0 Views

บทที่ 4 หลุมฝังศพของการ์เดียน

 

‘มันคือการ์กอยล์’

 

มันเป็นสิ่งแรกที่เข้ามาในใจผมเมื่อเห็นรูปปั้นหินเคลื่อนที่ การ์กอยล์คือรูปปั้นหินในรูปของปีศาจปีกที่ได้รับชีวิต โดยทั่วไปมันมีความต้านทานความเสียหายทั้งทางกายภาพและเวทมนต์ เฉพาะอาวุธที่ได้รับการเสริมพลังของผมเท่านั้นที่อาจมีโอกาสที่จะเจาะระบบป้องกันของมันได้

 

ผมมองไปที่กริชในมือของผม มันเป็นอาวุธที่มีเสริมพลังด้วยอัญมณีในด้ามของมัน เปล่งกลิ่นอายของเวทมนตร์น้ำค้างแข็งออกมา

 

‘พวกเขาดูเหมือนจะไม่คิดว่าผมเป็นศัตรู ผมควรหลบหนีไปยังที่ซึ่งพวกนักผจญภัยเหล่านี้จากมา’

 

 

 

“กิลเลียน การ์กอยล์!”

 

“เชี่ย! เฮ้…เราจะทำยังไงดี? ”

 

ครื้นน! ตุบ!

 

ประตูที่อยู่ข้างหลังพวกเขาปิดโดยอัตโนมัติ กิลเลียนหันไปยืนยันว่าประตูถูกปิดก่อนที่จะตกลงกับสถานการณ์ในมือ

 

“พวกเราจะสู้กับพวกมันเหรอ?” — ไม่มีทางเลือก! สู้โว้ย!

 

“อาวุธของเราไม่ทำให้มันเกิดรอยขีดข่วนได้เลย”

 

“เอียน! แล้วเกี่ยวกับเวทมนต์ของคุณล่ะ? ”

 

“ตอนนี้ฉันไม่สามารถใช้ได้ เวลาในการร่ายค่อนข้างยาว เร็วๆ กิลเลียน! ไพเรท! ซื้อเวลาให้ฉัน! ”

 

ปัง!

 

อ้าาา!

 

กิลเลี่ยนตะโกนออกมาขณะที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีของการ์กอยล์สองครั้ง ไพเรท ดูเหมือนจะเป็นโจร เขาโจมตีหนึ่งครั้งด้วยกริชของเขา แต่ก็ถูกส่งบินกลับจากการปะทะ

 

“ไพเรท!”

 

พวกเขาเป็นกลุ่มสี่คน นักรบและโจรอยู่ในแนวหน้าพร้อมด้วยนักเวทย์และนักบวชที่อยู่ด้านหลัง เมื่อโจรถูกส่งกลับไป นักบวชต้องให้ความสำคัญกับการรักษาเขาดังนั้นนักรบจึงถูกกดดันและถอยกลับไม่สามารถป้องกันดาบเล่มใหญ่ของการ์กอยล์ได้

 

เมื่อทัพหน้าเริ่มพ่ายแพ้ นักเวทย์และนักบวชก็อ่อนแอ การ์กอยล์มุ่งหน้าไปยังคนที่ร่ายเวทมนต์อยู่

 

“พระผู้เป็นเจ้า ให้เกียรติฉันด้วยพลังของคุณ! Bless!”

 

นักบวชได้รีบเร่งรักษาและให้บัฟในทันที แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก นักรบกำลังพยายามที่จะใช้บล็อกเพื่อกั้นการ์กอยล์ที่ตามหลังไพเรท แต่มันดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ในขณะที่มันยังคงเดินหน้าต่อไปหาโจร ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ

 

แคร้ง!

 

นักรบฟันไปที่การ์กอยล์ แต่ดาบก็เด้งออกไปและเขาถูกส่งบินไปกระเด็นกระดอน ขณะที่เขาดิ้นรนต่อสู้เพื่อลุกขึ้นยืน การ์กอยล์ก้มลงเหยียบย่ำเขาด้วยน้ำหนักของมัน

 

“กิลเลียน! ม่ายยย!”

 

แคร้กก!

 

เสียงของกระดูกแตกหักอาจได้ยินจากนักรบที่เพิ่งกระเด็นไป เลือดฟุ่งออกจากปากของเขาอย่างรวดเร็ว

 

‘จะเป็นการกวาดล้างหมู่ ไม่มีใครรอดสักคนเดียว’

 

ผมเคยเล่นเกม MMORPG มาแล้วในอดีตและพบกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน ถ้าแนวหน้าพ่ายแพ้ แนวหลังควรถอยทันทีมิฉะนั้นจะทำให้พวกเขาทั้งหมดถูกกวาดล้าง

 

ทั้งนักบวชหรือนักเวทย์ดูเหมือนจะไม่ยอมละทิ้งปาร์ตี้ของตน แต่ความจริงคือประตูที่ปิดด้านหลัง พวกเขาไม่สามารถหนีออกไปได้ ผลได้ถูกตัดสินมาแล้ว

 

“เราควรจะแทรกแซง ถ้าพวกเขาสามารถช่วยให้เราให้ออกไปจากที่นี่ได้?”

 

กวินถามแต่ผมส่ายหัว มาถึงดันเจี้ยนพวกเขาควรจะได้รับการเตรียมพร้อมไว้สำหรับผลดังกล่าวและนอกจากนี้ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะช่วยให้ผมออกไปด้ แต่เหนือสิ่งอื่นใดมันเป็นไปได้มากที่พวกเขาจะเข้าใจผิดถึงสถานการณ์ถ้าเห็นมอนสเตอร์ตัวใหม่ปรากฎตัวและผมไม่ต้องจะจัดการกับความรำคาญเช่นนี้

 

“เอียน! เมลินดา! วิ่งหนีไป! ”

 

ไพเรทร้องขณะที่เขาพยายามดิ้นรนเพื่อลุกขึ้น

 

การ์กอยล์และคนร่ายเวทย์ เห็นว่าเขายังไม่ฟื้นตัวเท่าไหร่ เมื่อการ์กอยล์แกว่งดาบของมัน ไพเรทไม่มีทางป้องกันตัวเองและถูกส่งตัวปลิวไปไกล

 

“นี่เป็นระเบิดร้ายแรง เขาไม่สามารถรอดชีวิตได้”

 

ผมดูอย่างเงียบๆด้านข้าง แต่รู้สึกว่ากวินที่ซ่อนตัวอยู่ในกะโหลกศีรษะของผมเต็มไปด้วยอารมณ์

 

“ชอมปี้…โปรดช่วยพวกเขา ฉันจะหาวิธีออกไปให้คุณในภายหลัง ฉันเป็นคนที่ถูกทำสัญญากับวิญญาณ ดังนั้นถ้าฉันไม่ได้ช่วยในสถานการณ์เช่นนี้ฉันจะประสบกับการลงโทษ..”

 

การลงโทษ…ผมไม่ทราบว่ามันแทนด้วยอะไร แต่มันน่าจะเป็นความลำบาก ผมไม่ได้เลวทรามมากจนจะปฏิเสธคำขอของเพื่อนคนแรกของผมและผมก็อยากจะรู้ว่าการ์กอยล์มันจะให้ค่าประสบการณ์มากเท่าไหร่กันเชียว

 

ผมถอดหมวกกันน็อกและคลุมตัวเองอย่างสมบูรณ์ด้วยเสื้อคลุม ผมคลุมร่ายกายทุกส่วนที่เป็นกระดูกไว้ นักบวชและนักเวทย์กำลังหลีกเลี่ยงดาบการ์กอยล์แต่มันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

 

แอบย่องเข้ามาาทางด้านหลังการ์กอยล์ตัวอื่น ผมเตรียมกริชไว้ในมือ มันสังเกตเห็นผมทันทีและหันไปรอบๆ แต่ไม่มีร่องรอยของการต่อต้านในสายตาของมัน

 

‘เยี่ยม ดูเหมือนว่ามันจะไม่ถือผมเป็นศัตรู แต่ผมสงสัยว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน’

 

ซวบ!

 

ใช้มือทั้งสองข้างแทงเข้าที่ปลายศีรษะลึกๆ ผมกังวลว่ากริชของผมจะไม่ทำความเสียหายอะไรเพราะศีรษะของมันทำด้วยหิน แต่กริชก็คมมากพอ โชคอยู่กับผมเมื่อการ์กอยล์ขยับเล็กน้อย กริชได้ตอกในรอยแตก มันได้ผลอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่าคือการที่การ์กอยล์ทั้งสองหันมาทางผม ผมได้ทำให้ทั้งสองตัวโกรธ!

 

“ใคร…คุณเป็นใคร? ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ!”

 

ผมได้ยินนักบวชและนักเวทย์พูด แต่ผมมุ่งเน้นไปที่การจ้องมองของเหล่าปีศาจสองก้อนนั้นเท่านั้น

 

‘เชี่ยย!’

 

“สโลว์! สโลว์!”

 

ผมเริ่มถอยหลังไปเรื่อย ๆ มีการจัดลำดับความสำคัญให้ผมเป็นศัตรูของพวกมัน ทั้งสองตัวไล่ตามผมลงมา แต่โชคดีที่พวกมันเดิมทีไม่ได้รวดเร็วอยู่แล้วและมีดีบัฟสโลว์ของผมอยู่ด้วย ผมสามารถดักหน้ามันอย่างง่ายดาย

 

“ชอมปี้! คุณเจ๋งมาก! เมื่อคุณรร่ายเวทย์คุณสามารถพูดได้? แต่ทำไมตอนนี้คุณถึงวิ่งหนี? ”

 

ผมไม่สามารถพูดได้ดังนั้นผมจึงไม่มีทางที่จะตอบกวินได้ พิจารณากลวิธีบางอย่าง ผมตระหนักว่าเวทมนตร์ในกริชจะลดความแข็งแกร่งของการ์กอยล์ตัวแรกและมันก็อ่อนแอลง แต่ปัญหาใหญ่คือปัญหาอื่น ผมจะจัดการกับมันได้อย่างไร?

 

ตุบ! ตุบ!

 

ผมพักอยู่พักหนึ่งแล้วทิ้งพวกมันไปไกล ผมได้ยินเสียงฝีเท้าอันหนักแน่ของพวกมันมุ่งหน้ามาตามเส้นทางของผม

 

‘ผมคิดว่าผมควรจะเอากริชออกและใช้มันอีกรอบหนึ่งหลังจากที่มันพังทลายลง”

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

เสียงฝีเท้าเริ่มดังขึ้น พื้นนี้มีขนาดกว้างมาก แต่ก็เดินไปในทิศทางเดียวดังนั้นผมจึงไม่มีทางที่จะแพ้พวกมัน ผมตัดสินใจพาพวกมันไปที่หลุมที่ผมล้มลงครั้งแรก ขึ้นอยู่กับความรู้ภูมิทัศน์ ผมอาจละทิ้งพวกมันในระบบถ้ำที่ซับซ้อนนี้ ผมได้นำการ์กอยล์ไปที่หลุมเชื่อมต่อสองชั้นิย่างช้าๆ

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

ในที่สุดผมก็มาถึงหลุมแลรอให้พวกมันตามทัน เมื่อพวกมันเข้ามาในระยะสายตา ผมก็กระโดดเข้าไปในหลุม

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

‘ฮะ? อะไร?’

 

รอยเท้าที่กำลังเดินมา พวกมันไม่ได้ตามผมเข้าไปในหลุม ผมจำได้ว่าการ์กอยล์เป็นรูปปั้นหินที่มีไว้เพื่อปกป้องของบางสิ่งบางอย่างและดูเหมือนว่าชั้นอื่นๆ จะอยู่นอกอาณาเขตของพวกมัน นี้อาจทำให้การล่าพวกมันค่อนข้างง่าย แต่อย่างแรกผมจะต้องยืนยันสิ่งหนึ่ง

 

ผมออกมาจากหลุมและร่ายเวทย์สโลว์ใส่การ์กอยล์่ที่ซึ่งกำลังมุ่งหน้ากลับไปหานักบวจและนักเวทย์

 

“สโลว์! สโลว์! Fireshock! Fireshock!”

 

ภายในเวลาเพียง 1.2 วินาทีผมก็ใช้เวทมนตร์อีกสี่ครั้งและคืนค่าความโกรธของพวกมัน(aggro=น่าจะเป็นค่าความโกรธ/ความเกลียดของมอนสเตอร์ครับ ยิ่งพวกเดเมจแรงๆ ตีมอนแล้วค่า aggro จะเยอะมากครับทำให้มอนหันไปตบคนที่ aggro เยอะสุด ประมาณนี้มั้งนะครับ ฮ่าๆ) พวกมันหันกลับมาหาผมและเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ แน่นอนว่านี่คือผมกระทบสโลว์ของผม ผมวิ่งกลับไปที่หลุมและรออยู่ทางด้านนอก

 

‘มา! ถ้ามันได้ผล พวกแกก็เป็นแค่เนื้อสัตว์ที่ตายแล้ว!

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

ผมอยู่ใกล้หลุมจึงมีเวลาหลบการ์กอยล์ คราวนี้ผมรอจนถึงวินาทีสุดท้ายเพื่อยืนยันสมมติฐานของผม

 

หวือ! หวือ!

 

เช่นเดียวกับที่การ์กอยล์แกว่งดาบหินหนักมา ผมหลบและกระโดดลงไปในหลุม

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

ตามคาด พวกมันไม่สนใจผมทันทีเมื่อผมออกจากอาณาเขตของมัน ไม่นานหลังจากนั้นผมก็กระโดดออกมาและร่ายเวทย์

 

“Fireshock! Fireshock!”

 

ทันทีที่สองเวทมนตร์โจมตี พวกมันก็หันกลับมาหาผมอีก

 

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

 

ด้วยความคิดที่จะหนีลงหลุม ผมไม่จำเป็นต้องเสียมานาเพื่อใช้สโลว์ ดังนั้นผมจะมีประสิทธิภาพในการล่ามากขึ้น ผมกระโดดลงหลุมและขณะที่พวกมันหันกลับมา ผมก็กระโดดออกมาอีกครั้ง

 

“Fireshock! Fireshock!”

 

พวกการ์กอยล์เดินไปรอบๆอย่างไม่ใส่ใจ ผมพยายามทำซ้ำหลายๆครั้ง พยายามที่จะหาช่วงหยุดที่มีประสิทธิภาพที่สุดระหว่างร่ายเวทย์เพื่อให้มานาสามารถเติมเต็มได้ แต่หลังจากหมดรอบที่10 ผมก็วิ่งออกไป

 

ผมลงหลุมเพื่อซ่อนตัว ฟื้นฟูมานาช้าๆ เมื่อมันถูกฟื้นฟูผมต้องวิ่งไปหาพวกการ์กอยล์ ค่อยๆจู่โจมพวกมันตอนกำลังเดินกลับไป ร่าย fireshockเมื่อมีโอกาศ ในที่สุดหลังจากFireshockครั้งที่100 การ์กอยล์ตัวแรกก็ล้มลง

 

[+277 คะแนนประสบการณ์]

 

[เลเวลเพิ่มขึ้น 9 ➢ 15]

 

[ได้รับความรู้เกี่ยวกับการ์กอยล์สุสาน]

 

[ขณะนี้คุณสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ใหม่ได้]

 

ข้อความได้ปรากฎออกมาตรงหน้าผมในขณะที่การ์กอยล์ที่ผมแทงมันด้วยกริชเคลือบเวทมนต์ล้มลงในที่สุด

 

“เฮ้ชอมปี้ คุณวางแผนจะฆ่าตัวเดียว?”

 

กวินที่นอนหลับอยู่ในกะโหลกศีรษะของผมตลอดเวลาตื่นขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเบื่อหน่าย

 

‘ผมผ่านปัญหานี้ทั้งหมดเพื่อคุณ แต่คุณทำเพียงแค่นอนหลับ!’

 

ผมต้องการที่จะกรีดร้องไปที่เธอ แต่ผมก็สามารถฟันทำได้เพียงยกฟันขึ้นเท่านั้น

 

“เห้เห้เห้ ~ เยี่ยมมาก เก็บมันไว้ด้วยล่ะ! ฉันจะกลับไปนอนแล้ว ”

 

‘เชี่ยย!’

 

เพิ่งได้รับเวทมนตร์อันใหม่หลังจากฆ่ามอนสเตอร์ตัวใหม่แล้ว ผมได้รับความเชื่อมั่นบางอย่างเกี่ยวกับสมมติฐานก่อนหน้านี้เกี่ยวกับการได้เวทมนตร์ชนิดใหม่

 

‘ดังนั้นการฆ่ามอนสเตอร์ที่แตกต่างกันทำให้ผมสามารถเข้าถึงเวทมนตร์ใหม่ได้ ผมต้องเพิ่มเลเวลหรือเพียงแค่ฆ่ามอนสเตอร์ตัวใหม่? ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นการเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยม’

 

ในขณะที่ผมกำลังพักผ่อนอยู่ในหลุม ดีใจกำไรทั้งหมดของผม การ์กอยล์ตัวที่สองได้หันไปรอบๆ

 

‘ฉันจะไม่ยอมให้แกหนีไป!’

 

ผมออกไปล่ามันขณะที่เปิดหน้าต่างสถานะของผม

 

 

ชื่อ: ชอมปี้

เพศ: N / A

สถานะ: ปกติ

ประเภท: โครงกระดูก / Undead

คลาส: พ่อมด

อันดับ: H +

เลเวล: 15/20

HP: 29/29

MP: 30/170

พลังโจมตี: 16

ป้องกัน: 4

คล่องตัว: 12

สติปัญญา: 34

✧สกิลเฉพาะ

[คืนชีพ Lv 1] [มองราตรี Lv 1] [ต้านทานตกจากที่สูง Lv1] [Magic Chanting Max]

[Fire Shock Max] [Lesser Slow Max]

✧สมญานาม

[นักดักหนู] [ตีแล้ววิ่ง]

✧เวทมนต์ตัวเลือก

[Lesser Petrification Lv1] [Intermediate Slow Lv1] [Fireball Lv1]

 

 

บางทีอาจเป็นเพราะผมได้ฆ่าการ์กอยล์ ผมจึงสามารถเรียนรู้เวทมนต์แข็งตัวอันใหม่ได้(Lesser Petrification) มันเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ แต่ผมคิดว่าผมมีเวทมนต์สโลว์เป็นตัวควบคุมและต้องการเพิ่ม dps ของผม ผมไม่สามารถหลอกลวงมอนสเตอร์โดยการใช้ทริคเช่นหลุมได้เสมอไป

 

[คุณได้เรียนรู้ Fireball Lv1]

 

ในขณะที่ผมกำลังวิ่งล่าตัวสุดท้าย ผมเก็บกริชของผมที่ฝังอยู่ในร่างการ์กอยล์ เมื่อผมสำรวจมัน ผมใช้ความสามารถตรวจสอบสเตตัสของมัน

 

 

สถานะ: (สโลว์) หายาก

ประเภท: การ์กอยล์สุสาน/ ได้รับชีวิต

อันดับ: G +

เลเวล: 24/80

HP: 144/484

MP: 1/1

พลังโจมตี: 100

ป้องกัน: 1000

คล่องตัว: 12

สติปัญญา: 10

✧สกิลเฉพาะ

[ต้านทานกายภาพ Lv3] [ต้านทานเวทย์มนตร์ Lv1]

 

 

การ์กอยล์มีความแข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับสไลม์ที่ผมเคยล่ามาก่อน HPและคะแนนป้องกันที่น่าเหลือเชื่อทำให้เป็นตัวรับความเสียหายได้ดี แต่การโจมตีของมันก็ยังพอที่จะโจมตีแค่ครั้งเดียวก็ตายได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันต้องใช้เวลานานในการไล่ล่ามันครั้งแรก Fireshockเพียงแค่ทำดาเมจประมาณ 2-3 ดาเมจเท่านั้น

 

ผมแทงมันที่ด้านหลังด้วยกริชของผมและวิ่งออกไปสวดเวทมนต์(chanting my spells)

 

“สโลว์! Fireshock!”

 

ผมพามันกลับไปที่หลุมและใช้เล่ห์เดียวกันจนกว่าจะมันยุบลงไป

 

[+277 คะแนนประสบการณ์]

 

[เลเวลเพิ่มขึ้น 15 ➢ 18]

 

อัตราการเพิ่มขึ้นชะลอตัวลง ดูเหมือนว่าต้องมีค่าประสบการณ์มากขึ้นเนื่องจากเลเวลก็สูงขึ้นตามมาด้วย ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเพราะผมคาดว่าจะมีการวิวัฒนาการ

 

“ว้าว คุณดูแลตัวสุดท้ายเสร็จแล้ว? เยี่ยมมากชอมปี้! ”

 

‘ตัวน้อยตังนี้…เป็นเพื่อที่น่ากลัวมากถ้าพกไปรอบๆด้วย’

 

ชอม! ชอม!

 

ผมบ่น แต่ก็ได้ยินเสียงฟันของผมเท่านั้น

 

กวินบินออกจากรู้เบ้าตาของผมและบินโฉบหน้าของผมด้วยท่าทางขี้เล่น

 

“คุณพูดอะไร? ฉันไม่ได้ยิน พูดซ้ำอีกครั้งสิ! ”

 

‘แอ้าา ผมต้องทน…เพียงแค่ไม่สนใจเจ้าจิ๋วโง่นี่ ผมต้องปรับเลเวลและได้รับสกิลใหม่ๆ เราต้องมุ่งเน้นไปที่เรื่องนี้ ”

 

ผมหันกลับและมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องโถงใหญ่

 

“เห้พวก! ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ!”

ติดตามตอนใหม่ก่อนใคร ที่ เพจดำน้ำแปล ปัจจุบันตอนที่ 22