0 Views

ที่ทำให้ซุนเฟยรู้สึกแปลกใจคือ แท่นบูชาบรรพบุรุษไม่ได้อยู่ในมุมที่สามารถเห็นได้ชัดใน【ค่ายโรเจอร์】ภายใต้การนำของแม่ชีอคาร่า ซุนเฟยและคนอื่นๆในค่ายก็พากันมาถึงเต็นท์มุมเล็กๆด้านนอกทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของค่าย

 

ก่อนหน้านี้ซุนเฟยเคยเดินผ่านตรงนี้มาหลายครั้ง

 

ที่นี่เต็มไปด้วยขวดและไหที่แตกหักหรือบิ่นทั้งยังมีตะไคร่น้ำและเถาวัลย์ทุกๆที่ กลิ่นน้ำยาที่ฉุนจมูกตลบอบอวลไปในอากาศ ดูๆแล้วเต็นท์นี้เล็กมากและยังดูโทรมๆเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ซุนเฟยเคยสงสัยมาหลายครั้งว่า เต็นท์เล็กๆขนาดนี้ จะสามารถจุคนเข้าไปได้ยังไง เกรงว่าคนที่เข้าไปได้คงต้องมีรูปร่างผ่ายผอมเหมือนแม่ชีอคาร่าแน่ๆ

 

แต่ครั้งนี้ เขาก็ต้องตกตะลึง

 

เมื่อยัยป้าอคาร่า แคสยาและตาเฒ่าเคนก้มตัวเดินเข้าไปในเต็นท์ ซุนเฟยอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง ในใจรูสึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก หรือว่าด้านในของเต็นท์มันซ่อนถ้ำที่ไม่มีใครรู้จักไว้ ไม่อย่างงั้นพื้นที่เล็กๆแบบนั้นจะจุคนจำนวนมากได้ยังไง? ตั้งแต่ต้นจนจบ แทบจะทุกคนใน【ค่ายโรเจอร์】พากันเข้าไปข้างใน ปากของซุนเฟยก็ยิ่งอ้าปากค้างจนปากแทบฉีก

 

เอเลน่าใช้มือเล็กๆเย็นชืดแตะเบาๆไปที่ร่างซุนเฟย “นายท่าน พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”

 

ซุนเฟยได้ได้แต่เกาหัวแล้วเดินเข้าไปข้างใน

 

แม้ว่าเขาจะคิดว่าในเต็นท์จะเป็นถ้ำ….แต่ เมื่อเขาก้มตัวมุดเข้าไปในเต็นท์ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง ข้างในเต็นท์เล็กๆนี้กลับเป็นห้องโถงขนาดใหญ่  ด้านหน้ากว้างโล่ง ทางเดินยาวจนมองไม่เห็นขอบเขตเชื่อมต่อกับห้องโถงยักษ์  ในห้องโถงเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้ที่วางอย่างเป็นระเบียบ บนผนังทางเดินทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยประตูที่แน่นขนัดจนนับไม่หวาดไม่ไหวมามันมีกี่ห้องกันแน่

 

“นี่….ที่แท้นี่คือ….พื้นที่เวทย์มนต์?”

 

หลังจากที่ซุนเฟยตาค้าง เขาก็พลันเข้าใจต้นสายปลายเหตุ ความจริงนี้ทำเอาแทบบ้า  เต็นท์เล็กๆดูโทรมๆของอคาร่าที่แท้ก็เป็นทางเข้าสู่พื้นที่ใหญ่  เมื่อผ่านเต็นท์เล็กๆนี่ไปก็จะเข้าสู่พื้นที่ที่คาดไม่ถึงมาก่อน

 

แต่ในทางกลับกันเมื่อคิดวิเคราะห์กันดีๆ 【ค่ายโรเจอร์】มีสถานที่ลึกลับแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติ  ความจริงค่ายนี้ก็ดำรงอยู่มาหลายพันหลายหมื่นปี ในตำนานเอ่ยว่าที่นี่ดำรงอยู่ตั้งแต่ตอนที่นรกและสวรรค์ทำสงครามกันเมื่อหลายพันหลายหมื่นปีก่อน  ประวัติศาสตร์ที่สะสมมาอย่างยาวนาน แม้ว่าภายนอกอาจจะดูทรุดโทรมและพลังอาจจะดูน้อยๆ  แต่นั่นเพราะว่าค่ายถูกเหล่ามอนสเตอร์และปีศาจชั่วร้ายเข้ารุกรานมาตั้งแล้ว  แต่ก็ยังยืนหยัดได้เป็นระยะเวลานาน แม้แต่【บลัด เรเว่น】、【ช่างตีเหล็กผู้ร่วงหล่น】、【พาลาดินผู้ร่วงหล่นกริส วาวดอฟ】และลาสบอสอย่างแอนเดเรียก็ไม่สามามารถยึดครองที่นี่ได้

 

ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เหตุผลเดียวที่ยังมีชีวิตรอดนั่นคือ——พลัง

 

เห็นได้ชัดว่าใน 【ค่ายโรเจอร์】มีพลังบางอย่างที่ซุนเฟยไม่รู้หลบซ่อนอยู่

 

ฝูงชนยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เดินผ่านห้องโถงที่ดูเหมือนเป็นสถานที่ประชุม  ซุนเฟยยังมองไม่เป็นปลายทางเดินเลย อคาร่าและแคสยาเดินนำหน้าสุด พวกเขาเดินช้ามาก ซุนเฟยอยากที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ตอนนั้นเองก็เกิดเรื่องแปลกๆขึ้น ซุนเฟยแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ค้นพบ ยิ่งตัวเขาเองวิ่งไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างตัวเองและคนที่อยู่ด้านหน้าก็ยิ่งไกลขึ้น มองเห็นเพียงเงาเลือนรางของอคาร่าและคนอื่นๆ

 

นี่เป็นไปได้ยังไง?

 

ซุนเฟยมึนงง

 

“นายท่านซุนเฟย เวลาและพื้นที่ของที่นี่ถูกกลับด้าน…ยิ่งเดินช้า ระยะทางที่แท้จริงก็ยิ่งน้อย ท่านอย่าวิ่ง ”เอเลน่าที่ยืนอยู่ข้างๆก็กระซิบเตือน

 

ซุนเฟยอึ้ง ในที่สุดเขาก็เข้าใจในเส้นสนกลใน

 

เขาส่งยิ้มน้อยๆเป็นการขอบคุณไปให้เอเลน่า ก่อนจะเริ่มเดินช้าๆ

 

ซุนเฟยก็ต้องแปลกใจ ความเร็วมีผลต่อก้าวเดินไปข้างหน้ามาก แม้ว่าจะก้าวน้อยๆทีละก้าวๆ แต่ประตูห้องกลับถอยหลังไปเร็วมากจนได้ยินเสียงดังฟิ้วๆๆ ราวกับว่าทุกคนกำลังเดินอยู่บนสายพานลำเลียงที่เคลื่อนไหวและกำลังเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อซุนเฟยเห็นในใจก็พลันตื่นเต้น จังหวะการก้าวเท้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นช้าลงอีกนิดจนแทบไม่ต่างอะไรกับหอยทาก แต่ภายใต้กฎของพื้นที่มหัศจรรย์นี้ ความเร็วในการเคลื่อนไหวของเข้าก็กลายเป็นยิ่งเร็วมากขึ้น เพียงชั่วพริบตา ซุนเฟยก็ไล่ตามยัยป้าอคาร่าที่เดินช้าๆอยู่ด้านหน้าทัน

 

“ฮึๆๆ พื้นที่มหัศจรรย์….ฮิฮิ พวกเราจะไปที่ไหนกัน?” ซุนเฟยถามอย่างไม่มีอะไรจะคุยด้วย

 

“แท่นบูชาบรรพบุรุษ”คำตอบของยัยป้าแม่ชีดูสั้นๆกระชับ

 

“อืม…ยังอีกไกลไหม?”

 

“ถึงแล้ว”

 

พูดจบ แม่ชีอคาร่าก็หยุดเดิน

 

ซุนเฟยมองไปด้านหน้าหัวใจเล็กๆที่บอบบางพลันเต้นโครมครามขึ้นมา

 

ปลายทางของทางเดิน ได้ปรากฏพื้นที่ลึกลับที่กว้างขวางออกมาอย่างไม่น่าเชื่อและแท่นหินสีดำสูงสามสิบหรือสี่สิบเมตร เหมือนตึกระฟ้าตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางพื้นที่ลึกลับนั้นอย่างเงียบๆ

 

แท่นบูชามีเส้นผ่าศูนย์กลางมากกว่าห้าสิบเมตร ทุกๆชั้นมีหินสีดำที่ไม่รู้จักวางทับซ้อนๆกัน แบ่งทั้งหมดเป็น 9 ชั้น ยิ่งสูงพื้นที่ยิ่งเล็กและมีบันไดแคบๆสี่ด้านเป็นทางนำไปยังชั้นสูงสุดของแท่นบูชา ชั้นที่ 9 มีพื้นที่จุคนได้แค่4-5 คน มองไกลๆบนก้อนหินแท่นบูชาทุกๆชั้นเต็มไปด้วยลวดลายอักขระเวทย์มนต์ที่ดูลึกซึ้งทอดยาวติดต่อกันเหมือนเถาวัลย์ ทั่งยังเป็นตัวอักษรที่ไม่รู้จัก นอกจากลวดลายอักขระเวทย์มนต์ ยังแกะสลักภาพจิตรกรรมฝาผนังโบราณนับไม่ถ้วนซึงมีเนื้อหาที่แตกต่างกัน ด้านบนจะเป็นปีศาจดุร้ายกำลังร้องคำรามเข้าโรมรันกับนักรบและจอมเวทย์

 

ตัวแท่นบูชาเป็นสีดำทั้งหมดตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางพื้นที่อย่างเงียบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณเหมือนจะบอกเล่าประวัติศาสตร์ลึกลับที่จมหายไปอย่างเงียบๆ ราวกับจะเผยให้เห็นถึงความน่ากลัวและความเหี้ยมโหด ซุนเฟยสามารถรู้สึกได้ถึงแรงกดดันปีศาจจางๆอย่างชัดเจนที่แผ่ออกมาในอากาศจากแท่นบูชา

 

“นี่คือแท่นบูชาบรรพบุรุษ” ใบหน้าของแม่ชีอคาร่าดูเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเจือไปด้วยร่องรอยความศักดิ์สิทธิ์ ราวว่าแท่นบูชาเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในใจของเธอ เธอพูดกับซุนเฟยว่า “บันไดฝั่งตะวันออก ทอดยาวไปถึงชั้นที่ 9 ภาวนาอย่างศรัทธาแล้วพระเจ้าจะมอบความสามารถที่น่าทึ่งให้ท่าน 3 ประการ  ไปเถอะ ท่านซุนเฟย”

 

พูดจบ อคาร่าและคนอื่นๆใน【ค่ายโรเจอร์】ก็พากันคุกเข่าลงพลางท่องภาษาโบราณและลึกลับบางอย่างออกมา  บรรยากาศธรรมชาติอันศักดิ์สิทธิ์ล้อมรอบทุกคน พลังแสงสว่างที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่ออกมาจากร่างของพวกเธอเหมือนแสงดาวบนท้องฟ้า แสงสีขาวสั่นไหวเบาๆก่อนจะพุ่งไปทางแท่นหินบูชาสีดำด้านบน

 

ซุนเฟยเดินขึ้นไปที่บันไดหินแคบฝั่งตะวันออกทีละก้าวๆ

 

เมื่อเขาเดินมาถึงจุดสูงสุดของแท่นบูชา 9 ชั้น พื้นแท่นบูชาสีดำเหมือนจะดูดซึมแสงสว่างที่ออกมาจากร่างของคนในค่ายโรเจอร์ ค่อยๆมีการเปลี่ยนแปลงใหม่ขึ้นมาเริ่มตั้งแต่ชั้นที่หนึ่งที่อยู่ด้านล่างสุด ทุกๆชั้นเริ่มหมุนราวกับเครื่องมือที่ซับซ้อนกำลังตรวจปรับคลื่นและพิกัดอยู่

 

กลิ่นอายโบราณแพร่กระจายออกมา

 

ในใจซุนเฟยอดไม่ได้ที่จะเต้นโครมคราม ดวงตาจ้องมองทุกอย่างตรงหน้าอย่างเงียบๆ

 

ทั้งหมดนี้เกินกว่าจินตนาการของเขา ในเกมคอมพิวเตอร์โลกเก่าของเขาไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ขณะนี้ เรื่องราวบางอย่างได้เคลื่อนไปทิศทางที่อยู่นอกความทรงจำของซุนเฟย

 

ตอนนี้เอง——

 

ตูม!

 

เสียงดังเหมือนฟ้าจะถล่มดินจะทะลายก็ดังขึ้น ในที่สุดแท่นบูชาสีดำใต้เท้าของเขาก็หยุดหมุน

 

ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยนไปอย่างมากเหมือนถูกย้ายไปที่อื่น  เขามองไม่เห็นอคาร่าและคนอื่นๆที่อยู่ด้านล่าง ราวกับว่าแท้นบูชาทั้งหมดจู่ๆก็ถูกคนที่มีเวทย์มนต์มหาศาลย้ายไปอยู่ในท่ามกลางอวกาศที่ไม่มีที่สิ้นสุด มองไปรอบๆก็มีแสงสว่างดวงดาวส่องประกายทุกๆที่  ในพื้นที่นี้ไม่มีข้างบนข้างล่าง ซ้ายขวา หน้าหลัง เหมือนเป็นสูญญากาศจักรวาล

 

ซุนเฟยยังไม่ทันได้ตกใจ…

 

ทันใดนั้นก็มีแถบแสงสีขาวที่ไม่รู้ว่าจะมาจากไหนปรากฏขึ้นมา เขาถูกปกคลุมท่ามกลางแสงสว่างทั้งร่าง ความรู้สึกนี้เหมือนตอนที่ฆ่ามอนสเตอร์แล้วเลเวลอัพ แต่แถบแสงสีขาวนั่นพลังอำนาจเทียบไม่ได้กับที่ปรากฏตอนนี้  ความรู้สึกของซุนเฟยเหมือนถูกลอกออกไป เหลือเพียงแต่เสียงทรงอำนาจเย็นชาดังสะท้อนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในหัว——

 

“พระเจ้าสูงสุด วันเดือนปีที่ไม่มีที่สิ้นสุด  พื้นที่ไม่มีที่สิ้นสุด  ช่วงเวลานิรันดร์ ….ตามที่บรรพบุรุษแผ่นดินโรเจอร์ได้ให้สัตย์สาบานไว้  มนุษย์น้อยผู้อ่อนแอ ซุนเฟย เจ้าได้สังหารแอนเดเรียหนึ่งใน 4 ยักษ์แห่งนรก ได้รับเป็นทักษะพระเจ้า 3 ประการ ทักษะทั้ง 3 ของพระเจ้านี้คือ ——【เรียนรู้】、【ให้】และ【อัญเชิญ】!…มนุษย์ เตรียมรับของขวัญจากพระเจ้า!”

 

สิ้นเสียงทรงอำนาจเย็นชานี้ แถบแสงสีขาวก็เริ่มชำระล้าง ร่างของซุนเฟย ระหว่างกระบวนชะล้างนี้เหมือนอยู่ในการผ่าตัดและถูกให้ดมยาระงับความรู้สึกจำนวนมาก ไม่เจ็บไม่ปวด แต่ซุนเฟยกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเซลล์ทุกส่วนในร่างของตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าเชื่อ……

……

 

ด้านล่างแท่นบูชา

 

“ท่านอคาร่า…นายท่านซุนเฟยเขา….จะเกิดเหตุสุดวิสัยรึเปล่า?ผ่านไปตั้งสามชั่วโมงกว่าแล้ว…” มองไปที่แท่นบูชาขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยแสงสีขาวกำลังปกคลุม ใบหน้าของเอเลน่าก็เผยสีหน้าเป็นห่วงขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะถามแม่ชีอคาร่า

 

“เอเลน่า ลูกข้า เจ้าไม่ต้องใจร้อน…นี่เป็นเจตนารมณ์ของบรรพบุรุษและพระเจ้า”

 

อคาร่ามองไปที่【ดอกไม้โรเจอร์】ที่นั่งไม่เป็นสุขอยู่ข้างๆ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา เธอกำลังแสดงท่าทางอ่อนโยนที่ซุนเฟยไม่เคยเห็นปลอบโยนเอเลน่า “ในตำนานโบราณของแผ่นดิโรเจอร์  【ดอกไม้โรเจอร์】ทุกคนจะต้องำบบุรุษที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงเธอ แอนเดเรียได้พบเดียโบล(จอมปีศาจ) และเจ้าได้พบซุนเฟย  นี่คือโชคชะตาที่ได้กำหนดให้เจ้ามานานแล้ว  เอเลน่า  ลูก ข้าสามารถคาดเดาอนาคตของเจ้าได้ ทุกสิ่งที่เจ้า…”

 

บูม!!

 

อคาร่าที่เพิ่งพูดถึงตรงนี้หูก็ได้ยินเสียงดังสนั่น เธอหยุดพูดและเงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมทุกคน เห็นเพียงแสงสีขาวๆที่ปกคลุมแท่นบูชาบรรพบุรุษก่อนหน้านั้นค่อยๆสลายหายไป ในที่สุดพวกเธอก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างบนแท่นบูชาได้อย่างชัดเจน  บนบันไดหินแคบๆ ซุนเฟยที่ได้เสร็จสิ้นกระบวนการพิธีบูชาก็ค่อยๆเดินลงมาทีละก้าวๆ

 

สีหน้าของเอเลน่าเผยอาการดีใจ รีบวิ่งไปต้อนรับ เธอกวาดสายตามองขึ้นลงสำรวจร่างของซุนเฟย  เห็นว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร หัวใจที่เต้นโครมครามในที่สุดก็ค่อยๆสงบลงพลางถอนหายใจออกมา เผยรอยยิ้มไร้เดียงสาจางๆปรากฎขึ้นบยใบหน้าหยกขาว

 

“ข้าไม่เป็นไร เจ้าวางใจเถอะ”

 

ซุนเฟยรับรู้ได้ถึงความกังวลของสาวน้อย จึงหัวเราะออกมาก่อนสัมผัสมือน้อยๆที่เย็นเฉียบของเธอ

 

เอเลน่าประหม่าอาย  ใบหน้าแดงก่ำขณะที่บิดมือออกจากมือหนา พลางก้มหน้าต่ำเดินไปหากลุ่มเพื่อน

……

 

จากนั้นก็ใช้เส้นทางเดินกลับออกไปนอกเต็นท์ เวลาในเกมเหลือน้อยกว่าครึ่งชั่วโมง ซุนเฟยไม่ได้ออกไปไล่ล่าสังหารมอนสเตอร์ แต่กลับอยู่สนทนากับสองผู้นำ【ค่ายโรเจอร์】และเฒ่าเคนเป็นเวลานาน

 

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาพูดอะไร ไม่มีใครรู้ว่าทักษะพระเจ้า 3 ประการที่ซุนเฟยได้รับจากแท่นบูชาบรรพบุรุษเป็นยังไงกันแน่ หลังจากที่ซุนเฟยได้ออกจากโลก Diablo ทุกคนในค่ายก็เห็นใบหน้าแม่ชีอคาร่าเผยท่าทางผ่อนคลายที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “สดุดีมหาราชา” : https://goo.gl/eeCkY3

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/121
120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ย90-100บาท/เล่ม ค่ะ)