0 Views

Chapter 13 – Ahenna’s Forest (6)

โอเปอเรเตอร์ได้ประกาศผลรางวัลด้วยน้ำเสียงที่ยินดี

[มอนสเตอร์ที่ถูกกำจัด: หมาป่าขนเทา 80 ตัว เสือพูม่า 30 ตัว หมีกิซรี่ 15 ตัว หมาป่าหายนะ 16 ตัว รวมเป็น 1500 คะแนน]

[บอสมอนสเตอร์ที่ถูกกำจัด: ราชินีหมาป่าอเฮนน่า 150 คะแนน]

[บอสลับ: มนุษย์หมาป่าอินเดล 150 คะแนน]

[คะแนนรวมทั้งหมด: 1800 คะแนน]

การแจกรางวัลดำเนินไปอย่างรวดเร็วเนื่องเพราะมีผู้ที่เหลือรอดเพียงผู้เดียว

[ผลงานของคุณคือ 100% ได้รับคะแนนสเตตัส 1800 คะแนน เหรียญดำ 1800 เหรียญเป็นรางวัล โบนัสเคลียการจู่โจมแต้มสเตตัส 400 คะแนน เหรียญดำ 400 เหรียญ ผลของไอเทม’เพิ่มเงินที่ได้รับ10%ทำงาน รวมทั้งหมดเป็น แต้มสเตตัส 2200 คะแนน และเหรียญดำ 2420 เหรียญ]

‘100 เหรียญที่เหลือจากบทแรก 60 เหรียญที่ได้จากตอนแนะนำบทที่2 และตอนนี้ได้อีก 2420 เหรียญ…รวมทั้งหมดก็เป็น 2580 เหรียญดำ’

ซังจินคำนวณเงินอย่างรวดเร็วและมองลงไปที่แหวนที่ส่องสว่างในมือเขา

ซังจินได้ยิ้มอย่างมีความสุขเพราะแหวนช่วยให้เขาได้รับเหรียญเพิ่มขึ้นมาอีก 10%

[และตอนนี้จะเริ่มการแจกไอเทม]

[สวิฟพาว – การย่างก้าวของหมาป่า]

[แกรนด์คิน – ทายาทตัวสุดท้ายของอเฮนน่า]

[กระเป๋าลึกลับ – กระเป๋าที่เก็บซ่อนความลับของพ่อค้าเร่ไว้]

[โพชั่นฟื้นฟูขนาดเล็ก 5 ขวด]

[เถ้าของซาลาแมนเดอร์ 3 ถุง]

ไอเทมได้โผล่ขึ้นมาเบื้องหน้าของเขาและเขาก็เดินเข้าไปเก็บไอเทมจิปาถะลงในกระเป๋าทันทีเหบือเพียงแต่ไอเทม 3 อย่างไว้

[และอย่างสุดท้ายจะเป็นการมอบฉายาให้แก่คุณจากการจู่โจมในครั้งนี้]

ซังจินกอดอกและมองไปที่ลูกบาศก์เขาไม่ได้ถาดหวังอะไรมากนัก เพราะเขามีฉายา ‘สุดยอดนักล่า’ อยู่แล้วมันเป็นฉายาที่ดีที่สุดแล้วตั้งแต่เขาเคยเห็นมา

‘ฉันไม่คิดว่าฉันจะต้องเปลื่ยนฉายา ‘สุดยอดนักล่า’ ออกไปไม่ว่าฉันได้รับฉายาอะไรมาในการจู่โจมนี้’

แต่แล้วซังจินก็ได้คิดผิดอย่างแรง

[นักล่าสมบัติ – คุณจะมีสิทธิสองครั้งในระหว่างการจู่โจมที่จะขอคำแนะนำจากโอเปอเรเตอร์]

[เกี่ยวกับพื้นที่ลับหรือที่อยู่ของบอสลับ]

“ห๋าา..”

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของโอเปอเรเตอร์ซังจินก็ไม่ได้ยืนกอดอกนิ่งเหมือนเช่นเคย เขาหยิบลูกบาศก์มาและถามกับโอเปอเรเตอร์อีกครั้งหนึ่ง

“พูดอีกทีซิว่า…ฉายา ‘นักล่าสมบัติ’ ทำอะไรได้บ้าง

โอเปอเรเตอร์ได้ตอบย้ำเขาทันที

[นักล่าสมบัติ – คุณจะมีสิทธิสองครั้งในระหว่างการจู่โจมที่จะขอคำแนะนำจากโอเปอเรเตอร์เกี่ยวกับพื้นที่ลับหรือที่อยู่ของบอสลับ]

“แล้ว….ถ้าหากว่าฉันไม่ได้ใส่ฉายานีิอยู่”

[ถ้าหากถุณไม่ได้ใส่ฉายานี้อยู่มันก็จะแสดงผลเพียงแค่ครึ่งเดียว]

[ในกรณีนี้คุณก็จะสามารถขอคำแนะนำจากโอเปอเรเตอร์ได้เพียงหนึ่งครั้งต่อการจู่โจม]

เขานั้นได้คาดหวังกับฉายาไว้ต่ำมากแต่เขาก็ต้องได้รับความประหบาดใจเกี่ยวมัน ในตอนนี้เขากำลังอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาควรจะใช้ฉายาสุดยอดนักล่าเพื่อเพิมโบนัสสเตตัส 30% หรือจะใช้นักล่าสมบัติเพื่อเอาคำแนะนำสองครั้งจากโอเปอเรเตอร์ดี

เขาสามารถเลือกใช้ได้เพียงแค่ฉายาเดียวเท่านั้นในตลอดการจู่โจม

“หืมม…โอเครเอาอย่างนี้แล้วกัน”

ซังจินตัดสินใจทีืจะเลือกตัวเลือกในภายหลังในช่วงที่เขาพักอยู่ที่โรงแรม ‘เก้าสิบเก้าคืน’

ซังจินมองไปที่ไอเทมของเขาชิ้นแรกมันเป็นรองเท้าบูทที่ทำมาจากเท้าของหมาป่า

‘ฉันจำได้ว่าฉันเคยอิจฉาพวกคนที่สวมใส่รองเท้านี้…พวกเขาโชคดี’

มันเป็นไอเทมที่จะดรอปจากอเฮนน่าดังนั้นซังจินจึงเห็นแค่เพียงไม่กี่คนที่สวมใส่มัน


สวิฟพาว – การย่างก้าวของหมาป่า
รองเท้าระดับวีรบุรุษ – ป้องกัน 22%

ทักษะใช้งาน
เร่งความเร็ว(III) – เมื่อไม่ได้ต่อสู้สามารถใช้เพื่อเพิ่มความเร็วปกติขึ้นได้ 1000% เป็นเวลา 30 วินาที
คูลดาว 5 นาที

รองเท้าในลักษณะของเท้าหมาป่า ปกติจะมีกรงเล็บซ่อนอยู่


ร้องเท้าที่ซังจินใส่อยู่ในตอนนี้เป็นเพียงรองเท้าผ้าใบธรรดา เขาจึงยกรองเท้าอันนี้ขึ้นแล้วพูดคำสั่ง

“สวมใส่”

ครู่ต่อมา รองเท้าเท้านี้ก็ไปสวมใส่อยู่ที่เท้าของซังจินมันเข้ากับเท้าเขาอย่างพอดี ทักษะของรองเท้านี้มันจะมีประโยชน์ในการค้นหาบอสลับและชิ้นส่วนลับ

ไอเทมอีกสองอันอาจจะเป็นไอเทมของบอสลับอินเดล โดยเขาเริ่มที่จะตรวจรูปแกะสลักไม้ของหมาป่าก่อน


แกรนด์คิน – ทายาทตัวสุดท้ายของอเฮนน่า
คาถาอัญเชิญระดับวีรบุรุษ

ทักษะใช้งาน
สปิริตลิ้งค์ (แกรนด์คิน) – อัญเชิญแกรนคินออกมา ถ้าหากถูกฆ่าตายหรือผ่านไป 10 นาทีก็จะหายไปเอง


‘…อัญเชิญ…’

ซังจินโยนรูปแกะสลักไปในอากาศ และก็มีหมาป่าโผล่ออกมามันมีขนาดเท่าหมาป่าปกติแต่มันก็ดูแตกต่างจากหมาป่าทั่วไป

ขนที่เหมือนกับหิมะและดวงตาที่สวยงามอย่างกับอัญมณี ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันสือเชื้อสายมาจากอเฮนน่า ซังจินเรียกมันเข้ามาหา

“แกรนด์คิน มาทางนี้”

หมาป่าได้เข้ามาหาซังจินอย่างเอาใจ ซังจินจึงวางมือลงไปบนหัวของมันและสัมผัสได้ถึงขนที่นุ่มสบาย

“โอใช่สิ ก่อนหน้านี้ฉันสังเกตุเห็นว่าหมาป่านั้นดีกว่ามนุษย์”

ในสองบทืี่เขาผ่านมาเขาไม่จอพรรคพวกที่ดีเลยเจอแต่พวกที่น่าผิดหวัง แต่ถ้าหากเขามีผู้ติดตามที่ซื่อสัตว์อย่างนี้เขาก็จะสามารถสู้ในการจู่โจมได้ดียิ่งขึ้น

ซังจินได้พูดกับตัวเองขณะลูบหัวแกรนด์คิน

“แต่..แกรนด์คินมันยาวเกินไป..แกรนด์คิน…แกรนด์..คิน…เคน ใช่แล้วต่อจากนี้ฉันจะเลือกแกว่าเคน โอเครนะ”

แกรนด์คินตอบด้วยการเห่าสั้นๆ

“โฮ่ง..”

ดูเหมือนหมาป่ามันจะเข้าใจในทุกคำพูดของเขา มันช่วยไม่ได้ที่ซังจินจะยิ้ม

“ยินดีที่ได้พบกันเคนหวังว่าพวกเราจะได้ร่วมงานกันในภายหลัง”

ไอเทมชิ้นสุดท้ายมันเป็นกระเป๋าเป้ใบเล็กที่เหมือนกับถูกย่อให้เล็กลง แต่ลักษณะภายนอกต่างๆของมันเหมือนกับเป้ที่พ่อค้าเร่อินเดลพกติดตัวไปด้วย

กระเป๋าเป้นี้คือสิ่งที่ซังจินอย่างรู้มากที่สุดตั้งแต่แจกรางวัลแล้ว

‘มันใช้ทำอะไร’

“โอเปอเรเตอร์”

โอเปอเรเตอร์ได้แสดงหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาทัน


กระเป๋าลึกลับ – กระเป๋าที่เก็บซ่อนความลับของพ่อค้าเร่ไว้
สมบัติระดับ วีรบุรุษ

ทักษะใช้งาน
รูเล็ตต์(IV) – รับชิ้นส่วนสำหรับสร้างของระดับ ‘ตำนาน’ หนึ่งชิ้น
กระเป๋าจะหายไปหลังจากใช่งาน

พ่อค้าเร่อินเดลได้เก็บสะสมชิ้นส่วนในการสร้างไอเทมใว้ภายในกระเป๋าเป้ใบนี้


‘…ชิ้นส่วนในการสร้างของระดับตำนาน’

ซังจินรู้สึกประหายดใจมาก ไอเทมระดับวีรบุรุษที่เขาติดตั้งนั้นมีความสามารถและโบนัสสเตตัสที่ดีมากอยู่แล้ว แต่กับของระดับ ‘ตำนาน’ นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แค่เพียงไอเทมระดับตำนานเพียงชิ้นเดียวก็สามารถที่จะทำให้เอาชนะบทต้นๆได้เกือบจะทั้งหมด

‘…ฉันควรจะเปิดมันในตอนนี้เลย?’

ในขณะที่ซังจินกำลังลังเลใจ โอเปอเรเตอร์ก็ได้ประกาศเวลาสำหรับการกลับฮอล

[คุณจะถูกเรียกตัวกลับฮอลล์นักล่าในอีก 1 นาที]

เหลือเพียงแค่นาทีเดียวเท่านั้น

‘…มันไม่น่าจะมีอันตรายใดๆที่ฉันจะรู้ว่ามันคือสิ่งใดก่อนจะเข้าตลาดมืด’

ในที่สุดซังจินก็ได้ตัดสินใจที่จะเปิดมัน

“ปุ้ง”

เกิดดพียงเสียงเล็กขึ้นมา ก่อนที่โอเปอเรเตอร์จะส่งข้อความแสดงความยินดี

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับ ‘เรื่องราวโบราณของตะวันออก’]

“เดี๋ยวก่อน..อะไรนะ”

ซังจินตกใจมาก ‘เรื่องราวโบราณของตะวันออก’ เป็นไอเทมในตำนานที่น่าทึ่งแม้แต่ในหมู่ไอเทมในตำนานด้วยกันเอง

ความสามารถของมันพิเศษมาก แต่ก็ยากที่จะได้รับเช่นกันเพราะมันจะต้องรวบรวมทั้งสามส่วนเข้าด้วยกัน และจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะเป็นเร้าของไอเทมชิ้นนี้

ในช่วงก่อนซังจินจะตายลง ในช่วงบทท้ายๆซังจินสามารถเห็นมันได้เพียงแค่ครั้ง สองครั้งเท่านั้น


เรื่องราวโบราณของตะวันออก – ชิ้นส่วนแรก
วัตถุดิบในการสร้างไอเทมในตำนาน

เรื่องราวโบราณของตะวันออก
เมื่อรวบรวมได้ครบทั้งสามส่วนจะสามารถทำให้มันสมบูรณ์ได้


‘ถ้าหากฉันสามารถสร้างไอเทมนี้ขึ้นมาได้….’

ถ้าหากเขาได้รับไอเทมนี้มาในช่วงบทต้นๆและช่วงกลางจะกลายเป็นเรื่องง่ายมากที่จะเคลียอย่างสมบูรณ์

“โอเปอเรเตอร์ แบ้วส่วนที่สองและสามของ ‘เรื่องราวโบราณของตะวันออก’ เป็นอย่างไร”

[ฉันไม่สามารถที่จะให้ข้อมูลส่วนนี้ได้]

เป็นครั้งแรกที่โอเปอเรเตอร์ไม่สามารถให้ข้อมูลได้ ซังจินค้นหาภายในความทรงจำของเขาและครู่หนึ่ง ก็นึกขึ้นได้ว่าในตลาดมืดมีร้านหนังสืออยู่

‘ฉันอาจจะได้ข้อมูลบางอย่างจากที่นั้น’

โอเปอเรเตอร์เริ่มที่จะนับถอยหลังไปสู่การกลับฮอลล์

[คุณจะถูกเรียกตัวกลับฮอลล์นักล่าภายใน 10 9 8 …. 2 1 0]

****

ที่ฮอลล์นักล่าก็ยังเต็มไปด้วยผู้คนเช่นเคย แม้ว่าคนพวกนี้จะเป็นประชากรเพียงแค่ 0.1% ของคนทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้เหลือน้อยแต่อย่างใดภายในฮอลล์นี้

แต่เมื่อดำเนินบทต่อไปเรื่อยๆคนก็ขะลดจำนวนไปเรื่อยๆเช่นกัน ซังจินได้นึกถึงอดีตของเขา

‘พวกเขาจะตายลงเรื่อยๆจนเหบือน้อยกว่าหนึ่งโหล…และน้อยกว่า….’

โอเปอเรเตอร์ได้ขัดความคิดของเขาด้วยการกล่าวแสดงความยินดี

[ขอแสดงความยินดีด้วย ที่พวกคุณสามารถผ่านบทที่สองมาได้อย่างน่าอัศจรรย์]

ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียวที่จะแสดงความยินดีกับความสำเร็จนี้ เพราะพวกเขาแต่ละคนจะต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในช่วงเวลาที่ผ่านมา

[พวกคุณผู้ที่ซึ่งผ่านบทที่สองมาได้นั้นได้เป็นนักล่าเต็มตัวแล้ว]

ซังจินยืนกอดอกมองไปที่ใบหน้าของโอเปอเรเตอร์

‘….และนี้ก็เป็นข่าวร้าย’

[บทต่อไปหลังจากนี้จะไม่มีช่วงการแนะนำอีกต่ไปแล้ว]

[จะทำการข้ามไปสู่การจู่โจมเลย]

เพราะประโยคนี้เป็นเหตุผลให้ซังจินดูจะเหยียดหยามถ้อยคำแสดงความยินดี

[จะไม่มีการต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 เพื่อให้คุณได้ทำความคุ้นเคยกับศัตรูอีกต่อไปแล้ว]

[จะทำการเข้าสู่การต่อสู้จริงในทันที นักล่าทุกคนที่สามารถที่จะรอดมาถึงในขณะนี้ได้ถือว่าพวกคุณนั้นมีความสามารถเกินกว่าที่จะไปต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 แล้ว]

[ดังนั้นโอกาศที่จะสามารถตรวจสอบศัตรูอย่างปลอดภัยนั้นไม่มีอีกแล้ว]

“อะไรน่ะ…”

นักล่าหลายคนได้คิดเกี่ยวกับความเสียเปรียบนี้และพูดออกมาด้วยเสียงที่หดหู่ แต่ในทางกลังกัน

‘หาวว..’

ซังจินบิดตัวในขณะที่หาวออกมาบทแนะนำนั้นไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย โอเปอเรเตอร์อธิบายต่อออกมาอีก แต่ซังจินไม่ใส่ใจฟังเธอเลย

[ได้โปรดอย่าพึ่งตกใจเมื่อไม่มีการแนะนำแล้ว]

[โน๊ตที่มีข้อความเกี่ยวกับข้อมูลการจู่โจมในครั้งถัดไป]

[จะถูกส่งไปที่โรงแรม ‘เก้าสิบเก้าคืน’ ในไม่ช้า]

นักล่าคนอื่นๆต่างฟังสิ่งที่เธอพูดอย่างตั้งใจ ที่คำพูดมันเกี่ยวข้องกับความเป็นตายของพวกเรา

ในหมู่พวกเขามีเพียงแค่ซังจินเพียงคนเดียวที่ยืนกัดฟัน กอดอกและบ่นเหมือนกับเด็กมัธยม

‘หุบปากและส่งฉันไปตลาดมืดซักทีเถอะ’