่รอให้ฟรานซ์ลงมา จากนั้นครู่หนึ่งฟรานซ์ได้ลงมาจากบันไดพร้อมด้วยชุดเกราะพร้อมต่อสู้

“พวกเราไปกันเถอะเค”

ซังจินได้มุ่งหน้าไปที่ลานกว้างพร้อมกันกับเขา

“ฟู่”

ฟรานซ์ได้ดึงดาบสองมือออกมาจากฝัก ซังจินก็ได้ตรวจสอบแหวนของเขาในขณะที่ดึงดาบเวทมนตร์อาเรี่ยนออกมาด้วย ฟรานซ์ได้พูดออกมาด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอารมณ์

“สู้กันกับเค ฉันรู้สึกกระวนกระวายมากยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับบอสซะอีกนะ”

ซังจินได้ยิ้มกว้างออกมา นั้มันไม่ใช่การแข่งขันที่แท้จริง แต่เป็นการทดสอบ อย่างไรก็ตามซังจินไม่มีเจตนาที่จะบอกความจริงและต้องการที่จะให้เขาเชื่อในสิ่งที่เขาอยากจะเชื่อ ซังจินได้พูดกับเขาไป

“เข้ามาจัดการฉันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่นายมีเลยฟรานซ์”

 


ตอนนี้กลุ่มลับมีทั้งหมดสามกลุ่มแล้วนะครับ สามารถจะติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลย > จิ้มเลย < ตอนล่าสุดในกลุ่มลับทันอิ้งแล้วครับผม