0 Views

        “ข้าไม่เชื่อ มาลองอีกครั้งกันเถอะ….อืม คราวนี้เรามาลองทีละคน”ซุนเฟยพูดก่อนจะคว้ามือเล็กๆของสาวน้อยผมสีม่วงที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็มีแสงสีฟ้าพร้อมเสียงดังวิ้งวิ้งวิ้ง เขาและวอเรฟก็หายไป แต่…สาวน้อยก็ยังอยู่

        แสงสีฟ้าสว่างวูบ ซุนเฟยกลับมาอีกครั้งด้วยท่าทางขึ้งโกรธ

        “อีกครั้ง…”

        ซุนเฟยหายไป

        ซุนเฟยกลับมา

        ซุนเฟยหายไป

   ……

 

 

        สิบนาทีต่อมา

        ซุนเฟยแทบจะจับมือสาวๆทุกคน  ตอนแรกคนขี้เกียจไร้ยางอายนี้จับมือสาวๆเพื่อครุ่นคิดหาสาเหตุ แต่หลังๆเริ่มจงใจหาข้ออ้างแต๊ะอั๋งเหล่าสาวๆด้วยการจับมือนิ่มๆ  พวกโร้กสาววัยขบเผาะทั้งหลาย….ฮ่าๆๆ มีแต่ไอ้หน้าโง่เท่านั้นที่ปล่อยโอกาสทอง

        แต่ไม่ว่าจะพยายามย้ายไป【ลุกค์ โกลไลน์】เท่าไหร่เขาก็ไม่สามารถทำได้

        นอกจากเอเลน่า

        “นี่มันแปลกจริง ๆต้องมีเหตุผลที่สำคัญสิ ข้ามองข้ามอะไรไปนะ…. ”

        ซุนเฟยก้มหน้าครุ่นคิดหาสามารถสาเหตุ

        ทำไมกันทั้งๆที่เป็นโร้กสาวเหมือนกัน แต่กลับมีเพียงเอเลน่าคนเดียวที่สามารถไป【ลุกค์ โกลไลน์】กับตัวเองได้ แต่คนอื่นกลับไปไม่ได้? ฉับพลันซุนเฟยกลับนึกขึ้นได้ว่า สถานการณ์แบบนี้เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่บังเอิญใช้ทักษะ【อัญเชิญ】หนึ่งในทักษะพระเจ้า สถานการณ์ทั้งสองอย่างนี้มีความคล้ายคลึงกัน  ทักษะ【อัญเชิญ】 ทักษะพระเจ้าในตอนนี้ ก็มีเพียงเอเลน่าคนเดียวที่เขาสามารถอัญเชิญมาที่โลกแห่งความจริงได้แต่กลับอัญเชิญคนอื่นไม่ได้

        คิดไปคิดมา สายตาของซุนเฟยก็พลันมาหยุดอยู่ที่วอเรฟชายที่เป็นกุญแจสำคัญ

        รอยยิ้มเจื่อนๆผุดขึ้นมาบนหน้า

        “วอเรฟ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?” ซุนเฟยพอจะเดาอะไรบางอย่างได้

        “ใช่แล้ว นายท่าน เหตุผลง่ายๆเลย เอเลน่าเป็นทหารรับจ้างของท่าน นางได้ทำ【สัญญาจ้าง】กับท่าน ดังนั้นภายใต้อำนาจของสัญญานางจึงสามารถติดตามท่านผ่านห้วงมิติได้ แต่กับสาวๆคนอื่นๆพวกนางไม่ได้ทำสัญญาจ้างกับท่าน ดังนั้นเพราะว่าไม่สามารถใช้ประโยชน์จากอำนาจของสัญญาจ้างได้  ท่านจึงไม่สามารถพาพวกนางไป【ลุกค์ โกลไลน์】ได้”

        【สัญญาจ้าง】?

        ทันใดนั้นก็มีบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของซุนเฟย

        ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองได้กุญแจสำคัญมาไว้ในมือแล้ว และเป็นส่วนหนึ่งของคำตอบเกี่ยวกับทักษะ【อัญเชิญ】ทันทีที่วอเรฟพูดประโยคนี้ ราวกับว่าใบหน้าที่แท้จริงที่อยู่หลังม่านลึกลับกำลังเปิดออกมาให้ซุนเฟยเห็นทีละนิดๆ

        ใช่แล้ว!

        ทันใดนั้นซุนเฟยก็พลันตระหนักขึ้นมา

        ที่เขาสามารถอัญเชิญเอเลน่าจากโลก Diablo ออกมาที่โลกแห่งความจริงได้เพียงคนเดียวนั้น ก็เป็นเพราะว่าระหว่างเราทั้งสองคนมี【สัญญาจ้าง】อยู่ สัญญาฉบับนี้ได้รับการลงนามโดยอัตโนมัติหลังจากที่ตัวเองทำเควสสังหารบลัด เรเว่นที่ผู้นำทหารรับจ้างแคสยามอบให้ เมื่อเขาทำเควสสำเร็จจึงได้รับรางวัลเควส นี่คือสาเหตุลึกลับที่ถูกเขามองข้ามไป ถ้าหากสามารถทำสัญญาประเภทนี้กับคนอื่นๆใน【ค่ายโรเจอร์】ได้ นั่นไม่ได้หมายความว่าตัวเองสามารถอัญเชิญคนอื่นๆไปโลกแห่งความจริงได้?

        ซุนเฟยแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะได้พิสูจน์ความคิดนี้

        เขาบอกลาวอเรฟและเหล่าโร้กสาว จากนั้นก็เดินผ่านหลายเต็นท์จนมาถึงเต็นท์เล็กๆโทรมๆที่อยู่มุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ของค่าย เขาเดินไปหาแม่ชีอาคร่าที่กำลังปรุงน้ำยาอยู่

        “สัญญา?”

        เมื่อได้ยินการคาดเดาของซุนเฟย ดวงตาของแม่ชีอคาร่าก็เปล่งประกาย ราวกับนึกขึ้นได้จึงพูดอย่างช้าๆว่า “จากการคาดเดาของท่าน  นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมมีเพียงเอเลน่าเท่านั้นที่สามารถไปยังโลกของท่านได้ตามลำพัง ”

        “ถ้าอย่างงั้นข้าสามารถทำ【สัญญาจ้าง】กับคนอื่นๆได้ไหม?” ซุนเฟยถามประเด็นสำคัญที่สุดขึ้นมา

        “อืม….เกรงว่าคงไม่ได้” อคาร่าส่ายหน้า

        “อะไร….นี่….ทำไม?” ซุนเฟยได้ยินก็รีบถามทันที

        “บนแผ่นดินอาเซรอท 【สัญญาจ้าง】เป็นสัญญาประเภทพิเศษที่สุดในบรรดาสัญญาอื่นๆ  มันมีลักษณะและเอกลักษณ์ที่พิเศษ  ท่านได้ทำ【สัญญาจ้าง】กับเอเลน่าแล้ว ดังนั้นไม่สามารถที่จะทำสัญญากับคนอื่นได้อีก นอกเสียจากท่านจะยกเลิก【สัญญาจ้าง】ระหว่างเอเลน่าเสียก่อน”

        คำอธิบายของอคาร่าทำให้ความตื่นเต้นในใจของซุนเฟยค่อยๆลดลง ใบหน้าก็เปลี่ยนดูไม่ได้ขึ้นมา

        หรือว่านี่คือสิ่งที่พระเจ้ากำหนดไว้ ตัวเองสามารถอัญเชิญคนได้เพียงคนเดียวจากโลก Diablo มาที่โลกแห่งความจริง?สมควรตาย!!

        แต่ทว่าไม่ว่าจะยังไงไอ้เรื่องที่จะให้ยกเลิก【สัญญาจ้าง】กับเอเลน่า แน่นอนว่าซุนเฟยไม่ทำ เอเลน่าเคยพูดว่า สำหรับโร้กสาวคนหนึ่งแล้ว หากถูกยกเลิกว่าจ้าง นั่นเท่ากับว่าสูญเสียเกียรติยศของตัวเอง  เลวร้ายยิ่งกว่าตาย  นอกจากนี้ เขากับทหารรับจ้างสาวแสนสวยคนนี้ก็ร่วมมือกันมาเป็นเวลานาน  จนต่างฝ่ายต่างรู้ใจกัน สำหรับซุนเฟยแล้วทหารรับจ้างสาวคนนี้เหมือนดั่งดอกบัว   ทหารรับจ้างสาวที่ด้านนอกอาจดูอ่อนนิ่มแต่ข้างในกลับแข็งแกร่งคงจะเกิดความรู้สึกเศร้าเสียใจอยู่ลึกๆหากเขาทำแบบนั้นไป

        แต่ตอนนี้เองจู่ๆแม่ชีอคาร่าก็แสยะยิ้มลึกลับบนใบหน้าพลางพูดต่อไปว่า “แต่ว่าแผ่นดินโรเจอร์ นอกจาก【สัญญาจ้าง】แล้ว ยังมีรูปแบบสัญญาอื่นๆที่มีผลเหมือนกัน  เช่น【สัญญามิตรภาพ】、【สัญญาข้ารับใช้】、【สัญญารบ】、【สัญญาลูกศิษย์】、【สัญญาพันธมิตร】เป็นต้น  หากสิ่งที่ท่านเดาไม่ผิดจริงๆ ก็เซ็นสัญญาพวกนี้กันเถอะ มันอาจจะบรรลุความคาดหวังของท่านได้ ทำไมท่านไม่ลองดูล่ะ?”

        ซุนเฟยสำลักน้ำลาย“…………”

        ในที่สุดเขาก็แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นแล้วว่า เมื่อกี้ตัวเองถูกยัยป้าอคาร่าชั่วร้ายมันแกล้งเข้าให้อีกครั้ง

            ……

        ภูเขาด้านหลังเมืองแซมบอร์ด ณ.เขาวงกตใต้ดิน

        วิ้งวิ้งวิ้ง

        ทันใดนั้นก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น  มีอะไรในอากาศกำลังสั่นไหวอยู่  จากนั้นวินาทีต่อมา  ฉับพลัน มิติก็ถูกฉีกขาดก่อนที่ประตูมิติสีฟ้าขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นในห้องโถง

        ซุนเฟยก้าวออกมาจากประตูมิติ

        ด้านหลังของเขาตามมาด้วยร่างเงาเล็กๆผอมบางที่สวมคลุมชุดสีม่วง จากนั้นอีกครั้งก็มีนักธนูเวทย์มนสาวแสนสวยที่มีผมสีแดงสดดุจเปลวเพลิงพร้อมทั้งสวมชุดเกราะสวยงาม ทั่วทั้งแผ่กลิ่นอายความแข็งแกร่ง

        ทั้งสองคนก็คือแม่ชีอคาร่าและเอเลน่า

        “อา!อากาศทำไมสดใหม่ขนาดนี้  พลังธรรมชาติก็บริสุทธิ์มาก….” อคาร่าที่ยืนอยู่ในห้องโถงหลับตาลง เคลิบเคลิ้มกับการสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆเพื่อสัมผัสอากาศของแผ่นดินอาเซรอท บนใบหน้าแสดงถึงความตื่นเต้นดีใจ “นี่คือความรู้สึกของโลกที่สดใส…นานแล้วที่ไม่ได้พบแบบนี้!”

        ซุนเฟยและเอเลน่าต่างมองท่าทางของอคาร่าที่กำลังตื่นเต้นโดยไม่พูดอะไร

        ในฐานะผู้นำทางจิตวิญญาณของ【ค่ายโรเจอร์】น้อยครั้งมากๆที่แม่ชีอคาร่าจะเสียท่าทีออกมาแบบนี้  ในช่วงเวลาที่ความมืดเข้าปกคลุมแผ่นดินโรเจอร์  ไหล่ผอมบางของเธอจึงแบกรับความหวังของทุกคนและกลายเป็นผู้พยากรณ์ของแผ่นดินโรเจอร์  เหมือนมีดวงไฟที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืด คอยชี้แนะทิศทางที่ทุกคนต้องไป ให้ความหวังเล็กๆแก่เหล่าโร้กสาว ตลอดมาในสายตาทุกคนคำว่า อคาร่า สามคำนี้คือผู้ที่คอยวางแผนกลยุทธ์  เป็นตัวแทนของความเงียบสงบ แต่มาวันนี้ เพราะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของโลกนี้ที่บริสุทธิ์ กลิ่นอายนี้คล้ายกับแผ่นดินโรเจอร์ในอดีตที่ยังไม่มีมลพิษความมืด มันทำให้ผู้นำทางจิตวิญญาณอดไม่ได้ที่จะตกอยู่ภวังค์ตื่นเต้น

        เป็นเวลานานกว่าอคาร่าจะค่อยๆสงบอารมณ์ลงอย่างช้าๆ

        “นายท่านซุนเฟย  นื่อาณาจักรของท่านใช่ไหม?ตามที่เอเลน่าเล่าว่าที่นั้นมีเขาวงกตลึกลับอยู่ด้วย? แต่ทำไมนะข้าถึงรู้สึกคุ้นเคยกับมันนัก?”แม่ชีอคาร่ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายบริเวณรอบๆจึงถามออกมาอย่างสงสัย

        “ข้าจะให้คนพาท่านไปเยี่ยมชมก่อน ด้านอกเขาวงกตนี้เป็นโลกที่สวยงาม ข้าคิดว่าท่านน่าจะหลงรักโลกนี้แน่”ซุนเฟยหยอกล้อก่อนจะพูดต่อไปว่า “สำหรับความรู้สึกแปลกๆ ข้ากับเอเลน่าก็รู้สึกเช่นนั้น แต่น่าเสียดายที่พวกข้าก็หาสาเหตุไม่ได้เช่นกัน”

        อคาร่าครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะพยักหน้าตกลง

        ซุนเฟยคิดเกี่ยวกับค่ามานาทั้งหมดที่เสียไปของ【โหมดคนเถื่อน】เขาสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะเปิดประตูมิติอีก 2-3 ครั้งเพื่อทำการ【อัญเชิญ】เหล่าโร้กสาวแสนสวยหลายสิบคนและช่างตีเหล็กสาวชาร์ซีมาที่ห้องโถง เขากำชับสิ่งที่ต้องระวังอย่างละเอียด ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงแล้วกวักมือเรียกพัศดีโอเลกที่กำลังทำงานอยู่ให้เข้ามาแล้วสั่งให้พาแม่ชีอคาร่าและคนอื่นๆไปเที่ยวชมในเมือง

        “น้อมรับคำสั่ง ฝ่าบาท”

        เมื่อเห็นสาวๆสิบกว่าคนที่พากันเดินออกมาจากในห้องโถง โอเลกรู้สึกว่าหัวของเขาชักไม่ฉลาดซะแล้ว เขาไม่รู้ว่าคนเหล่านี้หลบเลี่ยงสายตาของตัวเองและเหล่าทหารด้านนอกเข้ามาในห้องโถงได้อย่างไร แต่เห็นได้ชัดว่า ฝ่าบาทและพวกเธอต่างดูสนิทชิดเชื้อกันพอสมควร โอเลกไม่กล้าถามมาก เขาให้ความสำคัญแก่อคาร่าและคนอื่นๆ พานำออกไปด้านนอกห้องโถง

        ตอนนี้เอง ซุนเฟยก็หันมากุมมือเอเลน่าที่อยู่ด้านหลัง

        เขากระซิบข้างหูว่า “เจ้าคงคุ้นเคยกับโลกนี้มากแล้ว จงดูแลแม่ชีและพวกพี่น้องของเจ้าให้ดี ช่วงนี้มีผู้คนมากมายในเมือง  อย่าปะทะกับคนอื่น มีเรื่องอะไรก็ให้แจ้งกับเจ้าอ้วนคนนั้นก่อน”ซุนเฟยชี้ไปทางพัศดีโอเลก ในด้านการแก้ไขเฉพาะหน้าของเจ้าอ้วนถือว่าเป็นคนที่เก่งมาก

        ในขณะที่พูด เส้นผมตรงขอบหูของเอเลน่าคลอเคลียกับแก้มของซุนเฟย ทำให้หัวใจของเขาสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

        ขณะที่เอเลน่าก้มหน้าลงก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของซุนเฟย ราวกับว่าคุ้นเคยกับการที่ซุนเฟยจับมือเล็กๆของเธอ เธอจึงไม่ได้รู้สึกเขินอายอีก เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้า

        “ท่านไม่ไปเที่ยวกับพวกเราเหรอ?” เธอถาม

        ซุนเฟยหัวเราะเล็กน้อย “ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกเล็กน้อย”

        ในตอนนั้น ทั้งสองคนเหมือนเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของครูและแอบกระซิบกันอยู่ด้านหลังห้องเรียน  บรรยากาศอบอุ่นและมีเสน่ห์ชวนให้หัวใจเต้น

        สุดท้ายเอเลน่าเดินจากไปอย่างมีความสุข


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “สดุดีมหาราชา” : https://goo.gl/eeCkY3

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/121
120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ย90-100บาท/เล่ม ค่ะ)