0 Views

Chapter 114 – Black Market Tenth Shopping (4)

ซังจินกับเซรินได้เดินไปที่ร้านลาทเอจ เซรินก็ได้ถามเรื่องราวต่างๆกับซังจินไปตลอดทาง

“เขาได้ปล่อยเวทย์ของเขาใส่เพื่อนร่วมทีมในอดีตงั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว”

“ทำไมกันหละ?”

“เธออาจจะรู้แล้วจากประสบการณ์…แต่ว่าคนทั่วไปนั้นส่วนใหญ่ไม่มีโนวโนมที่จะตัดสินใจอย่างมีเหตุผล ที่แห่งนี้มีคนมากมายไม่สามารถจะจัดลำดับความสำคัญได้และแย่งผลประโยชน์จากคนอื่นๆ พวกเขาได้ฆ่าคนอื่นแม้ว่าพวกเขาจะรู้ตัวว่ามันจะนำไปสู่การตายของตน”

“อืมมม….งั้นโอปป้าได้ถูกทรยศและตายไปหรอ?”

“อืมมมม”

“หืมม…”

เซรินได้จับไปที่ริมฝีปากและตกอยู่ในความคิด

‘ฉันไม่คิดว่าฉันจะสามารถบอกเรื่องนี้กับใครไปได้’

ซังจินได้คิดขึ้นมาในขณะเดินต่อไป และเซรินก็ได้ถามออกมาอีกครั้ง

“เอ็ดเวิร์ดเขาเป็นคนยังไงกัน?”

“เขาเป็นคนดี”

เซรินรู้สึกประหลาดใจมากกับการที่ได้ยินคำตอบนี้จากซังนิจ

“ห๊ะ อะไรนะ?”

ซังจินได้พูดซ้ำออกมา

“เขาเป็นคนที่ดีจริงๆ คนที่จริงจัง อ่อนโยน สมาท รอบคอบ…มันไม่มีอะไรที่แย่เลยเมื่อพูดถึงเขา นั่นมันคือก่อนที่การจู่โจมจะเริ่มขึ้น”

“จริงหรอ?”

“ใช่”

“แต่ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นหละ?”

“ฉันคิดว่าเธอไม่สามารถจะตัดสินคนจากหน้าปกได้”

“ฉันไม่เข้าใจเลย…ทั้งหมดนั่น…”

ซังจินก็รู้สึกเหมือนกัน เขาอยากจะถามเอ็ดว่าทำไมเขาถึงทำมัน ซังจินไม่เคยรู้เลยว่าทำไมเอ็ดถึงได้ตัดสินใจที่จะเป็นฆาตกร

“แล้วพวกคนที่เหลือใน 10 คนสุดท้ายหละ?”

“พวกเขาแข็งแกร่งมาก ฉันเป็นผู้ที่ใช้ดาบได้ดีที่สุดในหมู่พวกเขา…แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉันแกร่งกว่าพวกเขา ทุกๆคนต่างก็มีวิชาเฉพาะของพวกเขาเอง

“จริง?”

“ใช่แล้ว ความจริงที่ว่าทำไมฉันถึงได้ตายเป็นคนสุดท้ายนั่นมันเป็นเพราะโชค เมื่อตอนที่เอ็ดได้ปล่อยเวทยย์ เขาก็ได้อยู่ห่างจากกลุ่มเล็กน้อย จากนั้นเอ็ดก็ถูกจับโดยมอนสเตอร์และตายไป….และฉันก็ได้เป็นนักล่าคนสุดท้าย”

“หืมมม…”

ทั้งสองคนได้มาถึงร้านลาทเอจแล้ว ในขณะเดียวกันเคนเนทก็ได้ท้าทายนักล่าทั้งสิงคน

“ยินดีต้อนรับนักล่า”

ซังจินได้หันไปมองที่ปลายสุดของร้าน จุดนั้นที่ๆว่างเปล่าในมิติของเขา มันมีบลัดเวเจนว่างอยู่

‘ฉันคิดว่า…มันอยู่นั่น’

ซังจินได้บอกกับเคนเนท

“ช่วยส่งบลัดเวเจนมาทีได้ไหม?”

เคนเนทได้ทำตามคำขอและส่งดาบมาให้เขา

“นี่มันเป็นไอเทมระดับตำนานบลัดเวจเน ราคาคือ 9800 เหรียญดำ”

แต่จากนนั้นเคนเนทก็เสริมขึ้นมาอีก

“แต่ว่า…นักล่าที่มาเยี่ยมไม่สามารถจะซื้อของไปจากร้านนี้ได้

“อา รู้แล้ว”

ซังจินได้หันไปพูดกับเซริน

“เซรินช่วยซื้อมันให้ฉันที และจากนั้นฉันจะจ่ายให้เธอ 9800 เหรียญ”

“ตกลง โอปป้า”

เวรินได้ทำตามที่ซังจินขอและก้าวไปด้านหน้า

“ช่วยทำเการแลกเปลื่ยนให้เสร็จด้วย”

เธอได้ซื้อดาบด้วยเหรียญของเธอเอง ซังจินได้พูดกับเธอ

“อาช่วยอย่าสวมใส่มันแม้ว่ามันจะเป็นแค่มุก ถ้าเธอใส่มัน มันก็จะกลายไปเป็นไอเทมผูกมัด”

“โอเคร”

เซรินได้เริ่มการแลกเปลื่ยนกับซังจินในทันที แลกดาบกับเงิน 9800 เหรียญ หลังจากการแลกเปลื่ยนเสร็จสิ้นซังจินก็เก็บมันลงไปในลูกบาศก์

‘มันเป็นชิ้นที่ 3 แล้ว…’

เนื่องจากว่าเขาได้สัญญาเอาไว้ว่าจะพบกับฟรานซ์ในภายหลัง ดังนั้นเขาจึงจะสามารถรวบรวมอันที่ 4 ได้และจากนั้นก็ผสมดาบเข้าด้วยกัน ซังจินได้พูดกับเซริน

“ขอบคุณมาก ด้วยเหตุนี้ฉันจึงสามารถจะเพิ่มระดับดาบได้อีกขั้นหนึ่ง”

“โอปป้ากำลังรวบรวมไอเทมระดับตำนานสามชิ้นใช่ไหม? เหมือนกับหินเอนชานต์?”

“ใช่แล้ว แล้วเธอได้รวบรวมหินเอนชานต์ไหม?”

“ฉันได้รับมันมาบ้างบางส่วนจากการจู่โจมครั้งล่าสุด ดังนั้นฉันจึงได้อัพเกรดธนูและผ้าคลุมไปแล้ว”

“โอ้จริงหรอ?”

ในขณะนั้นเอง

[ผู้ถูกเลือกได้ร้องขอให้คุณเทเลพอต คุณจะยอมรับหรือไม่]

โอเปอเรเตอร์ได้ถามเขาอีกครั้ง เซรินและซังจินได้มองไปที่ลูกบาศก์ ในเวลาเดียวกัน บนลูกบาศก์ก็มีหน้าของฟรานซ์ปรากฏออกมา

“เคนี่ฉันนะ ฟรานซ์”

ซังจินได้บอกกับเซริน

“อา นี่คืออีกคนหนึ่งที่เป็นผู้ถูกเลือกเหมือนกับเธอ”

“เข้าใจแล้ว…ฉันคิดว่าคุณคงจะต้องไปแล้ว”

“ใช่ ถ้างั้น…เราจะมาพบกันใหม่ใในวันพรุ่งนี้เพราะวันพรุ่งนี้มันเป็นวันหยุด”

“ฉันควรจะเรียกโอปป้าตอนกี่โมง?”

ซังจินได้คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาได้สัญญาว่าจะพบกับนาดาในวันพรุ่งนี้

‘ถ้าฉันพบเธอแล้ว…พวกเราก็จะสามารถกินอาหารร่วมกันได้’

เขาไม่สามารถจะทานอาหารเย็นสองมื้อได้ ซังจินจึงบอกกับเซรินไปว่า

“พรุ่งนี้ตอนบ่ายโมง มันจะเป็นเวลาที่ดีที่สุด”

“โอเค เข้าใจแล้วง โอปป้า ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันใหม่นะ”

“โอเค”

จากนัน้ซังจินก็ได้เทเลพอตไปที่มิติอื่น ฟรานซ์ได้ยืนอยู่ที่หน้าร้านอาหารในตลาดมืด เขาได้ถามกับซังจิน

“ฉันขอถามได้ไหมว่าเธอเป็นใคร? ผู้หญิงคนนั้น?”

เขาจะต้องหมายถึงเซริน ซังจินจึงตอบกลับไป

“อาเธอก็เป็นผู้ถูกเลือกอีกคนเช่นกัน”

“เธอ จริงอะ? เธอเป็นคนที่สวยจริงๆ”

“อืมม…เอาหละ ฉันกว่างั้น แล้วนายตัดสินใจได้หรือยัง? ว่ามื้อค่ำนี้จะกินอะไร?”

“ฉันได้พบสถานที่ๆมีเบียร์และอาหารดีๆ ดังนั้นฉันจึงอยากที่จะไปที่นั่น”

“โอ้? ฟังดูดีนี่ งั้นไปกันเถอะ”

ซังจินกับฟรานซ์ได้เดินไปที่ผับแห่งหนึ่ง

[ที่นี่คือโมโนของ ‘คูลและเพทตี้’]

เจ้าของที่แห่งนี้เป็นกอริลลาร่างยักษ์ เขาได้นำจากที่เต็มไปด้วยไส้กรอกขนาดใหญ่ไว้ในมือข้างหนึ่งและเบือกอีกสองแก้วในมือที่ว่างอยู่

ซังจินได้ฟรานซ์ได้กินไส้กรอกพร้อมกับเบียร์ มันเป็นเวลานานมากแล้วที่ซังจินได้กินข้าวกับคนอื่นครั้งล่าสุด

“แล้วมันเป็นยังไงบ้าง? การจู่โจมครั้งนี้?”

“อา มันก็ไม่ได้แย่มาก คงจะต้องขอบคุณฉายาที่นายมอบให้มันได้ทำให้ฉันเอาชนะบอสมาได้อย่างไม่มีปัญหามากนักและไปเอาชิ้นส่วนลับที่ซ่อนอยู่ แน่นอนว่า…พวกเราไม่ได้พบกับบอสลับ….”

เมื่อพวกเรากินอาหารกันเสร็จพวกเขาก็ไปที่ลาทเอจและจัดการซื้อขายแลกเปลื่ยนบลัดเวเจนกัน เมื่อธุระเสร็จสิ้นซังจินก็เตรียมตัวที่จะกลับไปสู่มิติของตนเอง

“ไว้มาเจอกันใหม่ในวันพรุ่งนี้เมื่อไม่มีอะไรจะทำแล้ว”

“แล้วเมื่อไหร่หละที่ฉันควรจะเลือกนาย?”

“หืมมม…ประมาณบ่ายสามโมง?”

“อา? แต่ว่าถ้าพวกเราพบกันในเวลาอาหารกลางวันหรือเย็น…”

อา ขอโทษด้วยนะพอดีช่วงเวลานั้นมันได้ถูกกำกับไว้แล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่คิดว่าจะทำเช่นนั้นได้ ของเพียงแค่เอาเป็นดื่มชาหลังจากอาหารกลางวันหรืออะไรก็ได้”

“โอเค ถ้างั้นพบกันอีกครั้งบ่ายสามนะ เค”

“ใช่แล้ว มันเป็นการดื่มที่ดีมาก”

ซังจินได้ทิ้งฟรานซ์เอาไว้

“กลับ”

เมื่อเขาได้เทเลพอต เขาก็ได้กลับไปที่ห้องนอนในโรงแรม ซังจินได้ลงมาบันไดดารูปินและซัมม่อนของเขาได้รอเขาอยู่ ดารูปินก็ได้เป็นคนแรกที่พูดออกมา

“ท่านนักล่าที่เคารพ อาหารค่ำเอาเป็น…?”

“อา ฉันได้กินไปแล้ว ช่วยให้อาหารแก่คนอื่นๆได้เลย

“ฉันได้ให้พวกเขาแล้วเมื่อเวลาเหมาะสม

“ขอบใจมากนะ นอกจากนี้วันนี้มันมีใลเสร็จไหม?”

“ยังไม่มีครับ มันจะถึงเวลาแล้ว…”

ซังจินได้ไปตรวจสอบด้านนอก ดวงอาทิตญ์กำลังจะตกดินตามที่ดารูปินพุด ครึ่งนกพิราบควรจะมาถึงพร้อมกับกระเป๋าเป๋ที่ใส่ใบเสร็จเอาไว้แล้ว ซังจินจึงถามกับโอเปอเรเตอร์

“โอเปอเรเตอร์ฉันมีเหรียญดำอยู่กี่เหรียญ”

[6965 เหรียญ]

“หืมมม….”

ซังจินได้ค้นในความทรงจำของเขา ค่าใช้จ่ายในการรวมยอนฮัวเรทไอเทมระดับวีรบุรุาคือ 3000 เหรียญ แต่นี่บลัดเวเจนมันเป็นไอเทมระดับตำนาน

‘ฉันมีเงินไม่ถึง 7000 เหรียญ แล้วมันจะพอไหม?’

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเงินเพียงพอในการทำไอเทมทั้งสองชิ้น แทนที่จะทำทั้งสองอันพร้อมกัน เขาจะต้องตัดสินใจสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่ก็ยังมีอีกสองสิ่งที่เขาจะต้องทำ

อย่างแรกคือควรจะมอบผลไม้วิวัฒนาการให้ใคร ข้อที่สองก็คือ แหวนของจอมเวทย์นี่ ซังจินได้เรียกซาดาเมียร์ออกมา

“ซาดาเมียร์ออกมา”

“ครับนายท่าน”

ซาดาเมียร์ได้ลอยไปที่โต๊ะของซังจิน ซังจินได้เอาแหวนไอโอออกมาแล้วโชว์ให้โฟทเห็น

“นี่มันของจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่”

เมื่อซังจินกำลังมีปํญหาในการหาคำพูด เขาจึงให้แคทมารับหน้าแทนอย่างรวดเร็ว

“อนาทอล”

ใช่แล้ว อนาทอลก็มีอำนาจของมัน เมื่อฉันได้ใช้มัน มันน่าทึ่งจริงๆ”

“มันทำอะไรได้?”

“มันช่วยให้ฉันสามมารถใช้เวทมนตร์สีฟ้าได้…และเพิ่มพลังเวทย์ 5 เท่า”

“จริง?”

“ใช่แล้ว ด้วยระดับมานาของฉันในตอนนี้ฉันสามารถจะใช้เวทย์สองที่ตรึงมังกรแดงเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์”

“มังกรแดง?”0

“ใช่แล้ว ในตอนที่อยู่ภายในภูเขาไฟอะ ใยเป็นพลังที่ไม่น่าเชื่อ ค่าตัวเลขเพิ่มเป็นห้าเท่า…และผลที่เกิดขึ้นมันก็แตกต่างจากอันนั้น ”

ซาดาเมียร์ได้ตอบข้อสังเกตุของซังจิน

“ตามธรรมชาติแล้วเวทย์มันจะมีแต่มีพลังมากขึ้นเรื่อยๆ”

ทันใดนั้นเอง

คนส่งใบเสร็จก็ได้มาถึงแล้ว

“ขอบคุณนะ”

ซังจินได้รีบผลิกผ่านใบเสร็จ มันมีเพียงพอแล้วที่จะใช้เวลาครู่หนึ่งผ่านพวกเขา ซังจินได้ส่งแหวนไปให้ซาดาเมียร์ และพูดออกไป

“อย่างไรก็ตามมันจะปลดเวทย์สีฟ้าทั้งหมดและเพิ่มพลังเวทย์ห้าเท่า ช่วยคิดถึงวิธีต่างๆที่ฉันจะสามารถใช้มันได้”

“ครับนายท่าน”

ซังจินได้ส่งแหวนออกไปและตรวจสอบใบเสร็จแต่ละใบ จากนั้นเขาก็เก็บมันลงปก่อนที่จะใส่ลงไปในก้อน เนื่อจากว่าสินค้าส่วนใหญ่เป็นยารักษหน้า

‘ฉันควรจะซื้อยารักษาโรคทุกชนิด’

“ฉันควรจะขยกล้วดีกว่าในวันคุยกัเมียด้วย

ขณะที่ซังจินกำลังคิดเช่นนั้น ซาดาเมียณืก็ได้พึมพักออกมา

“5 เท่า….ด้วยความพยายามเล็กน้อบมันก็พอจะเป็นไปได้”

ซังจินได้ยินเสียงพึมพักนี้และถามออกมา

ซาดาเมียร์ได้ตื่นขึ้นมาจากภวังของเขา

“พวกเราไม่ได้ไปร้านขายเวทย์ด้วยกันหรอกหรอ?”

“พวกเราทำมัน”

“เราไม่ได้พุดเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอ? การย้อนเวลากลับไป?”

“อา…”

เขาพูดถูกแหวนที่ปลดล็อคทุกๆเวทย์สีฟ้า นั้มก็หมายความว่าก็รวมไปถึงเวทย์ระดับ 9 ย้อนเวลาเช่นกัน

‘ย้อนเวลา…หนังสือเล่มนี้มันมีค่าเท่าไหร่นะ?’

เขาจำไม่ได้ว่ามันมีราคาเท่าไหร่ แต่ควรจะมีเหรียญสำดำเกิน 150000 เหรียญอยู่เพียงคนเดียว ซังจินได้รู้สึกขอลคุณต่ออาเรียนมากยิ่งขึ้น

แม้ว่าเขาจะละเลยความจริงที่ว่ามันจะเพิ่มพลังเวทย์ไปห้าเท่าไป แต่ไอเทมนี้มันมีค่ามากกว่าหนังสือที่ประมูล คาถา เวทมนตร์ ซะอีก

‘ฉันหวังว่าของขวัญนี้จะช่วยให้นายรอดพ้นจากโชคชะตาโศกนาฏกรรมของคุณ”

ซังจินได้นึกไปถึงคำพูดของเธอ แลฟะมองไปที่ท้องฟ้ามืดๆด้านอกนและพึมพักออกมา

“ขอบขอบคุณเธอมากๆนะอาเรียน”

 


ตอนนี้กลุ่มลับมีทั้งหมดสามกลุ่มแล้วนะครับ สามารถจะติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลย > จิ้มเลย < จำนวนตอนในกลุ่มทันอิ้งแล้วครับ

โปรโมชั่น ถ้าหากเข้ากลุ่ม 1-2 ของเรื่อง Infinite Competitive Dungeon Society และกลุ่มสามของเรื่องนี้เข้ากลุ่มสองฟรี