0 Views

Chapter 127 – Kariharan Frostplains (6)

นักล่าทั้งห้าคนได้วิ่งเข้าไปใส่เจ้าตัวน่าขยะแขยง

“กำแพงโล่”

มันได้ยกโล่ขึ้นมาตั้งเป็นกำแพง ฟรานซ์ได้วิ่งไปรอบๆด้านและมองไปในรูปแบบขณะที่วิ่ง เขารู้ว่าการโ๗มตีโล่ไปในตอนนีมันจะเป็นการกระตุ้นให้โดนสวนกลับมากกว่า

และไม่ห่างจากตรงนั้นมันไม่ได้มีแค่นั้น แต่มันมีทั้งดาบและหอกเป็นโหล่ที่อยู่ในที่เดียวกัน

‘แต่…พวกเราไม่ควรที่จะโจมตีในตอนนี้…’

ฟรานซ์ได้คิดกับตัวเอง แต่แล้วเขาก็ได้ลบความคิดนี้ไปอย่างรวดเร็ว การตัดสินใจของอิลลิชนั้นดีมากแม้ว่ามันจะเป็นเพียงช่วงสั้นๆที่พวกเขาได้พบกัน แต่ว่าฟรานซ์ก็มีความคิดว่า

‘อิลลิชจะต้องมีความคิดที่ดีแน่นอน ฉันจะต้องทำให้ดีที่สุดถ้าหากเขาบอกอะไรออกมา’

ฟรานซ์นั้นได้วิ่งไปที่ด้านหนึ่งของเจ้าตัวหน้าขยะแขยงนี้ที่ไม่มีโล่อยู่ มันมีเพียงแค่ขวานไม่กี่เล่ม เท้า และหมวกที่เผชิญหน้ากับเขา ฟรานซ์ได้เหวี่ยงดาบเข้าไปตัดแขน ขา และหัวออกมา

“ย้ากก”

ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นนักล่าสามคนทีด้านหลังได้รับการโต้กลับกับมา

‘…’

ฟรานซ์นั้นมองเห็นแต่ว่าเขาก็ยังโจมตีส่วนของตนต่อไป สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาคิดว่าการสร้างความเสียหายของบอสคือสิ่งที่สำคัญที่สุด และสองอิลลิชมักจะเข้าไปช่วยพวกเขาเมื่อสถานการณ์มันอันตราบ ผู้บัญชาการก็ยังคงสั่งต่อไป

“ล้อมรอบพวกมัน”

และมวลมหามอนสเตอร์ก็ได้เริ่มกระจายตัวเป็นวงกลม นักล่าสองคนได้หลบหนีไปอย่างรวดเร็ว แต่ว่ายังเหลืออยู่อีกหนึ่งคน

“ชะ…ช่วยด้วย”

เขาได้รับบาดเจ็บที่ขาของเขาในระหว่างที่ต่อสู้และไม่สามารถจะขยับตัวได้ ดังนั้นเขาจึงได้ขอความข่วยเหลือ ฟรานซ์นั้นคิดว่าอิลลิชจะเข้าไปช่วยหรือไม่ก็สั่งให้เขาทำ แต่ว่าอิลลิชก็ไม่ได้มีท่าทางจะเข้าไปช่วยหรือสั่งให้ใครเข้าไปช่วยเลย

‘ฉันควรจะทำยังไงดี?’

ในขณะที่ฟรานซ์กำลังลังเลอยู่ เจ้าตัวน่าขยะแขยงนั้นก็ได้ทำให้นักล่าล้มลงและปล่อยพิษเพื่อดูดเขาเข้าไปในร่างกาย ดาบนับไปถ้วนและขวานได้มุ่งตรงไปที่นักล่าจากรอบด้าน

การที่ตกอยู่ในวงล้อมมันจะนำไปสู่ความคาย แถมมันยังก็อาจจะถูกนำไปรวมตัวเข้าด้วยกับเจ้าตัวน่ารังเกียจอีกด้วย ฟรานซ์ได้เหวี่ยงดาบออกไปอย่างรวดเร็วในขณะเดียวกันก็ตะโกนออกมา

“ลมตัด”

ออร่าสีฟ้าได้ออกมาจากอาวุธและพุ่งเข้าไปทางตัวประหลาด แต่ว่า

“โล่”

ตามคำสั่งนี้ได้มีโล่จำนวนมากโผล่ขึ้นมาป้องกันออร่าดาบของฟรานซ์ ฟรานซ์พยายามจะใช้ช่วงเวลานั้นเข้าไปช่วยนักล่าที่บาดเจ็บ

แต่ว่าหอกหลายอันก็ได้ถูกแทงออกมาจากร่างกายของตัวประหลาด ฟรานก็ได้แต่ถอยกลับไป และเมื่อทำเช่นนั้น เจ้าตัวน่าขยะแขยงก็ได้กลืนกินนักล่าคนนั้นไปทั้งตัว

“อ๊ากกกกกก”

เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดที่ต่างจากเสียงอื่นๆได้ดังออกมาจากข้างในของตัวประหลาด ฟรานซ์ได้กัดริมฝีปาก

‘เวรเอ้ย’

เขาคิดว่าเขาจะไม่ต้องสูยเสียพรรคพวกไปอีกหลังจากที่ได้รับฉายาผู้ถูกเลือก แต่ว่าความรู้สึกไร้ซึ่งพลังมันก็ได้กลับมาเอาชนะเขาไป ในขณะเดียวกันอิลลิชก็ได้กลับไปที่ฝั่งนักล่า

“เวรเอ้ย…เขาเสร็จมันแล้ว ในตอนนี้พวกเรามีเพียงแค่ 4 คน ในตอนนี้เราจะต้องให้ความสำคัฐกับมันจริงๆ”

ฟรานซ์ต้องการจะถามออกไปว่า

‘ทำไมนายไม่ช่วยเขา?’

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะว่าหลังจากที่มันได้กลืนนักล่าคนหนึ่งไปมันก็กำลังก้าวมาหาพวกเขาพร้อมกับใบมีที่ปล่อยสีแดงจางๆออกมา

****

ในขณะที่ฟรานซ์กำลังต่อสู้กับบอสลับ ซังจินก็กำลังยุ่งอยู่กับการล่าฆาตกร

“วะ…เวรเอ้ย แกเป็นใคร?”

หนึ่งในฆาตกรได้ตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด ซังจินได้ชี้ขึ้นไปที่ฉายาบนหัวโดยไร้ซึ่งคำพูด

“มันก็เรื่องของแก”

เขาได้พุ่งเข้ามาหาซังจินในขณะที่ถือดาบและขวาน ชายคนนี้ค่อนข้างจะเร็ว เขาเร็วมากกว่าค่าเฉลี่ยปกติของฆาตกรถึง 1.5 เท่า มันจึงได้ทำให้เขากลายไปเป็าฆาตกรที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้

แต่ว่ามันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถปะทะกับซังจินได้ ซังจินได้มองเขาเข้ามาอย่างง่ายๆและเหวี่ยงดาบออกไปในเวลาที่พอเหมาะ ทำให้ทำลายอาวุธของฆาตกรไปดวงตาของชายคนนั้นได้เบิกกว้างขึ้น

“ได้ยังไงกันดาบระดับตำนานของฉัน…”

และซังจินก็ตัดหัวของเขา จากนั้นเขาก็หยิบไอเทมของฆาตกรที่ตกออกมา หนึ่งในขวานที่เขาใช้อยู่อยู่ ซังจินได้หยิบมันขึ้นมาและตามด้วยเสียงประกาศของโอเปอเรเตอ์

[ขอแสดงความยินดีด้วยคุณได้รับไอเทมระดับตำนาน ‘ฟันคนเถื่อน’]

ฆาตกรในรอบนี้พูดได้เลยว่าเป็นของจริง

“ใช่ ใช่…นายแ๘งแกร่ง แต่ว่านายก็ควรจะรู้ว่ามีใครบางคนที่แข็งแกร่งกว่านาย จริงๆแล้วนายคิดว่านายจะสามารถจะเพลิดเพลินไปกับสิ่งเช่นนี้ด้วยตัวเองได้หรอ? นายจะต้องโดยจัดการสำหรับการทำชั่วโดยฉัน”

ซังจินได้พึมพัมออกมาในขณะที่เก็บไอเทมลงลูกบาศก์

นี้มันเป็นการล่าที่สามแล้ว และใช้เวลาไม่ถึงนาที เขานั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ แต้ว้าฆาตกรได้ถูกทิ้งไว้ตามลำพังและไม่ได้ออกไปนอกวังเลย

มันอาจจะเป็นเพราะว่าเขากลัวที่จะต้องพบกับเสือเขี้ยวดาบ เยติเพียงลำพัง แต่ว่านี่มันก็เหมือนกับการหนีเสือปะจรเข้เมื่อซังจินได้ข้ามมิติมา

เขาได้ต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อชีวิต แต่ว่านี่มันก็คือหลังจากทุกออ่าง การต่อต้านซังจินนั้นมันไร้ประโยชน์

****

อิลลิชได้ออกคำสั่งอีกครั้งหนึ่ง

“พวกเราก็จะทำแบบเดิม แต่ว่าใครคราวนี้นายสองคนอยู่ต้องการศัตรู ทำเพียงแค่ข่มขู่ไม่ต้องตีจริงๆ”

ฟรานซ์คิดว่านี่มันเป็นวิธีที่ไร้ที่ติ มันเป็นวิธีเดียวที่จะหลีกล่วงจากโล่ไปได้

ฟรานซ์ได้วิ่งออกไปที่ทางด้านขวา แต่แล้วจากนั้นผู้บัญชาการก็ออกคำสั่ง

“โล่ไปด้านหน้า”

และโล่หลายๆอันก็ได้ไปถูกวางกันระหว่างฟรานซ์กับตัวน่าขยะแขยง ฟรานซ์ได้ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

‘ฉันควรจะโจมตีนี่ไหม?’

แต่ไม่ว่าเขาจะคิดมันยังไงมันก็ไม่ใช่ไอเดียที่ดี ฟรานซ์นั้นไม่ได้ทำตามคำสั่งของอิลลิชและทำเพียงทำเป็นโจมตีเท่านั้น

ฟรานซ์ก็ได้เหลือบมองไปอีกสองคน แต่ว่านักล่าจริงๆมีเพียงแค่ข่มขู่ศัตรูและไม่โจมตี พวกเขาได้เดินตามทำคำสั่งของดา อิลลิชได้เดินไปและโวยป่าว

“โจมตีโล่ที่อยู่ด้านนี้”

แต่ว่าในเวลาเดียว

“เปลื่ยน”

ผู้บัญชาการได้ตะโกนออกมาจากด้านในและหอกของตัวประหลาดก็ได้เตรียมพร้อมที่จะแทงออกไปและมันก็พุ่
ไปด้านหน้า เป้าหมายก็คือสองนักล่าที่อยู่ตรงกลาง นักล่าแตกละคนพยายามที่จะแยกออกจากกันในขณะที่ขยับหลบออกไปจากทาง เจ้าตัวประหลาดมันก็ได้เลือกที่จะไล่ตามนักล่าเพียงคนเดียวและพุ่งเข้ามาต่อ

“แฮ่ก…แฮ่ก…”

เขาพยายามจะหลบหนีออกไป แต่ว่าเจ้าตัวน่าขยะแขยงมันก็ได้วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเหมือนกับรถไฟ มันวิ่งเข้าไปหานักล่าและฟาดเขากระเด็นไปไกล ในตอนนี้เหลือเพียงแค่นักล่าเหลืออยู่สามคนเท่านั้น ฟรานซ์ได้ได้มองไปทางอิลลิช และอิลลิชก็ได้ตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว

“พวกเราไล่ตามมันไป”

ฟรานซ์ได้รู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกๆ จนถึงตอนนี้ปกติอิลลิชจะให้ความสำคัญกับทีมเหนือสิ่งอื่นใด แต่ว่าในคราวนี้คำสั่งของเขาดูเหมือนกับว่าจะให้ความสำคัญกับการเคลียการจู่โจมมากกว่า

เขาได้วิ่งไปด้านหน้าและโจมไปที่ด้านหลังของตัวประหลาด มันรวดเร็วและแม่นยำ นักล่าที่เหลือก็ได้โจมตีไปที่ด้านหลังของมันในขณะที่พวกเขาไล่ตามไป

มันแปลกฟรานซ์ไม่สามารถจะทำอะไรได้นอกจากเชื่อฟังเขา ฟรานซ์ได้ถือดาบสองมือและตัดแขนและขาของตัวประหลาด

“ด้านหลัง”

เมื่อบูบัญชาการมันได้ไปมองรอบๆ อิลลิชก็ได้ถอยออกไปอย่างไร้ซึ่งคำพูด ฟรานซ์และคนอื่นๆก็ได้ถอยตามเขาไปเช่นกัน มันแปลกมากถ้าหากเป็นในก่อนหน้านี้อิลลิชจะให้คำแนะนำ

‘ตอนนี้ถอยก่อน’

หรือไม่ก็อะไรบางอย่างทำนองนั้น อย่างไรก็ตามในตอนนี้เหลือคนเพียงสามคนเท่านั้น อิลลิชยังคงออกคำสั่งต่อไป

“คราวนี้ฟรานซ์ไปตรงกลางและพวกเราจะไปรอบๆ”

ฟรานซ์ในตอนนี้รู้สึกสับสนมาก

‘มันยังไม่ได้จบลงจนถึงในตอนนี้…ฉันจะยังคงต้องฟังเขาอยู่ไหม?’

แต่ว่ามันก็ไม่มีเวลาที่เพียงพอที่จะคิดพิจารณาตัวเลือกนี้ ตัวประหลาดมันได้เข้ามาใกล้พวกเขาอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนได้แยกออกจากกันไปเผชิญหน้ากับมัน ถ้าหากว่าจะมีสิ่งใดที่เป็นกำลังใจให้พวกเขาก็คือการที่เจ้าตัวประหลาดมันมีขนาดที่เล็กกว่าแต่ก่อน

นี่จะต้องขอบคุณอิลลิชและตัวเขาเองที่ทำงานอย่างหนักเพื่อตัดชิ้นส่วนของมัน ในตอนนี้จำนวนของอาวุธและโล่ของมันได้ลดลงไปเรื่อยๆ นักล่าทั้งสามคนได้โจมตีไปที่แต่ละด้านของมันทำให้มันไม่สามารถจะป้องกันหรือโจมตีได้ทั่วถึง ผู้บัญชาการมันจึงตะโกนออกมา

“โจมตีไปที่คนอ่อนแอ ไปทางขวา”

ทางขวานั่นคือที่ๆนักล่าคนอื่นยืนอยู่ เขาคงจะไม่ได้ตระหนักว่าเขานั้นอยู่ด้านขวา เขาได้ถูกโจมตีโดยธรรมดาเมทื่ออยู่ดีๆหิกก็ได้โผล่ออกมากระแทกขวานจากที่ใดก้”ฒ๋ณุ็

“อั๊ก”

“ไม่”

ฟรานซ์ได้ตะโกนขึ้นแต่ว่าขวานสองเล่มก็ได้พุ่งออกไป

“ฉึบ”

ขวานได้ตัดลงที่หัวของนักล่า ในตอนนี้มันเหลือเพียงแค่ฟรานซ์และอิลลิช ฟรานซ์ได้เริ่มที่จะพิจารณาที่จะใช้ตัวช่วยโกงๆ สุดยอดนักล่าเค

เขาได้ถูกบอกเอาไว้ว่าไม่ให้เรียกขอความช่วยเหลือเว้นแต่ว่าจะตกอยู่ในอันตรายเพราะว่าชายคนนั้นก็มีสิ่งที่จะต้องทำ แต่ว่าการเผชิญหน้ากับบอสลับโดยที่มีนักล่าเหลือเพียงสองคน มันก็เป็นที่แน่นอนแล้วว่ามันเป็นสถานการณ์ที่อันตราย

‘ฉันวางแผนเอาไว้ว่าจะไม่พึ่งพาเขา…’

เมื่อฟรานซ์ได้มีความคิดเช่นนั้น

“ใจมาร”

ทันใดนั้นอิลลิชก็ได้เปิดใช้งานทักษะใช้งานบางอย่างและเริ่มตัดสิ้นส่วนของตัวประหลาดด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติหลายเท่า ผู้บัญชาการก็ได้ร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง

“โล่ โล่”

และตามคำสั่งมันก็ได้พยายามที่จะป้องกันอิลลิช แต่ว่าาเขาก็ไม่สนใจมัน เขาได้ตัดผ่านโล่และป้องกันตนเองด้วยโล่ของเขาเอง

ฟรานซ์ไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ว่ามันก็ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีหากเขาเข้าไปช่วยด้วย ฟรานซ์ได้ใช้ดาบของตนอย่างชำนาญและตัดแขนและขาตัวประหลาดในจุดที่เขาสามารถเข้าถึงได้

ในที่สุดแขนและขาทั้งหมดของมันก็ได้ถูกตตัดออกไป ตอนนี้เหลือเพียงแค่ผู้บัญชาการเท่านั้นที่เหลืออยู่ ฟรานซ์และอิลลิชได้พุ่งเข้าไปใส่ศัตรูของพวกเขา

[บอลลับผู้บัญชาการราฮาทแห่งอัศวินสิ่งโตสีชาดและอัศวินได้ถูกกำจัดแล้ว]

“แฮ่ก….แฮ่ก…”

ฟรานซ์ได้มองไปรอบๆในขณะที่หอบหายใจ ที่อยู่รอบๆตัวเขาเป็นซากศพของนักล่าอีกสามคน มันเป็นภาพที่ทำให้เขาท้อแท้ ฟรานซ์ได้หลับตาลงและพิงดาบเอามันเป็นอย่างนี้เพราะว่าเขาไม่สามารถจะปกป้องและช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีมได้ แต่แล้วในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงของอิลลิชพูดออกมา

“โอเปอเรเตอร์แสดงสถานะของผู้ถูกเลือกให้ฉันดู”

‘ผู้ถูกเลือก?’

ฟรานซ์นั้นตกใจกับสิ่งที่เขาได้ยินและจ้องไปที่ลูกบาศก์ของอิลลิชที่กำลังแสดงสเตตัสของฟรานซ์อยู่

“นายเห็นมันได้ยังไง…?”

เมื่อฟรานซ์ได้ถามออกมา อิลลิชก็ตอบกลับมาด้วยคำถามอื่น

“นี่มันคืออะไร…นายได้รับโบนัสมากขนาดไหนกัน? แต้มเหล่านี้มัน…40%? 50% มันมากกว่าสเตตัสของนายเองอีก? นี่มันเกินกว่าคำว่ามากเกินไปซะอีก”

ในขณะที่ฟรานซ์ยังคงไม่สามารถประมวลในสิ่งที่เกิดขึ้นได้ อิลลิชก็หรี่ตาลงและพูดออกมา

“ฉายาผู้ถูกเลือก…นายโกหกฉัน”