0 Views

สองมือซุนเฟยกำขวานยักษ์แน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆเขาได้กลิ่นคาวเลือดลอยปะปนมาในอากาศ ซุนเฟยปรับสภาพร่างกายให้พร้อมที่สุด  ในขณะเดียวกันก็ปรับพลังและจิตใจให้อยู่ในสภาวะตื่นตัวสูงสุด จากนั้นก็ถีบประตูอย่างรุนแรง  เสียงดัง  ‘ปึง’ บานประตูหนาขนาดใหญ่ตรงหน้าก็ปลิวไปตามแรงถีบ….

แผ่นไม้ปลิวกระเด็นออกไปแตกเป็นเสี่ยงๆ รังที่ชั่วร้ายของลาสบอสแอนเดเรีย ในที่สุดซุนเฟยก็เปิดม่านลึกลับนั่นแล้ว

 

ท่ามกลางเสียงคำรามที่ดังไม่ขาดสาย เหล่ามอนสเตอร์ที่ชั่วร้ายทุกชนิดไม่ว่าจะเป็น【โร้กมืด】、【โครงกระดูก】【มนุษย์แพะ】จำนวนนับไม่ถ้วนราวกับกระแสน้ำที่ไหลทะลักออกมา

ในขณะเดียวกัน แรงกดดันมหาศาลที่ยากจะจินตนาการได้ก็ผวยพุ่งออกมาราวกับสัตว์ร้ายกำลังกระโจนเข้ามา ด้วยผลกระทบของแรงกดดันมหาศาลที่น่ากลัว แม้แต่อากาศก็เปลี่ยนเป็นหนาแน่นขึ้น ทำให้การเคลื่อนไหวของซุนเฟยและเอเลน่าเชื่องช้าเหมือนร่างกายจมดิ่งอยู่ในบึง พลังชั่วร้ายนี้เหนือกว่าที่ทั้งสองคนจินตนาการไว้เสียอีก

“ตายซะ!ผู้บุกรุกสมควรตาย!”

 

เสียงคำรามดังกึกก้องจนทำให้ห้องมืดมิดสั่นสะเทือน ก้อนหินพลันแตกเป็นเสี่ยงๆแล้วร่วงตกลงมากระแทกพื้น เปลวไฟสั่นไหว ราวกับมีเสียงเรียกหาจากปีศาจร้ายที่อยู่ส่วนลึกที่สุดในนรก

ตามมาด้วยร่างปีศาจที่สูงกว่า4-5เมตรปรากฏออกมาตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

 

นี่เป็นผู้หญิงร่างยักษ์ที่กลายเป็นปีศาจไปแล้วครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของเธอสวยงามไม่เป็นรองใคร สิ่งที่สวยงามที่สุดในโลกถูกบดบังด้วยใบหน้าอันงดงามนี้ เป็นใบหน้าที่พระเจ้ารังสรรค์ขึ้นมาด้วยความรัก ….แต่ที่ทำให้หวาดกลัวก็คือ นอกจากใบหน้าที่ยังคงความงดงามของแม่ชีแอนเดเรียแล้ว ส่วนอื่นๆต่างกลายเป็นปีศาจ เพื่อให้มีพลังมากขึ้น แอนเดเรียจึงมั่นฝึกฝนทักษะพิษ สองมือเรียวงามกลายเป็นกรงเล็บปีศาจที่น่าเกลียดทั้งยังมีบางอย่างแปลกๆเหมือนหัวงูขนาดใหญ่ทั้งสี่ตัวงอกมาจากแผ่นหลังของเธอ ทั่วทั้งร่างต่างปกคลุมไปด้วยความกลัวที่พูดไม่ออก  แรงกดดันที่น่ากลัวเมื่อกี้มันถูกปล่อยออกมาจากร่างกายของเธอ

 

“ว้าก——!”

ซุนเฟยพลันร้องคำรามออกมาอย่างรุนแรง เขาเปิดใช้งานทักษะ【คำราม】ของคนเถื่อนทันที

ทันทีที่พลังวิเศษนี้ถูกปล่อยออกมา มอนเสตอร์ระดับต่ำที่เดินข้างๆลาสบอสแอนเดเรียอย่างเนื่องแน่นก็พากันตกใจวิ่งหนีไป แต่ทักษะนี้ใช้ไม่ได้ผลกับลาสบอสแอนเดเรีย เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวใดๆ เมื่อเธอคำรามออกมาก็จะปรากฏกลุ่มแสงสีเขียวหกลูกที่น่ากลัวออกมา จากร่างของเธอ

“เอเลน่า ยืนไกลๆกว่านี้ ระวังอย่าโดนพลังนั้น นี่มันเป็นพิษที่ร้ายกาจมาก”

ซุนเฟยตะโกนบอกในขณะที่ตัวเองก็หยิบ【น้ำยารักษาชีวิต】ออกมาดื่มขวดหนึ่งแล้วก็ทะยานเข้าไปที่กลุ่มแสงสีเขียวนั่น ชั่วพริบตาก็พุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าแอนเดเรีย ขวานยักษ์ในมือก็ฟันไปที่ร่างของแอนเดเรียอย่างรุนแรงด้วยความเร็วทำให้ขวานกลายเป็นแสงสว่างสีขาววูบ

“อ๊า——!!”

ปีศาจสาวรู้สึกเจ็บปวดเธอจึงกรีดร้องออกมาโจมตีอย่างคลุ้มคลั่ง

ตอนนี้ร่างของซุนเฟยถูกพิษ ทั่วทั้งร่างของซุนเฟยแม้กระทั่งผมและขนคิ้วยังกลายเป็นสีเขียว แม้แต่ขวานยังเปียกชื้นไปด้วยของเหลวสีเขียวอย่างแน่นหนา  เขาทนรับการโจมตีอย่างหนักหน่วงของปีศาจสาวอยู่หลายครั้ง เลือดไหลออกมาตามร่าง พลังชีวิตตอนนี้เหมือนลูกโป่งที่มีอากาศรั่วออกมาจนฟีบ

ซุนเฟยจำเป็นต้องหลบหนี

เขาวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว เมื่อทิ้งระยะห่างได้ก็รีบดื่ม【น้ำยารักษาชีวิต

  

ปีศาจสาวแอนเดเรียก็ยังคงไล่ตามไม่ปล่อย แสงสีเขียวๆที่เต็มไปด้วยพิษร้ายขว้างไปทางซุนเฟยชั่วพริบตาที่แสงเหล่านี้จะสัมผัสร่างของซุนเฟย

ตอนนี้เอง——

 

ฟุ่บฟุ่บฟุ่บฟุ่บ!

ลูกธนูได้ทำลายกลุ่มแสงที่น่ากลัวในอากาศจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทิ้งเส้นวิถีการยิงเป็นประกายแสงสีทองของ【โบเรียล เลเซอร์ บาว์ด】ไว้ในอากาศ ตามมาด้วยลูกธนูที่สีฟ้าที่มีกลิ่นอายเย็นยะเยือกพุ่งเข้ามาโจมตีแอนเดเรียประหนึ่งฝนธนู ช่วงชิงชีวิตของปีศาจสาวอย่างบ้าคลั่ง

【เทพธิดานักรบ】เอเลน่าเมื่อเห็นซุนเฟยกำลังตกอยู่ในอันตราย มือก็รีบดึงสายธนูยิงทันที ดวงตาประกายแสงเย็นชา ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังเวทมนต์พลุ่งพล่านตามอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยว

การโจมตีที่ดุเดือดแบบนี้ดึงดูดความสนใจของปีศาจสาวแอนเดเรีย

เธอคำรามอย่างโมโหหันร่างเดินไปทางเอเลน่า

“รักษาระยะห่างไว้….อย่าให้เธอเข้าใกล้ร่างเจ้าในระยะ 30 เมตร!”ซุนเฟยตะโกนบอกไปพลางดื่ม【น้ำยารักษาชีวิต】ไปพลางจากนั้นก็หมุนตัวตามไปติดๆ พลังชีวิตเพิ่มขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็ฟันขวานไปที่หลังของแอนเดเรียอย่างรุนแรง ในที่สุด‘ความอาฆาต’ของลาสบอสก็ถูกดึงกลับมา

การตอบสนองแบบนี้ยิ่งทำให้สถานการณ์อันตรายยิ่งขึ้น

พลังชีวิตของปีศาจสาวแอนเดเรียก็ลดลงทีละหนึ่งๆ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา  ในที่สุดช่วงเวลาที่ซุนเฟยรอคอยก็มาถึง ——ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องคำรามอย่างเจ็บปวดที่ดังก้องสะเทือนฟ้า  แอนเดเรียค่อยๆล้มลงจมกองเลือด ซุนเฟยเห็นภาพอย่างสโลวโมชั่นในตอนที่ร่างนั้นล้มลง ก็จัดการปีศาจสาวคนนี้ได้สำเร็จ หางตาของเธอมีหยาดน้ำตาประกายระยิบระยับร่วงลงมา  น้ำตาไหลผ่านใบหน้างดงาม ในดวงตาสวยงามคู่นั้นปรากฏร่องร่อยหลุดพ้นและหลงใหลราวกับจะบอกลาคนรักที่อยู่ห่างกันไกล….

ประกายชีวิตสว่างวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป แม้แต่ซุนเฟยยังคิดว่าตัวเองเกิดความรู้สึกผิด

หลังจากนั้นร่างของแอนเดเรียก็พลันมีเปลวไฟลุกไหม้ท่วมร่าง  ใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาและร่างกายน่าเกลียดที่กลายเป็นปีศาจก็ถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี  เหล่ามอนสเตอร์ระดับต่ำเหล่านั้นที่ติดตามเธอก็กรีดร้องโหยหวนออกมาท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกไหม้

ไม่ช้า พื้นที่ชั้นใต้ดินชั้น 5 ทั้งหมดก็ไม่มีมอนสเตอร์หรือปีศาจตัวใดหลงเหลือ

ในขณะที่ซุนเฟยยังคงคิดถึงฉากที่น่าตื่นตาเมื่อกี้  แสงสีขาวก็พุ่งออกมาจากฟากฟ้าปกคลุมร่างของเขา….

“ฮ่า เลเวลอัพอีกแล้ว!”

ซุนเฟยดีใจมาก รีบกดเข้าไปที่หน้าจอสเตตัส หลังจากผ่านการต่อสู้นองเลือดตอนนี้ตัวละครคนเถื่อนได้เลเวล 16 แล้ว ——ในเวลาเพียง 4 ชั่วโมงหลังจากเคี่ยวเข็ญมาอย่างหนักหน่วงเลเวลก็เพิ่มขึ้นมาทั้ง 4 เลเวล โดยรวมไม่เลวเลย

หลังจากเพิ่มคะแนนสถานะและคะแนนทักษะเรียบร้อยแล้ว สายตาของซุนเฟยก็ถูกดึงดูดด้วยประกายแสงสีทองอร่ามตาบนพื้น หลังจากที่แอนเดเรียตายก็มีไอเท็มหายากตกถึง 4 ชิ้น นี่ทำให้ซุนเฟยมีความสุขมาก เขารีบเดินไปเก็บของตรงหน้า พบว่าไอเท็มทั้ง 4 ชิ้น ชิ้นแรกเป็นโล่รูปหน้าสิงโตสีขาวที่ดูทรงพลังมาก ชิ้นที่สองเป็นรองเท้าหนังที่มีสายโซ่พันรอบรูปร่างสวยมาก ชิ้นที่สามเป็นหมวกเกราะเหล็กที่เต็มไปด้วยลวดลายลึกลับดูเรียบง่ายและชิ้นสุดท้ายเป็นเข็มขัดหนังมีหัวเข็มขัดสีเหลืองยาวประมาณ 3 เมตร

“โอ่? วะฮ่าๆๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพอจัดการเคานต์เตสกับช่างตีเหล็กผู้ร่วงหล่นแล้วถึงไม่มีไอเท็มดีๆตกมาให้สักชิ้น ที่แท้ไอเท็มทั้งหมดมันไปกระจุกอยู่ที่ลาสบอสแอนเดเรียนี่เอง….ข้านี้มันโชคดีจริงๆ!ไอเท็มทั้ง4ชิ้นนี้มันเหมาะกับคนเถื่อนปัจจุบันนี้มาก หึๆกำลังขาดแคลนไอเท็มอยู่พอดี วะฮ่าๆๆ! ”

ซุนเฟยหัวเราะอย่างดีใจ

แม้ว่าไอเท็มทั้ง 4 ชิ้นจะยังไม่ได้ทำการตรวจสอบ แต่คุณสมบัติที่เผยออกมาเล็กน้อยนี้ก็ทำให้รู้ว่ามันต้องเป็นของที่ดีมาก  ซุนเฟยหัวเราะยินดีแบบโง่ๆอยู่สักพัก ก่อนจะรีบเก็บเมจิคไอเท็มและไอเท็มอื่นๆอย่างรวดเร็ว  เหรียญทองทั้งหมดที่ได้มาจากพวกมอนสเตอร์ที่ตกอยู่บนพื้นเขาก็รีบกวาดเข้ามาในกระเป๋า

หลังจากกวาดตามองอย่างระเอียดว่าไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาเขาก็รีบเปิด【ม้วนคัมภีร์กลับเมือง】ประตูมิติสีฟ้าปรากฏขึ้น ซุนเฟยและเอเลน่าก็พากันกลับไปที่【ค่ายโรเจอร์

ไม่รู้ว่ารู้สึกผิดปกติไปหรือเปล่า วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในค่าย ซุนเฟยพบว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะแตกต่างจากที่ผ่านมา

ในไม่ช้าหูของเขาก็ได้ยินเสียงโห่ร้องดังขึ้นมา——

“แอนเดเรียตายแล้ว….ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม…..แอนเดเรียปีศาจสมควรตายตัวนั้นได้ตายไปแล้วจริงๆ!”

“เป็นนักรบคนเถื่อนผู้กล้าหาญคนนั้น  เขาได้สังหารแอนเดเรียไปแล้ว….ไม่น่าเชื่อจริงๆ!”

“แสงแห่งความหวังครั้งใหม่ได้กลับมาที่แผ่นดินโรเจอร์แล้ว….พวกเราปลอดภัยแล้ว!”

“พระเจ้าคุ้มครอง  แอนเดเรียตายแล้ว เส้นทางทิศตะวันออกได้เปิดแล้ว พวกเราสามารถเดินทางไปที่【ลุกค์ โกลไลน์】ได้แล้ว….

ซุนเฟยชะงัก เขาหันไปมองเอเลน่าที่อยู่ข้างๆก็พบว่าตอนนี้ทหารรับจ้างสาวได้หลั่งน้ำตาด้วยความดีใจออกมา ยามที่มองมาที่ซุนเฟยก็เต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชม  เอเลน่าพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “นายท่านซุนเฟย แอนเดเรียฝันร้ายของ【ค่ายโรเจอร์】ได้สลายไปแล้ว ท่านจะกลายเป็นนักรบในตำนานของค่ายโรเจอร์ ตามคำปฏิญาณของบรรพบุรุษของค่ายเมื่อ60ปีก่อน ตอนนี้ท่านกลายเป็นผู้นำสูงสุดของ【ค่ายโรเจอร์】ท่านจะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่และนอกจากนี้ท่านยังสามารถได้รับพรอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า ทั้งยังได้รับทักษะของพระเจ้าในตำนาน 3 อย่าง! ”

ในขณะที่เอเลน่าพูด ก็มีผู้คนจำนวนมากต่างมาล้อมรอบเขา ยัยป้าขี้งกอคาร่า  ผู้นำทหารรับจ้างแคสยา  ช่างตีเหล็กชาร์ซี  ตาแก่ยาจกเคน นักพนันครีด และเหล่าโร้กสาวผู้น่ารัก…. ทุกคนต่างเดินมาหาซุนเฟย ปากของพวกเขากำลังร้องเพลงลึกลับ พวกเขาต่างคุกเข่าลงกับพื้น

ซุนเฟยฉีกยิ้มกว้าง

น่าแปลใจจริงๆ จำได้ว่าในเกมคอมพิวเตอร์โลกเก่าไม่มีฉากนี้  ในใจรู้สึกสงสัยอยากจะถามให้แน่ชัด โดยเฉพาะคำว่า‘คำปฏิญาณของบรรพบุรุษ’และ ‘ทักษะของพระเจ้า’ที่เอเลน่าพูดถึงมันกระตุ้นความรู้สึกและความสงสัยของซุนเฟยอย่างมาก แต่ทว่าตอนนี้เอง——

เวลาเล่นเกมของคุณวันนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว….นับเวลาถอยหลัง 10 วินาที….

ทันใดนั้นในหัวของซุนเฟยก็ปรากฏเสียงลึกลับเย็นชา

ในใจซุนเฟยพลันตกใจ รู้เลยว่าถามไม่ทันแล้ว เขารีบฉวยโอกาสแลกเปลี่ยนไอเท็มในความคิดตัวเอง น่าเสียดายที่【ม้วนคัมภีร์กลับเมือง】ยังคงแลกเปลี่ยนไม่ได้เพราะเลเวลไม่ถึง ซุนเฟยจึงได้รับ【น้ำยาความฟื้นฟูแข็งแกร่ง】【น้ำยารักษาชีวิต】และ【น้ำยาฟื้นฟูมานา】….

หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนร่างไร้น้ำหนัก ภาพตรงหน้ามืดสนิท

มองไม่เห็นอะไรเลย

   ……

เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็ได้กลับมาสู่โลกแห่งเป็นจริงแล้ว

เมื่อหันไปมองรอบๆ ก็พบว่าเวลาอาหารกลางวันได้ผ่านไปแล้ว แองเจล่าและเจ็มม่าไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ซุนเฟยให้สาวใช้ไปหาอะไรมาให้เขากิน จากนั้นก็บรู๊คก็เดินนำเขาไปที่เรือนจำโดยมีองค์รักษ์อย่างเฟร์นันโด ตอร์เรสเดินตามมา   ตามคำสั่งเมื่อช่วงเช้า ที่จะเริ่มทำการจัดระเบียบเรือนจำใหม่

เรือนจำเป็นสถานที่ที่องค์ราชารุ่นที่ผ่านมาของเมืองแซมบอร์ดใช้เป็นที่สอบสวน คุมขังนักโทษจึงมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา และเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล สามคนเดินไปตามเนินเขาด้านหลังถนนของเมือง 20กว่านาทีต่อมาก็มาถึง

มีรูปปั้นหินนักรบขนาดใหญ่ที่สูง30เมตรกว่าๆอยู่ 2 อันยืนตระหง่านอยู่ด้านนอกประตูเรือนจำ รูปปั้นนี้เต็มไปด้วยแรงกดดัน ด้านหลังของรูปปั้นจะเป็นขั้นบันไดที่สร้างมาจากก้อนหินสีขาวยาวกว่า1000เมตร ทอดยาวไปตามทางคดเคี้ยวของภูเขา เมื่อเดินมาถึงลานกว้างขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กซึ่งตรงกลางจะเป็นป้อมปราการสีดำที่ดึงดูดความสนใจของคน นี่คือเรือนจำ

เรือนจำสีดำหลังนี้ไม่รู้ว่ามีห้องขังจำนวนเท่าไหร่  มีขุนนาง  เชื้อพระวงศ์  วีรบุรุษ  ทหารได้ตายลงที่นี่  ชาวบ้านและนักโทษจำนวนนับไม่ถ้วนได้ตายที่นั้นจนกลายเป็นกระดูก สามารพูดได้ว่า  สถานที่ตรงนี้เป็นที่กล่าวขวัญในเมืองแซมบอร์ด มีเรื่องเล่าว่า หากคนที่ถูกคุมขังไว้ที่เรือนจำนี้แล้วแทบจะไม่มีใครได้รอดชีวิตออกมา แม้วันธรรมดาที่พระอาทิตย์สาดส่องลงมาอย่างแรงกล้า ก็ไม่มีคายอมที่จะเข้าใกล้‘สุสานคนเป็น’ที่มืดมิดนี้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อซุนเฟย บรู๊คและตอร์เรสเดินมาถึงลานกว้างนี้กลับพบฝูงชนจำนวนมากอยู่ที่นี่…..

    


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “สดุดีมหาราชา” : https://goo.gl/eeCkY3

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/121
120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ย90-100บาท/เล่ม ค่ะ)