0 Views

เสียงตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวของราชา ประหนึ่งลูกธนูพุ่งแทงหัวใจของผู้คนจำนวนมาก

ทหารผ่านศึกหลายนายต่างก้มหน้าลงไม่อยากให้คนอื่นเห็นดวงตาของพวกเขา แต่ทว่าร่างกายที่สั่นสะท้านเพราะความหวั่นไหวได้เปิดเผยความรู้สึกภายในใจของพวกเขาตอนนี้ และยังมีทหารหนุ่มๆบางส่วนอดกลั้นความรู้สึกไม่ไหวแล้วพากันร้องไห้ออกมา ไม่รู้เพราะว่าอัดอั้นตันใจหรือว่าปลาบปลื้มใจกันแน่

เพียร์ส บรู๊คผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ หรือแม้แต่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองแซมบอร์ด แฟรงค์ แลมพาร์ด ที่ยืนห่างไปไม่ไกล ก็อดไม่ได้ที่เดือดพล่านไปกับคำพูดของซุนเฟย รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังลุกโชนและพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งอยู่ในอก

ตุลาการคอนก้าสะดุ้งตกใจเหมือนไอ้โง่

เขาคุกเข่าลงกับพื้นนิ่งค้างจนลืมแม้กระทั่งตบหน้าตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะละอายใจหรือว่ากำลังคิดหาวิธีรับมือกับความโกรธของราชา

ที่เมืองแซมบอร์ด เจ้าคือกฎของกองทัพ ?ถ้าอย่างงั้นข้า! ราชาองค์นี้ควรเป็นอะไร?”

ซุนเฟยตะคอกออกมาอย่างโมโห ยกเท้าขึ้นเตะคอนก้าที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นจากนั้นก็หันไปถามบรู๊คว่า “ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ เกอเธ่ บรู๊ค เจ้าบอกข้าสิ ในฐานะตุลาการกลับหนีทัพ ทั้งก่อนสงครามจะเริ่มก็ยังกระทำการไร้มารยาทต่อราชา ใช้อำนาจกฎของกองทัพตามอำเภอใจ การกระทำที่ผิดกฎหมายเช่นนี้ ตามกฎหมายแล้วสมควรจะลงโทษอย่างไร?”

สมควรถูกประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏพะยะค่ะ!” บรู๊คตอบอย่างซื่อตรง

ซุนเฟยมองคอนก้าที่พยายามลุกขึ้นมาแล้วถามเสียงเย็นชาว่า “ได้ยินแล้วหรือยังเจ้ายังมีอะไรอยากจะพูดไหม?”

ตอนนี้ตุลาการคอนก้าเริ่มหวาดกลัว

หวาดกลัวจริงๆ

แม้ว่าพลังของเขาจะอยู่ในจุดสูงสุดของนักรบระดับ ดาว แน่นอนว่าเขาไม่กลัวบรู๊คหรือเหล่าทหาร แต่ร่างของยอดฝีมืออันดับ ของเมืองแซมบอร์ด แฟรงค์ แลมพาร์ด ที่ยืนอยู่ไม่ไกล เหมือนภูเขาที่ตั้งตระหง่านทำให้เขายากที่จะแบกรับแรงกดดันมหาศาลไว้ได้ เห็นได้ชัดว่า หากอเล็กซ์ซานเดอร์อยากจะสังหารเขา แลมพาร์ดก็สามารถตัดหัวเขาได้อย่างไม่ลังเลแน่นอน

ฝ่าบาทโปรดเมตตา ฝ่าบาทยกโทษให้กระหม่อมด้วย กระหม่อมไม่กล้าอีกแล้ว!”

คอนก้ารีบลุกขึ้นมาเกาะขาซุนเฟยพลางร้องไห้อ้อนวอน ท่าทางวางอำนาจก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนแล้ว

อยากให้ข้ายกโทษให้เจ้า เจ้าถามพวกเขาสิ ว่าพวกเขาจะเห็นด้วยไหม?” ซุนเฟยชี้ไปทางเหล่าทหารบนกำแพง

ไม่มีใครตอบ

แต่ทว่าเหล่าทหารมองตุลาการคอนก้าด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว นี่คงพอจะอธิบายได้ทั้งหมด

คอนก้าคาดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้ วันที่ตัวเองจะต้องไปก้มหัวขอโทษเหล่าทหารชั้นต่ำที่ตัวเองไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง เขานึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองทำมาตลอดสองปี เขารู้ดีว่าพวกทหารพวกนี้จะต้องไม่ให้อภัยตัวเองอย่างแน่นอน

คอนก้าเข้าใจแล้วว่าวันนี้ราชาอเล็กซ์ซานเดอร์จงใจลงดาบตัวเอง

เขามองไปที่เลขานุการบาร์เซลที่เป็นความหวังสุดท้ายของเขา

ตั้งแต่ได้รับความชื่นชมจากบาร์เซล เพื่อที่จะเอาอกเอาใจผู้กุมอำนาจเมืองแซมบอร์ดคนนี้ คอนก้าได้ทำเรื่องชั่วช้าไว้ไม่น้อย เขาหวังว่าบาร์เซลจะสามารถช่วยเขาได้เหมือนครั้งก่อนๆใช้อำนาจกลบเกลื่อนเพื่อช่วยเหลือตัวเอง

และคอนก้าก็ต้องผิดหวัง เมื่อผีอั่งเปาแก่ไม่แสดงท่าทีใดๆ ไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ ท่าทางที่แสดงออกมาราวกับว่าเหมือนไม่รู้จักกัน

เขาเงยหน้าขึ้นอีกที เขาก็เห็นรอยยิ้มเย็นชาของอเล็กซ์ซานเดอร์ยามมองมาที่เขา

สายตาของเหล่าทหารรอบข้างเหมือนกับมีด เหมือนอดใจรอไม่ไหวที่จะเชือดเนื้อเถือหนังเขา

คนสนิทก็พากันถอยห่าง!

ฝ่าบาท พระองค์เตรียมจะจัดการกระหม่อมยังไง?” คอนก้าเริ่มสงบสติลง

ซุนเฟยมองเหมือนไม่มองเขา เงยหน้าหันไปกล่าวกับทุกคนบนกำแพงเมืองว่า “ตุลาการคอนก้า ในระหว่างสงครามกลับหนีทัพ กระทำการไร้มารยาทต่อราชา ใช้อำนาจกฎของกองทัพตามอำเภอใจ ตามคำที่กล่าวมาถือว่าเป็น กบฏ สมควรถูกตัดสินประหารชีวิต!”

มันไม่ง่ายเลยที่จะคว้าโอกาสนี้ได้ ซุนเฟยจะปล่อยผ่านไปเฉยๆได้ยังไง เห็นชัดเลยว่าตุลาการคอนก้าคนนี้เป็นคนสนิทของเลขานุการบาร์เซลและเขาก็สร้างความยุ่งเหยิงแก่กองทัพมาโดยตลอดซึ่งดูจากสายตาของเหล่าทหารที่มองเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เป็นที่ยอมรับของทุกคนหากต้องจัดการคนแบบนี้มันต้องจัดการแบบถอนรากถอนโคลน ไม่เพียงแต่สามารถกำจัดคนของบาร์เซลยังสามารถสร้างขวัญกำลังให้แก่เหล่าทหารก่อนจะทำสงครามได้อีก ดังนั้นตั้งแต่แรก ซุนเฟยก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะไม่ให้โอกาสใดๆกับเขา

เมื่อรับสั่งนี้ออกมา เหล่าทหารบนกำแพงก็อดไม่ได้ที่จะโห่ร้องขึ้นมา

แต่ตอนนั้นเอง——

อยากให้ข้าตายงั้นเจ้าก็อย่าอยู่เลยไอ้ปัญญาอ่อน!”

เสียงคำรามเหมือนสัตว์ร้ายดังขึ้น คอนก้าที่กอดขาซุนเฟยก็พลันโจมตีอย่างรุนแรง บนร่างกายปรากฏแสงสีเหลืองระยิบระยับ นี่เป็นสัญญาณว่าเกือบจะเลื่อนขั้นเป็นนักรบ ดาว เมื่อสองปีก่อนที่คอนก้ามาถึงเมืองแซมบอร์ดตอนนั้นเขาอยู่ในระดับนักรบ ดาว น่าเสียดายที่ความสะดวกสบายทำให้พลังของเขาไม่มีการพัฒนา แต่ก็คิดไม่ถึงว่าวันนี้เมื่อเขาเผชิญหน้ากับความลำบากกลับทำให้สัญญาณความก้าวหน้าปรากฎออกมา

ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าผ่า คอนก้ากระโดดขึ้นมาใช้มือขวากำรอบคอซุนเฟย

ความเย่อหยิ่งของขุนนางผู้ใหญ่ในวันวานตอนนี้เหลือเพียงแต่สภาพสุนัขใกล้ตาย เสียงตะคอกดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงตกใจของทุกคน “หลีกไปให้พ้น สมควรตาย….ออกไปห่างๆข้า ใครตามข้ามาข้าจะฆ่าไอ้ราชาปัญญาอ่อนนี้!”

บรู๊ค เพียร์สและเหล่าทหารต่างพากันตกใจ

ฝูงชนรอบ ๆ รีบเข้ามาล้อมเขาไว้ ดาบ หอก กระบี่ ค้อน หรือแม้กระทั่งอาวุธที่ชำรุดต่างชี้ไปทางคอนก้า

ปล่อยองค์ราชาซะ ไอ้สารเลวเอ๊ย!” เพียร์สควงค้อนคู่ในมืออย่างโมโห

ใบหน้าของบรู๊คก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมา แม้ว่าก่อนหน้านี้อเล็กซ์ซานเดอร์จะเคยแสดงให้เห็นว่าตัวเขาสามารถสังหารนักรบ ดาวได้เพียงเสี้ยววินาที  แต่คลื่นพลังที่ปกคลุมร่างคอนก้าแสดงให้เห็นว่าเขาได้เลื่อนระดับเป็นนักรบ ดาวแล้ว และการโจมตีที่รุนแรงนั่น ทำให้เขากลัวว่าจะพลาดทำให้องค์ราชาบาดเจ็บจึงรีบพูดขึ้นว่า “คอนก้า ปล่อยองค์ราชาซะ ข้าสาบานต่อพระเจ้าด้วยเกียรติของนักรบ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าและปล่อยให้เจ้าออกไปจากเมืองแซมบอร์ดกลับไปเป็นทหารรับจ้าง!”

ทหารรับจ้างฮ่าๆๆ เจ้าจะให้ข้ากลับไปทำอาชีพทหารรับจ้างเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอีกนะเหรอ?” ตอนนี้คอนก้าเริ่มบ้าคลั่งขึ้นมาแล้ว เขาหัวเราะเหมือนคนบ้าพลางกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าหลังจากที่ข้าใช้ชีวิตสุขสบายในเมืองแซมบอร์ดมาสองปี ข้ายังจะมีคุณสมบัติเป็นทหารรับจ้างได้อีกข้าไม่คิดจะกลับไปเสี่ยงตายเพื่อเหรียญทองไม่กี่เหรียญหรอก….ข้าต้องการเหรียญทองมากที่สุดและม้าเร็ว ตัว รีบไปเตรียมมา!”

อาศัยตอนที่คอนก้ากำลังถูกดึงดูดความสนใจ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองแซมบอร์ด แฟรงค์  แลมพาร์ดก็ค่อยๆเข้ามาข้างหน้าอย่างช้าๆ กระบี่ยักษ์ด้านหลังสั่นน้อยๆ เขาคำนวณระยะห่าง ในใจขบครุ่นว่าจะช่วยชีวิตคนยังไง และจะปล่อยพลังเท่าไหร่ให้ตายในดาบเดียว…..

แต่——

คอนก้าก็เห็นเข้าเสียก่อน

ตอนนี้เขาแหกปากตะคอกเหมือนหนูถูกกระตุ้น “อย่าเข้ามานะ!ท่านแลมพาร์ด อย่าเข้ามาเชียว ท่านรีบถอยหลังไปไกลๆหน่อย…ไกลอีกหน่อย อย่างงั้น ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน แต่ด้วยระยะห่างนี้ ท่านเชื่อหรือไม่ว่าก่อนที่ท่านจะลงมือข้าสามารถหักคอไอ้ราชาปัญญาอ่อนได้ก่อน?”

แลมพาร์ดทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ถอยหลังเล็กน้อย

ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะมาถึงขั้นนี้

สีหน้าของบรู๊คและเพียร์สเต้มไปด้วยความกระวนกระวาย เขาไม่รู้ว่าควรจะจัดการยังไงดี ถ้าสามารถทำได้พวกเขาจะไปแทนที่ซุนเฟยอย่างไม่ลังเล แต่….

ท่ามกลางฝูงชน มีเพียงเลขานุการบาร์เซลที่นิ่งเงียบไม่ส่งเสียงใดๆออกมา

ในดวงตาของผีอั่งเปาแก่ปรากฏร่องรอยเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง ดวงตาลึกโหลปรากฏร่องรอยความยินดีปรีดาอย่างเงียบๆ ในใจแอบภาวนา : ไอ้โง่ อย่าพูดเรื่องไร้สาระให้มากนัก รีบฆ่ามันเร็ว ฆ่ามันเลย ฮ่าๆๆ  แบบนั้นจะประหยัดเวลาข้ามาก….

รีบไปเตรียมเหรียญทองและม้ามาเร็ว!”

ถูกผู้คนล้อมกรอบให้อยู่ตรงกลาง ดาบหอกชี้มาทางตน ภายใต้รุ่งอรุณสาดส่อง ตุลาการคอนก้าสีหน้าเคร่งเครียดมากคอยตะโกนเร่งรัดเหมือนกับคนเป็นโรคประสาท

แต่——

ไม่ต้องเตรียม!”ซุนเฟยพูดออกมาหลังนิ่งเงียบมาตลอดหลังจากถูกบีบคอ

แกว่าอะไรนะ?” คอนก้าตะลึง

ข้าบอกว่าไม่ต้องเตรียมของพวกนั้น เพราะในความคิดข้า ต่อให้เจ้ามีเหรียญทองมากมายเจ้าก็ไม่มีโอกาสได้ใช้มันอีก”ซุนเฟยจ้องมองคอนก้าด้วยท่าทางสงบก่อนจะอธิบายออกมาอย่างช้าๆ

ดวงตานิ่งสงบ ราวกับกว่าคนที่ถูกบีบคอคือคอนก้า ไม่ใช่ตัวเอง

ท่ามกลางความร้อนรนต่างๆคอนก้าจึงโมโห “ฮ่าๆๆ ไม่มีโอกาสได้ใช้ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย แกพูดแบบนี้ทำไม?”

เพราะ แก——จะ——ต้อง——ตาย——ไง”

อะไร?”

ไม่รอให้คอนก้าได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทันใดนั้นทั่วทั้งก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงช่วงท้องขึ้นมาทันที ความรู้สึกนี้ราวกับว่าอวัยวะภายในกำลังระเบิด มือที่บีบคอซุนเฟยพลันไร้เรี่ยวแรงทันที พลังที่ปกคลุมทั่วร่างก็หายไปจากนั้นโลกก็เริ่มหมุนพร้อมร่างของเขาที่กระเด็นลอยขึ้นฟ้า

ฉากนี้ ทำให้เสียงอุทานตกใจดังขึ้นทั่วเมืองแซมบอร์ด

เกิดอะไรขึ้น?

ทุกคนต่างตกใจจนตาค้าง

เพราะพวกเขาเห็น องค์ราชาอเล็กซ์ซานเดอร์ที่เป็นตัวประกันลงมือ เพียงแค่ชกหมัดเดียวธรรมดาๆสบายๆ ชกเบาๆที่ท้องคอนก้า….

วินาทีต่อมา

คลื่นพลังที่ประกายระยิบระยับต่อเนื่องที่เป็นสัญลักษณ์ความแข็งแกร่งของนักรบระดับ ดาว ก็ถูกทำลายจนสลายหายไปอย่างรวดเร็ว สองขาคอนก้าถึงกับลอยจากพื้น

ท่ามกลางสายตาตื่นตกใจ

ซุนเฟยไม่พูดอะไรออกมาแค่ยื่นมือไปดึงหอกยาวในมือของทหารที่อยู่ข้างๆก่อนจะโยนไป

สวบ——

เสียงแหลมๆ แสงเยือกเย็นประกายแวบ

หอกยาวเหมือนกับธนูยักษ์บัลลิสต้า ลอยทะยานออกไป

คอนก้าที่ลอยอยู่กลางอากาศแม้แต่เสียงกรีดร้องก็ไม่ทันได้ร้องออกมาก็ถูกหอกยาวแทงทะลุหัวใจก่อนร่างเขาจะพุ่งไปด้านหลังสุดท้ายร่างกูถูกตรึงอยู่บนผนังหินของหอสังเกตการณ์ มือและเท้าของคอนก้าเกร็งกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะหยุดนิ่ง คอเอียงตกลงมา เลือดไหลออกมาจากมุมปาก เขาคงไม่อาจตายได้มากกว่านี้อีกแล้ว

วิกฤติก็พลันหายไป

สังหารเพียงชั่วพริบตา?!

สังหารนักรบ ดาวเพียงชั่วพริบตา

แม้ว่าจะเคยเห็นปาฎิหาริย์มากมายที่องค์ราชาหนุ่มคนนี้ได้ทำ ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมืออันดับ ของเมืองแซมบอร์ดและทุกคนต่างก็ถูกทำให้ตื่นตะลึงอีกครั้ง

หากเทียบความแข็งแกร่งระหว่างนักรบ ดาวกับ ดาว ไม่ใช่เพียงช่องว่างของตัวเลข

ในแผ่นดินอาเซรอท ความสูงต่ำของพลังเหล่านักรบจะแบ่งระดับตามดวงดาวท้องฟ้า ซึ่งสามารถแบ่งได้ ระดับนั่นคือ ดาว พระจันทร์ สุริยะ